پوسیدگی دندان، بیماری لثه، و لب پر شدگی دندان ها؛ اینها تنها برخی از شایع ترین موارد اورژانسی دندانی هستند، در حالی که پیشگیری با مراقبت های خوب دندانی بهترین راه برای حفظ سلامت دهان شما است، اگر بدانید در مواقع اورژانسی چه کارهایی باید انجام دهید، می توانید از بروز آسیب های دراز مدت پیشگیری کنید.

شایع ترین موارد اورژانسی دندانپزشکی چه مواردی هستند- و آیا می دانید باید چگونه با آنها برخورد کنید؟

با واکنش های فوری و به موقع، و نیز درمان های کمک های اولیه درست، می توانید از بروز آسیب های طولانی مدت پیشگیری کنید و سلامت خوب دهان را احیاء کنید.

دندان درد

درد هرگز نشانه خوبی نیست: می تواند نشان دهنده شرایط متعددی باشد، از جمله پوسیدگی دندان. و در حالی که برخی از دندان دردها بدون درمان های اورژانسی به خوبی قابل مدیریت هستند، برخی علائم خاص مانند تورم، نیاز به توجه فوری دارند.

از روی آوردن به راهکارهای معمول مانند قرار دادن اسپرین یا دیگر داروهای مسکن روی دندانی که درد دارد اجتناب کنید زیرا تماس با لثه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است می تواند موجب سوزش بافت نرم شود. در عوض، کمپرس سرد روی سطح بیرونی گونه خود قرار دهید و برای بهره مند شدن از مراقبت های اورژانسی به کلینیک دندانپزشکی مراجعه کنید.

وقتی درمان شما در حال انجام شدن است، دندانپزشک شما روی اهمیت مراقبت های بهداشتی اساسی دهان برای پیشگیری از بروز حفره های دندانی، پوسیدگی دندان، و دیگر مشکلات دندانی بدتر تأکید خواهد کرد.

موارد اورژانسی دندانپزشکی

موارد اورژانسی دندانپزشکی

لب پر شدگی یا شکستگی دندان

آیا روی یک چیز سفت محکم بایت خود را قرار داده اید؟ یک دندان لب پر شده یا شکسته تنها لبخند بی نقص شما را خراب نمی کند- بلکه درد نیز خواهد داشت. دهان خود را با آب گرم شستشو دهید و یگ تکه گاز استریل روی محل خونریزی قرار دهید. سپس، روی بخشی از صورت که به دندان شکسته یا لب پر شده نزدیک تر است کمپرس سرد قرار دهید تا تورم را کاهش دهد و درد تسکین پیدا کند.

دندانپزشکان همواره تأکید دارند از گاز زدن یا جویدن خوراکی های سفت و ترد، و نیز فعالیت های ورزشی و کارهای دیگری که می توانند موجب شکستن یا لب پر شدن دندان های شما شوند خودداری کنید.

خارج شدن دندان از حفره

مانند نحوه دست زدن به دندان شکسته یا لب پر شده، دندانی که به طور کامل از حفره خارج شده است را از تاج آن بگیرید (بخشی از دندان که داخل دهان قابل مشاهده است) و تنها ریشه را در صورت آلوده بودن آن بشویید. در غیر اینصورت، از ساییدن و کندن ذرات بافت چسبیده به آن خودداری کنید.

بسته به حادثه، ممکن است بتوانید دندان را مجدداً در جای خود قرار دهید، اما مراقب باشید از فشار دادن آن داخل حفره خودداری کنید. هر چه زودتر بتوانید این کار را انجام دهید- به صورت ایده آل ظرف مدت یک ساعت- شانس بیشتری برای نجات دندان خارج شده از حفره و احیاء آن در جای خود خواهید داشت.

اگر نمی توانید دندان را درون حفره قرار دهید، آن را داخل یک فنجان کوچک حاوی شیر، آب و نوک ناخن نمک، یا بزاق دهان خود قرار دهید. این کار به حفظ دندان در این مدت تا قرار گرفتن تحت درمان های اورژانسی در کلینیک دندانپزشکی کمک می کند.

موارد اورژانسی دندانپزشکی

موارد اورژانسی دندانپزشکی

گم شدن پر شدگی یا روکش دندان

روکش های دندانی و پر کردن دندان روش هایی برای احیاء دندان های آسیب دیده هستند تا آنها را به بهترین ظاهر و عملکرد خود بازگردانند. بنابراین، وقتی آنها شکسته می شوند، نیاز است بلافاصله برای آنها جایگزین قرار دهید تا از آسیب های بیشتر جلوگیری کنید.

تا زمانی که تحت مراقبت های اورژانسی دندانی قرار می گیرید می توانید این کارها را انجام دهید. یک تکه آدامس فاقد قند داخل حفره قرار دهید اما سعی نکنید خودتان دندان را ترمیم کنید و پر شدگی یا روکش را روی آن قرار دهید زیرا ممکن است به آن آسیب وارد کنید. علاوه بر این، می توانید ترمیم دندان را داخل یک کیسه زیپ دار قرار دهید و آن را با خود نزد دندانپزشک ببرید تا همان ترمیم یا در صورت غیر قابل استفاده بودن آن، ترمیم جدیدی روی دندان شما قرار دهد.

شکستن ابزارهای ارتودنسی

بریس ها بسیار محکم هستند- این سیم ها و براکت های فلزی به گونه ای طراحی شده اند که در برابر فشارهای روزانه ناشی از جویدن، خوردن، و حتی حرف زدن دوام بیاورند. اما حتی با این وجود، آنها باز هم می توانند بشکنند یا بیرون بزنند و به داخل گونه ها و لثه ها فرو بروند. این اتفاق نه تنها باعث بروز ناراحتی می شود، بلکه می تواند روند درمان صاف و یکدست کردن دندان ها را کند و یا حتی معکوس کند.

وقتی این اتفاق رخ می دهد، شما می توانید فشار دادن سیم شکسته و قرار دادن آن در موقعیتی راحت تر امتحان کنید. اگر امکان این کار وجود ندارد، سر بیرون زده آن را با موم ارتودنسی، یک تکه پنبه یا گاز استریل بپوشانید. مهم نیست این مسئله چقدر آزار دهنده است، از بریدن سیم خودداری کنید زیرا ممکن است آن را قورت دهید.

موارد اورژانسی دندانپزشکی

موارد اورژانسی دندانپزشکی

آبسه

عفونت های داخل دهان، مخصوصاً نزدیک ریشه یک دندان یا در فضای بین دندان و لثه ها، جدی است. این عفونت ها وقتی درمان نشوند، به دندان ها و بافت لثه ها، و حتی بقیه بدن اطراف پخش می شود.

آیا مطمئن نیستید که آیا آبسه دارید یا خیر؟ لثه های خود را برای نقاط دردناک، جوش مانند بررسی کنید. برای پرهیز از بدتر شدن مشکلات سلامتی دهان و بهره مند شدن از درمان های اورژانسی به ارتودنتیست خود مراجعه کنید. اگر می خواهید دهان شما به طور موقت تسکین پیدا کند، آن را با ترکیب آب ولرم و نمک شستشو دهید و روی منطقه متورم کیسه سرد قرار دهید.

خونریزی و درد پس از کشیدن دندان

تجربه کردن مقداری درد و خونریزی پس از کشیدن دندان طبیعی است، اما اگر این درد و خونریزی حتی یک ساعت بیشتر ادامه پیدا کرد، زمان آن رسیده است که به دندانپزشک مراجعه کنید. در این اثناء، یک تکه گاز استریل روی موضع دندان کشیده شده قرار دهید، و با قرار دادن بایت خود روی آن، مقداری فشار به آن وارد کنید. از شستشو، نوشیدن، و خوردن، و نیز مکیدن، تف کردن، و سیگار کشیدن اجتناب کنید.

اقدامات پیشگیرانه اساسی برای پیشگیری از حوادث اورژانسی

محافظ دندان استفاده کنید.

آیا ورزش می کنید؟ علاقه خود به ورزش کردن را نشان دهید اما بدون به خطر انداختن لبخند بی نقص خود. از ورزش های خشنی که ممکن است به صورت و دهان شما آسیب وارد کنند، و باعث لب پر شدن یا کنده شدن دندان های شما شوند پرهیز کنید. قبل از شروع ورزش محافظ دندان استفاده کنید تا از خود در برابر آسیب ها محافظت کنید.

موارد اورژانسی دندانپزشکی

موارد اورژانسی دندانپزشکی

مراقب آنچه می خورید و نحوه غذا خوردن خود باشید.

دندان های انسان ها محکم هستند، اما قطعاً شگفت زده خواهید شد از اینکه آنها به راحتی می شکنند یا لب پر می شوند. آبنبات ها و گوشت های سفت تنها برخی از روش هایی هستند که می توانند دندان های محکم، صاف، یکدست و زیبای شما را بشکنند. بهترین راه برای پرهیز از این اتفاق این است که از قبل در مورد آن فکر کنید. خوردن هیچ چیز آنقدر ارزش ندارد که دندان های خود را به خطر بیندازید.

هیچ چیز غیر خوراکی نجوید.

بسیاری از افراد عادات بد دهانی مانند جویدن ناخن و جویدن اشیائی مانند مداد دارند که خوراکی نیستند. اما آیا می دانسته اید که این عادات بد می توانند باعث شوند دندان های شما آسیب جدی ببینند؟ شما باید تمام تلاش خود را برای ترک این عادات به کار ببندید.

این را تصور کنید! یک روز گرم تابستانی است و بعد از تنظیم برنامه ریزی شده بریس های خود از مطب ارتودنتیست خود خارج می شوید. برای غلبه بر گرما، خود را به اولین محلی می رسانید که بتوانید نرم ترین، سردترین، و شیرین ترین معجونی که دارند را سفارش دهید. یک نوشیدنی می خورید. دهان شما احساس یخ زدگی می کند، درد همه دندان های شما را فرا می گیرد، و باعث می شود شما از تصمیم خود پشیمان شوید.

گذشته از یخ زدن ناگهانی مغز شما، علت این همه درد و اضطراب چیست؟ به احتمال زیاد دندان های حساسی  دارید.

گرچه هر دهانی ویژگی های خاص خود را دارد، اما داشتن دندان های حساس یک اتفاق شایع است، که از هر ۸ نفر یک نفر را تحت تأثیر قرار می دهد. این حساسیت می تواند با قرار گرفتن دندان ها در معرض چیزی داغ تر (یا سردتر) از حد معمول، چیزی شیرین (یا ترش تر) از حد معمول، یا در صورت داشتن حفره های عمیق دندانی یا از بین رفتن پوشش ریشه دندان ها بروز پیدا کند.

رابطه ارتودنسی و حساسیت دندانی

رابطه ارتودنسی و حساسیت دندانی

چرا دندان های حساسی داریم؟

عوامل متعددی می توانند باعث حساسیت دندان های شما شوند. به عنوان یک بیمار ارتودنسی، انجام یک تنظیم برنامه ریزی شده ابزار شما می تواند باعث ایجاد تغییر در موقعیت دندان ها شود، که می تواند آنها را نسبت به حالت عادی حساس تر کرده و مستعد درد و ناراحتی کند. خوشبختانه، این نوع حساسیت تنها باید یک یا دو روز طول بکشد و به راحتی قابل درمان است.

یکی دیگر از علل حساسیت دندان ها نازک شدن مینای دندان ها است. علت عادات بد مسواک زدن یا بهداشت نامناسب دهان و دندان است. عدم زدودن پلاک ها و رسوب ایجاد شده روی دندان ها می تواند موجب تجزیه شدن مینای دندان ها شود که از دندان های شما محافظت می کند. این اتفاق موجب تضعیف دندان های شما می شود، و آنها را بدون پوشش و بیشتر مستعد حساسیت باقی می گذارد.

از سوی دیگر، اگر شما خیلی محکم مسواکمی زنید، می توانید باعث ساییدگی و تحلیل رفتن بافت لثه ها شوید، و سطوح متخلخل ریشه های دندان ها و بخش هایی از دندان ها که معمولاً دارای پوشش هستند بدون پوشش باقی می مانند. این سطوح تازه می توانند فوق العاده حساس باشند و وقتی در معرض چیزی قرار می گیرند موجب بروز درد شدیدی شوند.

رابطه ارتودنسی و حساسیت دندانی

رابطه ارتودنسی و حساسیت دندانی

چگونه می توان دندان های حساس را درمان کرد؟

بسته به منشاء حساسیت شما، کارهای متعددی هست که می توانید برای کمک به توقف نه تنها درد، بلکه احساس حساسیت انجام دهید. اگر درد شما به دلیل تنظیم ارتودنتیک بروز پیدا کرده باشد، مصرف یک مسکن بدون نسخه ملایم برای تسکین درد بی خطر خواهد بود. بر اساس تجربه ما، استامینوفن و ایبوپروفن معمولاً بهترین عملکرد را دارند، اما شما می توانید هر داروی دیگری که با آن راحت هستید را دریافت کنید.

در صورتی که حساسیت بیشتر از چند روز ادامه داشته باشد، همیشه می توانید با مطب ارتودنتیست خود تماس بگیرید تا توصیه های لازم را به شما ارائه دهد. در صورت وجود درد شدید و بی وقفه، توصیه می کنیم با دندانپزشک عمومی خود ملاقات کنید، زیرا ممکن است برای تسکین درد دندان لازم باشد پر کردن دندان یا درمان ریشه انجام شوند.

گرچه هر کسی ممکن است از حساسیت دندان ها رنج ببرد، بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی با بریس ها قرار دارند، گاهی اوقات با چالش های بزرگتری مواجه هستند، از جمله تمیز نگهداشتن دندان ها. عدم پاکسازی کامل اطراف بریس ها می تواند منجر به ساییدگی و از بین رفتن مینای دندان ها و یا حساسیت خط لثه ها شود. دنبال کردن دستور العمل های ارتودنتیست برای مسواک زدن صحیح تا میزان زیادی بروز ساییدگی مینای دندان ها را کاهش خواهد داد و دندان های شما را محکم و سالم حفظ خواهد کرد.

اگر حساسیت شما به دلیل مسواک زدن بیش از حد یا سفت بودن فرچه مسواک شما باشد، بنابراین یا مسواک خود را تعویض کنید یا الگوی مسواک زدن خود را تغییر دهید تا به میزان زیادی تسکین پیدا کنید. صادقانه بخواهیم بگوییم، همه افراد باید از مسواک های دارای فرچه های نرم استفاده کنند. شما هنوز هم قادر خواهید بود دندان های خود را تمیز نگهدارید، بدون آنکه به دندان ها و لثه های خود آسیب وارد کنید.

راهکار بی خطر دیگر برای به حداقل رساندن حساسیت دندان ها استفاده از خمیر دندان هایی است که برای درمان درد طراحی شده اند. انواع مختلف “خمیر دندان برای دندان های حساس” وجود دارند و ما به افرادی که حساسیت دندان و لثه دارند توصیه می کنیم خمیر دندانی پیدا کنند که برای آنها بهتر عمل کند. سنسوداین شناخته شدهترین برند است، اما کلگیت و کرست نیز خمیر دندان های خوبی برای حساسیت دندان ها و لثه ها تولید کرده اند. پس از دو هفته استفاده معمولی، باید تسکین درد را احساس کنید و حساسیت کمتری اطراف لثه های خود داشته باشید.

نتیجه گیری

گرچه بریس ها فشار بسیار ملایمی به دندان ها وارد می کنند، با دنبال کردن نکاتی که در این مقاله برای شما ذکر کردیم، می توانید از بروز مسائلی که موجب بروز حساسیت دندان ها می شوند اجتناب کنید. وقتی بریس ها برای نخستین بار روی دندان های شما قرار می گیرند، ابتدا مقداری افزایش حساسیت وجود دارد، که طبیعی است و ظرف چند روز فروکش خواهد کرد. اما هر گونه حساسیت ادامه دار باید مورد توجه قرار بگیرد.

داشتن دندان های حساس نباید مانع لذت بردن شما از چیزهایی شود که دوست دارید. با ایجاد کمترین تغییرات در مراقبت های دهانی و سبک مسواک زدن، حساسیت می تواند کاهش پیدا کند و دندان های شما در مسیر روی به قدرت و سلامتی قرار خواهند گرفت.

در صورت تجربه کردن هر گونه حساسیتی، ما همیشه آماده پاسخ گویی به پرسش های شما هستیم.

آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده اید که در نخستین جلسه ارتودنسی شما چه اتفاقی می افتد؟ کودکان، نوجوانان، و حتی افراد بزرگسال ممکن است قبل از مشاوره اولیه ارتودنسی خود مضطرب شوند. به خاطر داشته باشید که نخستین جلسه شما نخستین گام به سمت دستیابی لبخندی زیبا است! ارتودنتیست ها می خواهند شما در تمام گام های مسیر درمان خود احساس راحتی داشته باشید. در زیر برای شما توضیح می دهیم طی نخستین جلسه چه انتظاراتی باید داشته باشید.

به محض رسیدن به مطب

وقتی وارد مطب می شوید کارکنان مطب به گرمی از شما استقبال خواهند کرد. سپس فرم هایی در اختیار شما قرار خواهند گرفت که باید آنها را پر کنید. ممکن است قبل از مراجعه از طریق ایمیل آنها را برای شما ارسال کرده باشند و در منزل آنها را پر کرده باشید، بنابراین لطفاً آنها را با خود همراه داشته باشید. سپس برای انجام مشاوره اولیه به اتاق ارتودنتیست راهنمایی خواهید شد که تقریباً حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه طول خواهد کشید.

مشاوره اولیه

اگر یک دندانپزشک عمومی شما را ارجاع داده باشد، ارتودنتیست با توجه به تشخیص اولیه دندانپزشک مشاوره اولیه را تکمیل خواهد کرد. در غیر اینصورت، ارتودنتیست با شما در مورد نگرانی هایی که در مورد ظاهر و عملکرد دندان های خود دارید صحبت خواهد کرد. علاوه بر این، شما باید به پزشک خود اجازه دهید از تمام مشکلات دندانی که تجربه کرده اید اطلاع پیدا کند.

ارتودنتیست شما پس از معاینه دندان های شما و انجام گفتگو با شما، در مورد گام بعدی با شما صحبت خواهد کرد. برای برخی بیماران، ارتودنتیست ممکن است توصیه کند هر درمانی به تعویق بیفتد. هرگز برای معاینه فک و دندان های کودک شما دیر نیست- یک ارتودنتیست مجرب می تواند مشخص نماید آیا امکان دارد بیمار در دوران نوجوانی یا بزرگسالی مشکلات دیگری داشته باشد یا خیر.

علاوه بر این، در صورت وجود هر گونه علامت و نشانه آسیب ها یا اختلالات فک، بیماری لثه، یا بهداشت بد دهانی، ارتودنتیست می تواند درمان های متفاوتی برای نوجوانان و افراد بزرگسال ارائه دهد. این مسائل باید قبل از آغاز درمان و جایگذاری ابزارهای ارتودنتیک برطرف شوند.

بقیه بیماران برای گام بعدی آمادگی دارند.

مشاوره ارتودنسی

مشاوره ارتودنسی

چه اتفاقی می افتد اگر درمان شما به تعویق بیفتد؟

اگر درمان شما به تعویق بیفتد، کلینیک با شما تماس خواهد گرفت تا به شما اطلاع دهد که زمانی باید برای یک مشاوره دیگر به مطب مراجعه کنید. در این صورت، باید توصیه های پزشک خود در مشاوره اولیه را دنبال کنید تا مطمئن شوید شما (یا کودک شما) می توانید برای مراجعه بعدی آمادگی داشته باشید. این ممکن است شامل مراجعه به یک متخصص باشد که آنها به شما توصیه کرده اند، یا صبر کردن تا زمانی که همه دندان های کودک شما تا قبل از درمان رشد کرده و در جای خود قرار گرفته باشند.

بازه زمانی تا مشاوره بعدی می تواند چیزی بین ۶ ماه تا ۱۲ ماه باشد. برخی بیماران پس از مشاوره اولیه برای آغاز درمان آمادگی دارند. در حالی که برخی دیگر ممکن است تا چند سال دیگر این آمادگی را نداشته باشند. هر مورد متفاوت است. مهم است که ما تا زمان ایده آل برای آغاز درمان صبر کنیم. این انتظار به شما اطمینان می دهد که بهترین نتایج را بدست خواهید آورد که یک عمر برای شما دوام خواهند داشت.

پس از مشاوره ارتودنسی چه اتفاقی می افتد؟

برای آنکه ارتودنتیست بهترین گزینه درمان را به شما پیشنهاد دهد، تشخیص های بالینی بیشتری نیاز هستند. تا زمانی که شما مدارک پزشکی کاملی نداشته باشید تأیید طرح درمان خاص در مشاوره اولیه غیر ممکن است.

ارتودنتیست خلاصه ساده ای از مشکلی که دارید به شما ارائه خواهد داد و برای شما توضیح خواهد داد چگونه می تواند مشکل شما را درمان کند. علاوه بر این، هزینه های درمان را نیز برای شما شرح خواهد داد.

اسناد دندانپزشکی، مانند اسکن ها و تصاویر رادیوگرتفی با اشعه ایکس ممکن است به صورت روتین درخواست شوند. اصلاً بعید نیست که یافته های جدیدی از این اسناد جدید بدست بیایند و بتوان گزینه های درمان را تغییر داد. به همین دلیل است که یک طرح درمان قطعی نمی تواند تأیید شود مگر آنکه همه اینها مرور شده باشند. برخی بیماران ممکن است نیاز به قالب گیری از قوس های دندانی بالا و پایین داشته باشند، که می تواند به ارائه طرح درمان نیز کمک کند.

اگر شما قبلاً عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس نداشته اید یا عکس رادیوگرافی جدید نیاز است، ارتودنتیست هماهنگی های لازم برای ارجاع شما به رادیولوژیست دهان و دندان را انجام خواهد داد. این کار قبل از بازگشت شما به مطب برای ارائه طرح درمان به شما انجام خواهد شد.

مشاوره ارتودنسی

مشاوره ارتودنسی

جلسه بعدی: ارائه طرح درمان

وقتی همه اطلاعات جمع آوری شدند و ارتودنتیست شما طرح درمان شما را آماده کرد، برنامه ریزی های لازم برای مراجعه شما و ارائه طرح درمان به شما انجام خواهند شد. ارائه عبارت است از معرفی همه گزینه های مناسب برای مورد شما. برای برخی افراد بریس ها تنها روی یک قوس دندانی، بریس های کامل، بریس های معمولی، بریس های لینگوال، یا الاینرهای شفاف نیاز خواهند بود. سپس بسته به تصمیم شما گزینه ای که می خواهید برای شما استفاده خواهد شد.

برخی بیماران ممکن است برای دریافت بریس ها آمادگی نداشته باشند. ممکن است پزشک یک درمان اولیه توصیه کند در حالی که بیمار جوان است و فک او هنوز در حال رشد است. اگر ارتودنتیست معتقد باشد که فشردگی بیش از حد در آینده مشکل آفرین خواهد بود، وسیع کننده کام را پیشنهاد خواهد داد.

در صورت داشتن هر گونه پرسشی، در همین جلسه مشاوره آن را مطرح کنید تا بتوانید با خیال راحت درمان خود را آغاز کنید.

در یک نگاه، ایمپلنت های دندانی مزایای متفاوتی برای افرادی دارند که به دنبال جایگزینی برای یک یا چند دندان از دست رفته خود هستند. با این حال، برای آنکه به درستی درک کنید ایمپلنت های دندانی استاندارد طلایی از میان گزینه های جایگزین برای دندان ها هستند، لازم است نگاهی دقیق تر به همه اجزاء ایمپلنت های دندانی داشته باشیم. داشتن نگاهی عمیق به هر یک از اجزاء و درک اینکه عملکرد آنها برای حمایت از کل ترمیم دندانی به چه صورت است، به شما کمک خواهد کرد بیشتر قدر ایمپلنت های دندانی را بدانید.

در ساده ترین حالت، ایمپلنت های دندانی از سه بخش اصلی تشکیل شده اند: فیکسچر، اباتمنت، و بخش زیبایی یا مصنوعی دندان. اکنون اجازه دهید به هر بخش نگاه دقیق تری داشته باشیم تا بیشتر در مورد چگونگی عملکرد این اجزاء با یکدیگر یاد بگیریم.

فیکسچر

فیکسچر که پست ایمپلنت نیز نامیده می شود، یک پیچ کوچک گرد است که داخل استخوان فک جای می گیرد تا به عنوان یک ریشه مصنوعی برای دندان عمل کند. از آنجا که فیکسچر به گونه ای طراحی شده است که از نظر عملکرد دقیقاً شبیه ریشه های دندان های طبیعی باشد، به همین دلیل طراحی آن به صورتی است که دقیقاً مانند ریشه دندان های طبیعی مخروطی شکل به نظر برسد. پست های ایمپلنت های دندانی از تیتانیوم ساخته می شوند که علت آن سازگار بودن این ماده با بدن انسان می باشد. در برخی موارد، آنها با هیدروکسی آپاتیت نیز پوشش داده می شوند، که به پست های ایمپلنت ها کمک می کند با استخوان پیرامون خود جوش بخورند.

فیکسچر ایمپلنت های دندانی در اندازه های مختلفی نیز در دسترس هستند که بسته به نوع دندان یا دندان هایی که قرار است به عنوان جایگزین برای آنها قرار بگیرند انتخاب می شوند، مثلاً دندان های مولر عموماً پست ایمپلنتی با قطر بزرگتر نیاز دارند. در برخی موارد، دندانپزشک شما ممکن است فیکسچرهای زیگوماتیک ایمپلنت های دندانی را به شما توصیه کند. این نوع فیکسچرهای تخصصی بلندتر از فیکسچر ایمپلنت های مرسوم هستند و داخل استخوان فک و استخوان زیگوماتیک جایگذاری می شوند. این نوع ایمپلنت ها اغلب زمانی استفاده می شوند که توده استخوانی کافی درون فک برای کاشت استخوان وجود ندارد.

از بین تمام گزینه هایی که برای جایگزینی دندان های از دست رفته وجود دارند، ایمپلنت های دندانی تنها ترمیم هایی هستند که دارای بخشی می باشند که مانند ریشه های دندان های طبیعی عمل می کنند. پس از جایگذاری پست ایمپلنت درون استخوان فک، این پست طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن با استخوان پیرامون خود پیوند خواهد خورد. وقتی پست ایمپلنت جوش خورد، تقریباً عملکردی دقیقاً شبیه ریشه دندان طبیعی خواهد داشت، و امکان عملکرد طبیعی جویدن و نیز ظاهر طبیعی را فراهم خواهد آورد.

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

اباتمنت

اباتمنت یک قطعه متصل کننده کوچک است که بین پست ایمپلنت و قطعه دندان مصنوعی قرار می گیرد. یک سمت آن به گونه ای طراحی شده است که به داخل پست ایمپلنت پیچ می شود، در حالی که سمت دیگر آن برای چسباندن قطعه زیبایی دندانی یا همان دندان مصنوعی استفاده می شود. انواع مختلف اباتمنت ها وجود دارند که ممکن است بسته به نوع دندان مصنوعی که نیاز است حمایت کند انتخاب شوند.

برای مثال، اباتمنتی که برای یک روکش دندانی ممکن است شبیه یک پیچ به نظر برسد، در حالی که اباتمنتی که برای پروتزهای بر پایه ایمپلنت استفاده می شود ممکن است اتصالات خاصی داشته باشد که می توانند داخل پروتز مصنوعی چفت شوند. برخی اباتمنت ها نیز می توانند با زوایای مختلفی کار گذاشته شوند تا این اطمینان حاصل شود که وقتی دندان مصنوعی روی آنها قرار گرفت زیبایی لبخند با همراستا بودن آن با دندان های دیگر حفظ خواهد شد. بسته به تکنیکی که مورد استفاده قرار می گیرد، اباتمنت ها ممکن است همزمان با قرار گیری پست ایمپلنت یا پس از آنکه اسئواینتگریشن اتفاق افتاد به داخل پست پیچ خواهند شد.

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

روکش یا دندان مصنوعی

قطعه مصنوعی دندانی ایمپلنت بخش قابل مشاهده آن است که یا روکش، یا بریج دندانی، یا پروتز مصنوعی است. روکش های دندانی عموماً برای جایگزینی تنها یک دندان یا چند دندان از دست رفته استفاده می شوند که در کنار یکدیگر قرار نگرفته اند، در حالی که بریج های دندانی عموماً برای جایگزینی دو یا چند دندان از دست رفته استفاده می شوند که در کنار یکدیگر قرار داشته اند. در نهایت، پروتزهای مصنوعی برای جایگزینی یک یا دو قوس دندانی کامل استفاده می شوند. اگر روکش یا بریج کار گذاشته شود، دندانپزشک شما قطعه مصنوعی را با پیچ یا چسب روی اباتمنت متصل خواهد کرد. با این حال، اگر پروتز مصنوعی استفاده شود به احتمال زیاد روی اباتمنت چفت خواهد شد. گرچه پروتزهای مصنوعی معمولی و نمونه ای که بر پایه ایمپلنت هستند ظاهراً شبیه به یکدیگر می باشند، اما پروترهای بر پایه ایمپلنت با اطمینان و قدرت بیشتر و خطر کمتری در جای خود باقی می مانند در حالی که پروتزهایی که روی لثه قرار می گیرند هر لحظه ممکن است حین حرف زدن یا غذا خوردن از دهان خارج شوند.

قطعه زیبایی یا مصنوعی که شما روی استفاده از آن برنامه ریزی می کنید، روی تعداد پست های ایمپلنتی که نیاز خواهد بود کاشته شوند تأثیر خواهد داشت. برای مثال، روکش های دندانی نیاز به یک پست ایمپلنت دارند، بریج های دندانی دو یا چند پست ایمپلنت، و پروتز های مصنوعی عموماً ۴ تا ۶ پست ایمپلنت برای هر قوس دندانی نیاز دارند. در نهایت، دندانپزشک به شما توصیه خواهد کرد بهتر است از چه تعداد پست ایمپلنت استفاده کنید تا قطعه مصنوعی انتخابی شما بدون هیچ خطری روی آنها باقی بماند.

اکثر ایمپلنت های دندانی از سه جزء تشکیل شده اند، اما برخی از آنها دو تکه هستند. این ایمپلنت های دندانی به گونه ای ساخته شده اند که پست و اباتمنت یک واحد تکی می باشند. قطعه زیبایی ایمپلنت نیز مستقیماً روی ایمپلنت قرار خواهد گرفت.

شاید اگر شما هم بشنوید قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی خود نیاز به جراحی سینوس لیفت دارید بترسید، اما جای هیچ نگرانی نیست، زیرا یک فرایند جراحی نسبتاً متداول است که می تواند کاشت ایمپلنت های دندانی را برای شما ممکن سازد، حتی پس از آنکه استخوان شما دچار تحلیل رفتگی شده باشد. این یک فرایند جراحی است که طی آن در فک بالا و در محل دندان های مولر و پرمولر استخوان جای داده می شود. غشاء سینوس ماگزیلاری رو به بالا برده می شود تا فضای کافی برای استخوان اضافی ایجاد می شود.

سیستم سینوس اجزاء مختلفی دارد اما سینوس های ماگزیلاری هستند که بسیار نزدیک به دندان ها قرار می گیرند. ممکن است گاهی اوقات شما در پی یک احتقان یا سرما خوردگی شدید دندان درد شدیدی را تجربه کنید- علت این است که فشار روی سینوس ها به ریشه دندان های فک بالا منتقل می شود.

اصطلاح فنی که برای این فرایند استفاده می شود “تقویت کف سینوس ماگزیلاری” می باشد، اما ممکن است شما “تقویت سینوس” و “سینوس لیفت” نیز شنیده باشید. یک دندانپزشک که در این زمینه آموزش ویژه دیده باشد، یک پریودنتیست، یا یک جراح دهان می توانند این جراحی را انجام دهند.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

چرا ممکن است انجام جراحی سینوس لیفت لازم باشد؟

تقویت سینوس معمولاً زمانی انجام می شود که بیمار استخوان کافی در فک بالای خود برای حمایت از ایمپلنت های دندانی ندارد. در یک فرایند طبیعی به نام اسئواینتگریشن، ایمپلنت دندانی با استخوان فک جوش می خورد، اما این فرایند تا میزان زیادی به وجود مقدار کافی استخوان بستگی دارد.

ممکن است شما قبل از دریافت ایمپلنت های دندانی نیاز به انجام جراحی سینوس لیفت داشته باشید، اگر:

  • استخوان فک شما قبلاً آسیب دیده باشد، برای مثال، در اثر تروما یا یک کشیدن دندان دشوار.
  • از آن منطقه یک کیست یا تومور برداشته شده باشد.
  • شما در نتیجه پریودنتیت دچار تحلیل استخوان در آن منطقه شده باشید.
  • استخوان شما در نتیجه از دست رفتن دندان دچار تحلیل رفتگی شده باشد (حفره دندان می تواند ۴۰ تا ۶۰ درصد از ساختار استخوان خود را در سه سال نخست پس از خارج شدن دندان از دست بدهد).
  • شما به صورت طبیعی حفره سینوس بزرگ یا استخوان فک نازکی دارید.

البته، همه افرادی که ایمپلنت های دندانی جایگزین دندان های مولر و پرمولر را دریافت می کنند نیاز به این جراحی نخواهند داشت. با این حال، این یک فرایند نسبتاً متداول است.

آماده سازی برای انجام فرایند سینوس لیفت

برای شروع، دندانپزشک جراح شما ابتدا مشاوره اولیه را انجام خواهد داد تا راجع به نیازهای شما با شما گفتگو کند. بخشی از این فرایند گرفتن تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس، و احتمالاً اسکن های CT، برای بررسی وضعیت کنونی فک شما می باشد، برای تأیید اسن موضوع که آیا شما گزینه مناسبی برای فرایند سینوس می باشید.

استخوانی که پیوند زده می شود می تواند منابع مختلفی داشته باشد:

  • استخوان بدن خود شما (یا از بخشی از دهان شما یا استخوان دیگری از شما- اغلب از لگن یا پا)
  • انسان دیگر (افراد ممکن است هنگام مرگ بافت های استخوانی خود را اهداء کنند)
  • استخوان گاو
  • مواد مصنوعی مانند هیدروکسی آپاتیت.

همه این موارد بی خطر می باشند و فراوری می شوند تا اطمینان بوجود بیاید که آنها عاری از هر گونه بیماری هستند.

فرایند جراحی سینوس لیفت

روش های مختلفی برای انجام جراحی سینوس لیفت وجود داد. همه آنها با ایجاد یک برش در لثه ها آغاز می شوند تا بتوان از طریق آن به استخوان زیر دسترسی پیدا کرد. متداول است که دندانپزشک یک حفره پنجره مانند درون استخوان ایجاد می کند و آن را رو به بالا هل می دهد تا حفره سینوس مشاهده شود. غشاء سینوس رو به بالا برده می شود و فضای زیر آن با گرانول های مواد استخوان پیوندی پر می شود. سپس، بافت لثه در جای خود بخیه زده می شود. تکنیکی که دندانپزشک شما استفاده می کند ممکن است بسته به وضعیت شخصی شما متفاوت باشد. در صورت داشتن هر گونه نگرانی، راجع به آن با دندانپزشک خود گفتگو کنید.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

اصلی ترین خطر این جراحی سوراخ یا پاره شدن غشاء است. در برخی موارد نادر این اتفاق رخ می دهد، که می تواند در جای خود بخیه زده شود، یا برای ترمیم آن از یک تکه بافت دیگر استفاده کرد. اغلب جراحی می تواند طبق برنامه ادامه پیدا کند؛ اما در برخی موارد، باید به غشاء زمان داد تا بهبود پیدا کند، قبل از آنکه سینوس لیفت انجام شود.

کاشت ایمپلنت های دندانی

اکثر بیماران باید ۴ تا ۹ ماه برای کاشت ایمپلنت های دندانی صبر کنند. این بازه زمانی شانس جوش خوردن ایمپلنت در جای جدید خود را افزایش می دهد. مدت زمان واقعی که باید صبر کنید به نوع موادی بستگی دارد که برای پیوند استفاده شده اند.

در برخی موارد کاشت ایمپلنت های دندانی به عنوان بخشی از جراحی سینوس لیفت امکان پذیر است- بدون هیچ دوره انتظاری. یک مطالعه که در این زمینه انجام شده است نشان داده است که گرچه این روش نسبتاً امن و بی خطر است، اما در افرادی که ارتفاع استخوان باقی مانده آنها کمتر از ۴ میلی متر باشد، نرخ موفقیت آن پایین تر خواهد بود.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

مزایای سینوس لیفت

بیماری لثه و آسیب ناشی از افتادن دندان را ترمیم می کند.

وقتی بیماری لثه برای یک دوره زمانی نسبتاً طولانی بدون درمان باقی بماند، عفونت می تواند موجب تخریب بافت استخوان فک شود. از دست رفتن دندان ها باعث تخلیه ساختار ضروری ریشه دندان از داخل استخوان فک می شود. وقتی ریشه دندان وجود نداشته باشد تا استخوان به آن پیوند بخورد، در نهایت توسط بدن جذب می شود. در هر دو صورت، از دست رفتن ایتخوان فک باعث خواهد شد حفره سینوس ماگزیلاری پیشروی کند و جای آن را بگیرد.

طی جراحی سینوس لیفت، این مواد از دست رفته استخوان با مواد طبیعی یا مصنوعی جایگزین می شوند. وقتی مواد پیوندی داخل حفره قرار داده می شوند، سینوس ماگزیلاری ارتفاع بیشتری بدست می آورد. پیوند به طور همزمان تولید استخوان طبیعی را تحریک خواهد کرد و اجازه خواهد داد استخوان فک تحلیل رفته احیاء شود.

کاشت ایمپلنت های دندانی را ممکن می سازد.

اگر می خواهید دندان از دست رفته خود را با یک ایمپلنت دندانی جایگزین کنید، باید مقدار کافی استخوان در فک خود داشته باشید تا ساختار ریشه مصنوعی را حمایت کند. با این حال، اگر استخوان کافی وجود نداشته باشد، و سینوس خیلی نزدیک به دهان واقع شده باشد، ایمپلنت های دندانی باقی نخواهند ماند.

وقتی استخوان جدید طی جراحی سینوس لیفت به حفره افزوده می شود، جراحان دهان و دندان ممکن است قادر باشند ایمپلنت دندانی را همزمان قرار دهند. اگر رشد بیشتر استخوان نیاز باشد، اکثر افراد ظرف مدت ۹ ماه پس از جراحی اولیه می توانند ایمپلنت دندانی خود را دریافت کنند.

کاهش خطر آسیب به سینوس

اگر دیواره سینوس ماگزیلا خیلی نازک یا خیلی نزدیک به بالای دهان باشد، قرار دادن ایمپلنت ممکن است به حفره سینوس آسیب وارد کند و باعث بروز یک دسته مشکلات شود. با انجام جراحی سینوس لیفت، حفره فضای بیشتری پیدا می کند، و باعث می شود کاشت بی خطر ایمپلنت امکان پذیر باشد.

جراحی سینوس لیفت چقدر هزینه دارد؟

هزینه نسبی هستند و به پیچیدگی کار و نیز مقدار استخوان پیوندی مورد نیاز بستگی خواهد داشت. اگر به شما گفته شده نیاز به کاشت ایمپلنت های دندانی دارید، باید چک کنید آیا نیاز به فرایندهای آماده سازی مانند پیوند استخوان و جراحی سینوس لیفت دارید.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

مراقبت های پس از جراحی سینوس لیفت

اطلاعات زیر زمانی کاربرد دارند که ارتفاع و پهنای استخوان فک از دست رفته باشد. ماده پیوند کار گذاشته می شود تا به احیاء استخوان فک به منظور آماده سازی برای کاشت احتمالی ایمپلنت به جای دندان یا دندان های از دست رفته کمک کند.

فک بالای شما تحت فرایند تقویت سینوس یا سینوس لیفت قرار گرفته است. این فرایند ارتفاع استخوان از دست رفته در منطقه دندان های مولر اول و دوم، و گاهی اوقات پرمولر دوم را احیاء می کند. این یک فرایند مهم است زیرا کاشت ایمپلنت در منطقه ای را ممکن می سازد که این امکان به دلیل عدم وجود استخوان در نتیجه بزرگ شدن سینوس وجود نداشت.

استخوانی که پیوند زده می شود اغلب ترکیبی از استخوان منجمد- خشک شده، استخوان مصنوعی، و استخوان خود شما می باشد. به همین دلیل، ممکن است دو زخم جراحی داشته باشید: محل اهدا کننده، و محل گیرنده.

از فین یا عطسه کردن از راه بینی خودداری کنید. با دهان باز عطسه کنید. با نی چیزی ننوشید و از تف کردن خودداری کنید. غواصی و پرواز در هواپیماهای تحت فشار نیز ممکن است فشار سینوس را افزایش دهد و باید از انجام آنها خودداری کنید. ضد احتقان هایی مانند Drixoral، Dimetapp، یا Sudafed به کاهش فشار داخل سینوس ها کمک خواهند کرد.علاوه بر این، ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز شود.

بهداشت دهانی

به مدت یک روز پس از جراحی، از شستشوی دهان و تف کردن پرهیز کنید. این کارها باعث کنده شدن لخته خون روی محل جراحی و باز شدن زخم می شوند و می تواند خونریزی را طولانی تر و روند بهبود را کندتر نماید. نباید خونریزی قابل توجهی داخل دهان داشته باشید. بزاق دهان می تواند قورت داده شود، حتی اگر اندکی آغشته به خون باشد.

تمیز نگهداشتن دهان پس از جراحی برای کاهش خطر بروز عفونت ضروری است. از یک روز پس از فرایند شستشوی دهان با آب و نمک را آغاز کنید. نصف قاشق چایخوری نمک را در یک فنجان آب ولرم حل کنید و به آرامی دهان را با مقداری از این محلول شستشو دهید، و برای مصرف همه آن پنج دقیقه زمان بگذارید. هر چقدر دوست دارید این کار را طی پنج روز آینده تکرار کنید، اما حداقل چهار تا پنج مرتبه در طول روز و همیشه پس از خوردن غذا آن را انجام دهید.

به مدت ۴۸ ساعت دندان های ناحیه اطراف جراحی را مسواک نزنید. هنگام تخلیه خلط گلو نیز به آرامی برخورد کنید.

برای برخی فرایندهای خاص، پزشکان ممکن است دهانشویه های آنتی بیوتیک (کلرهگزیدین، پریوگراد، پریدکس) تجویز کنند. این دهانشویه باید صبح و قبل از رفتن به رختخواب پس از انجم کارهای روتین بهداشتی دهان استفاده شوند. پس از استفاده از دهانشویه های دارویی از خوردن، نوشیدن، یا شستن دهان اجتناب کنید. استفاده از این دهانشویه ها بیشتر از دو مرتبه در طول روز باعث ایجاد لکه روی دندان ها خواهد شد.

سیگار کشیدن

اگر سیگاری هستید، به مدت حداقل دو هفته پس از جراحی از سیگار کشیدن اجتناب کنید. همانطور که در جلسه مشاوره شما اشاره شده است، کشیدن سیگار به میزان قابل توجهی خطر شکست جراحی پیوند استخوان و تقویت سینوس را کاهش می دهد.

رژیم غذایی

مقادیر زیاد مایعات بنوشید. از نوشیدنی ها و خوراکی های داغ بپرهیزید و روز نخست پس از جراحی باید غذاهای نرم و مایعات مصرف کنید. همه غذاهای جامد را از محل جراحی دور نگهدارید.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

درد

مصرف داروهای مسکن را باید قبل از بین رفتن اثر داروهای بی حسی آغاز کنید. برای دردهای متوسط، ایبوپروفن (ادویل یا موترین) می توانند استفاده شوند. برای دردهای شدید، داروهای تجویزی باید استفاده شوند. اگر آلرژی دارید، یا دندانپزشک دستوری غیر از این به شما داده است، از هیچ یک از داروهای بالا استفاده نکنید. این ممکن است شامل بیمارانی با بیماری های کلیوی و کبدی باشد.

آنتی بیوتیک ها

حتماً برای کمک به پیشگیری از عفونت، آنتی بیوتیک های تجویزی خود را طبق دستور مصرف کنید.

فعالیت

پس از جراحی، فعالیت های فیزیکی خود را در حداقل میزان خود نگهدارید. اگر ورزش می کنید، ممکن است خونریزی یا ضربان در محل جراحی را تجربه کنید. اگر این اتفاق رخ دهد، باید از ادامه ورزش دست بکشید. به خاطر داشته باشید، که احتمالاً تغذیه عادی ندارید و این ممکن است موجب تضعیف بدن شما شود و توانایی بدن شما برای ورزش کردن را بیشتر محدود می کند.

خونریزی

مقداری خون یا قرمزی داخل بزاق دهان به مدت ۲۴ ساعت کاملاً طبیعی است. خونریزی شدید (پر شدن به سرعت دهان از خون) می تواند با ۳۰ دقیقه قرار دادن مستقیم بایت روی گاز استریل روی محل جراحی کنترل شود. به طور کلی، در صورت نیاز تنها فشار اندکی اعمال کنید.

تورم

تورم یک اتفاق طبیعی پس از جراحی است. برای به حداقل رساندن تورم، روی گونه منطقه جراحی کیسه یخ (یا یک کیسه پلاستیکی یا یک حوله پر از یخ) قرار دهید. تا جایی که امکان دارد، ۴۸ ساعت نخست، به طور منظم هر ۲۰ دقیقه با فواصل ۲۰ دقیقه ای کیسه یخ را قرار دهید. عموماً ظرف ۴۸ تا ۷۲ ساعت تورم به اوج خود می رسد و سپس طی ۳ تا ۵ روز بعد کاهش پیدا می کند. اگر تورم سه روز پس از جراحی مجدداً شروع به افزایش کرد، حتماً بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرید.

بهبودی پس از جراحی

بلافاصله پس از جراحی ممکن است در ناحیه اطراف آن تورم و خونریزی از دهان یا بینی را تجربه کنید. احتمالاً به مدت چند روز پس از آن ناراحتی احساس خواهید کرد، اما اکثر بیماران ناراحتی چندانی تجربه نمی کنند. در صورت تداوم خونریزی به مدت بیشتر از دو روز، یا وخیم تر شدن درد و تورم، باید بلافاصله با دندانپزشک تماس بگیرید.

خطر عفونی شدن سینوس ها نیز وجود دارد، اما دندانپزشک شما برای محافظت در برابر این اتفاق به شما دارو خواهد داد. شما باید مراقب باشید عطسه یا شدید فین نکنید زیرا این کار می تواند موجب جابجا شدن مواد پیوند یا شل شدن بخیه های شما شود. اگر مستعد آلرژی باشید، احتمالاً جراح شما زمان انجام جراحی شما را در فصلی برنامه ریزی خواهد کرد که آلرژی شما عود نکند.

پس از ۷ تا ۱۰ روز باید به دندانپزشک مراجعه کنید تا بتواند روند بهبود شما را بررسی کند و بخیه های شما را بکشد، اگر به صورت خود به خود حل نشده باشند. لازم خواهد بود طی روند بهبود مراجعات بیشتری به دندانپزشک داشته باشید تا بررسی کند که همه چیز طبق برنامه پیش برود.

آیا شما هم می خواهید با کمک ایمپلنت های دندانی ظاهر و عملکرد دندان های خود را احیاء کنید؟

ایمپلنت های دندانی گزینه هایی فوق العاده برای جایگزینی دندان های از دست رفته با راهکاری دائمی تر هستند که به شما کمک خواهند کرد با اعتماد به نفس و خیال راحت غذا بخورید، حرف بزنید، و لبخند بزنید. آنها به گونه ای طراحی شده اند تا احساس و عملکردی شبیه دندان های طبیعی شما داشته باشند.

اگر می خواهید حرف زدن خود را بهبود دهید و غذا خوردن را نیز راحت تر کنید، قطعاً ارزش دارد که به سراغ ایمپلنت های دندانی بروید زیرا آنها جایگزینی برای بریج های دندانی یا پروتزهای مصنوعی هستند که چندان راحت نیستند. دریافت ایمپلنت های دندانی می تواند سلامت دهان شما و حتی اعتماد به نفس و عزت نفس شما را ارتقاء دهد!

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت های دندانی برای جایگزینی یک یا چند دندان آسیب دیده استفاده می شوند، بدون آنکه هیچ یک از دندان های طبیعی به عنوان تکیه گاه قرار بگیرد. آنها راهکاری دائمی تر و طبیعیتر از بریج یا پروتزهای دندانی هستند. علاوه بر این، ایمپلنت های دندانی می توانند برای حمایت از پروتزهای دندانی در جای خود استفاده شوند. آنها می توانند جایگزین دندان های از دست رفته عقب یا جلوی دهان شوند.

در طول جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی، با جراحی، ریشه دندان از دست رفته با یک پست کوچک یا چارچوب که داخل استخوان فک شما قرار می گیرد جایگزین می شود، که یک پایه ثابت و با دوام برای دندان جایگزین، مانند روکشی که قرار است روی آن سوار شود، خلق می کند.

ایمپلنت های دندانی مزایای متعددی ارائه می کنند، از جمله با دوام بودن و عملکردی بودن. از آنجا که پست یا چارچوب ایمپلنت محکم درون استخوان فک قرار می گیرد، آنها پایه ای محکم و با دوام ارائه می دهند که درست مانند ریشه دندان های طبیعی عمل می کنند. این به حفظ ساختار استخوان درون فک و حصول هم ظاهر طبیعی تر و هم عملکرد بهتر برای دندان های شما کمک می کند.

با کمی تحقیق و مطرح کردن پرسش های خود از دندانپزشک در یک جلسه مشاوره رایگان، می توانید به هر اطلاعاتی که لازم است بدانید دست پیدا کنید و می توانید تصمیم بگیرید آیا ایمپلنت های دندانی برای شما مناسب هستند یا خیر.

آیا ایمپلنت های دندانی برای شما مناسب هستند؟

آیا شما نیز یک یا چند دندان از دست رفته دارید؟ آیا می خواهید ظاهر خود را بهبود دهید؟ آیا به دنبال راهکاری دائمی تر و طبیعی تر برای دندان های از دست رفته خود هستید که توانایی حرف زدن و جویدن شما را مانند طبیعی بهبود دهد؟

در اکثر موارد، همه افراد به اندازه کافی برای کشیدن دندان و قرار گرفتن تحت جراحی دهان برای کاشت ایمپلنت های دندانی به اندازه کافی سالم هستند. افراد بزرگسالی که لثه های سالم داشته باشند و استخوان کافی برای حمایت ایمپلنت های دندانی خود داشته باشند، ایمپلنت های دندانی راهکاری فوق العاده برای دندان های از دست رفته آنها هستند. علاوه بر این، باید بهداشت دهان را نیز به خوبی رعایت کنید و بتوانید به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. افرادی که زیاد سیگار می کشند، افرادی که از اختلالات مزمن کنترل نشده- مانند دیابت یا بیماری قلبی- رنج می برند، بیماری لثه دارند، یا بیمارانی که پرتو درمانی به ناحیه سر یا گردن برای آنها انجام شده است، و نیز افرادی که عادات بد دهانی مانند دندان قروچه یا جویدن ناخن دارند باید به صورت شخصی مورد بررسی قرار بگیرند. اگر سن شما زیر ۱۸ سال باشد نیز برای دریافت ایمپلنت های دندانی مناسب نیستید زیرا استخوان فک شما هنوز در حال رشد است. اگر قصد دریافت ایمپلنت های دندانی را دارید، با دندانپزشک خود صحبت کنید تا با انجام معاینات بالینی و انجام بررسی های لازم مشخص نماید آیا آنها گزینه مناسبی برای شما هستند.

البته افرادی که استخوان کافی در فک خود برای نگهداشتن ایمپلنت ندارند، می توانند از پیوند استخوان قبل از کاشت استفاده کنند.

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

مزایای ایمپلنت های دندانی

در اینجا ما به بیان برخی از مزایای ایمپلنت های دندانی می پردازیم که بیماران پس از دریافت ایمپلنت دندانی خود آنها را کشف کرده اند:

  • بهبود ظاهر- آنها ظاهر و احساسی درست شبیه دندان های طبیعی برای فرد بوجود می آورند و حتی می توانند به پیشگیری از تحلیل رفتن و آب شدن استخوان فک کمک کنند، در واقع یکی از علائم و نشانه های بالا رفتن سن به تأخیر می افتد. علت این است که آنها با استخوان موجود فک جوش می خورند و به عنوان محرک برای بازسازی استخوان های پیرامون خود عمل می کنند.
  • عملکرد بهتر- ایمپلنت های دندانی می توانند به بهبود حرف زدن کمک کنند و باعث شوند حرف زدن و جویدن راحت تر انجام شوند. پروتزهای مصنوعی که تنها روی لثه ها قرار می گیرند حین حرف زدن می لغزند و و حتی می توانند از دهان خارج شوند و باعث می شوند نتوانید بسیاری از لغات را به خوبی تلفظ کنید یا اینکه نگران بیرون پریدن آنها باشید.
  • ارتقاء اعتماد به نفس- آنها لبخند شما را به شما بازمی گردانند و نیز عملکردی که می تواند به بالا بردن عزت نفس شما کمک کند.
  • راحتی بیشتر- دیگر نیازی نیست از داشتن دنچرها یا همان پروتزهای مصنوعی دندانی احساس شرمندگی کنید و می توانید چسب های به هم ریخته و حجیمی که برای نگهداشتن پروتزها در جای خود نیاز هستند را دور بیندازید.
  • با دوام بودن- ایمپلنت های دندانی بسیار با دوام هستند و با مراقبت های خوب دهان و دندان می توانند چندین سال دوام داشته باشند.
  • سلامت بهتر دهان- ایمپلنت های دندانی، مانند بریج های دندانی، نیازی به تراشیدن یا کاهش سطح دندان های طبیعی ندارند. به همین دلیل همه دندان های طبیعی شما دست نخورده باقی می مانند و این به سلامت دندان های شما در دراز مدت کمک می کند. آنها می توانند به پیشگیری از مشکلات دندانی ناشی از عدم وجود دندان ها کمک کنند.
  • غذا خوردن راحت تر- لغزیدن دنچرها می تواند باعث شود جویدن دشوار شود. ایمپلنت های دندانی درست مانند دندان های خود شما عمل می کنند، و به شما اجازه می دهند غذاهای مورد علاقه خود را با خیال راحت و بدون درد بخورید.
ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت های دندانی چقدر موفق هستند؟

نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی، بسته به محلی که کاشته می شوند متفاوت است، اما به طور کلی، نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی بالای ۹۸% است. با مراقبت های صحیح، ایمپلنت های دندانی می توانند یک عمر دوام داشته باشند.

فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی

نخستین گام در روند کاشت ایمپلنت هایدندانی ایجاد یک طرح درمان شخصی و سفارشی است. این طرح درمان به نیازهای خاص شما می پردازد و توسط یک تیم از متخصصانی انجام می شود که به صورت ویژه برای جراحی های دهان و دندانپزشکی ترمیمی آموزش دیده و در این زمینه ها تجربه دارند. این رویکرد تیمی مراقبت های هماهنگی را بر اساس گزینه ایمپلنتی که برای شما بهتر است ارائه می دهد.

ابتدا جراح در بافت لثه روی حفره دندان از دست رفته برشی ایجاد می کند تا بتواند استخوان را مشاهده کند.    پس از آن باید استخوان برش داده شود و حفره ای برای قرار گیری ایمپلنت درون آن آماده کند. ایمپلنت ریشه دندان، که یک پست کوچک ساخته شده از تیتانیوم است، درون حفره ایجاد شده قرار می گیرد. در انتها بافت لثه مجدداً روی آن قرار می گیرد و بخیه زده می شود. باید چند ماه زمان داده شود تا استخوان پیرامون ایمپلنت رشد کند، با آن جوش بخورد و بهبود پیدا کند تا ایمپلنت به یک پایه محکم داخل استخوان فک تبدیل شود. روند بهبود می تواند بین ۶ تا ۱۲ ماه طول بکشد.

وقتی ایمپلنت با استخوان پیوند خورد، در جراحی دوم مجدداً لثه برش داده می شود تا بتوان ایمپلنت را مشاهده کرد. سپس یک پست متصل کننده کوچک به نام اباتمنت به پست ایمپلنت متصل می شود که وظیفه آن نگهداشتن دندان جدید است. این قطعه بیرون از بافت لثه قرار می گیرد بنابراین لثه اطراف آن شکل داده و بخیه زده می شود. برای قرار دادن روکش جدید روی ایمپلنت باید از دندان های اطراف قالب گرفت تا الگوی بایت بیمار بدست بیاید. دندان یا دندان های جدید بر اساس این الگوی جدید ساخته می شوند. دندان جایگزینی به نام روکش که به اباتمنت چسبانده می شود.

پس از این جلسه باید مدتی زمان سپری شود تا بافت لثه اطراف اباتمنت بهبود پیدا کند و آماده قرار گیری روکش شود.

گاهی اوقات به جای روکش های دندانی تکی، برای برخی بیماران از پروتزهای دندانی متحرک استفاده می شود که با اتصالات چفت مانند خاصی روی ایمپلنت های دندانی قرار می گیرند.

نکته ای که دندانپزشک باید به آن دقت کند انتخاب رنگ روکش ایمپلنت شما بر اساس رنگ دندان های طبیعی است. از آنجا که ایمپلنت های دندانی داخل استخوان فک جوش می خورند، دندان های جایگزین ظاهر، احساس، و عملکردی درست شبیه دندان های طبیعی خود شما خواهند داشت.

آیا فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی درد دارد؟

شما در طول فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی هیچ دردی احساس نخواهید کرد. اکثر بیمارانی که آنها را دریافت کرده اند همین موضوع را تأیید کرده اند. آنها معتقدند که کاشت ایمپلنت های دندانی دردی کمتر از کشیدن دندان دارد. در طول فرایند یا به شما آرامبخش داده خواهد شد یا از بی حسی موضعی یا بیهوشی کامل استفاده خواهد شد تا هیچ دردی موجب آزار شما نشود. در جلسه مشاوره، دندانپزشک یا جراح دهان و دندان با شما راجع به هر نگرانی که ممکن است داشته باشید با شما گفتگو خواهد کرد. شما به مدت چند روز پس از فرایند ممکن است تنها مقدار جزئی ناراحتی تجربه کنید که با استفاده از داروهای مسکن OTC مانند تیلنول یا موترین کاملاً قابل کنترل است.

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت های دندانی چقدر دوام دارند؟

مدت زمانی که ایمپلنت های دندانی دوام خواهند داشت به مراقبت های دهانی شما بستگی خواهد داشت. ما توصیه می کنیم در کنار اقدامات بهداشتی دهان و دندان و نیز مراقبت از ایمپلنت های دندانی، مراجعات منظم به دندانپزشک را برای افزایش طول عمر ایمپلنت های دندانی فراموش نکنید. اگر این اقدامات را رعایت کنید ایمپلنت های دندانی شما می توانند تا پایان عمر همراه شما باشند.

نحوه مراقبت از ایمپلنت های دندانی

ایمپلنت های دندانی به همان مراقبت هایی نیاز دارند که دندان های واقعی نیاز دارند، از جمله مسواک زدن، نخ دندان کشیدن، شستشوی دهان با دهانشویه های آنتی باکتریال، و چکاپ های منظم دندانپزشکی.

آیا ایمپلنت های دندانی بی خطر هستند؟

ایمپلنت های دندانی روشی بی خطر، امن، شناخته شده، و کاملاً تأیید شده برای احیاء لبخند و عملکرد دندان های شما هستند. آنها ساخته شده اند تا چندین سال برای شما دوام داشته باشند، و درست مانند دندان های طبیعی شما باشند. دندانپزشکان در سراسر دنیا تاکنون میلیون ها لبخند را با موفقیت با استفاده از ایمپلنت های دندانی احیاء کرده اند، به همین دلیل می توانید اطمینان داشته باشید که در مسیر درستی قرار دارید.

چه تفاوتی بین ایمپلنت های دندانی و پروتزهای مصنوعی وجود دارد؟

اصلی ترین تفاوت این است که ایمپلنت های دندانی به صورت دائمی در جای خود قرار می گیرند، در حالی که پروتزهای مصنوعی متحرک هستند. ایمپلنت های دندانی راهکارهای دائمی تر و طبیعی تری هستند. گاهی اوقات از آنها برای قرار گیری ثابت پروتزهای مصنوعی استفاده می شود. پروتزهای مصنوعی یا همان دنچرها متحرک هستند اما با استفاده از ایمپلنت های دندانی می توانند نیمه دائمی شوند.

شما نیز ممکن است این ضرب المثل معروف را شنیده باشید که “یک بچه همه چیز را تغییر می دهد”، و این حتی قبل از متولد شدن آنها اتفاق می افتد. وقتی شما باردار هستید، در مورد چیزهایی برای شما سؤال پیش می آید که قبلاً حتی به ذهنتان هم خطور نمی کرده اند. آیا می توان آن را بخورم؟ آیا لازم است این دارو را مصرف کنم؟ آیا ورزش کردن مشکلی بوجود نمی آورد؟

اگر قصد دریافت بریس های ارتودنسی را داشته اید، ممکن است به این فکرکنید که آیا اکنون که باردار هستید، هنوز هم زمان خوبی برای انجام این کار است. در اینجا به بیان نکاتی می پردازیم که مد نظر قرار دادن آنها به شما کمک می کند تصمیم بگیرید آیا هنوز هم می خواهید در طول این دوره درمان ارتودنسی خود را آغاز کنید یا آن را ادامه دهید یا خیر.

امنیت و بی خطر بودن درمان ارتودنسی

نخستین و مهم ترین نگرانی که در مورد بریس ها و بارداری وجود دارد بی خطر بودن آنها است. آیا دریافت بریس های ارتودنسی همین حالا برای من یا کودک متولد نشده من بی خطر است؟

پاسخ مثبت است. قرار گرفتن بریس ها روی دندان های شما در حالی که باردار هستید، کاملاً بی خطر است. هیچ تحقیقی وجود ندارد که نشان داده باشد چسبانده شدن بریس ها و نیز مواد چسبنده ای که برای چسباندن آنها روی دندان ها استفاده می شود تأثیر منفی داشته باشند. حتی قالبی که قبل از قرار گیری بریس ها روی دندان ها از دندان های شما گرفته می شود نیز به هیچ عنوان مضر یا خطرناک نیست.

خواه بریس های فلزی را دریافت کنید، یا بریس های سرامیکی شفاف، یا الاینرهای پلاستیکی، همه مواد برای بدن شما و کودک شما بی خطر هستند.

ارتودنسی در دوران بارداری

ارتودنسی در دوران بارداری

سهولت انجام درمان ارتودنسی

ممکن است به این فکر کنید که آیا بارداری برای دریافت بریس ها مناسب است؟ آیا ممکن است خیلی مشغول باشم؟ آیا بعد از تولد کودک آنقدر مشغول خواهم بود که نتوانم مراجعات را انجام دهم؟

ممکن است به این فکر کنید حالا که در حال آماده سازی برای تولد کودک خود هستید خیلی مشغله دارید، اما حقیقت این است که پس از تولد نوزاد خیلی مشغول تر خواهید بود. شاید در واقع اکنون بهترین زمان برای دریافت براکت های ارتودنسی باشد، زیرا وقتی آنها را دریافت کنید، پیدا کردن زمان برای مراجعات به منظور انجام تنظیمات راحت تر خواهد بود.

نکته دیگری که باید مد نظر قرار بگیرد این است که با برنامه زمانی معمول بریس ها، که چیزی حدود یک تا سه سال به طول می انجامد، آغاز درمان ارتودنسی در طول دوران بارداری به این معنا است که به احتمال زیاد وقتی کودک شما هنوز نوپا است درمان شما به پایان رسیده است و می توانید آنها را بردارید.

راحتی در طول درمان ارتودنسی

بارداری به دلایل وختلفی می تواند ناراحتی هایی به همراه داشته باشد، و برخی از این دلایل ممکن است روی تصمیم شما برای دریافت بریس های ارتودنسی تأثیر بگذارند.

یک دلیل این است که به نظر می رسد بارداری باعث شود بدن به درد حساس تر شود. حساسیت عصبی افزایش پیدا می کند، که باعث می شود دریافت بریس ها دردناک تر از زمان های دیگر باشد. و بسته به اینکه شما نسبت به مصرف مسکن ها در طول بارداری چه احساسی دارید، ممکن است نتوانید کار زیادی برای تسکین دردی انجام دهید که چند روز پس از قرار گرفتن بریس ها روی دندان ها به سراغ شما می آید.

یکی دیگر از علائم معمول بارداری که ممکن است بریس ها را تحت تأثیر قرار دهد تورم لثه ها است. بارداری می تواند باعث شود لثه های شما مقداری متورم شوند، که ممکن است باعث شود قرار گرفتن بندهای بریس ارتودنسی به دور دندان های مولر عقب دهان دردناک تر شود. با این حال، این در مورد همه افراد صدق نمی کند، و هر گونه دردی که ممکن است تجربه کنید، ظرف چند روز پس از دریافت بریس ها برطرف خواهد شد.

ارتودنسی در دوران بارداری

ارتودنسی در دوران بارداری

سلامت دندان ها

نکته مهم دیگر این است که ممکن است در طول بارداری سلامت دندان ها به یک مسئله تبدیل شود. تعداد اندکی از جنبه های مختلف بارداری می توانند تأثیر منفی روی سلامت دندان های شما داشته باشند. کودک درون شما در حال رشد است و شما نیاز به مواد وغذی زیادی دارید که آنها را از شما دریافت می کند. بسیاری از زنان در طول بارداری کمبود کلسیم را تجربه می کنند، که می تواند موجب تضعیف دندان ها شود زیرا کلسیم از بدن شما گرفته شده است. مصرف ویتامین های قبل از تولد، و حتی مکمل کلسیم می تواند کمک کننده باشد. اما اگر دندان ها ضعیف شوند بیشتر درمعرض پوسیدگی قرار دارند و استفاده از بریس ها می توند خطرناک باشد. رعایت بهداشت دهان و دندان ها برای جلوگیری از پوسیدگی مهم است.

استفراق های صبحگاهی نیز به دلیل اسید معده که هنگام استفراق کردن بالا می آید، می توانند موجب آسیب به دندان های شما شوند. اسید موجب تخریب مینای دندان ها می شود و دندان ها را بیشتر مستعد پوسیدگی می کند. اگر از تهوع های شدید صبحگاهی رن می برید، ممکن است لازم باشد از دریافت بریس های ارتودنسی اجتناب کنید. می توانید صبر کنید تا زمانی که این حالت برطرف شود، که معمولاً زمانی در سه ماهه دوم است.

ارتودنسی در دوران بارداری

ارتودنسی در دوران بارداری

نتیجه گیری …

دریافت بریس های ارتودنسی در طول دوران بارداری کاملاً بی خطر است، اما در نهایت تصمیم با شماست که در طول این دوره به دنبال آغاز درمان ارتودنسی باشید یا خیر. ما معمولاً برای زنان باردار نیز خدمات ارائه می دهیم و در طول این دوره خاص تمام تلاش خود را برای راحتی آنها به کار خواهیم بست و خوشحال خواهیم شد که به پرسش های شما پاسخ دهیم.

همیشه می شنویم “برای جلوگیری از پوسیدگی دندان های خود مسواک بزنید و نخ دندان بکشید”. تقریباً همه این را می دانند که باید مسواک بزنند و نخ دندان بکشند. اما آیا می دانید چرا؟

گرچه همه ما می دانیم برای حفظ سلامت دندان های خود باید مسواک بزنیم و نخ دندان بکشیم، اما پوسیدگی های دندانی همچنان یک مشکل شایع باقی می مانند که همه ما در یک نقطه باید با آن مقابله کنیم:

پوسیدگی دندان، یک بیماری عفونی، بعد از سرماخوردگی دومین بیماری شایع می باشد.

از هر چهار نفر فرد بزرگسال یک نفر و بیشتر از نیمی از نوجوانان در ایالات متحده دارای حفره های دندان هستند. سلامت دهان و دندان اغلب امری است که بدیهی تلقی می شود، اما بخشی اساسی از زندگی روزمره ما است. برای کنترل سلامتی دهان و جلوگیری از مشکلات دندانی هرگز دیر نیست.

گرچه مسواک زدن و نخ دندان کشیدن دو عادت روزانه بسیار مهم برای حفظ سلامت دندان ها و لثه ها هستند- اما چند کار ساده دیگر هستند که با انجام آنها می توانید از بروز دندان درد یا حتی بدتر از آن- از دست رفتن دندان ها- پرهیز کنید. در اینجا به بیان آنها می پردازیم تا به سادگی از بروز پوسیدگی و حفره های دندانی جلوگیری کنید.

از میزان خطر بروز پوسیدگی در دندان های خود آگاه باشید.

نخستین گام برای تحت کنترل درآوردن سلامت دهان و دندان های شما این است که بدانید چقدر در معرض خطر بروز حفره های دندانی هستید. بهترین راه برای دانستن این موضوع از طریق یک معاینه کامل و جامع دندانی است. با معاینات معمولی، و صحبت کردن با دندانپزشک، شما می توانید متوجه شوید کجا ایستاده اید، چه درمانی ممکن است نیاز باشد، همچنین کدام تغییرات در بهداشت دهانی و رژیم غذایی ممکن است کمک کننده باشند. وقتی به میزان خطر پی بردید، سپس یک راهکار ویژه و مؤثر برای بهبود بهداشت دهانی خود در پیش می گیرید.

مزیت دیگری که دانستن میزان خطر بروز حفره دندانی دارد این است که می تواند مشخص نماید معاینات دندانی چند وقت یک مرتبه نیاز هستند. هر چه میزان خطر شما کمتر باشد، تعداد دفعات کمتری نیاز است برای چکاپ به دندانپزشک مراجعه کنید. با یک مرتبه مراجعه به دندانپزشک و صحبت کردن در مورد این موضوع می توانید دریابید میزان خطر بروز حفره دندان در شما چقدر بالا است.

پیشگیری از پوسیدگی دندان

پیشگیری از پوسیدگی دندان

به طور منظم، درست، و با مسواک مناسب، دندان های خود را مسواک بزنید.

این واضح ترین نکته ای است که می توانیم به آن اشاره کنیم، چیزی که قطعاً همه شما از زمان کودکی آن را شنیده اید. اما اجازه دهید ما به شما بگوییم چرا مسواک زدن اینقدر برای سلامت دهان و سلامت عمومی شما مهم است.

باکتری های داخل دهان: یک دستگاه بازیافت کوچک

آیا می دانسته اید که دهان شما در حقیقت جایگاه حدوداً یک میلیارد میکروب است که در حال بازیافت چیزهایی هستند که شما می خورید و می نوشید؟

و به این ترتیب آنها موجب بروز پوسیدگی و حفره های دندانی می شوند- با تغذیه از قند موجود در غذاها و نوشیدنی هایی که ما مصرف می کنیم برای رشد کردن- سپس از خود ضایعاتی به شکل بیوفیلم به جای می گذارند که تحت عنوان پلاک های دندانی شناخته می شوند. این پلاک ها اجازه می دهند همه آن بازیافت کننده های کوچک مدت زمان طولانی تری به دور و اطراف دندان های شما بچسبند، تا در نهایت اسیدی تولید کنند، که موجب پوسیدگی مینای دندان ها و بروز حفره در آن می شود.

این پوسیدگی و حفره ها اگر درمان نشده باقی بمانند، در نهایت به یک روند بیماری ختم می شود که از باکتری های داخل دهان آغاز می شود، و می تواند به سایر نقاط بدن گسترش یابد، که می تواند شرایط مزمن را پیچیده کند از دیابت گرفته تا بیماری های قلبی.

مسواک زدن کمک می کند از شر باکتری ها رها شوید.

به دلیل حجم بسیار زیاد باکتری هایی که در دهان وجود دارند و نیز قدرت مبارزه مسواک زدن با پلاک های دندانی که تنها در چند دقیقه در طول روز فراهم می شود، مسواک زدن یکی از ساده ترین، و در عین حال، مؤثرترین راه ها برای پیشگیری از بروز پوسیدگی های دندانی است. حتماً باید پس از صرف غذا و قبل از رفتن به رختخواب مسواک بزنید. مسواک زدن قبل از رفتن به راختخواب از اهمیت ویژه ای برخوردار است زیرا اگر اجازه دهید این باکتری ها تمام طول شب روی دندان ها باقی بمانند، اسیدی تولید می کنند که به مینای دندان های شما آسیب وارد می کند (و در نهایت منجر به بروز حفره های دندانی می شود).

شستشوی روزانه دهان با دهانشویه های حاوی فلوراید را فراموش نکنید. علاوه بر این، استفاده از دهانشویه های آنتی میکروبیال نیز به از بین بردن باکتری ها کمک می کند در عین حال که بوی خوبی در دهان ایجاد می کند.

آیا می خواهید قدرت مبارزه با باکتری ها را در طول روز افزایش دهید؟ مسواک زدن بعد از ناهار در محل کار را امتحان کنید. یک مسواک و خمیر دندان جدا در محل کار برای این کار داشته باشید، و در صورت امکان، فواصل زمانی بلند مدت بین صبح وشب را نیز پر کنید.

تکنیک های درست مسواک زدن

  • از یک مسواک دارای فرچه نرم استفاده کنید و فشار ملایمی به دست خود وارد کنید، هر دوی این کارها می توانند خطر بروز آسیب به لثه ها را کاهش دهند.
  • مسواک خود را در زاویه ۴۵ درجه روی لثه قرار دهید و مسواک خود را به آرامی و با ضربه های کوتاه به صورت عقب و جلو حرکت دهید، سطوح بیرونی و داخلی و نیز سطوح جونده دندان ها را فراموش نکنید.
  • از نوک مسواک با استفاده از ضربه های آرام رو به بالا و پایین بررای پاکسازی سطوح داخلی دندان های جلوی دهان استفاده کنید.
  • برای از بین بردن باکتری های روی زبان و تازگی بوی دهان زبان خود را نیز مسواک بزنید.
  • فراموش نکنید که هر ۳ تا ۴ ماه یک مرتبه مسواک خود را تعویض کنید.
پیشگیری از پوسیدگی دندان

پیشگیری از پوسیدگی دندان

مصرف نوشیدنی های قندی و اسیدی را قطع کنید و آب بیشتری بنوشید.

آیا به آن کافه لاته صبحانه، یک فنجان قهوه روزانه، یا یک فنجان چای داغ احتیاج دارید؟ قرار گرفتن طولانی مدت دندان ها در معرض قهوه یا چای اسیدی، ترکیب با قند افزوده یا حتی تنها شیر افزوده می تواند احتمال خطر بروز حفره های دندانی را افزایش دهد. ادامه دهید، از قهوه خود لذت ببرید! اما سعی کنید آن را ۲۰ دقیقه یا کمتر نگهدارید، و پس از آن دهان خود را با آب شستشو دهید.

مشکل جرعه جرعه نوشیدن قهوه با افزودنی های آنها مانند شکر، شربت، و خامه که موجب بروز حفره های دندانی می شوند این است که قندهای مضر برای مدت زمانی طولانی داخل بزاق باقی می مانند. برای خنثی کردن اثر آنها در کنار نوشیدن قهوه خود مقداری آب نیز بنوشید تا دهان شما شستشو داده شود و از قندی شدن خیلی زیاد بزاق و خوردگی دندان های شما جلوگیری شود. علاوه بر این، نوشیدن قهوه با نی را امتحان کنید که به دور نگهداشتن این مایعات قندی از دندان ها و بزاق شما کمک می کند.

چگونه نوشیدن آب از بروز حفره های دندانی جلوگیری می کند؟

نوشیدن آب حاوی فلوراید یکی از ساده ترین و مفیدترین کارهایی است که شما می توانید برای پیشگیری از بروز حفره های دندانی انجام دهید.

آب بر خلاف نوشیدنی های دیگر است، و یکی از سالم ترین نوشیدنی های موجود است. بدن ما از ۶۰% آب تشکیل شده است، و هیدراته ماندن بدن به سیستم شما کمک می کند مواد مغذی سالم را توزیع کند و از شر مواد زائد خلاص شود. درخشش سالمی به پوست شما ببخشد و عضلات شما را در حرکت نگهدارد. نوشیدن آب واقعاً به سلامتی دندان ها کمک می کند- مخصوصاً اگر فلورایده باشد.

با دندانپزشک خود در مورد استفاده از مکمل فلوراید که موجب استحکام بیشتر دندان های شما می شود گفتگو کنید.

پیشگیری از پوسیدگی دندان

پیشگیری از پوسیدگی دندان

خود را به نخ دندان کشیدن عادت دهید.

ما می دانیم هیچ کس نخ دندان کشیدن را دوست ندارد. اما ما به شما قول می دهیم وقتی آن را آغاز کنید کار ساده ای خواهد بود. در مورد این روش فکر کنید: دندان های ما پنج طرف دارند، و همه آنها نیاز دارند به طور منظم پاکسازی شوند. حتی زمانی که هر روز مسواک می زنیم نیز، تنها سه طرف آنها را تمیز می کنیم. بنابراین، بدون نخ دندان کشیدن، با مسواک زدن تنها، شما در واقع در حال پاکسازی حدود نیمی از سطوح دندان های خود هستید.

و به خاطر داشته باشید که نخ دندان کشیدن در طول روز تنها چند دقیقه طول می کشد. در این چند دقیقه شما چه کار دیگری می توانید انجام دهید که بتواند اینقدر سلامت دهان شما را ارتقاء دهد؟

حالا، عادت نخ دندان کشیدن را چگونه باید آغاز کرد؟ به آن به عنوان کاری فکر کنید که می توانید همزمان با کارهای دیگر انجام دهید، چیزی که همه ما عاشق آن هستیم. نخ دندان کشیدن حین تماشای تلویزیون، یا حین مطالعه کتاب در رختخواب را امتحان کنید. به صورت ایده آل، شما باید بلافاصله پس از صرف غذا، یا قبل از رفتن به رختخواب نخ دندان بکشید. با این حال، نخ دندان کشیدن در حقیقت ساده تر و راحت تر است زیرا می توانید آن را حتی در حال راه رفتن نیز انجام دهید. در حقیقت شبیه هر عادت سالم دیگری است- کلید اصلی کوچک شروع کردن است، و تبدیل کردن آن به یک کار روزانه.

سیگار کشیدن را ترک کنید.

همه می دانند که کشیدن سیگار و مصرف تنباکو می تواند موجب بروز مشکلات پزشکی متعددی شود. سیگار کشیدن و مصرف دخانیات منجر به بروز بیماری و ناتوانی هایی می شود که تقریباً به تمام اندام های بدن آسیب وارد می کند، و بیش از ۱۶ میلیون آمریکایی در حال زندگی کردن با حفره های دندانی هستند که در نتیجه سیگار کشیدن بوجود آمده اند.

با این حال، اکثر افراد نمی دانند که سیگار کشیدن و جویدن تنباکو چه آسیبی به دهان، لثه ها، و دندان های آنها وارد می کند. سیگار کشیدن می تواند مضراتی بزرگتر از لک شدن دندان ها برای شما داشته باشد- این عادت ناسالم می تواند منجر به بروز بیماری لثه، از دست رفتن دندان ها، و حتی سرطان دهان نیز شود.

خوردن غذاهای مغذی را فراموش نکنید.

شما با خوردن وعده های غذایی مغذی و متعادل و محدود کردن میان وعده ها می توانید کمک بزرگی به دندان های خود کنید. از کربوهیدرات هایی مانند آبنبات ها، چیپس ها، و چوب شورها پرهیز کنید زیرا می توانند روی سطح دندان های شما باقی بمانند. اگر غذاهای چسبناک بخورید، باید هر چه سریعتر بلافاصله پس از آن مسواک بزنید.

محققان در حال دستیابی به روش های جدیدی برای پیشگیری از پوسیدگی و حفره های دندانی هستند. در مطالعه ای مشخص شد که جویدن آدامس هایی که حاوی ماده شیرین کننده زایلیتول هستند، رشد باکتری هایی که باعث پوسیدگی دندان می شوند را به طور موقت کاهش می دهد. علاوه بر این، مواد متعددی در حال کشف هستند که با گذشت زمان به آرامی فلوراید آزاد می کنند، که می توانند به پیشگیری از پوسیدگی بیشتر دندان ها کمک کنند. این مواد بین دندان ها یا درون حفره ها و شکاف های دندان ها قرار می گیرند. خمیر دندان ها و دهانشویه هایی که می توانند مراحل اولیه پوسیدگی را معکوس کنند و التیام ببخشند نیز در حال مطالعه هستند.

سیلانت های دندانی (پوشش محافظ پلاستیکی) نیز از جمله موادی هستند که روی سطوح جونده دندان های عقب دهان (دندان های مولر) اعمال می شوند تا از آنها در برابر پوسیدگی محافظت نمایند.

آیا شما بیماری لثه مانند ژنژیویت یا بیماری پریودنتال مانند پریودنتیت دارید؟ اگر پاسخ شما مثبت است، احتمالاً شما نیاز به جرمگیری دندان ها دارید. اگر هنگام مسواک زدن دندان های خود متوجه خون روی فرچه مسواک می شوید، باید بدانید بیماری لثه دارید. در حقیقت، بیماری لثه ژنژیویت نوعی شرایط قابل بازگشت است، بنابراین کارهایی وجود دارند که قبل از رفتن به سراغ جرمگیری می توانید آنها را انجام دهید. برای پیشگیری از ژنژیویت، لازم است مصرف قند خود را محدود کنید، از مصرف تنباکو خودداری کنید، دهانشویه استفاده کنید، هر روز نخ دندان بکشید، دو مرتبه در طول روز مسواک بزنید، و هر سه ماه یک مرتبه مسواک خود را تعویض کنید. علاوه بر این، نیاز است توجه خاصی به مراجعات منظم به دندانپزشک داشته باشید تا هر گونه مشکلی مانند حفره های دندانی، بیماری لثه، یا سرطان دهان، خیلی زود شناسایی شوند.

علاوه بر این، می توانید از دهانشویه های استحکام بخش یا کاملاً طبیعی آنتی باکتریال برای درمان ژنژیویت، کاهش بوی بد دهان خود، زدودن ذرات غذای باقی مانده، کاهش باکتری، کمک به تسکین درد، و کاهش التهاب لثه ها استفاده کنید. با این تفاصیر، اگر شما برای مدت زمانی طولانی ژنژیویت خود را نادیده بگیرید، می تواند پیشرفت کند و به بیماری پریودنتال تبدیل شود که باعث لق شدن دندان های شما خواهد شد زیرا این شرایط موجب تحلیل ریشه های دندان های شما خواهد شد. در چنین موارد حادی، جرمگیری دندان ها ضرورت دارد.

جرمگیری و پولیش دندان

جرمگیری و پولیش دندان

جرمگیری و پولیش دندان چیست؟

جرمگیری و پولیش دندان ها به دندانپزشک شما این امکان را می دهد تا از التهاب لثه های شما که همیشه در حال بدتر شدن است جلوگیری کند و همزمان بهداشت دهان و دندان های شما را حفظ کند. پایداری شما در پاکسازی دندان ها برای جلوگیری از بروز بیماری های دندانی ضروری است. پولیش کردن دندان ها به منظور اتمام کاری انجام می شود که جرمگیری آغاز کرده است، و معمولاً زمانی انجام می شود که نوبت به زدودن لکه های دندان ها می رسد. به همین دلیل، برنامه پروفیلاکسی و پاکسازی های عمقی، بسته به وخامت بیماری پریودنتال در حال گسترش شما ممکن است نیاز باشد هر سه ماه، هر ماه، یا هر هفته انجام شود. شما نیاز به خدمات دندانپزشکی خواهید داشت زیرا دهانشویه های ضد عفونی کننده و مسواک زدن روزانه برای حل کردن مشکلات بافت های شما در دراز مدت کافی نخواهد بود.

فرایندهای جرمگیری و پولیش دندان ها توسط دندانپزشکی انجام می شوند که برای ارائه چنین خدماتی معتبر است. دندانپزشکان ضرورتاً وظیفه دارند اطراف و زیر خط لثه ها را در جلو و پشت دندان های شما تمیز کنند تا پلاک و تارتار دندان های شما زدوده شوند.

با جرمگیری بخش های بیمار دندان ها و لثه ها زدوده می شوند و با پولیش کردن لبه های زبر صاف و صیقلی می شوند تا روند بهبود دندان ها و لثه ها تسریع پیدا کند. در هر صورت، برای پرهیز از انجام مجدد جرمگیری، باید حداقل هر شش ماه یک مرتبه یا سالی دو مرتبه برای چکاپ ها و پاکسازی های منظم دندانی مراجعه کنید.

پلاک، تارتار، ژنژیویت، و بیماری پریودنتال

اگر شما سالم باشید و به سندروم خشکی دهان مبتلا نباشید، دندان های شما تقریباً همیشه در بزاق غوطه ور هستند. این بزاق بسیاری از مواد، از جمله کلسیم را به دندان های شما می رساند تا آنها را سالم و محکم نگهدارد و از آنها محافظت کند. این کار بزرگی است که قرار است بزاق دهان شما انجام دهد، اما اگر به طور منظم مراقب تشکیل پلاک نباشید، به معنای رسوب کلسیم روی سطح دندان ها نیز می باشد.

در اینجا به بیان برخی از ضروریات جرمگیری و پولیش دندان ها می پردازیم:

  • پلاک ها دقیقاً چگونه تشکیل می شوند؟ تشکیل پلاک های دندانی تقریباً برای هر کسی اتفاق می افتد، زیرا همه برای زنده ماندن نیاز به خوردن دارند. و این ضرورتاً ترکیبی از باکتری، بزاق و پروتئین های داخل دهان است که موجب تشکیل یک لایه فیلم یا یک لایه باقی مانده می شود که به صورت تمام مدت روی دندان ها را پوشش می دهد تا زمانی که با مسواک آن را تمیز کنید. تا زمانی که شما به طور منظم دندان های خود را مسواک بزنید و با استفاده از دهانشویه های درمانی مناسب ژنژیویت خود را درمان کنید، این پلاک به تارتار یا رسوب تبدیل نخواهد شد. با این حال، برخی افراد به علت فراموشکار و احمال کار بودن نمی توانند هیچ کمکی به خود بکنند.
  • رسوب تنها نام دیگری است که به تارتار داده می شود. ماده ای گچی است که از پلاک و کلسیم تشکیل می شود که به مرور زمان تشکیل می شود. به سختی می توان متوجه وجود آن شد زیرا معمولاً همرنگ دندان ها است و با بخشی از دندان ها اشتباه گرفته می شود. با این حال، می تواند سیاه یا قهوه ای رنگ نیز باشد، بنابراین، مانند زخم روی انگشت متمایز می شود. در صورتی که رسوب روی دندان های خود داشته باشید، دندانپزشک می تواند متوجه آن شود.
  • تارتار نه سمان دندان است و نه پر شدگی آن. تصور نکنید که فرو رفتگی ها و فواصلی از دندان ها که با رسوب پر شده اند چیز خوبی هستند. بلکه نسبتاً مشکل آفرین است. علت این است که تارتار هنوز هم از پلاک ساخته شده است و باکتری های موجود در آن در حال خوردن آن مانند یک آبنبات سفت هستند در حالی که دور و اطراف آن اسید به جای می گذارند. سپس این منجر به تکثیر و انتشار باکتری داخل لثه های شما می شود، که منجر به بروز ژنژیویت و پریودنتیت می شود. ابتدا آنها باید همراه با پلاکی به گسترش آنها کمک کرده است زدوده شوند.
  • تشکیل پلاک و تارتار: پلاک تشکیل شده ای که به تارتار یا فیلم تشکیل شده است حاوی رسوبات کلسیم روی آن است و برای جرمگیری آنها با ابزارهای خاص نیاز به دندانپزشک دارد. پس از آن، دندانپزشک باید بقیه دندان های شما را نیز از پلاک و تارتار پاکسازی کند، تا روند بهبود تسریع پیدا کند و دهان بوی خوبی پیدا کند. ایده این است که با تراشیدن بخش های بیمار ریشه دندان ها و لثه ها بتوان پیشرفت بیماری پریودنتال را متوقف کرد تا بتوان بافت سالم جایگزین آنها کرد.
  • داخل پلاک باکتری زندگی می کند. وقتی پلاک ها را از روی دندان ها برمی دارید از خوردن آنها خودداری کنید. زیرا درون پلاک های داخل دهان شما باکتری زندگی می کند. این پلاک ها هم خانه آنها هستند و هم منبع تغذیه آنها، مانند خانه شیرینی زنجبیلی شخصی آنها. قندها، اسیدها، و ذرات ریز غذا همگی به درون پلاک ها می روند که باکتری ها از آنها می خورند، که در عوض باعث می شود آنها اسیدی تولید کنند که باعث ایجاد حفره در دندان های شما می شود. بعلاوه همین باکتری ها هستند که می توانند موجب بروز بیماری لثه مانند ژنژیویت شوند. به خاطر داشته باشید که، شما با پاکسازی های منظم دندانی، مسواک زدن، و نخ دندان کشیدن، به سادگی می توانید از تمام این مشکلات پرهیز کنید.
  • ژنژیویت چگونه موجب وخیم تر شدن همه چیز می شود؟ بیماری لثه شما اگر درمان نشده باقی بماند یا نادیده گرفته شود به یک بیماری پریودنتال کامل تبدیل خواهد شد. لثه های سالم چیزی هستند که شما برای دور نگهداشتن پلاک های دندانی نیاز دارید، در عین حال که محکم اطراف ریشه و سطح دندان ها می چسبند. این لثه ها از ۱ تا ۳ میلی متر زیر خط لثه ها به دندان ها می چسبند. وقتی لثه ها شروع به بیمار شدن می کنند، این بافت ها شل خواهند شد و پاکت های باکتریایی اطراف فواصل شکل خواهند گرفت.
  • پاکت های عمیق باکتریایی: پاکت های باکتریایی ناشی از شل شدن لثه ها ظرفی مناسب برای پر شدن با پلاک ها است، که موجب وخیم تر شدن مشکل شما می شود، و منجر به بروز بوی بد دهان می شود، و در نهایت باعث لق شدن تکیه گاه دندان ها درون استخوان فک می شود. شما نمی توانید وضعیت بافت لثه ای که دچار عفونت باکتریایی شده است را معکوس کنید. کار ضروری که باید انجام دهید مصرف آنتی بیوتیک، قرقره کردن با دهانشویه های آنتی باکتریال، و سپس برداشتن بافت های بیمار لثه و دندان ها توسط دندانپزشک است به این امید که بافت های سالم بتوانند جایگزین آنها شوند.
جرمگیری و پولیش دندان

جرمگیری و پولیش دندان

چرا جرمگیری و پولیش دندان ها انجام می شود؟

عمل جرمگیری دندان ها عبارت است از زدودن پلاک ها از زیر خط لثه ها به منظور درمان ژنژیویت پیشرفته یا مراحل اولیه بیماری پریودنتال. این فرایند معمولاً زمانی توصیه می شود که شما پاکت های باکتریایی و لثه بیمار داشته باشید، که در کنار دندان ها عمق ۴ میلی متری یا بیشتر داشته باشند. دیگر آنکه، خودتان نمی توانید تارتار را با مسواک بردارید زیرا به عمق زیر خط لثه فرو رفته است، و از دسترس مسواک های سنتی دور است.

  • باعث پاکسازی کامل سطوح و خط لثه ها می شود. پاکسازی عمقی یا جرمگیری به اضافه پولیش کردن و پاکسازی استاندارد دندان ها یا پروفیلاکسی باعث می شود سطوح و پاکت های عمیق دندان ها و خط لثه های شما تمیز و عاری از هر باکتری باقی بمانند. وقتی دندان های شما صاف و صیقلی شوند و قسمت های بیمار لثه ها برداشته شوند تا بهبود لثه ها تسریع شود، باکتری ها قادر نخواهند بود به داخل دهان بچسبند با منتشر شود. مراجعه به دندانپزشک برای پاکسازی، در مقایسه با تنها اکتفا کردن به مراقبت های بهداشتی خانگی، به شما شانس بیشتری برای تمیز نگهداشتن دهان می دهد.

 

جرمگیری چگونه انجام می شود؟

این فرایند چندان هم راحت نیست، مخصوصاً اگر شما بیماری هستید که لثه های حساسی دارید. ممکن است لازم باشد برای شما بی حس کننده موضعی تزریق شود یا قبل از فرایند داروی بی حس کننده روی بافت لثه های شما زده شود تا کل فرایند برای شما قابل تحمل شود. با دندانپزشک خود در مورد گزینه های موجود برای حساسیت زدایی منطقه صحبت کنید. در صورتی که شما از انجام هر گونه فرایند دندانپزشکی مضطرب می شوید، می توانید به فکر گزینه های آرامبخش دندانپزشکی باشید.

 

جرمگیری دندان ها چه زمانی انجام می شود؟

جرمگیری یک فرایند روتین است که روی بیماران انجام می شود تا به آنها کمک کند روند پیشرفت بیماری لثه آنها متوقف شود، بیماری که آنها رسیدگی به آن در مراحل اولیه را نادیده گرفته بودند و باعث شده بود در نتیجه همه فعالیت های باکتریایی که در آنجا صورت گرفته و پلاک و تارتارهایی که تشکیل شده بودند، بخش هایی از لثه ها و دندان های آنها تخریب شود. پروفیلاکسی یا پاکسازی استاندارد دندان ها تنها سطوح دندان ها را تمیز می کند. جرمگیری زمانی انجام می شود که مشکل به عمق می رود، درست زیر خط لثه ها، تا از شر باکتری ها و ذرات غذای انباشته شده رها شوید.

  • آمارهای مربوط به درمان های شایع بیماری لثه. جرمگیری دندان ها به اضافه پولیش و تسطیح سطح ریشه دندان ها یا پاکسازی عمقی یک درمان رایج برای بیمارانی است که از بیماری لثه مانند ژنژیویت رنج می برند. تقریباً نیمی از افراد بزرگسال در آمریکا یک یا هر دو شکل بیماری لثه را دارند. در افراد ۶۵ ساله و بالاتر، نرخ شیوع تا ۱/۷۰% افزایش پیدا می کند.
جرمگیری و پولیش دندان

جرمگیری و پولیش دندان

دو روش جرمگیری دندان ها

همانطور که در بالا اشاره شد، جرمگیری دندان ها عبارت است از زدودن با دقت پلاک، تارتار، و باکتری از سطح دندان ها در زیر خط لثه ها، قبل از آنکه علائم وحشتناکی مانند لق شدن دندان ها را تجربه کنید که حسی شبیه لق شدن دندان های شیری قبل از افتادن را بوجود می آورد.

روش اول شامل زدودن پلاک و بافت های لثه و دندان بیمار با یک ابزار فلزی به نام کورت یا اسکیلر دندانپزشکی است. اسکیلر چیزی است که زیر خط لثه ها فرو برده می شود تا به پاکت ها و فواصلی دسترسی پیدا کند که مسواک هرگز نمی تواند.

در روش دوم جرمگیری دندانپزشک از یک ابزار آلتراسونیک استفاده می کند. این ابزار پیشرفته یک نوک فلزی لغزنده همراه با اسپری آب سرد دارد که تارتارهای سفت شده، مواد بیمار، و باکتری پلاک ها را می تراشد. علاوه بر این، پاکسازی نیز می کند زیرا همه باکتری ها درون آبی جمع می شوند که قرار است آن را به بیرون تف کنید.

تسطیح سطح ریشه دندان ها چطور؟

روت پلنینگ یا تسطیح سطح ریشه معمولاً پس از جرمگیری دندان ها به عنوان آخرین گام انتخابی در خدمات پاکسازی عمقی انجام می شود. گاهی اوقات، ژنژیویت یا بیماری پریودنتال شما آنقدر وخیم نشده است که به این سراغ این گام ها رفت. در موارد دیگر، پس از اتمام جرمگیری یک گام ضروری اسن. این پاکسازی عمقی مانند جرمگیری انجام می شود و حتی به عمقی بیشتر از خط لثه فرو می رود تا به ریشه دندان ها دسترسی پیدا شود و سطوح آنها صیقل داده می شوند. علاوه بر این، مواد بیمار، این بار از خود ریشه دندان، زدوده می شوند.

این فرایند برای زدودن باکتری های منتشر شده، تسریع بهبودی، و حصول اطمینان از اینکه لثه ها می توانند مجدداً خود را به درستی به سطح ریشه دندان متصل کنند ضروری است. تا زمانی که مناطق عفونی باقی بمانند یا باکتری به منتظر شدن ادامه دهد، لثه ها و دندان های شما قابل بازسازی نیستند. تسطیح سطح ریشه دندان ها نیز مانند جرمگیری می تواند شامل استفاده از ابزارهای دستی کورت یا استفاده اتوماتیک از ابزار آلتراسونیک لغزنده با یک نوک فلزی و اسپری آب سرد باشد. فقط به خاطر داشته باشید که آبی که داخل دهان جمع می شود را تف کنید زیرا پر از باکتری و مواد بیمار است، مبادا عفونت به دیگر قسمت های بدن شما منتقل شود.

جرمگیری و پولیش دندان

جرمگیری و پولیش دندان

لزوم توجه به بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

داشتن بریس های ارتودنسی به این معنا است که سلامت دهان شما بیشتر تحت تأثیر قرار می گیرد. به همین دلیل، مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، و دیگر جنبه های بهداشت دهان، زمانی که از بریس ها استفاده می کنید بسیار مهم است.

ژنژیویت، تارتار، و دمینرالیزیشن (از دست رفتن مواد معدنی) دندان ها از جمله علائم شایعی هستند که اگر بهداشت دهان را به خوبی رعایت نکنید زیر براکت های شما قابل مشاهده هستند. وجود براکت ها، سیم ها، و بندها می تواند تمیز کردن درست و مناسب دهان را با مشکل مواجه سازد.

برای سالم نگهداشتن دندان ها و لثه ها در طول درمان ارتودنسی خود باید زدودن پلاک ها را همیشه انجام دهید.

تحقیقات نشان داده اند بین بیماری پریودنتال و شرایطی مانند دیابت، بیماری قلبی، و دیگر بیماری ها ارتباط وجود دارد. سلامت نامناسب دهان نه تنها دندان های شما را تحت تأثیر قرار خواهد داد، بلکه روی سلامت عمومی شما را نیز تأثیر می گذارد.

با بهداشت خوب دهانی می توان از شر بوی بد دهان رها شد که با بهداشت نامناسب دهان همراه است، مخصوصاً در طول درمان های ارتودنسی.

بیماری لثه یکی از بیماری های شایعی است که در طول درمان ارتودنسی بروز پیدا می کند. در طول مدتی که از بریس های ارتودنسی استفاده می کنید با دنبال کردن این چند نکته می توان از بروز بیماری لثه جلوگیری کنید:

  • مسواک زدن و نخ دندان کشیدن کنار بریس ها به ظور منظم.
  • پرهیز از کشیدن سیگار که می تواند موجب لک شدن دندان ها شود و جذب کلسیم شما را تحت تأثیر قرار دهد.
  • افزایش دریافت روزانه ویتامین های C و D و کلسیم.
  • چکاپ های منظم دندانی برای پاکسازی.
  • داشتن رژیم غذایی متعادل برای داشتن لثه و دندان های سالم.

دندانپزشکان می توانند یک دسته مراقبت های بهداشتی و خدمات پاکسازی دندان ها را به بیمارانی ارائه دهند که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند، از جمله:

  • زدودن تارتار و لکه ها و پلاک ها از سطح دندان ها
  • بررسی وضعیت سلامت دهان بیمار.
  • گرفتن عکس های رادیوگرافی با اشعه ایکس.
  • اعمال سیلانت و فلوراید برای کمک به محافظت از دندان ها در برابر حملات باکتریایی.
  • آموزش به بیماران در مورد بهداشت دهان با بریس ها و تکینک های مخلفی برای درست مسواک زدن و نخ دندان کشیدن.

توصیه ما این است که قبل از دریافت بریس های ارتودنسی برای زدودن همه پلاک ها و لکه های روی دندان ها با استفاده از پولیش هوا، که به همه سطوح دندان های دسترسی پیدا می کند، به دندانپزشک مراجعه کنید. به این ترتیب می توانید اطمینان حاصل کنید احتمال بروز پوسیدگی دندان ها پس از قرار گرفتن براکت ها روی آنها، بسیار اندک خواهد بود.

جرمگیری و پولیش دندان ها در طول درمان ارتودنسی در صورت لزوم به شما توصیه خواهند شد. وقتی بریس های شما برداشته می شوند، در واقع چکاپ دندانی بهترین کاری است که می تواند برای زدودن لکه های سطح دندان ها و بررسی آنها انجام شود تا لبخندی درخشان تر و سالم تر داشته باشید.

جرمگیری و پولیش دندان

جرمگیری و پولیش دندان

خلاصه

برای بیمارانی که بیماری لثه دارند، جرمگیری و پولیش دندان ها فرایندهای استاندارد هستند. جرمگیری بویژه یکی از انواع فرایندهای پاکسازی دندانی است که پیشرفته تر از پروفیلاکسی است زیرا برای زدودن پلاک های تشکیل شده، به زیر خط لثه ها نفوذ پیدا می کند. روند جرمگیری، پولیش، و تسطیح سطح ریشه های دندان های شما روی هم رفته تحت عنوان پاکسازی عمقی شناخته می شوند، که فراتر از پاکسازی های عمومی دندانی هستند که در مراجعات منظم سالانه برای شما انجام می شوند.

وقتی شما نیاز به جرمگیری دارید، معمولاً به این معنا است که علائم اولیه ژنژیویت را نادیده گرفته اید و اجازه دهید به یک بیمار پریودنتال کامل تبدیل شود، بنابراین نیاز به مراقبت های شدیدتری دارد. علاوه بر این، به خاطر داشته باشید که جرمگیری و تسطیح سطح ریشه دندان ها، همینطور پولیش کردن آنها بیشتر از یک جلسه طول می کشند، زیرا هر یک از آنها به بخش مختلفی از می پردازد. برخی دندانپزشکان دهان را به چهار بخش تقسیم می کنند و هر جلسه یک چهارم را درمان می کنند.

دندانپزشکان به عنوان بخشی از یک تیم بهداشتی متحد در ارائه مراقبت های دهان و دندان به بیماران دیابتی نقش مهمی به عهده دارند. به همین ترتیب آنها ممکن است موارد تشخیص داده نشده دیابت را تشیص دهند و بیماران را برای ارزیابی های بیشتر به پزشکان ارجاع دهند.

درمان عفونت های حاد دهانی و نقش دندانپزشک در حمایت از بیماران در برنامه های ترک سیگار روش هایی هستند که می توانند موجب کاهش عوارض ناشی از دیابت شوند. دندانپزشک با مشورت با پزشک بیمار، در صورت وجود عوارض سیستمیک ممکن است اصلاح برنامه درمانی را پیشنهاد دهد.

دندانپزشکان با همکاری با پزشک و متخصص تغذیه می تواند سلامت دهانی بیمار را حفظ کند و احتمالاً کنترل متابولیک افراد دیابتی را بهبود دهد. دندانپزشک می تواند با پزشک بیمار در مورد علائم و موارد منع مصرف داروها برای درمان عوارض دهانی در بیماران مبتلا به عوارض سیستمیک ناشی از دیابت مشورت کند. استفاده از گلوکومتر ممکن است موارد اضطراری مربوط به دیابت را دفع کند.

تیم دندانپزشکی با حفظ سلامت دهانی در بهترین وضعیت خود می تواند کنترل متابولیک بیماران مبتلا به دیابت را بهبود ببخشد. علاوه بر این، دندانپزشکان با حمایت از بیماران در برنامه های ترک مصرف دخانیات می توانند عوامل مرگ همزمان را کاهش دهد.

مفاهیم بالینی

دندانپزشکان با حفظ سلامت دهان بیماران خود و نیز با ارجاع بیمارانی دارای علائم و نشانه های مشکلات دهانی دارند نشانگر دیابت به پزشک برای ارزیابی های بیشتر، می توانند مرگ و میر همراه با دیابت را کاهش دهند.

دیابت یک سندروم پیچیده و مخرب است. مشخصه ویژه آن ناهنجاری های متابولیسم کربوهیدرات ها، چربی ها، و پروتئین هایی است که یا ناشی از کمبود شدید یا مطلق انسولین است، یا مربوط به تخریب خود ایمنی سلول های بتا لوزالمعده تولید کننده انسولین (نوع ۱یا دیابت وابسته به انسولین)، یا از مقاومت بافت هدف نسبت به تأثیر متابولیک سلولی آن، که معمولاً به چاقی مربوط می شود (نوع ۲، یا دیابت غیر وابسته به انسولین). دیابت نوع ۱ بیش از ۵ درصد موارد دیابت اولیه را نشان نمی دهد، در حالی که نوع ۲ نشانگر باقی موارد اصلی است.

هیچ درمان قطعی برای دیابت وجود ندارد. این شایع ترین اختلال غدد درون ریز است و بسیاری افراد در سراسر دنیا به آن مبتلا هستند و بسیاری دیگر به آن مبتلا هستند و از آن اطلاع ندارند. بدون تشخیص صحیح، این افراد در معرض خطر قابل توجهی قرار دارند که می تواند زندگی آنها را به خطر بیندازد. این خطرات عبارتند از افزایش احتمال عفونت و تأخیر در بهبود؛ نوروپاتی، رینوپاتی، و نفروپاتی (بیماری ریز عروقی)؛ تصلب شرایین تسریع شده با انفارکتوس میوکارد همراه با بیماری عروق کرونر؛ سکته؛ آنوریسم آترواسکلرو تیک (بیماری ماکروواسکولار)؛ و قطع عضو.

هایپرگلیسمی (افزایش گلوکز خون) یکی از علائم برجسته دیابت است- و همچنان عوارض متابولیک مزمن آن. اینها عموماً در بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ وخیم تر هستند.

دیابت و دندانپزشکی

دیابت و دندانپزشکی

کنترل قند خون

گلوکز خون یا کنترل قند خون برای مدیریت پزشکی دیابت نقش اساسی دارد؛ بالا بودن زیاد قند خون و به مدت طولانی با عوارض سیستمیک و دهانی همراه است. بنابراین، یک برنامه مدیریتی نیاز است. این طرح باید به عنوان یک اتحاد درمانی فردی بین بیمار و خانواده، پزشک و سایر اعضای تیم مراقبت های بهداشتی، از جمله دندانپزشک خانواده، و متخصص تغذیه تنظیم شود. طی برنامه ریزی این طرح، تیم باید جنبه های متعددی از بیمار را در نظر بگیرد:

  • سن
  • برنامه و شرایط مدرسه یا کار
  • فعالیت های بدنی
  • داروها (انسولین یا مواد هیپوگلیسمی خوراکی)
  • رژیم غرایی و الگوی تغذیه
  • موقعیت اجتماعی و شخصیت
  • عوامل فرهنگی
  • وجود عوارض (سیستمیک و یا دهانی) دیابت
  • هر گونه شرایط پزشکی دیگر

از آزمایش هموگلوبین گلیکوزیله یا HbA1c به طور گسترده ای برای ارزیابی کنترل قند خون در یک بازه زمانی سه تا چهار ماهه استفاده می شود. آزمایشات بالینی تصادفی احتمالی نشان داده اند که دستیابی به کنترل قند خون از طریق کاهش درصد HbA1c، با کاهش نرخ بیماری ریز عروقی همراه است. بعلاوه، مطالعات اپیدمیولوژیک از توانایی کنترل شدید گلیسمی در کاهش بیماری ماکرواسکولار پشتیبانی می کند.

هدف مدیریت پزشکی هدف قرار دادن مقادیر HbA1c تا کمتر از ۷ درصد، یا به طور متوسط کمتر از ۱۵۰ میلی گرم در دسی لیتر گلوکز خون، هر سه تا شش ماه است. اگر بیشتر از ۸ درصد باشد توصیه می شود اقدام صورت گیرد. با این حال، نشان داده شده است که ویژگی های دیگری از کنترل گلوکز که در HbA1c منعکس نشده اند می توانند به خطر بروز عوارض بیفزایند یا آنها را تغییر دهند. برای مثال، مطالعات بالینی اخیر نشان می دهند که خطر و شدت عوارض ممکن است حتی تا میزان زیادی به میزان افزایش قند خون طی یک تا دو ساعت بعد از صرف غذا وابسته باشد.

افزایش قند خون حاد بعد از غذا با افزایش تولید رادیکال های آزاد همراه است که می تواند منجر به مسمومیت و آسیب به بافت ها، و در نهایت ممکن است با نارسایی کبدی همراه باشد. افزایش حاد قند خون دو ساعت پس از صرف غذا با افزایش خطر مرگ، مستقل از قند خون ناشتا، همراه است.

با پیشرفت سطح گلوکز بعد از غذا از ۱۸۰ به ۲۶۰ میلی گرم در دسی لیتر، خطر بیماری میکرواسکولار افزایش پیدا می کند. بنابراین، کنترل شدید در درمان پزشکی فعلی، اکنون شامل تغییر به یک تمرکز جدید است: کنترل مداوم روزانه قند خون با یک گلوکومتر، چهار تا شش مرتبه در طول روز، و اغلب قبل و بعد از وعده های غذایی برای هدف قرار دادن سطح قند خون بعد از غذا و به منظور به حداقل رساندن بروز افزایش حاد قند خون و مسمومیت حاد بافت می باشد.

گلوکومتر ها نسبتاً ارزان قیمت هستند و می توانند اندازه گیری سریع (۵ تا ۳۰ ثانیه) و صحیح سطح قند خون را در مقادیر اندک (۱ میکرولیتر) خون گرفته شده با نوار استریل از نوک انگشت انجام دهند. غیر از بیمارانی که علائم و نشانه های کلاسیک دیابت را دارند، با وجود گلوکز و استون در ادرار، اکثر پزشکان به مقادیر شیمیایی خون تکیه می کنند، نه تنها برای تعیین تشخیص دیابت بلکه برای کنترل آن. بعلاوه، نظارت روی قند خون موجود در ادرار دیگر بین بیماران مبتلا به دیابت عمل رایجی نیست؛ علت این است که مواردی با سطوح گلوکز خون ۳۰۰ تا ۴۰۰ mg/dL گزارش شده اند بدون هیچ شواهدی مبنی بر وجود گلوکز در ادرار. با این حال، بیماران ممکن است با نوارهای تست تشخیصی در طول دوره ای که کنترل متابولیک ممکن نیست، ادرار را از نظر وجود استون (یعنی کتون) تست کنند.

کنترل دقیق متابولیک شامل خطراتی می شود:

بیماران مبتلا به دیابت، مخصوصاً افرادی که دیابت نوع ۱ دارند و چندین تزریق انسولین در طول روز انجام می دهند یا از پمپ انسولین استفاده می کنند، ممکن است دچار بالا رفتن یا پایین آمدن شدید قند خون شوند (شوک انسولین)، که ممکن است منجر به کتواسیدوز دیابتی شود که تهدید کننده زندگی است.

دیابت و دندانپزشکی

دیابت و دندانپزشکی

مشکلات دهانی ناشی از دیابت

مشکلات ناشی از دیابت کنترل نشده مخرب هستند. این ممکن است شامل موارد زیر باشد، اما الزاماً محدود به آنها نمی شود: ژنژیویت و بیماری پریودنتال؛ زروستومیا و اختلال در عملکرد غدد بزاقی؛ افزایش احتمال بروز عفونت های باکتریایی، ویروسی، و قارچی (یعنی کاندیدیای دهانی)؛ پوسیدگی دندان ها؛ آبسه پری آپیکال؛ از دست رفتن دندان ها؛ عدم توانایی استفاده از پروتزهای دندانی مصنوعی (تا قسمتی مربوط به اختلال عملکرد غدد بزاقی)؛ اختلال در حس چشایی؛ لیکن پلانوس؛ و سندروم سوزش دهان.

ژنژیویت و بیماری پریودنتال

احتمال بروز بیماری پریودنتال- که اغلب ششمین مشکل ناشی از دیابت می باشد- شایع ترین مشکل دهانی است که برای افراد مبتلا به دیابت بروز پیدا کی کند. بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل نیست، بیشتر در معرض خطر گسترش بیماری پریودنتال هستند. این بیماری از ژنژیویت آغاز می شود و سپس کنترل نامناسب قند خون، پیشرفت می کند و تا بیماری پریودنتال پیشرفته می رسد. کودکان مبتلا به دیابت و افراد بزرگسالی که کنترل متابولیک کمتر از حد مطلوب است، نشان داده اند که نرخ ابتلای آنها به بیماری ژنژیویت بسیار بالاتر است. در یک مطالعه، نرخ شیوع بیماری پریودنتال ۸/۹ درصد در ۲۶۳ بیمار مبتلا به دیابت نوع ۱ بود، در مقایسه با ۷/۱ درصد در میان افراد بدون دیابت. مطالعات متعددی نشان داده اند که بیمارانی که دیابت نوع ۱ دارند، و بیماری آنها تحت کنترل متابولیک مزمن و حاشیه ای است، نسبت به بیمارانی دارد که دیابت خود را به خوبی تحت کنترل دارند، بیماری پریودنتال گسترده تر و وخیم تری دارند. بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ و بیماری رتینوپاتی (شبکیه)، بیشتر دچار از دست رفتن اتصال بافت پریودنتال تا دهه های چهار و پنج زندگی خود می شوند. بنابراین، بهداشت خوب دهانی و چکاپ های منظم دندانپزشکان برای بیماران مبتلا به دیابت نوع ۱ فوق العاده مهم است.

مطالعات کمتری روی بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ و بیماری پریودنتال انجام شده اند. نشان داده شده است که بیماران مبتلا به دیابت نوع ۲ نسبت به افرادی که دیابت ندارند، سه برابر بیشتر احتمال دارد که دچار گسترش بیماری پریودنتال شوند. در مطالعه ای که در هندوستان انجام شد (۴۰ درصد از زنان شرکت کننده دیابت نوع ۲ داشتند)، افراد زیر ۴۰ سال در مقایسه با افرادی که دیابت ندارند بیشتر با از دست رفتن اتصال لثه ها، و نیز تحلیل استخوان آلوئولار مواجه می شوند که با افزایش مقاومت در برابر گلوکز یا کنترل متابولیک ضعیف همراه است. در همین مطالعه، در مقایسه با افرادی که در تمام گروه های سنی بیماری ندارند، در افراد مبتلا به دیابت با افزایش سن تخریب بافت پریودنتال افزایش پیدا می کند. از دست دادن دندان ها در افراد مبتلا به دیابت ۱۵ برابر بیشتر از افراد بدون دیابت بود.

مطالعات دیگر به بررسی از دست رفتن دندان و بی دندانی در افراد مبتلا به دیابت نوع ۱ پرداخته اند. وقتی افراد مبتلا به دیابت سیگار می کشند، نسبت به افرادی که دیابت ندارند، ۲۰ برابر بیشتر احتمال دارد که دچار پریودنتیت با از دست رفتن استخوان حمایت کننده شوند.

گرچه پریودنتیت اساساً با وجود پلاک های دندانی ارتباط دارد، اما به نظر می رسد که پریودنتیت به عوامل پاتولوژیک متعددی همراه با دیابت مربوط باشد، اما دلیل نرخ بالاتر تخریب پریودنتال در افراد مبتلا به دیابت کاملاً درک نشده است. مطالعات نشان داده اند که میکرو ارگانیسم های موجود در فلورای پریودنتال در افراد مبتلا به دیابت و در افراد بدون دیابت به یکدیگر شباهت دارند، که حاکی از این است که تفاوت های موجود در واکنش میزبان به پاتوژن های پریودنتال به افزایش تخریب بافت در مبتلایان به دیابت مربوط می شود. حوادث پاتولوژیکی که در دیابت اتفاق می افتد ممکن است اتفاق بیفتند عبارتند از نقص در ایمنی واسطه سلول مانند نوتروفیل (لکوسیت پلی مورفونوکلئر یا PMN) کموتاکسی و عملکرد ماکروفاژ، و بیماری های قلبی عروقی.

علاوه بر این، شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه سابقه بیماری پریودنتال مزمن می تواند کنترل دیابت را مختل کند، که نشان می دهد عفونت های پریودنتال ممکن است عواقب سیستمیکی داشته باشند.

گرچه هنوز ماهیت دقیق این ارتباط پیچیده کاملاً مشخص نیست، اما نشان داده شده است که عفونت های دندانی در بیماران مبتلا به دیابت ممکن است موجب وخامت بیشتر مشکل مربوط به کنترل متابولیک شود. بعلاوه، شواهدی وجود دارد مبنی بر اینکه کنترل عفونت های پریودنتال در بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل نیست، ممکن است در حقیقت به بهبود کنترل گلیسمیک کمک کند. ارزیابی دقیق کنترل قند خون، شامل رژیم غذایی بیمار، و HbA1c و اندازه گیری گلوکز بعد از غذا، در تعیین ارزیابی خطر برای پیشرفت مشکلات دهانی دیابت، مخصوصاً پریودنتیت، حیاتی است.

مشکلات دهانی در بیماران مبتلا به دیابت کنترل نشده، احتمالاً بیشتر به تغییر واکنش به عفونت، تغییرات میکروواسکولار، و احتمالاً، افزایش غلظت گلوکز در بزاق دهان (هایپرگلیسمی بزاقی) و مایع سرویکولار لثه مربوط می شود.

افزایش میزان قند موجود در بزاق دهان می تواند یکی از عوامل مهم دخیل در بروز بیماری پریودنتال باشد. افزایش میزان گلوکز بزاق دهان منجر به ایجاد بستر اضافی باکتریایی و تشکیل پلاک می شود. افزایش گلوکز در ناحیه لثه می تواند توانایی فیبروبلاست های پریودنتال که در بهبود پریودنتال نقش دارند را کاهش دهد. بنابراین، باید درمان های پیشگیرانه پریودنتال در مراقبت های جامع بیماران مبتلا به دیابت گنجانده شود. درمان شامل ارزیابی اولیه خطر بروز و پیشرفت بیماری های دهان، دستور العمل های مشخص بهداشتی دهان، ارزیابی و دستور العمل های رژیم غذایی، و بررسی ها و پروفیلاکسی دوره ای منظم دندانی می باشد.

دیابت و دندانپزشکی

دیابت و دندانپزشکی

اختلال عملکرد غدد بزاقی و زروستومیا

گزارشاتی وجود دارد مبنی بر شکایت از خشکی دهان (زروستومیا) و اختلال در عملکرد غدد بزاقی و کاهش تولید بزاق در بیماران مبتلا به دیابت، که ممکن است به دلیل پر ادراری یا وجود یک مشکل متابولیک زمینه ای یا مربوط به غدد درون ریز. وقتی محیط طبیعی حفره دهان به دلیل کاهش جریان بزاق یا تغییر در ترکیبات بزاق تغییر می کند، یک دهان سالم می تواند مستعد بروز حفره های دندانی و تخریب دندان ها شود. مخاط دهانی خشک، آتروفیک، و ترک دار مشکلات نهایی ناشی از عدم تولید بزاق کافی می باشند. همراه شدن موکوزیت، زخم ها، و رفع ادرار، و همچنین یک زبان ملتهب و پوسته پوسته شده، نیز از جمله مشکلات شایع هستند. دشواری در روان سازی، جویدن، چشیدن، و بلع از جمله ویران کننده ترین عوارض ناشی از اختلال در عملکرد بزاق دهان هستند و ممکن است با اختلال در مصرف مواد مغذی نیز ارتباط داشته باشد.

افزایش نرخ پوسیدگی های دندانی در بیماران جوان مبتلا به دیابت گزارش شده است و ممکن است به اختلال عملکرد غدد بزاقی ارتباط داشته باشد. در یک مطالعه نشان داده شد که بیماران مبتلا به دیابت، پوسیدگی سطح کورونال یا سطح ریشه دندان های آنها بیشتر از بیماران بدون دیابت، مستقل از کنترل قند خون، نبود.

با این حال، بین افراد بزرگسال مبتلا به دیابت و پوسیدگی های فعال و از دست دادن دندان ارتباطی وجود دارد؛ این حتی در بیماران مبتلا به دیابتی که کنترل گلیسمیک خوبی ندارند بیشتر قابل توجه می باشد. دندانپزشکان می توانند درمان های معمول مانند دهانشویه های حاوی فلورایدو جایگزین های بزاق را برای کمک به پیشگیری از بروز پوسیدگی و به حداقل رساندن ناراحتی ارائه دهند.

دیابت و دندانپزشکی

دیابت و دندانپزشکی

کاندیدیازیس

کاندیدیازیس دهانی یک عفونت قارچی فرصت طلب است که معمولاً با افزایش قند خون همراه است و بنابراین یک عارضه مکرر دیابت کنترل نشده است یا دیابتی که به خوبی تحت کنترل نمی باشد. ضایعات دهانی همراه با کاندیدیازیس عبارتند از گلوسیت میانی رومبوئید (آتروفی پاپیلار مرکزی)، گلوسیت آتروفیک، دنچر استوماتیت، کاندیدیازیس کاذب (برفک) و التهاب گوشه لب ها. کاندیدیا آلبیکانز یکی از اجزاء تشکیل دهنده میکرو فلورای طبیعی دهان می شود که به ندرت بدون عوامل تحریک کننده کنار یکدیگر انباشته می شوند و موجب عفونی شدن مخاط دهان می شوند.

این عوامل شامل بروز مشکلات برای سیستم ایمنی بدن می باشد (از جمله ایدز، سرطان و دیابت)، استفاده از پروتزهای مصنوعی همراه با بهداشت نامناسب دهانیو استفاده طولانی مدت از آنتی بیوتیک های طیف گسترده. اختلال عملکرد بزاقی، اختلال در عملکرد سیستم ایمنی، و افزایش قند موجود در بزاق که احتمال رشد قارچی را افزایش می دهند از جمله عوامل اصلی هستند که در بروز کاندیدیازیس دهانی در بیماران مبتلا به دیابت نقش دارند.

سندروم سوزش دهان

بیمارانی که سندروم سوزش دهان یا سوزش زبان دارند، معمولاً هیچ ضایعه بالینی قابل تشخیصی ندارند، گرچه علائم درد و سوزش می توانند شدید شوند. سوزش دهان می تواند علت های مختلفی داشته باشد، و اغلب تشخیص بالینی آن دشوار است. به نظر می رسد علائم درد و سوزش نتیجه یک عامل، یا احتمالاً ترکیبی از چند عامل باشند. در افرادی که دیابت آنها تحت کنترل نیست یا به خوبی تحت کنترل نیست،

این عوامل می توانند شامل اختلال در عملکرد بزاق، کاندیدیازیس، و ناهنجاری های عصبی مانند افسردگی باشد. نوروپاتی حرکتی خود مختار و حسی بخشی از سندروم دیابت است و شیوع نوروپاتی در دیابت تقریباً ۵۰ درصد، ۲۵ سال پس از شروع بیماری دیابت، با نرخ ۳۰ درصد بین افراد بزرگسال مبتلا به دیابت است. نوروپاتی ممکن است منجر به بروز علائم دهانی مانند خواب رفتن، سوزن سوزن شدن، بی حسی، سوزش، یا درد ناشی از تغییرات پاتولوژیک شامل اعصاب در ناحیه دهان شود. دیابت با علائم سوزش دهان همراه بوده است؛ با این حال، نوروپاتی ناشی از دیابت عموماً با درد و سوزش در دیگر بخش های بدن، مانند پاها همراه است.

یافته ای که از اهمیت ویژه برخوردار است این است که علائم سوزش دهان یا زبان از جمله علائم تشخیص داده نشده دیابت نوع ۲ می باشند، که بیشتر آنها پس از تشخیص پزشکی و درمان های بعدی به منظور بهبود کنترل قند خون برطرف می شوند. بهبود در کنترل قند خون نقش عمده ای در کاهش بروز عوارضی مانند خشکی دهان و کاندیدیازیس دارد، و این عوامل ممکن است ارتباط قابل توجهی با رفع علائم همراه با سندروم سوزش دهان در بیماران دیابتی داشته باشند.

دیابت و دندانپزشکی

دیابت و دندانپزشکی

لیکن پلان

لیکن پلان یک بیماری مزمن نسبتاً شایع مربوط به مخاط پوست می شود که علت بروز آن ناشناخته است. به طور کلی این بیماری یک فرایند با واسطه ایمنی تلقی می شود که شامل یک واکنش حساسیتی بیش از حد در سطح میکروسکوپی است. مشخصه ویژه آن یک نفوذ لنفوسیتیک T شدید (سلول های CD4، و بویژه سلول های CD8+) واقع در رابط بافت اپیتلیال- پیوندی است. سایر سلول های تنظیم کننده سیستم ایمنی (برای مثال، ماکروفاژها، سلول های دندریتیک، سلول های لانگرهانس) در افزایش تعداد ضایعات لیکن پلان مشاهده می شوند.

همانطور که پیش از این نیز اشاره شد، به نظر نمی رسد هیچ ارتباطی بین لیکن پلان و فشار خون یا دیابت (یعنی سندروم گرینسپان) وجود داشته باشد. با این حال، مطالعه ای که روی ۴۰ بیمار با لیکن پلان انجام شد نشان داد که ۱۱ بیمار (۲۸ درصد) دیابت آشکار یا نهفته دارند، در مقایسه با همه گروه کنترل که هیچ یک این مشکل را نداشتند. این نشان می دهد که دیابت ممکن است به ایمونوپاتوژنز لیکن پلاین مرتبط باشد.

عفونت های حاد دهان

نمونه های نمایانگر عفونت های حاد دهان- مانند حملات مکرر ویروس هرپس سیمپلکس، آبسه پریودنتال، یا زخم های پالاتال (سقف دهان)- نشان دهنده شدت این شرایط می باشند، بویژه در دیابت با کنترل محدود. گزارشات موردی در مورد عفونت عمیق گردن ناشی از آبسه پریودنتال و زخم ختی کشنده پالاتال در بیماران مبتلا به دیابت منتشر شده است. در مورد اخیر، زخم ها سطحی نبودند، اما نشان دهنده بیماری گرانولوماتوز granulomatous عمیق بودند. تا چه حد چنین حوادثی بخشی از طیف وسیعی از عفونت در افراد مبتلا به دیابت است که هنوز مشخص نشده است. این امکان وجود دارد که همان مکانیزم های بیماری زاد همراه با افزایش استعداد ابتلا به عفونت های پریودنتال (برای مثال، نقص در بهبود زخم، کموتاکسی کاهش یافته، و عملکرد PMN) ممکن است در احتمال بیشتر ایجاد عفونت های حاد دهانی نقش داشته باشند.

کنترل قند خون در مدیریت دیابت، کلید اصلی برای کاهش تأثیر عفونت های مزمن دهانی است.

ملاحظات مدیریت عمومی امور دندانپزشکی بیماران دیابتی

دندانپزشکان نقش مهمی در ارجاع بیماران مبتلا به دیابت به پزشک برای ارزیابی های بیشتر ایفا می کنند. هر بیمار دندانپزشکی تشخیص داده نشده که علائم و نشانه های اصلی دیابت را دارا است (یعنی تشنگی مفرط polydipsia، ادرار بیش از حد polyuria، پرخوری polyphagia، کاهش وزن، ضعف) یا دارای تظاهرات دهانی می باشد (برای مثال زروستومیا یا خشکی دهان، یا کاندیدیازیس) باید برای تشخیص و درمان به پزشک مراجعه کنند.

دندانپزشک با استفاده از گلوکومتر می تواند قند خون را با گرفتن نمونه از نوک انگشت اندازه گیری کند. اگر نتیجه با افزایش قند خون مطابقت داشته باشد، پیگیری فوری با مراجعه به پزشک نیاز است. حتی اگر در چنین تستی سطح قند خون بیمار طبیعی باشد، هنوز هم مراجعه فوری به پزشک ضروری است، مخصوصاً اگر بیمار علائم یا نشانه های بالا یا تظاهرات دهانی نشان دهنده دیابت کنترل نشده و تشخیص داده نشده را داشته باشد.

اگر پزشکی که دندانپزشک شما را به وی ارجاع داده است نیز دیابت را در بیمار تشخیص دهد، ممکن است بیمار از عوارض تهدید کننده زندگی در امان باشد. با این حال، نکته مهمی که در اینجا باید ذکر شود این است که گلوکومتر به عنوان یک وسیله تشخیصی پذیرفته نیست و دندانپزشک نیز از نظر پزشکی واجد شرایط تشخیص دیابت نیست.

همه بیماران مبتلا که دیابت آنها تشخیص داده شده است، باید از نظر سوابق نیز شناسایی شوند. درک کاملی از درمان پزشکی آنها- از جمله داروها، رژیم و میزان کنترل قند خون، و همچنین هر گونه عارضه سیستمیک ناشی از دیابت- باید به روشی مشخص شود. در صورت بروز عوارض سیستمیک ناشی از دیابت (به عنوان مثال فشار خون بالا، بیماری های قلبی عروقی، رتینوپاتی، نارسایی یا کم کاری کلیوی)، دندانپزشک باید با پزشک بیمار مشورت کند تا در مورد هر گونه تغییر در برنامه درمان دندانپزشکی، خصوصاً در صورت پیش بینی اقدامات جراحی صحبت کند.

برای مثال، در بیماران مبتلا به بیماری های قلبی عروقی، نظارت روی فشار خون بسیار مهم است، زیرا امکان تغییر در داروهای ضد انعقاد خون (مانند آسپرین) قبل و بعد از جراحی وجود دارد. توصیه فعلی در درمان پزشکی استفاده از آسپرین (۷۵ تا ۳۲۵ میلی گرم در روز) در همه بیماران بزرگسال مبتلا به دیابت و بیماری های قلبی و عروقی می باشد. پرهیز از داروهای نفروتوکسیک در مدیریت دندانپزشکی (به عنوان مثال، استامینوفن در دوزهای بالا، آسیکلوویر، آسپرین، داروهای ضد التهاب غیر استروئیدی) در بیماران مبتلا به بیماری های کلیوی و همچنین شمارش دقیق تعداد گلبول های خون، کنترل فشار خون در هر بار مراجعه، ارزیابی خطر اندارتریت (شنت دیالیز کلیه) یا اندوکاردیت، و مدیریت بیمار دریافت کننده دیالیز که تحت درمان با هپارین قرار دارند توصیه می شود.

با توجه به فرایندهای جراحی، دندانپزشک باید قند خون بیمار را نیز با گلوکومتر آزمایش کند تا از حوادث مربوط به موارد اضطراری مانند شوک انسولین (هیپوگلیسمی شدید) یا کتواسیدوز با افزایش قند خون شدید قبل، حین، و یا بعد از یک فرایند تهاجمی جلوگیری کند.هر بیماری که قرار است تحت جراحی های گسترده پریودنتال یا دهان، غیر از یک کشیدن ساده دندان، قرار بگیرد، باید دستور العمل های تغذیه ای پس از جراحی را دریافت کند؛ این دستور العمل ها باید توسط پزشک یا متخصص تغذیه بیمار تنظیم شوند. مهم است که مجموع کالری های مصرفی و پروتئین- کربوهیدارت ها؛ نسبت چربی رژیم غذایی ثابت بماند تا کنترل قند خون فرد مبتلا به دیابت به خوبی حفظ شود.

 در مورد توصیه های رژیم غذایی و اصلاح دوز داروها در مرحله بعد از درمان دندانپزشکی، باید با پزشک بیمار مشورت شود. در مورد عفونت حاد دهانی، نه تنها ممکن است آنتی بیوتیک ها (مخصوصاً در بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل نیست) تجویز شوند، بلکه ممکن است تغییراتی در داروهای بیمار نیاز باشد (به عنوان مثال، افزایش دوز انسولین به منظور پیشگیری از بالا رفتن قند خون مرتبط با درد و استرس ناشی از عفونت).

عموماً، مراجعات بیماران باید به صورت کوتاه و در صبح انجام شود تا از استرس آنها کاسته شود. ترشح اپی نفرین درون ریز ناشی از استرس نیزمی تواند تأثیر ضد تنظیمی روی عملکرد انسولین داشته باشد، بنابراین، به شدت موجب تحریک تجزیه گلیکوژن در عضلات (و به میزان کمتری در کبد) می شود که باعث افزایش قند خون می شود. در افراد بزرگسال مبتلا به دیابت که هیچ سابقه فشار خون بلایی وجود ندارد، یا در بیماران بزرگسال مبتلا به دیابت که فشار خون آنها به خوبی تحت کنترل می باشد، اپی نفرین می تواند در مقادیر معمول تزریق شود. مهم تر از همه اینکه، انسولین اپی نفرین توصیه می شود زیرا بی حسی دندانی بهتری را ایجاد می کند، و بنابراین ممکن است به میزان چشمگیری ترشح مقادیر خیلی بیشتر اپی نفرین درون ریز را در واکنش به درد و استرس کاهش دهد.

نکته آخر اینکه، دندانپزشک باید نقش عمده ای در تغییر عادات مخرب سلامتی بیمار ایفا کند، مخصوصاً عاداتی که باعث بروز چند اختلالال با یکدیگر می شوند. به عنوان مثال، بسیاری از شواهد از مطالعات اپیدمیولوژیک، مطالعات کنترل شده و کوهورت، مستندات قانع کننده ای را در مورد ارتباط علی و معلولی بین سیگار کشیدن و خطرات سلامتی مانند دیابت و سرطان دهان ارائه می دهند. بیشتر تحقیقات مستندی که تأثیر سیگار کشیدن روی سلامتی را بررسی کرده اند به طور مجزا نتایج را مورد زیر گروه افراد مبتلا به دیابت بحث قرار نداده اند، که نشان می دهد خطرات شناسایی شده حداقل معادل خطرات موجود در جمعیت عمومی هستند.

مطالعات دیگر در مورد افراد  دیابتی به طور مداوم افزتیش خطر ابتلا به مرگ و مرگ زدرس را در ارتباط با ایجاد عوارض بیماری ماکروواسکولار (درگیری قلبی- عروقی، بیماری های عروق محیطی و بیماری های عروق مغزی) در میان افراد سیگاری نشان می دهد. علاوه بر این، کشیدن سیگار با پیشرفت خیلی سریع مشکلات میکروواسکولار افراد مبتلا به دیابت مرتبط است و ممکن است در پیشرفت دیابت نوع ۲ نیز نقش ایفا کند. تحقیقات زیادی حاکی از مقرون به صرفه بودن مشاوره های تغییر رفتار کشیدن سیگار می باشند. این تحقیقات نشان می دهند در افراد مبتلا به دیابت جلسات مشاوره برای کاهش مصرف سیگار می توانند روی کاهش مصرف تنباکو مؤثر باشند.

دیابت و دندانپزشکی

دیابت و دندانپزشکی

کنترل بیماری های دهانی بیماران مبتلا به دیابت

پیش بینی خطر بروز بیماری

کنترل کامل عفونت های دهانی در بیمارانی مبتلا به دیابت فراتر از این مقاله است. با این حال، توصیه های بالینی در مورد درمان برخی از تظاهرات دهانی شایع دیابت در زیر آورده شده اند.

به طور کلی، افراد بزرگسال با دیابت نوع ۱ یا ۲ که به خوبی تحت کنترل می باشد، ممکن است خطرات پیشرفت بیماری های دهانی آنها را بیشتر از افرادی که به دیابت مبتلا نیستند تهدید نکند، بنابراین، می توانند به یک شکل درمان شوند. برای مثال، یک ضایعه پوسیدگی بخش کرونال دندان که هنوز به عاج نفوذ نکرده است، در بیماران مبتلا به دیابت که بیماری آنها به خوبی تحت کنترل می باشد، ممکن است نیاز به مداخله فوری نیاز نداشته باشد، در حالی که ضایعه مشابه در بیمارانی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل نیست (قند خون بالای متوسط تا شدید)، با توجه به خطر بالاتر پیشرفت سریع آن، ممکن است نیاز به درمان های عملی فوری داشته باشند. به طور کلی، خطر پیشرفت مشکلات دهان با کنترل قند خون ارتباط دارد و تا حدودی با تعبیر مقادیر HbA1C و سطوح قند خون بعد از صرف غذا ارزیابی می شود.

دیابت و دندانپزشکی

دیابت و دندانپزشکی

روند درمان برای کاندیدیازیس

با توجه به محوریت کاندیدیازیس به عنوان علامت دیابتی که تحت کنترل نیست یا به خوبی تحت کنترل نیست، و نیز ارتباط ثانویه با اختلال عملکرد غدد بزاقی، برخی داروهای موضعی و سیستمیک برای درمان کاندیدیازیس دهانی وجود دارند. به طور کلی توصیه می شود که دندانپزشک قبل از تجویز برخی داروهای ضد قارچ ابتدا قند خون را بررسی کند. برای مثال، باید از استفاده از تراشه های کلوتریمازول اجتناب کرد زیرا حاوی مقادیر زیادی قند هستند و ممکن است در بیماران مبتلا به دیابت منع مصرف داشته باشند. برخی داروهای موضعی مانند کرم ها که برای درمان ترک گوشه لب استفاده می شوند حاوی کورتیکواستروئیدها هستند که دارای تأثیر ضد التهابی و ضد عفونی کنندگی هستند که به بهبود کمک می کنند؛ با این حال، استروئیدها می توانند تأثیر آنتاگونیستی یا تنظیم نظارتی بر عملکرد انسولین داشته باشند، بنابراین پتانسیل ایجاد قند خون را دارند. با این وجود، بعید به نظر می رسد که چنین کرم هایی باعث افزایش قابل توجه قند خون شوند، مخصوصاً اگر این مواد در ناحیه نسبتاً کوچک ترک گوشه لب استفاده شوند.

کنترل اختلال عملکرد غدد بزاقی و زروستومیا

دلیل اصلی درمان خشکی دهان ارائه محرک تولید بزاق یا درمان جایگزین برای مرطوب نگهداشتن دهان، پیشگیری از پوسیدگی های دندانی، و عفونت های کاندیدا م ارائه تسکین برای دردها می باشد. روش مدیریت خشکی دهان می تواند شامل استفاده از مواد جایگزین و محرک بزاق باشد؛ این رویکرد ممکن است پیشرفت پوسیدگی های دندانی را به حداقل برساند یا از بروز آنها پیشگیری کند.

دیابت و دندانپزشکی

دیابت و دندانپزشکی

کنترل عفونت های مکرر HSV

برای بیماران مبتلا به دیابت و عفونت های مکرر دهان- صورت HSV، درمان باید هر چه سریع تر در مراحل اولیه آغاز شود تا مدت زمان و علائم ضایعه کاهش یابد. وقتی بروز مکرر ضایعات هرپس در عملکرد و تغذیه روزانه اختلال ایجاد کند، ممکن است آسیکلوویر خوراکی، هم برای پیشگیری و هم برای درمان در نظر گرفته شوند. در بیماران مبتلا به دیابت و نارسایی کلیوی، باید از مصرف آسیکلوویر اجتناب شود زیرا احتمال بروز سمیت کلیوی وجود دارد.

مدیریت و کنترل سندروم سوزش دهان

برای بیماران بزرگسالی که سندروم سوزش دهان دارند، عوامل متعددی می توانند به طور همزمان با یکدیگر تعامل داشته باشند. در دیابت های کنترل نشده، زروستومیاو کاندیدیازیس می توانند با علائم همراه با سوزش دهان ارتباط داشته باشند. علاوه بر درمان این شرایط، بهبود کنترل قند خون برای کاهش علائم ضروری است. بنزودیازپین ها، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای و ضد تشنج، در دوزهای پایین می توانند در کاهش یا از بین بردن علائم پس از چند هفته مفید باشند. دوز این داروها بر اساس علائم و نشانه های بیمار تنظیم می شود. یکی از عوارض جانبی احتمالی آنها زروستومیا یا خشکی دهان می باشد. به علت احتمال اعتیاد و وابستگی به این داروها، مشورت با پزشک معالج بیمار ضروری است. داروهایی که عموماً استفاده می شوند عبارتند از آمی تریپتیلین، نورتریپتیلین، کلونازپام، و گاباپنتن. جالب است بدانید، آمی تریپتیلین برای درمان نوروپاتی اتونومیک در بیماران دیابتی نیز استفاده شده است.

ملاحظات جراحی و کنترل پریودنتال

دندانپزشک می تواند فرایندهای جراحی پریودنتال را انجام دهد، گرچه مهم است بیمار در مرحله پس از جراحی یک رژیم غذایی طبیعی داشته باشد تا از افت قند خون و شوک انسولین جلوگیری نماید و از بهبود مؤثر اطمینان حاصل نماید. دندانپزشک باید هر گونه سوابق قبلی عوارض جانبی را بررسی کند، کنترل قند خون را ارزیابی نماید، و همچنان با پزشک و متخصص تغذیه بیمار در ارتباط باشد. هر چه دوره دیابت طولانی تر باشد، احتمال بروز بیماری پریودنتال شدید بیشتر خواهد بود.

درمان های حمایتی پریودنتال باید در فواصل زمانی نسبتاً کوتاه (دو تا سه ماه) ارائه شوند. عفونت های پریودنتال ممکن است وخامت دیابت و میزان کنترل متابولیک را پیچیده کنند. بیماران بزرگسالی که دیابت آنها به خوبی تحت کنترل می باشد، نیازی به مصرف آنتی بیوتیک پس از فرایندهای جراحی ندارند. با این حال، اعمال آنتی بیوتیک ها در طول مرحله پس از جراحی مناسب است، مخصوصاً اگر عفونت، درد، و استرس قابل توجهی وجود داشته باشد. انتخاب آنتی بیوتیک ها بر اساس چند فاکتور از پیش تعیین شده است (برای مثال، نتایج حساسیت، گسترش عفونت)، و باید در مشاوره با پزشک بیمار مد نظر قرار گیرد.

اصلی ترین درمان پریودنتال برای بیماران دیابتی بدون جراحی است، زیرا فرایندهای جراحی ممکن است مستلزم ایجاد تغییراتی در داروهای بیمار قبل و پس از درمان باشد، و همچنین ممکن است منجر به طولانی شدن دوره بهبود به دلیل دیابت شود. در بیماران دیابتی که دارای دیابت پیشرفته هستند، ترکیبی از درمان غیر جراحی و آنتی بیوتیک تتراسایکلین ممکن است تأثیر مثبت بالقوه ای بر کنترل قند خون داشته باشد. همانطور که از بررسی های HbA1C بر می آید، استفاده از تتراسایکلین در درمان بیماری پریودنتال با بهبود کنترل گلیسمیک همراه بوده است.

مطالعات مختلف متعددی مزایای درمانی دیگری برای تتراسایکلین در درمان پریودنتال گزارش داده اند، اساساً به عنوان مهار کننده های آنزیم های تجزیه کننده بافت همبند، متالوپروتئینازهای ماتریس انسانی. بنابراین، تتراسایکلین ها می توانند به عنوان بازدارنده تحلیل استخوان یا از بین رفتن استخوان عمل کنند، و این خاصیت مستقل از استفاده ضد میکروبی آنها است، و می تواند به ابعاد مدیریت درمانی پریودنتیت بیفزاید.

کنترل بیماری های دهان با کورتیکواستروئیدها

در روش های درمانی با کورتیکواستروئیدها و داروهای تعدیل کننده سیتسم ایمنی، احتمال بروز عوارض جانبی وجود دارد. بنابراین، لازم است همکاری نزدیک با پزشک بیمار وجود داشته باشد. استفاده از استروئیدها در درمان لیکن پلان فرسایشی در یک بیمار بزرگسال مبتلا به دیابت نگرانی قابل توجهی دارد زیرا استروئیدها می توانند مخالف عمل انسولین باشند و منجر به افزایش قند خون شوند. به بیماران باید دستور العمل های لازم در مورد طول درمان با استروئیدها و نیز اندازه گیری مرتب گلوکز خون داده شود. استفاده طولانی مدت از استروئیدهای موضعی (برای مدت بیش از دو هفته به طور مداوم) ممکن است منجر به آتروفی مخاط و کاندیدیازیس ثانویه شود- شرایطی که معمولاً در دیابت کنترل نشده نیز رخ می دهد. هنگامی که لیکن پلان دهانی فرسایشی از بین رفت، بسته به کنترل فرباید مصرف استروئیدهای موضعی را به کنترل فرسایش و احتمال بروز مجدد، باید استروئیدهای موضعی به صوت یک روز در میان یا کمتر کاهش پیدا کنند. داروهای غیر استروئیدی تعدیل کننده سیستم ایمنی (به عنوان مثال، تاکرولیموس، تالیدومید موضعی) ممکن است در مدیریت پزشکی بیماران مبتلا به بیماری مخاط دهان همزمان با دیابت کنترل نشده مفید باشد.

نتیجه گیری

دندانپزشک با درمان صحیح عفونت های دهان و همچنین دادن دستور العمل های لازم به بیماران مبتلا به دیابت برای حفظ بهداشت دهان و رژیم غذایی صحیح، نقش مهمی در کمک به بیماران مبتلا به دیابت ایفا می کند.