کشیدن سیگار می تواند به شکل های مختلفی به دندان ها آسیب برساند. اما آیا تاکنون به این فکر کرده اید که وقتی براکت ها روی دندان های شما هستند، این عادت چه آسیب هایی می تواند به سلامت دهان و دندان های شما وارد کند؟ البته، می توانید سیگار بکشید اما ارتودنتیست ها به شدت بیماران خود را از این کار منع می کنند.

از هر ۵ فرد بزرگسال در ایالات متحده، یک نفر تنباکو مصرف می کند. ۶۵ میلیون نفر از بیماری لثه رنج می برند، که نیمی از آنها سیگار می کشند. کشیدن سیگار با وجود براکت ها روی دنانها مانند ریختن آب و روغن روی یکدیگر است. یکی از بزرگترین مضرات کشیدن سیگار با وجود براکت ها روی دندان ها خطر ایجاد لکه روی دندان ها است. شما با این کار، خطر لک شدن دندان ها را افزایش می دهید، که به سادگی قابل پاک شدن نخواهند بود.

روی هم رفته، هیچ کس مایل نیست که بخواهد پس از صاف شدن دندان های خود شاهد لکه های زیاد روی آنها باشد. همه ارتودنتیست ها می خواهند بیماران آنها در انتهای روند درمان دندان های صاف و یکدست و سفید و درخشان داشته باشند و برای گرفتن یک عکس با لبخند از نمای نزدیک آماده باشند. اما اگر به کشیدن سیگار ادامه دهید، این هدف به راحتی میسر نخواهد شد.

تأثیرات منفی کشیدن سیگار روی دندان ها در طول درمان ارتودنسی

 

سیگار در ارتودنسی

سیگار در ارتودنسی

 

افزایش طول درمان

کشیدن سیگار روی عملکرد درمان ارتودنسی تأثیر مستقیم دارد. نیکوتین موجود در سیگار می تواند روی دندان ها لکه ایجاد نماید، بویژه اگر روی دندان ها براکت وجود داشته باشد. بعلاوه، در بدترین موارد، کشیدن سیگار می تواند مانع قابلیت بریس ها در صاف کردن دندان ها شود.

کشیدن سیگار می تواند شانس دهان برای مبارزه با پوسیدگی های دندان ها را کاهش دهد، که آن هم خیلی ساده، به دلیل کمبود تولید بزاق است. بزاق دهان، بویژه برای رهایی از شر اسیدهای مضر و مخربی مفید است که به قسمت های دور از دسترس دندان ها می چسبند و علاوه بر این، به از بین رفتن پلاک هایی کمک می کند که در نتیجه وجود باکتری ها بوجود می آیند و اغلب اگر پاک نشوند در جای خود باقی می مانند. این مشکل تنها می تواند دوره درمان را طولانی کند زیرا پیوسته لازم است در فواصل مشخص تنظیمات اندک و پاکسازی های منظم انجام شوند.

 

 

سیگار در ارتودنسی

سیگار در ارتودنسی

پاکسازی های تخصصی

کشیدن سیگار به سادگی می تواند موجب تغییر رنگ دندان ها شود. براکت ها و سیم ها نیز این شانس را دارند که ظرف مدت کوتاهی از بی رنگ به زرد تیره تغییر پیدا کنند! و اگر انتخاب شما براکت های شفاف باشند، این تغییر رنگ بسیار مشهود خواهد بود. لکه های ناشی از مصرف تنباکو می تواند روی مینای دندان ها تأثیر بگذارد تا جایی که حتی با مسواک زدن منظم نیز لکه ها به سادگی برطرف نخواهند شد.

به محضی که زمان خارج شدن براکت ها فرا برسد، احتمال باقی ماندن یک منطقه روشن روی دندان ها وجود دارد که به این معناست که روی منطقه اطراف آن لکه ایجاد شده است. پاکسازی های تخصصی فشار زیادی به جیب شما وارد نمی کنند زیرا هزینه خود براکت ها بسیار بالا است. اما وجود لکه های ناشی از کشیدن سیگار روی دندان ها تنها مشکلی نیست که با مصرف تنباکو برای سلامت دهان بوجود می آید.

دیگر مشکلات ناشی از مصرف تنباکو برای سلامت دهان

 

 

سیگار در ارتودنسی

سیگار در ارتودنسی

 

بیماری لثه

باکتری و ذرات غذا اغلب منجر به بروز بیماری لثه می شوند. اگر این ذرات به طور منظم برداشته نشوند، پلاک ها محکم می شوند و در نهایت تارتار و جرم شکل می گیرند. این ضایعات موجب اذیت شدن لثه ها می شوند که دندان ها را در احاطه کرده اند. افراد سیگاری ممکن است خیلی راحت خونریزی لثه ها را تجربه نکنند که آن هم به دلیل کمبود خونرسانی به لثه ها است که به بیماری لثه ختم می شود. در افراد سیگاری احتمال گسترش ژنژیویت، و بروز درد شدید و مزمن در لثه ها، و نیز ایجاد مزه و بوی بد دهان افزایش خواهد یافت.

بوی بد دهان

وقتی ذرات دود وارد حلق و شش ها می شوند، بوی بدی در دهان فرد به جا می ماند. سیگاری که به تازگی کشیده شده است باعث می شود ساعت ها از شش ها بوی بد احساس شود، به همین دلیل است که از نفس فرد سیگاری ساعت ها بوی بدی به مشام می رسد.

 

سیگار در ارتودنسی

سیگار در ارتودنسی

 

سرطان دهان

افراد سیگاری ۷۵ درصد از جامعه مبتلا به سرطان را تشکیل می دهند. در افراد سیگاری که روزانه ۴۰ نخ سیگار می کشند و ۴ مرتبه نوشیدنی الکلی می نوشند، احتمال بروز سرطان دهان ۳۵ برابر بیشتر از دیگر افراد است. به احتمال زیاد، سرطان دهان با آسیب به اطراف زبان و کف دهان بروز می یابد و می تواند با کمک جراحی، کشیدن دندان، و پرتو درمانی بهبود یابد.

حفره های دندانی

تنباکو می تواند منجر به ایجاد حفره های بزرگ روی دندان ها در منطقه اطراف خط لثه ها شود و باعث می شود عفونت ها به راحتی موجب تضعیف و شکسته شدن دندان ها شوند. دندان های شکسته نیاز به ترمیم دارند که نه تنها پرهزینه، بلکه در برخی موارد دردناک نیز هستند.

مهم نیست ظاهر دندان های شما چقدر خوب به نظر می رسد، کشیدن سیگار می تواند منجر به بروز مشکلات جدی برای سلامت دهان شود. در اکثر موارد، لکه های ناشی از کشیدن سیگار روی دندان ها می توانند با فرایند های سفید کننده درمان شوند. پوسیدگی دندان می تواند با پر کردن، درمان ریشه (عصب کشی)، و قرار دادن روکش روی دندان درمان شود و بیماری لثه به پاکسازی عمقی دندان نیاز خواهد داشت.

افرادی که به فکر دریافت براکت های ارتودنسی برای مرتب کردن دندان های خود هستند، باید بدانند که ممکن است مجبور باشند قبل از استفاده از بریس های ارتونسی (مجموعه براکت ها و سیم های ارتودنسی) از سپراتور یا فضا دهنده ارتودنسی استفاده کنند. این ابزارهای ارتودنسی در واقع حلقه های الاستیک گردی هستند که ارتودنتیست ها قبل از نصب براکت ها روی دندان ها، برای مدت کوتاهی آنها را بین دندان ها قرار می دهند. این ابزار قادر است فضای لازم برای نصب صحیح و قرار گیری بندهای ارتودنسی را ایجاد نماید.

چرا ممکن است استفاده از سپراتور فلزی ضروری باشد؟

وقتی ارتودنتیست تصمیم می گیرد براکت های ارتودنسی را روی دندان ها قرار دهد، باید بین دندان های مولر فضایی ایجاد کند تا بندهای ارتودنسی به درستی به دور آنها قرار بگیرند. ابتدا باید دندان های عقب دهان از یکدیگر دور کند، به همین دلیل مهم است فضای لازم برای آنها وجود داشته باشد تا این کار را بدون بروز هیچ مشکلی برای شما انجام دهد.

سپراتورها با فشار بین دندان های عقب فاصله ایجاد می کنند که کمک می کنند بهتر عمل کنند. باید تا زمانی که به صورت خود به خود از بین دندان ها خارج شوند از آنها استفاده کنید، که به این معنا است که آنها کار خود را انجام داده اند، یا تا زمانی که دندانپزشک تصمیم بگیرد زمان آن رسیده است که آنها را خارج کند. تحت هیچ شرایطی، سعی نکنید خودتان آنها را خارج کنید. به محضی که ارتودنتیست سپراتور را از بین دندان ها خارج می کند، باید بند ارتودنسی را به دور دندان ها قرار دهد.

 

 

سپریتور ارتودنسی

سپریتور ارتودنسی

 

مهمترین انواع سپریتور ارتودنسی کدامند؟

دو نوع سپراتور یا فضا دهنده وجود دارند که به منظور تسهیل استفاده از بریس های ارتودنسی کاربرد دارند:

  • سپراتورهای کشی
  • سپراتورهای فلزی

سپراتور یا فضا دهنده کشی

  • عموماً بیشتر استفاده می شوند.
  • با استفاده از نخ دندان و مقداری فشار بین دندان ها قرار می گیرند.
  • بین منطقه های تماس دندان ها کش می آیند.
  • به شکل اصلی خود باز می گردند و دندان ها را فشار می دهند تا فضا ایجاد شود.

سپراتور یا فضا دهنده فلزی

  • عموماً تنها زمانی استفاده می شوند که سپراتور کشی کار لازم را انجام نمی دهد. این معمولاً زمانی اتفاق می افتد که فاصله بین دندان ها بسیار تنگ است که فضا دهنده های کشی بین دندان ها قرار نمی گیرند.

 

 

سپریتور ارتودنسی

سپریتور ارتودنسی

 

جدا کننده چگونه کار گذاشته می شوند؟

فرایند قرار گیری سپراتورها بین دندان ها برای بریس های ارتودنسی، نسبتاً ساده و بدون درد است، اگر چه ممکن است مقداری ناراحت کننده باشد. ارتودنتیست به سادگی سپراتور را می کشد، سپس آن را بین دندان های مولر بیمار قرار می دهد. در درمان ارتودنسی، این فرایند تحت عنوان فلاسینگ flossing (نخ کشی) نامیده می شود. همانطور که از نام آن بر می آید، این فرایند به کشیدن معمولی نخ دندان شباهت زیادی دارد که بخشی از بهداشت معمول دهان و دندان است.

وقتی ارتودنتیست آنها را بین دندان های شما قرار می دهد ممکن است مقداری فشار احساس کنید و پس از آن مقداری سوزش احساس خواهید کرد، اما درد آن غیر قابل تحمل نخواهد بود. اکثر بیماران بین ۱ تا ۱۲ سپراتور برای بریس های خود نیاز دارند. اگر ارتودنتیست شما استفاده از سپراتورها حتی بعد از استفاده از بریس ها را برای شما تشخیص دهد، شما سپراتورهای فلزی را دریافت خواهید کرد.

 

 

سپریتور ارتودنسی

سپریتور ارتودنسی

 

چه مدت باید از سپراتورها استفاده کرد؟

ارتودنتیست ها معمولاً به بیماران خود توصیه می کنند به مدت ۷ تا ۱۰ روز قبل از قرار گیری بندها روی دندان ها از سپراتورها استفاده کنند. با جابجا شدن دندان ها این احتمال وجود دارد که سپراتورها قبل از بازه زمانی لازم، از بین دندان ها بیرون بیایند. این معمولاً به این معناست که سپراتورها کار خود را به خوبی انجام داده اند و فضای کافی برای بند ها بین دندان های مولر وجود دارد. با این حال، برخی متخصصان ممکن است به بیماران خود توصیه کنند تا مدتی در طول استفاده از بریس ها نیز به استفاده از سپراتورها ادامه دهند.

اگر سهواً یکی از جدا کننده ها از بین دندان ها خارج شود چه باید کرد؟

اگر بیماری سپراتور داشته باشد، نمی تواند اطراف آنها را نخ دندان بکشد یا آنها را بکشد. علاوه بر این، این کاملاً طبیعی است که وقتی از سپراتورهای کشی استفاده می کنید، وقتی غذا می جوید می توانید آنها را احساس کنید. هر چند ممکن است وجود آنها بین دندان ها بسیار ناراحت کننده باشد، اما بهتر است تا جلسه بعد که به ارتودنتیست مراجعه می کنید آنها را در جای خود نگه دارید.

اگر باید سپراتور از بین دندان ها خارج شود، به این معناست که فضا به مقدار کافی، طبق انتظار، بین دندان ها ایجاد شده است. اگر این اتفاق بیفتد، باید فوراً با ارتودنتیست خود تماس بگیرید.

چگونه می توان درد ناشی از سپریتور را کنترل کرد؟

گرچه سپراتورها معمولاً بدون درد هستند، اما برخی بیماران ممکن است عوارض جانبی آزار دهنده ای را تجربه کنند، از جمله: درد، حساسیت، یا سوزش فک. این عوارض جانبی معمولاً به مدت ۲ تا ۳ روز پس از قرار گیری سپراتورها بین دندان ها ادامه خواهند داشت. با کمک داروهای مسکن OTC به راحتی می توانید این درد را کنترل کنید، یا از درمان های خانگی کمک بگیرید، مانند آب سرد، یا قرار دادن کمپرس سرد روی موضع. از جویدن غذاهای سفت بپرهیزید و تا زمانی که سپراتورها بین دندان ها هستند از کشیدن نخ دندان خودداری کنید.

تا زمانی که به آنها دست نزنید و از کشیدن یا فشار دادن آنها خودداری کنید، و از جویدن غذاهایی که ممکن است به آنها بچسبند خودداری کنید، کنترل درد با این راهکارها آسان خواهد بود. غذاهای نرم برای پیشگیری از بروز درد فوق العاده هستند. سوپ، پاستا، ماست، و پوره را توصیه می کنیم.

فاصله ‌انداز ارتودنسی چگونه از دهان خارج می شوند؟

اگر سپراتورهای شما به طور خود به خود خارج نشوند، ارتودنتیست باید آنها را خارج کند. این کار بلافاصله قبل از نصب بند ها روی دندان ها انجام خواهد شد. خارج کردن آنها از بین دندان ها کار بسیار ساده ای است، مخصوصاً اگر کار خود را خوب انجام داده باشند، زیرا فضای کافی بین دندان ها ایجاد شده است. ارتودنتیست آنها را به آرامی بیرون می کشد.

در برخی موارد ارتودنتیست به جای بیرون آوردن آنها و قرار گیری بند ارتودنسی به دور دندان های مولر توصیه می کند سپراتورها در جای خود باقی بمانند، که در این صورت یا آنها را به همان شکل در جای خود نگه خواهد داشت یا تنها اندکی آنها را تنظیم خواهد کرد. در غیر اینصورت، ارتودنتیست بلافاصله بندها را به دور دندان ها قرار خواهد داد.

همه می دانید در طول درمان ارتودنسی و هنگام استفاده از براکت ها و بریس های ارتودنسی، چقدر رعایت بهداشت و درست مسواک زدن و کشیدن نخ دندان حائز اهمیت است- اما آیا با ابزارهای این کار آشنایی دارید؟ اجازه دهید کار خود را با ابزارهای اساسی رعایت بهداشت ارتودنسی آغاز کنیم که برای مسواک زدن استفاده می شوند: چه مسواک هایی که فرچه نرم دارند، چه مسواک هایی که فرچه های آنها همسطح نیستند (مسواک هایی که فرچه های وسط آنها کوتاه تر هستند و فرچه های لبه های آنها بلندتر هستند) می توانند گزینه های مناسبی باشند. اما اطمینان حاصل کنید که مسواک الکتریکی با قدرت متوسط تنظیم شده باشد و اجازه ندهید لرزش های آن باعث شود پشت مسواک با براکت ها برخورد داشته باشد.

بایستی با استفاده از یک خمیر دندان فلورایده، دو مرتبه در طول روز (ترجیحاً بعد از هر وعده غذایی) و هر بار حداقل به مدت دو دقیقه، مسواک بزنید. به خاطر داشته باشید همه سطوح دندان ها را مسواک بزنید: قسمت های خارجی، داخلی، و سطوح جونده. بویژه مواظب باشید قسمت های بین سیم ها و دندان ها، و نیز بین براکت ها و لثه ها را نیز تمیز کنید- این همان جایی است که ذرات غذا به راحتی می توانند انباشته شوند.

در اینجا یک تکنیک مسواک زدن را به شما پیشنهاد می دهیم: از قسمت های خارجی دندان ها شروع کنید، نوک فرچه های مسواک را به شکلی صاف مقابل دندان ها قرار دهید و از حرکات دورانی کوچک استفاده کنید تا به آرامی آنها را تمیز کنید. برای قسمت های بین دندان ها بریس ها و لثه ها، در حالی که حرکات دورانی خود را ادامه می دهید، مسواک خود را قدری به سمت خط لثه ها مورب کنید (برای دندان های بالا و پایین آن را رو به بالا و پایین بیاورید). سپس، با استفاده از حرکات محکم رو به عقب و جلو، به سمت سطح جونده دندان های بالا و پایین حرکت کنید. در نهایت، کار خود را با مسواک زدن با دقت سطوح داخلی دندان ها (مانند همان کاری که برای سطوح خارجی انجام دادید) به اتمام برسانید.

 

 

رعایت بهداشت در ارتودنسی

رعایت بهداشت در ارتودنسی

مسواک مخصوص ارتودنسی

اگر در تمیز کردن قسمت های نزدیک براکت ها و سیم ها مشکل دارید، برخی ابزارهای خاصی هستند که می توانند به شما کمک کنند. یکی از این ابزارها، مسواک بین دندانی یا پروکسابراش proxabrush است. این نوع مسواک یک دسته فرچه دارد که مانند لوله تمیز کننده دور تا دور مسواک رو به بیرون قرار می گیرند. از آن به آرامی و با دقت برای تمیز کردن فضاهای کوچک زیر سیم ها و اطراف بندها و براکت ها استفاده کنید.

 

 

رعایت بهداشت در ارتودنسی

رعایت بهداشت در ارتودنسی

 

ابزار مخصوص دیگری که برای تمیز کردن دندان ها استفاده می شود نوعی دستگاه شستشو دهنده دهانی به نام “واتر پیک” است. این ابزار یک باریکه آب پر فشار را به سطح دندان ها شلیک می کند، که می تواند به شل شدن ذرات غذایی که در گوشه و کنار دندان ها یا درز شکاف آنها پنهان شده اند کمک کنند. گرچه استفاده از آن راحت است، اما یک ابزار شستشوی دهانی جایگزین مناسبی برای مسواک و خمیر دندان نیست- بلکه زمانی که در کنار تکنیک های صحیح مسواک زدن و کشیدن نخ دندان استفاده می شود می تواند بسیار موفق عمل کند.

 

 

رعایت بهداشت در ارتودنسی

رعایت بهداشت در ارتودنسی

 

استفاده از نخ دندان مخصوص ارتودنسی

برای تمیز و سالم نگه داشتن دندان ها و لثه ها، بایستی حداقل یک مرتبه در طول روز نخ دندان بکشید. نکشیدن نخ دندان می تواند باعث شود بیماری لثه گسترش پیدا کند و لثه های شما حساس، قرمز، و متورم شوند، که در نتیجه منجر به بوجود آمدن لبخند لثه ای خواهد شد. علاوه بر این، با سالم بودن لثه ها، دندان ها سریع تر جابجا خواهند شد. اما چگونه می توان نخ را به زیر سیم ارتودنسی بریس ها برد؟ این کار با کمک یک فلاس تریدر چندان هم دشوار نیست.

استفاده از این ابزار چیزی شبیه سوزن نخ کردن است: یک سر نخ را از تریدر رد می کنید، سپس تریدر را می کشید و با آن سر آزاد نخ را از زیر سیم حمل می کنید. حالا نخ را از هر دو سر بگیرید و آن را به طرف بالا و پایین اطراف هر دو دندانی که نخ بین آنها است، و نیز زیر لثه ها بلغزانید، تا اینکه صدایی شبیه جیغ از آن به گوش برسد. در انتها آن را بیرون بکشید و از نخ در یک قسمت جدید استفاده کنید.

 

 

رعایت بهداشت در ارتودنسی

رعایت بهداشت در ارتودنسی

 

اگر از ریتینر استفاده می کنید، باید به صورت روزانه آن را شستشو دهید، درست همانطوری که دندان های خود را مسواک می زنید. ارتودنتیست می تواند استفاده از یک محلول تمیز کننده را به شما پیشنهاد دهد- اما هرگز روی ریتینر خود آب داغ نریزید، زیرا می تواند موجب تخریب پلاستیک نرم شود و باعث شود غیر قابل استفاده شود! سعی کنید وقتی آن را داخل دهان خود قرار نمی دهید، همیشه آن را در جعبه مخصوص خود بگذارید.

مراقبت های تخصصی ارتودنسی

حتی اگر به طور منظم به ارتودنتیست مراجعه می کنید، باز هم به این معنا نیست که نیازی به مراجعه به دندانپزشک عمومی ندارید- در واقع انجام این کار بیشتر از هر زمان دیگری حائز اهمیت است! گرچه تمرکز ارتودنیست روی بهبود بایت و نحوه قرار گیری دندان ها است، اما دندانپزشک با معاینات دقیق و انجام پاکسازی ها و مراقبت های پیشگیرانه می تواند این اطمینان را بوجود بیاورد که دندان های شما تا پایان درمان ارتودنسی سالم باقی خواهند ماند. درمان ارتودنسی یک کار گروهی است که در آن هر کسی نقش مهمی به عهده دارد و همه گروه تنها یک هدف مهم را دنبال می کند: بخشیدن لبخند زیبایی که بیمار استحقاق آن را دارد.

آندربایت اصطلاحی است که برای شرایط دندانی استفاده می شود که مشخصه ویژه آن جلو آمدگی دندان های جلوی فک پایین و قرار گیری آنها خیلی جلوتر از دندان های جلوی فک بالا است. این شرایط تحت عنوان مال اکلوژن کلاس ۳ یا پروگناتیزم prognathism شناخته می شود. این موضوع منجر به ایجاد ظاهری بولداگ (نوعی سگ) مانند در دهان و صورت می شود. در برخی موارد، آندربایت می تواند شدید باشد و باعث شود دندان های فک پایین خیلی جلوتر بیایند. دیگر موارد خفیف تر هستند و تقریباً غیر قابل توجه هستند.

آندربایت چیزی بیشتر از صرفاً یک مشکل زیبایی است. گرچه برخی افراد ممکن است یاد بگیرند با مشکل خفیف خود زندگی کنند، اما موارد شدید می توانند منجر به بروز مشکلاتی برای سلامت شوند، از جمله:

  • مشکل در گاز زدن و جویدن غذا
  • بروز مشکل در حرف زدن
  • دردهای دهان و صورت در ناهماهنگی دو فک
جلو بودن فک پایین (آندربایت)

جلو بودن فک پایین (آندربایت)

 

علل بروز آندربایت

نحوه قرار گیری دندان ها و صاف بودن آنها می تواند تحت تأثیر عوامل متعددی باشد. به شکل طبیعی دندان ها به گونه ای رشد می کنند که به خوبی و متناسب با هم رو یکدیگر قرار می گیرند. دندان های مولر- دندان های صاف و عریض عقب دهان- باید به خوبی روی یکدیگر قرار بگیرند. قرار گیری درست دندان ها در یک راستا مانع گاز گرفتن گونه ها، لب ها، یا زبان هنگام خوردن غذا شود.

عوامل متعددی می توانند منجر به بروز و پیشرفت آندربایت در فرد شوند. این عوامل عبارتند از:

عادات دوران کودکی

برخی عادات دوران کودکی می توانند خطر گسترش افزایش آندربایت یا دیگر ناهنجاری های دندانی را افزایش دهند. عواملی که در بروز آندربایت نقش دارند عبارتند از:

  • مکیدن انگشت
  • وارد آوردن فشار با زبان به دندان ها
  • استفاده از پستانک در کودکان بالای ۳ سال
  • تغذیه طولانی مدت با شیشه شیر پس از سنین نوزادی

عوامل ژنتیکی

در اکثر مواقع، جلو بودن فک پایین یک عادت ارثی است. در صورتی که حداقل یکی از افراد خانواده آندربایت داشته باشد، احتمال بروز آندربایت در دیگر افراد خانواده زیاد است. عوامل ژنتیکی نیز می توانند روی شکل و اندازه فک فرد تأثیر داشته باشند. فرد ممکن است با دندان های متولد شود که خیلی به هم نزدیک هستند، نهفته هستند، شکل غیر عادی دارند، یا به خوبی متناسب با یکدیگر نیستند. برخی نقائص خاص مانند شکاف کام و لب (لب شکری) می توانند در هنگام تولد ظاهر شوند. همه این شرایط می توانند منجر به بروز مال اکلوژن شوند.

حادثه و آسیب

حوادث و آسیب های شدید به صورت می توانند منجر به وارد آمدن آسیب های جدی و دائمی به استخوان های فک شوند. اغلب، امکان ترمیم استخوان شکسته فک وجود دارد، اما فک ها همیشه پس از صاف شدن طی جراحی، به خوبی و به درستی روی یکدیگر قرار نمی گیرند. این مشکلات می توانند منجر به بروز آندربایت شوند.

تومورها

تومورهایی که در استخوان های فک یا داخل دهان وجود دارند، می توانند منجر به جلو آمدگی فک ها و بروز آندربایت شوند.

درمان جلو بودن دندان

اغلب افراد با دندان های کاملاً صاف متولد نمی شوند. معمولاً، دندان هایی که مقدار اندکی کج هستند، نیاز به درمان پزشکی ندارند. با این حال، اصلاح آندربایت، بویژه زمانی که شدید است، می تواند مزایای بزرگی داشته باشد.

پاکسازی دندان ها راحت تر خواهد بود. خطرات پوسیدگی دندان و بیماری لثه کاهش خواهد یافت. علاوه بر این، فشار کمتری روی دندان ها، فک ها، و ماهیچه های صورت خود احساس خواهید کرد. این می تواند خطرات شکستن دندان ها و نیز علائم دردناک اختلالات فکی- گیجگاهی را کاهش دهد، که در آندربایت شایع هستند. برخی درمان های رایج آندربایت عبارتند از:

درمان های خانگی

مسواک زدن و کشیدن نخ دندان، و نیز مراجعه منظم به دندانپزشک برای چکاپ و پاکسازی هایی که بخش مهمی از درمان برای داشتن دندان هایی سالم است. اما افرادی که آندربایت یا دیگر مشکلات دندانی را دارند باید از دندان های خود مراقبت خاص داشته باشند تا از آسیب بیشتر و پوسیدگی پیشگیری شود.

دندان ها باید حداقل روزی دو مرتبه و هر بار به مدت ۲ دقیقه، و با خمیر دندان های فلورایده مسواک زده شوند. مسواک زدن اطراف خط لثه و داخل و بیرون و پشت دندان ها را مورد توجه قرار دهید. علاوه بر مسواک زدن، کشیدن نخ دندان نیز حائز اهمیت است. برای چکاپ و پاکسازی دندان ها، حداقل دو مرتبه در طول سال به دندانپزشک مراجعه کنید.

 

 

جلو بودن فک پایین (آندربایت)

جلو بودن فک پایین (آندربایت)

 

درمان های پزشکی

درمان پزشکی تنها راه ممکن برای اصلاح جلوبودن فک پایین و صاف کردن صحیح دندان ها است. درمان های پزشکی حداقل می توانند موجب بهبود ظاهر آندربایت شوند. در برخی موارد آندربایت که وخامت کمتری دارند، متخصص ارتودنسی می تواند از سیم یا بریس های پلاستیکی یا دیگر ابزارهای ارتودنسی برای جابجایی دندان ها به محل درست آنها استفاده کند. اگر فشردگی دندان ها منجر به بروز مشکل شده باشد، کشیدن یک یا چند دندان از فک پایین نیز می تواند کمک کننده باشد و در ظاهر بهبود چشمگیری ایجاد نماید. دندانپزشک برای تراش یا صاف و صیقلی کردن دندان هایی که خیلی بزرگ یا رو به جلو هستند، می تواند از ابزارهای ساینده استفاده نماید.

در مورد آندربایت های شدیدتر، ارتودنتیست برای اصلاح شرایط می تواند جراحی فک را توصیه کند.

 

 

جلو بودن فک پایین (آندربایت)

جلو بودن فک پایین (آندربایت)

 

جراحی فک برای جلو بودن فک پایین

اکثر جراحان دهان و دندان می توانند با موفقیت آندربایت را اصلاح و درمان نمایند. چندین نوع جراحی رایج که برای اصلاح آندربایت انجام می شوند عبارتند از تغییر شکل برای بلندتر کردن فک بالا یا کوتاه تر کردن فک پایین. در برخی موارد، استفاده از سیم ها، پلیت ها، یا پیچ ها می تواند شکل استخوان فک را حفظ نماید. جراحی می تواند با خود خطراتی به همراه داشته باشد، از جمله، خطراتی که با بیهوشی عمومی، عفونت، مشکلات خونریزی، و ایجاد اسکار همراه هستند.

 

جلو بودن فک پایین (آندربایت)

جلو بودن فک پایین (آندربایت)

 

 

درمان جلو بودن فک پایین در کودکی

اگر قرار باشد تورفتگی فک بالا را درمان کنیم،هر چه درمان آندربایت در سنین پایین تر آغاز شود، بهتر است ولی اگر با جلو بودن فک پایین مواجه باشیم(که معمولا” زمینه ارثی دارد)درمان را باید تا پایان رشد و ۱۸ سالگی به تاخیر انداخت.اگر مشکل از فک بالا باشد، والدین باید تا سن ۱۰ سالگی او صبر کنند تا از درمان های اصلاحی مانند فیس ماسک خا استفاده شود.هنگامی که که رشد دندان های دائمی آغاز می شود. اصلاح کوتاه مدت آندربایت با استفاده از فیس ماسک می تواند کمک کند دندان های جلوی فک پایین کودک به راحتی و به سادگی در جای درست خود قرار بگیرند. با این حال، باز هم آنها در آینده نیاز به راهکارهای دائمی تری خواهند داشت.

اگر کودک شما آندربایت شدید دارد، مخصوصاً اگر در نتیجه نقائص مادرزادی مانند شکاف کام و لب بوجود آمده باشد، جراحی زود هنگام می تواند کمک کننده باشد.

به طور میانگین در دهان همه انسان ها در دوران کودکی ۲۰ دندان شیری رشد می کند که در نهایت می افتند و ۳۲ دندان دائمی جای آنها را می گیرند. دندان های دائمی شامل این دندان ها هستند: هشت دندان جلوی دهان، هشت دندان پرمولر (آسیاب کوچک)، و هشت دندان مولر (آسیاب بزرگ). از آنجا که بسیاری از افراد بزرگسال دندان های عقل خود را می کشند، بسیار عادی است که بسیاری افراد تنها ۲۸ دندان دارند. معمولاً همه دندان های دائمی شکل گرفته اند و تا زمانی که فرد به سن ۲۱ سالگی می رسد، داخل دهان بیرون آمده اند (به جز دندان های عقل، که گاهی اوقات جایی برای بیرون آمدن ندارند).

با این حال، در برخی افراد همه دندان های دائمی شکل نمی گیرند. اغلب، این افراد با یک شرایط نسبتاً عادی به نام هیپودنشیا hypodontia (فقدان مادرزادی دندان یا مشکل دندان درنیاوردن کودک) متولد می شوند، که در آن برخی از دندان ها شکل نمی گیرند.

دندان درنیاوردن کودک

دندان درنیاوردن کودک

 

دندان درنیاوردن کودک ( هیپودنشیا hypodontia ) چیست؟

هیپودنشیا نوعی ناهنجاری در رشد است که در آن شش دندان دائمی یا کمتر شکل نمی گیرند. مطالعات حاکی از این است که هیپودنشیا یا درنیاوردن مادرزادی دندان های دائمی اغلب یک ویژگی ارثی است، اما عوامل محیطی در طول دوره رشد دندان ها نیز می توانند نقش داشته باشند. فقدان بیش از شش دندان دائمی تحت عنوان اولیگودنشیا oligodontia، و فقدان کامل دندان های دائمی تحت عنوان آنودنشیا anodontia شناخته می شوند. محققان تخمین زده اند که ۲۰ درصد از افراد بزرگسال حداقل یک دندان را به صورت مادرزادی ندارند؛هیپودنشیا یکی از شایع ترین شرایط مربوط به سلامت رشد دندان ها باشد. اکثر افراد تنها یک یا دو دندان دائمی ندارند، در حالی که در تعداد اندکی از افراد بیش از شش دندان آنها وجود ندارد.

فقدان دندان های عقل شایع ترین حالت فقدان دندان، و پس از آن، فقدان دندان های پرمولری که بین دندان های نیش و دندان های مولر واقع شده اند، دندان های لترال فک بالا که در کنار هر یک از دو دندان وسط واقع شده اند، یا دندان های جلو، و نیز دندان های سنترال (وسطی) فک پایین شایع تر از دیگر حالت های فقدان دندان هستند.

دندان درنیاوردن کودک

دندان درنیاوردن کودک

 

چه عاملی موجب فقدان مادرزادی دندان های دائم می شود؟

بسیاری از مطالعات حاکی از این هستند که ژنتیک تأثیر چشمگیری روی هیپودنشیا دارد. محققان بر این باورند که هیپودنشیا نتیجه تداخلات پیچیده عوامل ژنتیکی و محیطی است، گرچه هنوز هم بین آنها این مباحثه وجود دارد که چرا این تغییرات اتفاق می افتند. علاوه بر عوامل ژنتیکی، متخصصان بر این باورند که سن بالای مادر حین به دنیا آمدن کودک، وزن کم موقع تولد، سیگار کشیدن مادر در طول بارداری، ابتلا به سرخچه، و دیگر شرایط هورمونی، محیطی و عفونی نیز می توانند به فقدان دندان ها مرتبط باشند. هیپودنشیا بین زنان بیشتر از مردان شایع است و نرخ وقوع آن در دو قلوهای همسان بیشتر از میانگین است.

 

چه زمانی کودک دندان دائمی ندارد؟

دندانپزشک اطفال می تواند رشد دهانی کودک را تحت نظر داشته باشد و فقدان دندان ها را چک کند. به طور کلی، باید هر چه سریعتر پس از بیرون آمدن نخستین دندانهای دایمی کودک خود را نزد دندانپزشک ببرید و این مراجعه نباید بعد از اولین جشن تولد او باشد. اگر متوجه شدید که کودک شما یکی از دندان های شیری خود را از دست داده است و هیچ دندان دائمی جای آن را نگرفته است، نگران نشوید. بسیاری از موارد فقدان دندان ها در کودکان در واقع به دلیل تأخیر در بیرون آمدن آنها است.

کمتر از یک درصد از کودکان با فقدان مادرزادی دندان های شیری متولد می شوند. وقتی دندان های شیری وجود ندارند، در ۳۰ تا ۵۰ درصد موارد دندان های دائم زیرین نیز وجود ندارند. کودکانی که فقدان مادرزادی دندان دارند، ممکن است در بیرون آمدن دندان های مجاور محل دندانی که وجود ندارد نیز مشکل داشته باشند، مشکلاتی که به شکل، اندازه، و دیگر دندان ها مربوط می شوند. مراجعات منظم به دندانپزشک اطفال کمک می کند فقدان مادرزادی دندان ها، و روند و مراحل رشد را چک کند تا زمان درست و گزینه های درمان برای مدیریت دندان هایی که وجود ندارند یا در بیرون آمدن مشکل دارند را انتخاب نماید.

دندان درنیاوردن کودک

دندان درنیاوردن کودک

 

درمان هیپودنشیا یا دندان درنیاوردن مادرزادی

خوشبختانه، راه های مؤثری برای درمان دندان هایی که وجود ندارند هست از جمله، دندان های مصنوعی، بریس های ارتودنسی و دیگر ابزارها. بریج های سرامیکی ثابت یا پروتزهای پارسیل متحرک می توانند جاهای خالی دندان هایی که وجود ندارند را پر کنند، تا ظاهر لبخند فرد زیباتر شود. بریس ها اغلب می توانند برای صاف کردن مجدد دندان ها برای بستن فاصله بین آنها استفاده شوند، گرچه ممکن است این نیاز به تغییر شکل دندان های مجاور داشته باشد.

وقتی فاصله بین دندان ها کوچک است، گاهی اوقات دندانپزشک می تواند فاصله را با باندینگ مواد همرنگ دندان ها به دندان های موجود در طرفین فضای خالی ببندد. ایمپلنت های دندانی گزینه های دیگری هستند که برای افراد بزرگسالی مناسب هستند که استخوان فک و لثه سالمی دارند. ایمپلنت ها زیر لثه ها و داخل استخوان فک قرار می گیرند. بر خلاف پروتزها، ایمپلنت ها با استخوان جوش می خورند و مانند پایه ای برای دندان های مصنوعی عمل می کنند.

 

درمان دندان درنیاوردن در کودکان

از آنجا که فک های کودکان هنوز در حال رشد است، آنها گزینه های مناسبی برای ایمپلنت های دندانی نیستند. احتمالاً دندانپزشک پیشنهاد دهد در این کودکان دندان های شیری حفظ شوند. از آنجا که هیچ دندان دائمی وجود ندارد تا دندان شیری را از جای خود خارج کند، گاهی اوقات اگر از دندان های شیری به خوبی مراقبت شود، می توانند تا آخر عمر داخل دهان باقی بمانند.

اگر حفظ دندان های شیری غیر ممکن باشد، ممکن است دندانپزشک بتواند با کمک بریس ها فاصله را ببندد. در این موارد، بریس ها یکی از دندان های موجود را به داخل فضای موجود می کشند، و ممکن است شکل آن تغییر داده شود تا شبیه دندان از دست رفته شود. اگر درمان ارتودنسی ممکن نباشد، دندانپزشک گزینه های دیگری برای حفظ جای خالی دارد تا زمانی که کودک آنقدر بزرگ شود که بتواند از بریج ها یا ایمپلنت ها استفاده کند. هنگام طراحی درمان برای مدیریت فقدان دندان در کودکان، زمان بندی درمان حائز اهمیت است. مهم است کودک به طور منظم نزد دندانپزشک برده شود تا بهترین گزینه و بهترین زمان درمان را انتخاب نماید.

 جلو بودن فک  یا پروگناتیسم چیست؟

پروگناتیسم یا جلو آمدگی فک به ناهنجاری ساختاری صورت اشاره دارد که موجب جلو آمدگی قابل توجه فک بالا یا پایین می شود. پروگناتیسم ماگزیلاری (جلو آمدگی فک بالا)، که تحت عنوان اوربایت یا اورجت نیز شناخته می شود، شایع تر است و هرگز به اندازه پروگناتیسم مندیبل (جلو آمدگی فک پایین)، که تحت عنوان آندربایت شناخته می شود، جلب توجه نمی کند. پروگناتیسم به رشد بیش از حد فک بالا یا فک پایین، به نسبت فک دیگر یا جمجمه، نیز گفته می شود. این شرایط به گونه ای است که اغلب باعث می شود دندان های فک پایین، دندان های فک بالا را به گونه ای پوشش بدهند و در بر بگیرند که روی تنفس، ظاهر، نحوه حرف زدن، جویدن و گاز زدن تأثیر منفی و سوء دارند.

پروگناتیسم منجر به عدم تناسب و هماهنگی خواهد شد، به گونه ای که فک ها و دندان ها به خوبی در کنار یکدیگر قرار نخواهند گرفت و یک فک می تواند جلو بیاید. در کودکان، پروگناتیسم متوسط تا شدید در بلند مدت می تواند منجر به بروز مشکلات گفتاری شود، از جمله نوک زبانی حرف زدن یا ناتوانی در ادای درست برخی حروف و لغات خاص. وقتی دندان های دائمی بیرون می آیند، پروگناتیسم می تواند باعث شود آنها در زاویه نادرست رشد کنند. در اکثر موارد پروگناتیسم، برای اصلاح هر گونه مشکل همراه با کجی و شیب دار بودن دندان ها، مداخلات ارتودنتیک لازم است.

 

علل بروز پروگناتیسم یا جلو آمدگی فک

رشد بیش از حد هر یک از فک ها می تواند به طور طبیعی ناشی از تفاوت های ژنتیکی، یا شرایط بنیادی نادر باشد. بر اساس سازمان ملی سلامت NIH، برخی شرایطی که با پروگناتیسم همراه هستند عبارتند از:

·        سندورم کروزون Crouzon syndrome. وقتی این مشکل ژنتیکی وجود دارد، استخوان های جمجمه به طور دائم جوش می خورند، و ساختار چهره کودک را تحت تأثیر قرار می دهند. در سندروم کروزون، اغلب فاصله بین دو چشم زیاد بوده و معمولاً با عقب ماندگی روانی و فکری همراه است.

·        سندورم کارسینوم بازال سل متعدد Nevoid basal cell carcinoma syndrome. این سندروم شامل تعدادی نقص ژنتیکی مادرزادی است که روی استخوان ها، پوست، چشم، و سیستم عصبی تأثیر می گذارند. این شرایط ژنتیکی منجر به بروز مشخصه های غیر عادی در صورت، از قیبل بینی پهن، چشم های دور از هم، و ابروهای پهن و پر پشت می شوند.

·        ژیگانتیسم Gigantism. این مشکل به تسریع در رشد دوران کودکی اشاره دارد، مخصوصاً قد، که در نتیجه عدم تعادل هورمونی اتفاق می افتد.

·        آکرومگالی Acromegaly. مانند ژیگانتیسم، این شرایط نیز به رشد زیاد اشاره دارد، اما این مشکل تا بزرگسالی ظاهر نمی شود. این مشکل زمانی اتفاق می افتد که بدن هورمون رشد (GH) زیادی تولید می کند، که موجب بزرگ شدن بافت ها می شوند. در نهایت، فک پایین به دلیل بزرگ تر بودن، جلوتر به نظر می رسد. بر اساس مؤسسه ملی بیماری های دیابتی، گوارشی، و کبدی (NIDDK)، این مشکل از هر یک میلیون نفر، حدود ۶۰ را تحت تأثیر قرار می دهد.

·        آکرودیسوستوسیس Acrodysostosis. این شرایط بسیار نادری است که برخی افراد با آن متولد می شوند. این بیماری می تواند موجب کوتاهی بازوها و پاها، مشکلات شنوایی، کوتاهی بینی، جلوآمدگی فک، و عقب افتادگی ذهنی شود.

 

جلو بودن فک

جلو بودن فک

 

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

پروگناتیسم همیشه مشکل آفرین نیست. بر اساس NIH، مقداری بزرگ بودن فک می تواند بخشی از شکل طبیعی چهره فرد از بدو تولد باشد. با این حال، گاهی اوقات، جلو آمدگی فک منجر به بروز مشکلات و دردهای دندانی می شود. اگر فکر می کنید شکل فک شما موجب بوجود آمدن مشکلات در جویدن، گاز زدن، یا حرف زدن شده است، باید به دندانپزشک مراجعه کنید.

اگر جلو آمدگی فک دردناک شود یا در انجام فعالیت های عادی اختلال ایجاد نماید، مشکل به صورت خود به خود اصلاح نخواهد شد. درمان مشکلات فک، اغلب به کمک دندانپزشک عمومی، ارتودنتیست، و جراح فک و صورت نیاز دارد. اگر این مشکل با شرایطی مانند سندروم کروزان یا ژیگانتیسم مرتبط باشد، اغلب یک پزشک عمومی نیز نیاز خواهد بود.

 

جلو بودن فک

جلو بودن فک

درمان جلو آمدگی فک

قبل از آغاز درمان پروگناتیسم، تیم پزشکی شما در کنار یکدیگر تلاش خواهد کرد تا اطمینان حاصل نماید که اطلاعات همه پزشکانی که در درمان نقش دارند در یک سطح است تا نتایج درمان موفقیت آمیز باشند. علاوه بر تکمیل معاینات فیزیکی، و پرسش در مورد سوابق پزشکی، تیم پزشکی تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس و قالب از دندان های شما را نیز تهیه خواهد کرد.

درمان فک هر بیمار بر اساس وضعیت خاص وی انجام خواهد شد. ممکن است متخصص دندانی شما استفاده از ابزارهای ارتودنسی مانند هدگیر ها را توصیه کند، درمان ارتودنسی برای اصلاح پروگناتیسم (جلو آمدگی فک) می تواند ۲۰ ماه زمان ببرد تا تکمیل شود.

یا بجای آن، تیم درمانی شما ممکن است برای جابجا کردن فک بالا یا پایین به محل درست، برای صاف کردن آنها، جراحی فک را پیشنهاد دهد. این نوع فرایندها که جراحی ارتوگناتیک نیز شناخته می شوند، ممکن است شامل تکنیک های پیشرفته ای مانند مدل سازی های مجازی سه بعدی ساختار صورت شوند. این نوع مدل سازی ها، که استفاده از آنها در این زمینه روز به روز در حال افزایش است، به جراح در طراحی و فرایند درمان کمک می کنند و این اطمینان را بوجود می آورند که فرد با درمانی موفق و در حالی بیمارستان را ترک خواهد کرد که ساختار چهره وی متقارن است و فک های او در جای درست قرار دارند.

در مقاله قبل راجع به کاربرد پیچ های ارتودنسی(مینی اسکروها) در ارتودنسی برای شما گفتیم و مراحل کاشت آنها را توضیح دادیم. در ادامه از برخی استفاده های بالینی آنها گفتیم. در این مقاله قصد داریم به دیگر کاربرد های بالینی آنها بپردازیم.

 

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

 

فشردن دندان های جلو به داخل استخوان فک

برای فشردن دندان های جلوی فک بالا به داخل استخوان فک باید مینی ایمپلنت درست زیر خار بینی قدامی قرار بگیرد. پس از یک دوره ۱۰ روزه که هیچ فشاری به مینی ایمپلنت وارد نمی شود، یک کش الاستیک از سر پیچ به سیم ارتودنسی متصل می شود. ۶ میلی متر فرو رفتن مینی ایمپلنت به داخل استخوان فک، ظرف مدت یک سال مشاهده شده است. برای فشردن دندان های پیش فک بالا، مینی اسکرو بین دندان های لترال دندان های پیشین و دندان های نیش فک بالا قرار می گیرد. قرارگیری مینی اسکرو باید پس از صاف و هم سطح کردن دندان ها انجام شود تا فضای کافی برای قرار گیری مینی ایمپلنت بین ریشه ها بوجود بیاید.

برای پرهیز از انحراف نوک دندان های پیشین فک بالا به سمت باکال، در طول روند فشردن آنها به داخل استخوان فک، انتهای سیم ارتودنسی باید رو به عقب سفت شود. طی جابجایی دندان ها رو به داخل، مهم است که مینی اسکرو درست وسط ریشه دندان هایی واقع شود که قرار است رو به داخل بروند تا از برخورد پیچ به ریشه دندان ها پیشگیری شود.

فشردن دندان های مولر رو به داخل

قرار دادن مینی اسکروها به صورت دقیق بین ریشه های دندان های مولر اول و دوم بدون برخورد آنها به ریشه های دندان ها چه طی فرایند کاشت آنها و چه طی جابجایی دندان ها رو به داخل بسیار دشوار است. بعلاوه، گاهی اوقات لازم است فشاری که رو به داخل وارد می شود نسبتاً زیاد باشد و در جاهایی که جای کافی برای کاشت مینی اسکروها وجود ندارد، ممکن است لازم باشد بیشتر از یک پیچ قرار بگیرد. به همین دلایل اغلب توصیه می شود استفاده از مینی اسکروها به موارد فشردن ساده یک یا دو دندان مولر محدود شود.

 

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

 

جابجایی دندان های مولر

گاهی اوقات برای اصلاح روابط کلاس ۲ یا کلاس ۳ دندان های مولر، لازم است دندان های مولر به سمت دیستال جابجا شوند. می توان میکرو ایمپلنت ها را بین ریشه های دندان های پرمولر دوم و مولر اول قرار داد و فنرهای مارپیچ نیکل- تیتانیومی می توانند استفاده شوند. پس از جابجایی دندان های مولر به سمت دیستال، لازم است دندان های قدامی به جای اول خود بازگردند. در صورتی که اولین میکروایمپلنت در بازگشت دندان های قدامی به جای نخست خود مداخله کند، می توان آن را خارج کرد و میکرو ایمپلنت دوم درست در سمت دیستال میکرو ایمپلنت اول و بین ریشه های دندان های مولر اول و دوم قرار می گیرد. برای جابجایی دندان ها به سمت دیستال، می توان فشارهای ارتودنتیک را از یک میکرو ایمپلنت به قسمت مرکزی وسط کام (سقف دهان) وارد کرد.

 جابجایی دندان مولر رو به بیرون یکی از دشوارترین جابجایی ها است، مخصوصاً در بیمارانی که زاویه پلان مندیبل آنها پایین است و دیپ بایت دارند. در صورتی که میکرو ایمپلنت ها در طرح درمان گنجانده شده باشند، دندان های مولر، بدون آسیب رساندن به دندان های جلوی دهان می توانند به شکل مؤثرتری جابجا شوند. میکرو ایمپلنت ها برای بیرون کشیدن دندان های مولر بین ریشه های دندان های نیش و پرمولر اول یا بین پرمولر اول و پر مولر دوم قرار می گیرند.

اصلاح کراس بایت های دندان های مولر

اصلاح کراس بایت با مکانیزم های معمول ارتودنتیک مستلزم استفاده از الاستیک می باشد، با این حال، در صورتی که این الاستیک ها استفاده شوند، بیرون آمدن نامطلوب دندان های عقب دهان می تواند اتفاق بیفتد. اما در صورتی که میکرو ایمپلنت ها استفاده شوند، در طول زمان اصلاح باکال کراس بایت، هم صاف کردن دندان ها و هم بیرون آوردن آنها از حفره انجام می شود.

سیستم انکوریج اسکلتی SAS

طرح ابزار: این ابزار اساساً شامل مینی پلیت های تیتانیومی است، که با استفاده از پیچ ها، داخل استخوان فک بالا یا پایین تثبیت می شوند. مینی پلیت ها در طرح های مختلف وجود دارند، به همین دلیل می توان آنها را در محل های متفاوتی قرار داد. مینی پلیت های L شکل پر استفاده ترین مینی پلیت ها هستند، در حالی که مینی پلیت های T شکل بیشتر برای فشردن دندان های جلو به داخل حفره استفاده می شوند.

 

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

 

پیچ هایی که برای ثابت کردن مینی پلیت ها استفاده می شوند معمولاً ۲ تا ۵/۲ میلی متر قطر دارند.

 

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

 

مشکلات مینی اسکرو

  • ایمپلنت ها باید در استخوان اینتر-رادیکولار بین دندان ها واقع شوند. آسیب و ضربه به الیاف لیگامان پریودنتال یا ریشه های دندانی در طول جایگذاری آنها می تواند منجر به انکیلوز، از دست رفتن حیات دندان مجاور، یا سختی و تصلب غیر عادی استخوان شود.
  • لغزش مینی اسکرو: ممکن است جراح در طول فرایند جایگذاری نتواند استخوان کورتیکال را به طور کامل درگیر کند و مینی اسکرو سهواً زیر بافت مخاطی و در امتداد ضریع استخوان بلغزد.
  • درگیر شدن عصب: آسیب به عصب می تواند در طول جایگذاری مینی اسکرو در شیب پالاتال ماگزیلا (روی سقف دهان)، بخش دنتوآلوئول باکال فک پایین، و قسمت های پشت دندان های مولر اتفاق بیفتد. اکثر آسیب های جزئی به عصب که شامل بریدگی های زیاد نمی شوند، گذرا هستند و ظرف مدت ۶ ماه اصلاح خواهند شد.
  • آمفیزم (انباشته شدن هوا یا گاز به طور غیر عادی) زیر پوست
  • سوراخ شدن ناخواسته سینوس بینی یا ماگزیلا
  • خم شدن یا شکسته شدن مینی اسکرو در حین کار گذاری
  • بروز آفت های دهانی در نتیجه حساسیت بافت ها
  • پنهان شدن سر مینی ایمپلنت زیر بافت نرم
  • التهاب و عفونت بافت نرم و پری ایمپلنتایتیس
  • شکست مینی اسکرو در طول فرایند برداشت

روزی که براکت های شما از روی دندان ها برداشته می شوند، صرف نظر از اینکه چه زمانی آنها را دریافت کرده اید، هیجان انگیزترین روز زندگی شما می تواند باشد. با این حال، حتی اگر برای این دوره صبر (و هزینه) زیادی گذاشته باشید تا دندان های خود را صاف کنید، اگر نتیجه آن به جا ماندن لکه روی دندان ها باشد، می تواند مایوس کننده و ناراحت کننده باشد. به روش های مختلفی می توانید مانع تغییر رنگ دندان ها در طول دوره ای شوید که از براکت های ارتودنسی استفاده می کنید و به بیان راهکارهایی خواهیم پرداخت که با کمک آنها می توانید پس از برداشتن براکت ها، دندان های خود را سفید و یکدست کنید.

همیشه تغییر رنگ دندان بر اثر براکت ارتودنسی نیست

رنگ دندان ها به چند دلیل می تواند در طول درمان ارتودنسی تغییر کند، به همین دلیل است که برخی از افرادی که از بریس ها استفاده می کنند با این مشکل مواجه می شوند در حالی که دیگران این مشکل را ندارند. بریس های سنتی طراحی پیچیده ای دارند و از براکت ها و سیم هایی تشکیل شده اند که غذا اطراف آنها گیر می کند، در نتیجه منجر به انباشته شدن باکتری هایی می شوند که باعث شکل گیری پلاک روی دندان ها می شوند. در واقع این براکت ها نیستند که منجر به بروز لکه روی دندان ها می شوند، بلکه، پلاک ها هستند که در فرو رفتگی های دندان شکل می گیرند و انباشته می شوند و فرد نمی تواند به راحتی آنها را خارج کند.

استفاده از براکت ها باعث می شود زدودن ذرات غذا و پلاک ها از اطراف دندان ها دشوار شود، که اجازه می دهد اسیدی تولید شود که موجب می شود مینای دندان مواد معدنی خود را از دست بدهد. از دست رفتن مواد معدنی مینای دندان ها، نحوه انعکاس نور توسط مینای دندان را تغییر می دهد و منجر به بروز لکه های سفید روی سطح دندان ها در قسمت هایی می شود که دسترسی به آنها دشوار است. علاوه بر این، پلاک ها باعث بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان ها و بیماری لثه در طول دوره ای می شوند که براکت ها روی دندان ها قرار دارند.

 

 

تغییر رنگ دندان ها در طول درمان ارتودنسی

تغییر رنگ دندان ها در درمان ارتودنسی

چگونه می توان از ایجاد لکه روی دندان جلوگیری کرد؟

رعایت بهداشت خوب دهان و دندان ها در تمام زمان ها ضروری است، اما وقتی از براکت ها استفاده می کنید، زدودن کامل پلاک ها کار نسبتاً دشواری است. بهترین راه دفاعی در برابر ایجاد لکه روی دندان ها عبارت است از:

  • حذف برخی غذاها و نوشیدنی های خاص از رژیم غذایی، از جمله خوراکی های پر از قند و نشاسته، آبمیوه ها و نوشابه های مملو از اسید.
  • مسواک زدن و کشیدن نخ دندان پیش از هر وعده غذایی، با استفاده از مسواک های نرمی که رنگ دندان ها را حفظ می کنند اما جرم دندان ها را مورد حمله قرار می دهند و به طور همزمان آنها را تخریب می کنند. برای راحت تر انجام دادن این کار، وعده های غذایی خود را در سه وعده در طول روز بگنجانید و ظرف سی دقیقه پس از اتمام صرف غذا مسواک بزنید. این زمان به مینای دندان فرصت می دهد مجدداً سفت شود و بزاق دهان زمان کافی برای زدودن اسید تولید شده از خوردن غذا را داشته باشد.
  • پاکسازی های منظم دندانی به برداشت جرم و رسوب روی دندان ها کمک می کنند که مسواک زدن و کشیدن نخ دندان منظم روزانه نمی تواند این کار را انجام دهد.

برای بیمارانی که متوجه می شوند دندان های آنها مستعد گسترش پلاک های دندانی روی سطح جونده هستند، اعمال سیلانت قبل از کار گذاری براکت ها می تواند به محافظت از دندان ها بیفزاید. با ارتودنتیست خود صحبت کنید تا ببیند آیا این کار برای شما عملی است یا خیر.

 

 

تغییر رنگ دندان ها در طول درمان ارتودنسی

تغییر رنگ دندان ها در درمان ارتودنسی

نحوه پاکسازی دندان ها پس از پایان درمان ارتودنسی

وقتی درمان ارتودنسی شما به پایان می رسد و براکت ها برداشته می شوند، برخی متخصصان توصیه می کنند قبل از هر اقدامی برای اصلاح لکه های روی دندان ها، شش ماه صبر کنید. اغلب بزاق دهان، به محضی که به سطح دندان هایی می رسد که قبلاً روی آنها براکت وجود داشته است، به تنهایی برای کاهش شدت لکه های روی دندان ها کفایت می کند. با این حال، پس از گذشت مدت زمان کافی، محصولات سفید کننده دندانی که بدون نیاز به نسخه دندانپزشک در داروخانه ها قابل خریداری هستند، می توانند کمک کنند نتایج بهتری حاصل شوند، و پس از یک یا دو مرتبه استفاده از آنها متوجه از بین رفتن کامل لکه های خفیف می شوید.

محافظت از دندان ها در برابر ایجاد پلاک، در درجه اول از اهمیت ویژه ای برخوردار است، و مؤثرترین روش برای پرهیز از ایجاد لکه روی دندان ها ناشی از وجود براکت ها روی دندان ها است.مراجعه منظم به دندانپزشک عمومی یکی دیگر از راهکارهایی است که می توان برای پیشگیری از بروز لکه روی دندان ها انجام داد. طی این مراجعات دندانپزشک اقدامات لازم برای از بردن جرم های روی دندان ها را انجام خواهد داد.

دندانپزشک ها و متخصصان دهان و دندان مسئولیت پیشگیری از بیماری های دهان و دندان ها را به عهده دارند. پوسیدگی های دندانی یکی از بیماری های میکروبیولوژیکالی هستند که متابولیسم باکتریال کربوهیدرات های قابل تخمیر موجود در رژیم غذایی را شامل می شوند که منجر به انحلال مواد معدنی ساختار دندان می شود. این بیماری از جمله شرایط قابل پیشگیری می باشد. از آنجا که منابع غذایی کربوهیدرات ها از جمله عوامل اصلی روند پوسیدگی دندان هستند، رژیم غذایی بیمار و مراقبت های شخصی برای پیشگیری و مدیریت موفقیت آمیز پوسیدگی های دندانی نقش اصلی را ایفا می کنند.

درمان ها نیز می توانند در پیشگیری از این مشکلات نقش مهمی ایفا کنند. به عنوان مثال، فلوراید یکی از درمان هایی است که قابلیت آن در پیشگیری از پوسیدگی دندان ها در تحقیقات مختلف مورد تأیید قرار گرفته است. استفاده از فلوراید در کنار فیشور سیلانت در صدر درمان هایی باقی می ماند که در کاهش خطر پوسیدگی دندان مؤثر هستند.

اثر فلوراید بر پوسیدگی دندان

فلوراید حداقل به سه طریق با پوسیدگی دندان ها مبارزه می کند: جذب مواد معدنی- مانند کلسیم و فسفات- را، در طول روند معدنی سازی مجدد مینای دندان افزایش می دهد؛ گنجاندن آن در ساختار کریستالی مینای دندان مقاومت آن در برابر حملات اسیدی را افزایش می دهد؛ و یون های فلوراید می توانند فعالیت های بیماری زای باکتریایی را متوقف کنند. به نظر می رسد فلورایدی که از منابع با غلظت پایین گرفته می شود، از جمله آب آشامیدنی فلورایده (۷/۰ ppm)، به شکل یونی در مخازن دهانی مانند بزاق دهان و پلاک های دندانی وجود داشته باشند. روش های انتقال فلوراید با غلظت بالا، مانند وارنیش فلوراید، منجر به شکل گیری یک لایه کلسیم فلوراید نزدیک سطح مینای دندان ها می شود. این لایه آمادگی دارد وقتی سطح PH دهان افت می کند، تأثیر ضد پوسیدگی داشته باشد.

دندانپزشک ها و بیماران می توانند از بین دسته وسیعی از روش های مختلف اعمال فلوراید، یکی را انتخاب کنند. خمیر دندان ها و دهانشویه ها هم به شکل OTC و هم به شکل تجویزی در دسترس هستند. محصولات دارای بالاترین غلظت فلوراید در دندانپزشکی برای کاربردهای تخصصی، و عموماً داخل مطب، طراحی شده اند. این محصولات حداقل حاوی فلوراید ppm9000 هستند، که در اشکال مختلف، از جمله ژل ها، فوم ها، وارنیش ها، استفاده می شوند. در این مقاله به وارنیش فلوراید می پردازیم.

 

 

مزایای فلوراید تراپی در طول درمان ارتودنسی

مزایای فلوراید تراپی در طول درمان ارتودنسی

درمان های پیشنهادی

گرچه وارنیش فلوراید برای درمان حساسیت های زیاد دندانی مورد تأیید سازمان غذا و دارو قرار گرفت، اما سال ها، بدون آنکه روی برچسب آنها ذکر شود، برای درمان پوسیدگی های دندانی مورد استفاده قرار گرفته است. رایج ترین شکل وارنیش فلوراید، سدیم فلوراید (NaF) 5% معلق در رزین کلوفونیوم (colophonium resin) است. فرمولاسیون NaF 5% حدوداً شامل ppm22600 فلوراید است، و رزین چسبناک اجازه می دهد وارنیش به شکلی محکم به سطح دندان ها بچسبد. این شکل ترکیب قدرتمند آن روی تأثیر گذاری آن در پیشگیری از پوسیدگی دندان ها نقش دارد.

درمان های فلوراید داخل مطب و نیز محصولاتی که در منزل استفاده می شوند، همگی برای پیشگیری از پوسیدگی دندان ها فوق العاده هستند. در خصوص تأثیرگذاری فلوراید موضعی در کاهش بروز پوسیدگی دندان ها، شواهد علمی حاکی از این است که درمان هایی که داخل مطب انجام می شوند، مانند وارنیش فلوراید یا ژل، بیشتر می توانند از بروز پوسیدگی پیشگیری کنند. برای بیمارانی که بیشتر از سایرین در معرض پوسیدگی دندان هستند، سازمان غذا و داروی آمریکا، اعمال موضعی فلوراید روی دندان ها، هر سه یا شش ماه یک مرتبه را بیشتر توصیه می کند.

بواسطه چسبندگی که وارنیش دارد و اجازه می دهد فلوراید به دندان ها بچسبد- خطر بلیده شدن آن کمتر می شود- انجام آن برای همه رده های سنی توصیه می شود. در مقایسه، اعمال ژل های فلورایده داخل مطب، بواسطه خطر بلعیده شدن آن، برای کودکان زیر ۶ سال توصیه نمی شود.

 

 

مزایای فلوراید تراپی در طول درمان ارتودنسی

مزایای فلوراید تراپی در طول درمان ارتودنسی

تأثیر فلوراید در پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

استفاده از فلوراید برای پیشگیری از بروز ضایعات سفید رنگ در طول درمان ارتودنسی روی دندان ها نیز مورد بررسی قرار گرفته است. گروهی از بیماران که از تعدادی از محصولات حاوی فلوراید استفاده می کردند، از خمیر دندان گرفته تا وارنیش، با گروهی از بیماران که از هیچ محصول فلورایده ای استفاده نمی کردند، مقایسه شدند. نتایج حاکی از این بودند که وارنیش فلوراید روی جلوگیری از بروز پوسیدگی روی مینای دندان های دائمی و شیری بسیار مؤثر است.

وارنیش فلوراید چگونه انجام می شود؟

وارنیش فلوراید شکلی از فلوراید با غلظت فوق العاده بالا است که توسط دندانپزشک روی سطح دندان ها اعمال می شود. این درمان دائمی نیست، اما بواسطه چسبندگی که دارد می تواند به مدت چند ساعت روی دندان ها باقی بماند. وارنیش می تواند روی مینای دندان، عاج، یا سمنتوم دندان اعمال شود و می تواند از پوسیدگی دندان ها پیشگیری نماید و سطح دندان را مجدداً معدنی کند (مواد معدنی آن را تأمین کند).

نتیجه گیری…

گرچه دندانپزشکی به عنوان یک دانش و یک هنر شناخته شده است، اما مدیریت بیماری های اولیه، باید همیشه رویکردی علمی داشته باشد و کارهایی که در آن انجام می شوند بر اساس شواهد منطقی و تأیید شده باشند. فلوراید به عنوان یکی از بهترین موادی شناخته شده است که در پیشگیری و جلوگیری از پیشرفت ضایعات پوسیده روی دندان ها مؤثر است و بر اساس شواهد علمی، وارنیش فلوراید یکی از بهترین ابزارها برای این هدف است.

دندان های خرگوشی یک اصطلاح عام برای نمایش نامناسب دندانهای جلو می باشد. این مشکل به ناصافی دندان های فک بالا و ناهمراستایی آنها با دندان های فک پایین گفته می شود و می تواند درجات مختلفی داشته باشد. بسیاری افراد ترجیح می دهند با دندان های خرگوشی زندگی کنند و آنها را درمان نکنند. برخی دیگر نیز به دلایل زیبایی ترجیح می دهند دندانهای خرگوشی خود را درمان کنند. البته برخی دیگر برای جلوگیری از بروز مشکلات ناشی از بستن ناگهانی بایت مانند آسیب به دیگر دندان ها، لثه ها، یا زبان، نیاز به درمان دارند. علل، شدت، و علائم خرگوشی بودن دندان ها روی نحوه درمان آنها تأثیر می گذارند.

 

دندان خرگوشی

دندان خرگوشی

دندان خرگوشی چیست؟

دندان های جلوی فک بالا که از دندان های فک پایین جلوتر می آیند، که عموماً تحت عنوان دندان خرگوشی  شناخته می شوند.

علل خرگوشی شدن دندان ها

خرگوشی شدن دندان ها اغلب به دلیل وراثت اتفاق می افتد. شکل فک، مانند دیگر ویژگی های فیزیکی، می تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. عادات دوران کودکی، از قبیل مکیدن انگشت و استفاده از پستانک، از دیگر عللی هستند که می توانند منجر به خرگوشی شدن دندان ها شوند.

 

دندان خرگوشی

دندان خرگوشی

خرگوشی شدن دندان ها در نتیجه مکیدن انگشت

شاید اکنون که عادت کودکی شما موجب خرگوشی شدن دندان های شما شده است درک کنید چرا والدین شما برای مکیدن انگشت شست به شما هشدار می دادند و معتقد بودند این کار می تواند به دندان های شما آسیب برساند.

مکیدن انگشت تحت عنوان یکی از مکیدن های غیر تغذیه ای (NNSB) شناخته می شود. به این معنا که این نوع مکیدن، بر عکس مکیدن سینه مادر یا شیشه شیر، هیچ ارزش تغذیه ای ندارد. وقتی این عادت تا پس از سن ۳ یا ۴ سالگی ادامه پیدا می کند، در حالی که دندان های دائمی در حال بیرون آمدن هستند، فشار ناشی از مکیدن و انگشت می تواند موجب شود دندان های دائمی در زاویه ای غیر عادی بیرون بیایند.

خرگوشی شدن دندان ها در نتیجه مکیدن پستانک

مکیدن پستانک یکی دیگر از مکیدن های غیر تغذیه ای است. این عادت نیز مانند مکیدن انگشت می تواند موجب بروز دندان خرگوشی شود. بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۶ در مجله انجمن دندانپزشکان آمریکا به چاپ رسید، استفاده از پستانک بیشتر از مکیدن انگشت یا شست با خطر بروز مال اکلوژن همراه است.

خرگوشی شدن دندان ها در نتیجه فشردن زبان پشت دندان ها

فشردن زبان پشت دندان ها زمانی اتفاق می افتد که زبان رو به جلو فشار زیادی وارد می کند. گرچه این معمولاً منجر به بروز مال اکلوژنی تحت عنوان “اپن بایت” می شود، اما گاهی اوقات می تواند منجر به بروز دندان خرگوشی نیز شود. این شرایط در کودکان شایع تر است اما معمولاً تا دوران بزرگسالی ادامه پیدا می کند. این مشکل می تواند در نتیجه عوامل مختلفی بروز پیدا کند؛ در افراد بزرگسال، استرس نیز می تواند موجب بروز این مشکل شود. برخی افراد بزرگسال در طول خواب زبان خود را پشت دندان های خود فشار می دهند.

خرگوشی شدن دندان ها در نتیجه عوامل ژنتیکی

برخی افراد در حالی متولد می شوند که فک های آنها نا همراستا هستند یا فک بالا یا پایین آنها کوچک است.  برجسته بودن دندان های جلو اغلب ارثی است، و والدین، خواهرها و برادرها، یا دیگر وابستگان نیز ممکن است ظاهری به این شکل داشته باشند.

خرگوشی شدن دندان در نتیجه از دست رفتن دندان، وجود دندان اضافه یا دندان نهفته

وجود فاصله بین دندان ها یا فشردگی آنها می تواند نحوه قرار گیری دندان های جلوی دهان را تغییر دهد و باعث شود ظاهر خرگوشی به خود بگیرند. از دست رفتن دندان ها به دندان های باقی مانده اجازه می دهد تا به مرور زمان جابجا شوند و وضعیت قرار گیری دندان ها را تحت تأثیر قرار دهند. روی دیگر قضیه این است که عدم وجود فضای کافی برای جای دادن همه دندان ها می تواند منجر به بروز مشکلات در نحوه قرار گیری دندان ها شود. فشردگی دندان ها زمانی اتفاق می افتد که دندان اضافه یا دندان نهفته وجود دارد.

تومورها و کیست های دهان یا فک

تومورها و کیست های داخل دهان یا فک می توانند زاویه قرار گیری درست دندان ها و شکل دهان و فک را تغییر دهند. این اتفاق زمانی رخ می دهد که تورم مداوم یا رشد یک ضایعه- بافت نرم یا بافت استخوانی- در قسمت بالایی دهان یا فک موجب جابجا شدن دندان ها رو به جلو شود. تومورها و کیست ها در حفره دهان یا فک می توانند موجب بروز درد، توده، و زخم شوند.

خطرات اوربایت برای سلامت

اوربایت ایجاد شده در اثر دندانهای خرگوشی بسته به میزان وخامت خود و اینکه آیا ممکن است مانع عادی بودن بایت شود، می تواند منجر به بروز مشکلاتی برای سلامت شود. اوربایت می تواند موجب بروز این مشکلات شود:

  • مشکلات گفتاری
  • ناتوانی در جویدن
  • آسیب به دیگر دندان ها و لثه ها
  • درد هنگام جویدن و گاز زدن
  • تغییر در ظاهر چهره

 

 

دندان خرگوشی

دندان خرگوشی

درمان دندان خرگوشی

تا زمانی که اوربایت ناشی از دندانهای خرگوشی شدید نباشد و موجب بروز ناراحتی نشود، درمان  لازم نیست. اگر از ظاهر دندان های خود ناراضی هستید، نیاز است برای درمان به دندانپزشک یا ارتودنتیست مراجعه کنید.

هیچ راه استانداردی برای درمان دندان خرگوشی وجود ندارد زیرا دندان ها در اندازه های مختلفی بیرون می آیند، و نوع بایت و ارتباط فک ها در افراد مختلف متفاوت است. دندانپزشک یا ارتودنتیست می توانند بهترین طرح درمان را بر اساس نیازهای بیمار مشخص نمایند.

براکت ها

براکت ها و ریتینرهای سنتی رایج ترین درمان های دندان خرگوشی هستند. بسیاری افراد در طول کودکی یا دوران نوجوانی خود بریس ها را دریافت می کنند. براکت ها و سیم های فلزی که به دندان ها متصل می شوند در طول زمان دستکاری و تنظیم می شوند تا به تدریج دندان ها را جابجا کنند و لبخندی با دندان های صاف بوجود بیاورند. در صورتی که فضای بیشتری برای صاف کردن دندان ها لازم باشد، گاهی اوقات کشیدن دندان توصیه می شود.

وسیع کردن کام

وسیع کردن کام معمولاً برای درمان کودکان یا نوجوانانی استفاده می شود که فک بالای آنها خیلی کوچک است و نمی تواند همه دندان های دائم را در خود جای دهد. ابزار مخصوصی به نام وسیع کننده کام که از دو جزء تشکیل شده است، به دندان های مولر فک بالا متصل می شود. یک پیچ وسیع کننده دو قطعه را به تدریج از یکدیگر جدا می کند تا کام وسیع شود.

اینویزیلاین

از اینویزیلاین می توان برای درمان مال اکلوژن های خفیف در نوجوانان و بزرگسالان استفاده کرد. یک دسته الاینرهای پلاستیکی شفاف از روی قالب دندان ها ساخته می شوند و طی یک بازه زمانی، به ترتیب روی دندان ها قرار می گیرند.

جراحی فک

جراحی ارتوگناتیگ برای درمان مشکلات خاص استفاده می شود. علاوه بر این، برای افرادی که رشد فک های آنها متوقف شده است نیز، به منظور اصلاح ارتباط بین فک های بالا و پایین، استفاده می شود.