تقارن صورت تغییری است که با وجود نا هماهنگی بین دو طرف صورت تعریف می شود. یعنی در صفحه عمودی جلوی صورت، یکی از دو طرف نسبت به دیگری نا متعادل است.

اگرچه عدم تقارن خفیف غیر پاتولوژیک صورت در بسیاری موارد قابل درک نیست و اغلب طبیعی تلقی می شود، اهمیت بالینی آن نمی تواند به راحتی تعیین شود، زیرا زیبایی چهره کاملاً ذهنی است. بنابراین، میزان پذیرش این ناهنجاری تا میزان زیادی به ناحیه عدم تقارن و درک عدم تعادل بیمار بستگی دارد.

به همین دلیل است که چرا همه بیمارانی که عدم تقارن صورت دارند گزینه های خوبی برای جراحی نیستند، بلکه تنها افرادی که مقداری عدم تقارن صورت دارند که برای محیط اجتماعی، شغلی، و خانوادگی آنها مشهود است و یا آرامش روانی آنها را به هم میزند.

نیمرخ عدم تقارن چهره بیمار

عدم تقارن صورت معمولاً در یک سوم پایینی صورت (فک و چانه) آشکار می شود، زیرا این استخوان ها، علاوه بر داشتن دوره های رشد طولانی مدت، حمایت استخوانی برای بافت های نرم این منطقه شکل می دهند. ماگزیلا به طور معمول، در عدم تقارن نقش ثانویه دارد و این امر به محکم ثابت شدن این استخوان به قاعده قاعده جمجمه مربوط می شود، و اینکه با داشتن یک منطقه بسیار کوچکتر، حداقل پشتیبانی را از بافت های نرم فراهم می آورد.

در بیماران مبتلا به عدم تقارن صورت، اغلب مشکلات مال اکلوژن های دندانی، شیب دار بودن صفحه اکلوزال، و انحراف خط میانی وجود دارند.

در مورد عدم تقارن صورت، در مطالعات مختلف مشاهده شده است که بیمارانی که یک مال اکلوژن کلاس ۳ دارند بیشتر از کسان دیگری که دیگر انواع مال اکلوژن را دارند احتمال دارد که عدم تقارن صورت داشته باشند.

عدم تقارن صورت چیست و چگونه درمان می شود؟

عدم تقارن صورت چیست و چگونه درمان می شود؟

علل عدم تقارن صورت

علل عدم تقارن صورت می توانند به سه دسته تقسیم شوند: عوامل ژنتیکی، عوامل مربوط به رشد، و عوامل اکتسابی.

  • علل ژنتیکی: در بسیاری موارد، عدم تقارن صورت کاملاً به خصوصیات خانوادگی مربوط می شود، از جمله شکاف لب، شکاف کام، و اختلالات عروقی که می توانند موجب بروز ویژگی های عدم تقارن شوند.
  • علل اکتسابی: وضعیت عدم تقارنی که حاصل ترومای صورت، شکستگی، عفونت مفصل فکی گیجگاهی (TMJ)، آرتروز، انکیلوز ATM، آسیب شناسی های صورت، و تومورها، و نیز دلایل دیگر.
  • علل مربوط به رشد: عدم تقارن رشد می تواند دلایلی مانند درمان دندان(عمدتاً کشیدن دندان، و نیز استفاده از پروتزهای دندانی)، جویدن در یک سمت صورت از روی عادت، فشارهای مداوم روی صورت در طول خواب، منحصراً از یک سمت، عادات دهانی مضر، و کراس بایت یک طرفه داشته باشد.

از سوی دیگر، عدم تقارن ناگهانی صورت نشانه مشکلات جدی تر است، و می تواند نشانه اختلالاتی مانند فلج بل Bell’s palsy باشد، که باعث بروز ضعف ناگهانی عضلات در یک سمت صورت شود. علاوه بر این، بی حسی صورت نشانه یکی از نشانه های سکته است. اگر لبخند شما به صورت ناگهانی نامتقارن شود، یا در یک سمت صورت خود بی حسی تجربه کردید، باید به دنبال مراقبت های پزشکی فوری باشید.

عدم تقارن صورت

عدم تقارن صورت

راهکارهایی برای درمان عدم تقارن صورت بر اساس علت بروز آن

هدف مدیریت و درمان عدم تقارن صورت اصلاح اختلالات بنیادی است. بنابراین، سه راهکار سنتی برای این مشکل، بر اساس علت بروز آنها عبارتند از:

  • عدم تقارن اسکلتی: چه در قسمت ماگزیلا (فک بالا) چه در مندیبل (فک پایین) (وقتی ماگزیلا یا مندیبل بیش از حد رشد کنند یا به طور پیش فرض در یک سمت صورت نسبت به سمت دیگر) با جراحی ارتوگناتیک درمان می شود:
  • دو طرف فک، وقتی که لازم است جراح فک و صورت با جراحی در استخوان مندیبل و ماگزیلا مداخله کند.
  • یک طرف فک، وقتی جراح فک و صورت تنها روی یکی از دو ساختار اسکلتی عمل می کند.

برای اصلاح گودی (یک طرف استخوان بلندتر از طرف دیگر است)، جراح برای هم سطح کردن هر دو سمت کار خواهد کرد. وقتی که مشکل در پلان قدامی- خلفی باشد، جراح می تواند در یک سمت رو به جلو یا عقب حرکت کند تا به یک تعادل استخوانی خوب برسد و مندیبل در مرکز قرار بگیرد. بسته به مورد، جراحی ارتوگناتیک نیز باید با درمان ارتودنسی همراه باشد.

  • عدم تقارن های کلی با جراحی ارتوگناتیک تک یا دو فکی همراه با فرایندهای زیبایی درمان می شوند. درمان های زیبایی مانند:
  • رینوپلاستی (جراحی زیبایی بینی)
  • بلفاروپلاستی (جراحی زیبایی پلک مثلاً برداشتن چربی زیر پوست پلک یا از بین بردن پف آن)
  • تقویت استخوان گونه
  • ژنیوپلاستی (جراحی زیبایی چانه) (معمولاً یکسان سازی در مرکز)

در برخی موارد، تکنیک های زیبایی پر کردن لب نیز برای متعادل سازی عدم تقارن بافت نرم

  • عدم تقارن دندانی (وقتی یک مشکل تنها در نتیجه قرار گیری بد دندان ها) با درمان ارتودنسی درمان می شود.

چرا باید عدم تقارن صورت درمان شود؟

مشکلات زیبایی و عملکردی همراه با عدم تقارن چشمگیر صورت می تواند تأثیر بسیار منفی روی چهره و دهان، تغذیه، و رشد روانی اجتماعی بیمار داشته باشد.

راهکار عدم تقارن صورت، در عین حال که مشکل اعتماد به نفس بیمار را به میزات زیادی کاهش می دهد، به طور همزمان مشکلات زیبایی، مانند عدم هماهنگی در جناح ها و مشکلات عملکردی مانند درد در مفصل فکی گیجگاهی، یا ناراحتی هنگام جویدن را برطرف می کند.

چرا باید جراح و فک صورت یا متخصص ارتوسرجری انتخاب کرد؟

هنگام طراحی جراحی، پزشک شما همه عناصری که منطقه صورت را تشکیل می دهند را تجزیه و تحلیل می کند: فک، ماگزیلا، پشتی های فک، بینی، دندان ها، و تمام بافت نرمی که اسکلت صورت و منطقه گردن را پوشش می دهند، تا عدم تقارن صورت را اصلاح کند و تعادل ایده آل ویژگی های شما را بیاید.

علاوه بر این، مهم است به خاطر داشته باشید که تعداد زیادی از بیمارانی که جراحی ارتوگناتیک نیاز دارند، مقداری عدم تقارن صورت نیز دارند، که باعث می شود متخصص ارتوسرجری بهترین گزینه برای درمان این بیماران باشد.

نخ دندان کشیدن با وجود براکت ها روی دندان ها آنقدرها هم که ابتدا ممکن است به نظر برسد کار دشواری نیست. این مهارت ضروری ارزش آن را دارد که یاد بگیرید چگونه به درستی آن را انجام دهید. نخ دندان به سطوحی از دندان های شما می رسد که مسواک شما نمی تواند. ابزار ارتودنسی شما می تواند راحت تر از قبل ذرات غذا را پنهان کند. نیاز به نخ دندان کشیدن با وجود بریس ها هرگز مهم تر از زمانی نیست که تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرید. ما به شما یاد خواهیم داد چگونه با گزینه های مختلف کنار براکت های ارتودنسی را نخ دندان بکشید. اگر احساس می کنید برای انجام این روند با چالش بزرگی مواجه هستید، با مطب ارتودنتیست خود تماس بگیرید تا شما را راهنمایی کنند.

نخ دندان کشیدن کنار براکت ها

نخ دندان کشیدن به زدودن ذرات اضافی غذا و پلاک ها (فیلم های نامرئی که روی دندان های شما تشکیل می شوند و از مینای دندان شما تغذیه می کند و باعث پوسیدگی دندان ها می شود) کمک می کند. افزودن سیم های کمانی و براکت ها به دندان ها به این معناست که نخ دندان کشیدن با وجود براکت ها نسبت به قبل گام های بیشتری نیاز دارد. خبر خوب اینکه، با یک ذره تمرین و با ابزارهای موجود، خیلی زود نخ دندان کشیدن با براکت ها به یک عادت برای شما تبدیل خواهد شد. ابزارهای زیر در طول درمان ارتودنسی با پر استفاده هستند:

  • نخ دندان
  • فلاس تریدر
  • نخ دندان دسته دار
  • واتر فلاسر
  • مسواک های بین دندانی پروکسی براش
نخ دندان کشیدن در ارتودنسی

نخ دندان کشیدن در ارتودنسی

فلاس تریدر

ابزار کمک کننده ای به نام فلاس تریدر بیشتر از نخ دندان کشیدن به روش سنتی می تواند برای نخ دندان کشیدن کنار براکت ها به شما کمک کند. فلاس تریدرها به شما کمک می کنند نخ دندان را پشت براکت ها ببرید. فلاس تریدر مانند یک سوزن پلاستیکی کوچک به نظر می رسد. یک تکه از نخ دندان را باید داخل حفره فلاس تریدر قرار دهید سپس سوزن پلاستیکی را از زیر سیم کمانی بریس های خود رد کنید و نخ دندان را از آنجا رد کنید. پس از آنکه نخ دندان زیر سیم کمانی قرار گرفت، می توانید مثل همیشه دندان های خود را نخ دندان بکشید. وقتی کار شما با یک دندان تمام شد، نخ دندان را بیرون بیاورید و این کار را برای همه دندان ها با همان فلاس تریدر تکرار کنید.

نخ دندان کشیدن در ارتودنسی

نخ دندان کشیدن در ارتودنسی

نخ دندان های دسته دار

نخ دندان های دسته دار محصولات معروفی برای بسیاری از بیماران ارتودنتیک هستند. نخ دندان های دسته دار نخ دندان را برای شما نگه می دارند، که باعث می شوند فوق العاده راحت باشند، زیرا تنها از یک دست استفاده می کنید. گرچه ممکن است آنها راحت باشند، اما به اندازه نخ دندان های معمولی کارآمد نیستند. نخ دندان های دسته دار به شما اجازه نمی دهند به همه زوایای لازمی دسترسی پیدا کنید که نخ دندان های معمولی می توانند. وقتی نخ دندان می کشید، باید تلاش کنید یک “C” دور دندان کامل کنید و به بالا و پایین حرکت کنید تا دندان ها را به طور کامل پاکسازی کنید. گرچه نخ دندان های معمولی توصیه می شوند، اما روی هم رفته نخ دندان های دسته دار بهتر از نخ دندان نکشیدن هستند، اگر فکر می کنید نمی توانید با نخ دندان های معمولی نخ دندان بکشید. به خاطر داشته باشید دستیار ارتودنتیست شما همیشه آماده است به شما کمک کند یاد بگیرید چگونه درست نخ دندان بکشید.

نخ دندان کشیدن در ارتودنسی

نخ دندان کشیدن در ارتودنسی

واتر فلاسر

واتر فلاسر (آب پاش دهانی) ابزار معروف دیگری است که برای کمک به نخ دندان کشیدن با براکت های ارتودنسی استفاده می شوند. درست همانطور که از نام آنها بر می آید، واتر فلاسر ها ابزاری برای نخ دندان کشیدن هستند که از جریان آب ضربه ای برای زدودن پلاک های دندانی و ذرات غذا از بین دندان ها استفاده می کنند. واتر فلاسرها نه تنها پلاک ها را برمی دارند، بلکه بلکه سلامت لثه های شما را نیز ارتقاء می دهند. دستگاه دارای یک مخزن آب است که به یک ابزار مسواک مانند متصل است. با افزودن مسواک به آب موجود در واتر فلاسر، شما می توانید ویژگی آنتی باکتریال این ابزار را افزایش دهید.

مسواک بین دندانی پروکسی براش

پروکسی براش ها مسواک هی کوچک، منعطف، و نوک تیزی هستند که فرچه هایی دارند که شبیه درخت کاج به نظر می رسند. شکل منحصر بفرد آنها باعث می شود آنها برای پاکسازی پشت براکت ها ایده آل باشند. برای استفاده از پروکسی براش ها، آن را زیر سیم کمانی و بین دندان ها قرار دهید سپس آن را بمالید تا دندان تمیز شود. علاوه بر این، برای پاکسازی بهتر می توانید از مقداری خمیر دندان روی پروکسی براش استفاده کنید. مهم است دقت کنید که پروکسی براش ها به عنوان جایگزینی برای نخ دندان کشیدن براکت ها توصیه نمی شوند. آنها باید در کنار نخ دندان کشیدن استفاده شوند تا اطمینان حاصل کنید که همه منطقه های دیگر اطراف دندان های شما تمیز می مانند.

روی کودکانی که تحت درمان ارتودنسی هستند نظارت داشته باشید

درمان ارتودنسی در کودکان کم سن (سنین ۶ یا ۷ سال) تحت عنوان ارتودنسی پیشگیری شناخته می شود. مهم است بدانید که کودکان در این سن دقت و مهارت لازم برای نخ دندان کشیدن موفق را ندارند. این کودکان در نخ دندان کشیدن دندان های خود نیاز به کمک والدین خواهند داشت. از آنجا که کمک کردن به کودکان در نخ دندان کشیدن می تواند زمان ببرد، اگر از کودک بخواهید بنشیند، و احتمالاً در طول نخ دندان کشیدن شما برای او، برنامه مورد علاقه خود را تماشا کند یا موزیک مورد علاقه خود را گوش کند.

نخ دندان کشیدن زمان می برد

وقتی نخستین مرتبه پس از دریافت براکت های ارتودنسی نخ دندان می کشید، ناامید نشوید. باید انتظار داشته باشید که این روند طولنی تر از زمانی خواهد بود که قبلاً دندان های خود را نخ دندان می کشیدید. گرچه نخ دندان کشیدن با براکت ها زمان بیشتری می برد، اما باید بدانید که نخ دندان کشیدن برای زمانی که از ابزارهای ارتودنسی استفاده می کنید ضروری است تا از پوسیدگی دندان و مشکلاتی که ممکن است روند درمان شما را به تأخیر بیندازند بپرهیزید. خونریزی هنگام نخ دندان کشیدن بعد از آنکه براکت ها روی دندان های شما قرار می گیرند غیر طبیعی نیست. دندان ها در این دوره مقداری التهاب را تجربه خواهند کرد.

تمیز کردن زبان با خراشیدن روی آن (اسکرپینگ scraping) یکی از روش های تمیز کردن زبان با یک ابزار مخصوص یا با یک مسواک است. برخی افراد فکر می کنند که استفاده از ابزار مخصوص تمیز کننده زبان می تواند بهداشت دهان آنها را بهبود دهد و خطر بروز بوی بد دهان، یا هالیتوزیس، را کاهش دهد.

در این مقاله ما مروری خواهیم داشت بر اهمیت تمیز کردن زبان و از مزایای انجام این کار برای شما خواهیم گفت، اینکه چطور باید آن را انجام دهید، یا نکات دیگر برای داشتن دهانی سالم.

آیا تمیز کردن زبان هیچ فایده ای دارد؟

مهم ترین دلیل که اکثر افراد از ابزار تمیز کننده زبان استفاده می کنند پیشگیری از بروز بوی دهان است. هدف خراشیدن روی سطح زبان برداشتن و زدودن موادی است که بوی بد تولید می کنند و ترکیبات فرار گوگرد (VSCs) نامیده می شوند.

شواهدی وجود دارند مبنی بر اینکه تمیز کردن زبان با استفاده از ابزار مخصوص می تواند به بهبود بهداشت دهان کمک کند، اما همه تحقیقات با این ادعا موافق نیستند:

مجموعه تحقیقات در مورد تمیز کردن زبان و بوی بد دهان شامل مطالعات زیر هستند:

  • در تجزیه و تحلیلی که در سال ۲۰۱۸ انجام شد مشخص شد که این کار موجب بهبود عدد شاخص پوشش زبان می شود اما تأثیر قابل توجهی روی VSC ندارد.
  • در مطالعه ای که در سال ۲۰۱۹ به بررسی اقداماتی پرداخته بود که برای کاهش بوی بد دهان انجام شده بودند، که شامل دو مطالعه می شد که به بررسی تأثیر خراشیدن روی زبان بر بوی بد دهان پرداخته بودند. این مطالعات طی چند هفته بهبود اندکی در عدد پوشش روی زبان و VSCs نشان داده بودند. با این حال، مؤلف اینطور نتیجه گیری کرده بود که به دلیل اندک بودن تعداد شرکت کنندگان شواهد بسیار “نامطمئن” بودند.
  • مطالعه ای که پیش از آن انجام شده بود دریافت “شواهد ضعیف و غیر قابل اطمینانی” وجود دارند که نشان می دهند ابزارهای مخصوص تمیز کردن زبان در کاهش VSCs و بهبود بوی بد دهان از مسواک مؤثرتر هستند.
تمیز کردن زبان

تمیز کردن زبان

ابزار مخصوص تمیز کننده زبان، علاوه بر توانایی احتمالی آنها مبنی بر کاهش بوی بد دهان، برخی افراد ممکن است از آنها برای کاهش باکتری های مضر دهان استفاده کنند که می توانند موجب ایجاد پوسیدگی و حفره های دندانی، التهاب لثه ها، یا زخم دهان شوند.

برخی از مطالعات تحقیقاتی که به دنبال این مزیت احتمالی هستند، شامل موارد زیر هستند:

  • یک مطالعه در سال ۲۰۱۷ نشان داد که در افراد مبتلا به پریودنتیت، تمیز کردن زبان با ابزار مخصوص یا مسواک به مدت دو هفته، نه باعث کاهش تعداد باکتری های بزاق دهان و پوشش زبان می شود، و نه بر حس چشایی یا بوی دهان تأثیر می گذارد. با این حال، افراد شرکت کننده در تحقیق گزارش داده بودند که در انتهای مطالعه، زبان آنها احساس تمیز تری داشته است.
  • یک مطالعه با مقیاس کوچک که در سال ۲۰۰۷ انجام شده بود نشان داد که استفاده از مسواک با فرچه های پلاستیکی برای تمیز کردن زبان باعث کاهش میزان مخمر کاندیدیاز در دهان می شود، اما استفاده از ابزار پلاستیکی یا فلزی مخصوص تمیز کردن زبان بی تأثیر بود.
  • یافته های یک تحقیق بالینی که نمونه های آن به صورت تصادفی انتخاب شده بودند، نشان داد که تمیز کردن زبان با استفاده از ابزار مخصوص، مسواک، و دهانشویه نمکی در کودکان، بیشتر از مسواک زدن به تنهایی، اثر قابل توجهی روی باکتری هایی دارد که موجب بروز حفره های دندانی می شوند.

اکثر تحقیقات و بررسی هایی که روی این زمینه صورت گرفته اند در ابعاد کوچک بوده اند، که باعث می شود دانشمندان نتوانند در مورد شستشوی زبان و مزایای آن نتیجه گیری قطعی انجام دهند. افراد باید دقت داشته باشند که تمیز کردن زبان با خراشیدن، موجب بهبود بیماری هایی مانند برفک دهان نمی شود.

تمیز کردن زبان

تمیز کردن زبان

راهنمای گام به گام تمیز کردن زبان

تمیز کردن زبان کار نسبتاً ساده ای است و به تجهیزات اندکی نیاز دارد. فرد می تواند از ابزار مخصوص تمیز کردن زبان یا مسواک استفاده کند. این ابزارها به شکل های فلزی یا پلاستیکی در دسترس هستند. آنها یا شکلی مانند قاشق دارند، یا یک ابزار فلزی U شکل یا دو دسته هستند.

افراد می توانند برای تمیز کردن زبان خود این گام ها را بردارند:

  • پس از نخ دندان کشیدن و مسواک زدن، دهان خود را کاملاً باز کنید و ابزار زبان شوی را روی عقب ترین بخش زبان قرار دهید.
  • فشار آرامی اعمال کنید و آن را رو به جلو و نوک زبان بکشید. عمل کشیدن نباید درد ایجاد کند.
  • پس از کشیدن برای نخستین بار، ابزار را با آب گرم شستشو دهید.
  • در صورت نیاز این کار را تکرار کنید.
  • دهان خود را با آب بشویید و تف کنید.
  • زبان شوی خود را با آب گرم و صابون کاملاً تمیز بشویید. زبان شوی خود را بین دفعات استفاده، در جای تمیز و خشکی نگهداری کنید.

فرد ممکن است بخواهد این کار را چند مرتبه در طول روز تکرار کند، زیرا باکتری ها و ترکیبات گوگرد پیوسته در حال تشکیل شدن هستند.

خطرات احتمالی و عوارض جانبی

تمیز کردن زبان فرایندی بدون درد و با خطرات اندک است. اگر کشیدن زبان شوی روی زبان موجب بروز درد یا خونریزی شود، فرد باید استفاده از آن را متوقف کند. احتمالاً آن را با فشار زیاد استفاده کرده است، یا ممکن است لبه های نا همسطحی روی زبان شوی وجود داشته باشد که موجب خراش روی زبان شده است.

مهم است از قرار دادن زبان شوی خیلی دور روی زبان خودداری کنید زیرا این کار می تواند رفلاکس گگ (ایجاد حالت تهوع) شما را فعال کند. اگر فرد از زبان شوی استفاده کند و متوجه شود که علائم او وخیم تر شده اند، یا زبان او احساس درد یا سوزش داشته باشد، می تواند با دندانپزشک مشورت کند. دندانپزشک می تواند کمک کند مشخص نمایید آیا مشکل زمینه ای دارید که باعث بروز بوی بد دهان شده است یا به آن ظاهر بدی داده است.

تمیز کردن زبان

تمیز کردن زبان

خلاصه

شستشوی زبان با ابزار مخصوص زبان شوی روشی است که بسیاری افراد برای کاهش بوی بد دهان و بهبود بهداشت دهان خود به کار می بندند. مطالعات کوچک نتایج متفاوتی داشته اند در مورد اینکه آیا تمیز کردن زبان با ابزار مخصوص می تواند به ارائه این مزایا کمک کند یا خیر. با یان حال، از انجا که تمیز کردن زبان با این روش عوارض جانبی بسیار اندکی دارد، فرد می تواند آن را امتحان کنهد تا ببیند آیا این روش برای او عملی است یا خیر.

خواه قصد رفتن به یک سفر کوتاه مدت را دارید یا برای رفتن به یک سفر طولانی برنامه ریزی می کنید، اگر از بریس های ارتودنسی استفاده می کنید، آمادگی شما برای سفر نسبت به افراد دیگر متفاوت خواهد بود. گرچه شما بی صبرانه برای نرفتن به محل کار و تحصیل لحظه شماری می کنید، اما به خاطر داشته باشید که در تعطیلات نمی توانید بریس های خود را کنار بگذارید. لازم است که در طول سفر خود تنها مقداری بیشتر به فکر دندان های خود باشید و از قبل برنامه ریزی کنید و پیش بینی کنید و از بروز مشکلاتی که ممکن است برای شما پیش بیایند و آرامش شما را به هم بریزند پیشگیری کنید. خوشبختانه با انجام چند آماده سازی اساسی، درمان ارتودنسی شما هیچ اختلالی در سفر شما بوجود نخواهد آورد.

برای چکاپ قبل از رفتن به سفر مراجعه کنید.

قبل از آغاز سفر خود یک چک لیست تهیه کنید. اگر هفته ای یک مرتبه به ارتودنتیست مراجعه می کنید، احتمالاً نیاز نیست برای چکاپ قبل از سفر مراجعه کنید. با این حال، اگر بیشتر از دو هفته است که برای چکاپ به ارتودنتیست خود مراجعه نکرده اید، توصیه می شود این روند را با یک مراجعه برای معاینه شدن متوقف کنید. ایده خوبی است که همیشه از ارتودنتیست خود این تأییدیه را بگیرید که روند درمان شما طبق برنامه ریزی قبلی در حال پیشرفت است.

مسافرت در طول درمان ارتودنسی

مسافرت در طول درمان ارتودنسی

اگر از نیاز به مراجعه به ارتودنتیست قبل از رفتن به سفر مطمئن نیستید، می توانید با مطب تماس بگیرید و بپرسید. وقتی که با یک فهرست طولانی از کارهایی مواجه باشید که برای آماده سازی های لازم برای رفتن به سفر ضروری باشند، شاید وسوسه شوید مراجعه به ارتودنتیست را به تعویق بیندازید. اما هر ارتودنتیستی به شما خواهد گفت که وقتی نوبت به مراقبت های ارتودنسی می رسد بهتر است ایمن باشید به جای آنکه متأسف باشید. توصیه می شود پیش از آنکه مشکلی بروز پیدا کند که در برنامه سفر شما اختلال ایجاد کند، بهتر است از بروز آن پیشگیری کنید.

در مراجعه ای که پیش از سفر به ارتودنتیست خواهید داشت، ارتودنتیست شما تغییرات ضروری در تجهیزات را ایجاد خواهد کرد تا مطمئن شود که روند درمان شما طبق برنامه پیش خواهد رفت. اگر از بریس های سنتی استفاده می کنید، براکت ها و سیم های کمانی را بررسی خواهد کرد تا مطمئن شود محکم در جای خود قرار دارند. وقتی از ارتودنتیست خود چراغ سبز دریافت کردید، می توانید بدون هیچ نگرانی در مورد درمان خود به تفریح خود بپردازید.

مسافرت در طول درمان ارتودنسی

مسافرت در طول درمان ارتودنسی

برای مسافرت رفتن با بریس ها برنامه ریزی کنید.

درست مانند محل کار و تحصیل خود، برای سفر رفتن نیز باید یک کیت اساسی داشته باشید که همه ملزومات ارتودنتیکی که ممکن است نیاز داشته باشید در آن موجود باشند. این کیت باید شامل اقلام زیر باشد:

  • (علاوه بر یک مسواک معمولی) باید یک مسواک مسافرتی با خود به همراه داشته باشید که در طول روز با شما باشد.
  • خمیر دندان
  • دهانشویه
  • نخ دندان ارتودنتیک
  • موم ارتودنتیک برای کمک به کاهش هر گونه ناراحتی که در نتیجه جلو آمدن یا بیرون زدگی سیم ها بروز پیدا کند.
  • مسکن های OTC مانند ایبوپروفن یا استامینوفن.
  • یک ابزار برای پرداختن به شل شدگی سیم ها، مانند قیچی یا موچین.
  • بطری آب کوچک برای شستشوی دهان.
  • آینه کوچک برای بررسی مشکلات دندانی ممکن و چک کردن عدم باقی ماندن ذرات غذا بین ابزار و دندان.
  • رابر بند اضافی.

اطمینان حاصل کنید که حمل کیت در جیب، ساک، یا کوله پشتی راحت است. اصلاً خوب نیست برای گیر کردن یک ذره غذا کنار ابزار به اتاق خود در هتل بازگردید.

قبل از عزیمت برای سفر، از یک راهنمای یافتن ارتودنتیست هایی که در محدوده مقصد شما هستند استفاده کنید و آدرس و شماره تلفن نزدیک ترین دندانپزشکان و ارتودنتیست ها به محل اقامت خود را پیدا کنید. گرچه اتفاقات اورژانسی ارتودنسی بسیار نادر هستند، اما امکان آنها وجود دارد و اینکه بدانید در مواقع اورژانسی کجا باید مراجعه کنید می تواند از تبدیل شدن سفر رویایی شما به یک کابوس جلوگیری کند. اگر از قبل چند شماره تلفن آماده داشته باشید، در صورت بروز مشکل شانس بیشتری خواهید داشت که ارتودنتیستی برای مراجعه پیدا کنید.

مسافرت در طول درمان ارتودنسی

مسافرت در طول درمان ارتودنسی

کارهای مراقبتی روتین را ادامه دهید.

سفر و تعطیلات بیشتر زمانی برای آرامش روحی و جسمی است، اما زمان استراحت برای رعایت بهداشت دهان و دندان نیست. به صورت منظم و با دقت مسواک بزنید و نخ دندان بکشید، حتی اوقاتی که وسوسه می شوید این کارها را انجام ندهید. پس از هر وعده غذایی دهان خود را با آب یا دهانشویه شستشو دهید، و دیگر دستور العمل هایی که ارتودنتیست داده است را دنبال کنید. صرف نظر از کارهای روتین بهداشتی دهان تنها برای چند روز می تواند آسیب رسان و مضر باشد، اما در حقیقت، در دراز مدت می تواند روی سلامت دندان های شما تأثیر منفی داشته باشد.

شما از قبل فهرست غذاهایی که باید از آنها پرهیز کنید را دریافت کرده اید، و احتمالاً چند مرتبه آن را با ارتودنتیست خود مرور کرده اید. بنابراین می دانید باید از خوردن غذاهای ترد، سفت، جویدنی، یا چسبناکی که ممکن است به بریس های شما آسیب برسانند پرهیز کنید. دور بودن از منزل به صورت جادویی موجب محکم شدن براکت های شما نمی شود و اگر حواستان به غذایی که می خورید نباشد ممکن است بشکنند یا آسیب ببینند.

قبل از رفتن یه سفر فهرستی از غذاهایی که می توانید و نمی توانید مصرف نمایید تهیه کنید تا مجبور نباشید هنگام تصمیم گیری برای خوردن غذا فکر کنید چه چیزی می توانید یا چه چیزی نمی توانید بخورید.

احساسی که پس از برداشتن بریس های ارتودنسی خواهید داشت، احساسی خارق العاده است. این احساس چیزی شبیه رهایی است زیرا می دانید که درمان شما به پایان رسیده است و دندان های شما به محل درست خود رسیده اند. در نهایت شما لبخندی را خواهید داشت که همیشه آروزی آن را داشته اید، بعلاوه، هیچ چیز به اندازه صافی دندان ها پس از آنکه براکت ها برداشته می شوند لذت بخش نیست. متأسفانه، برخی افراد وقتی بریس های آنها برداشته می شوند، از دیدن رنگ دندان های خود ناراحت و افسرده می شوند. اگر این چیزی است که شما نگران آن هستید، هیچ دلیلی برای استرس وجود ندارد! دندانپزشکان قادرند راهی بی خطر و امن برای سفید کردن دندان ها پس از برداشتن بریس ها ارائه دهند.

چرا با استفاده از براکت ارتودنسی دندان ها زرد می شوند؟

دندان های لکه دار و زرد پس از بریس ها هم در بین بیماران بزرگسال و هم در بین بیماران کم سن کاملاً شایع هستند. بریس ها، خواه سرامیکی باشند، خواه سنتی و معمولی، علت اصلی تغییر رنگ دندان ها نیستند، بلکه بهداشت ضعیف دهانی توسط فرد استفاده کننده از آنها می تواند منجر به زرد و لکه دار شدن دندان ها شود. این امر به این بستگی دارد که فرد در طول درمان چگونه از دندان های خود مراقبت کرده است. مشکل در مسواک زدن، خوردن مداوم میان وعده، و نخ دندان نکشیدن همگی روی اینکه فرد با وجود بریس ها روی دندان ها چقدر خوب یا ضعیف از دندان های خود مراقبت می کند تأثیر می گذارد، که از سوی دیگر سفید کردن دندان ها پس از برداشتن بریس ها را الزامی می کند.

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

پلاک و رسوب دندان

یکی از علل شایع لک شدن دندان ها تجمع پلاک در شکاف های دندان ها است. پلاک یک لایه فیلم بی رنگ و چسبناک است که در نتیجه مصرف غذاها و نوشیدنی ها، روی دندان ها شکل می گیرد. پلاک ها وقتی با قند ترکیب می شوند اسیدی تولید می کنند که مواد معدنی را از روی دندان ها می زدایند. این موجب تغییر نحوه انعکاس نور از روی سطح دندان ها می شود. گاهی اوقات، این فرایند موجب بروز لکه های سفید رنگ غیر عادی روی دندان ها می شود.

 پلاک ها موجب بالا رفتن خطر ابتلا به بیماری های لثه و پوسیدگی های دندانی می شوند، بخصوص اگر بریس استفاده می کنید.

وقتی پلاک های دندانی سفت می شوند، به تارتار تبدیل می شوند. یک لایه رسوب که اگر مسواک نزنید می تواند در کمتر از ۲۴ ساعت تشکیل شود. لکه های زرد و قهوه ای رنگ اغلب با تارتار بوجود می آیند، و باعث می شود زدودن پلاک هایی که به تازگی روی دندان ها شکل گرفته اند دشوارتر شود. تنها یک متخصص دندانپزشک می تواند تارتارهای تشکیل شده روی دندان ها را بردارد.

تأثیر براکت ها روی بهداشت دهان و دندان

پلاک و تارتار اصلی ترین علت تغییر رنگ دندان ها هستند، و تنها راه برای پیشگیری از تشکیل آنها داشتن بهداشت خب دهانی است. افرادی که از بریس ها استفاده می کنند باید پس از هر وعده غذایی دهان خود را بشویند و مسواک بزنند، و حداقل دو مرتبه در طول روز نخ دندان بکشند.

بریس ها باعث می شوند پاکسازی دندان ها مقداری دشوارتر شود، اما خوشبختانه، دندانپزشک و ارتودنتیست شما همه نکات و حقه هایی که شما نیاز دارید را به شما یاد خواهند داد. شما باید از ابتدا یاد بگیرید چگونه اطراف براکت ها و سیم های کمانی را مسواک بزنید و نخ دندان بکشید. گرچه انجام این کارها مقداری زمان می گیرد، اما مسواک زدن و نخ دندان کشیدن اگر به اندازه کافی نباشند باقی مانده های ذرات غذا که منجر به تشکیل پلاک های دندانی می شوند در جای خود باقی می مانند.

به فکر پاکسازی های تخصصی توسط یک دندانپزشک باشید. این خدمت در اکثر کلینیک ها و مطب ها ارائه می شود. شما می توانید روی کمک یک متخصص حساب کنید که با استفاده از ابزارها و تکنیک های درست قسمت هایی از دندان که دسترسی به آن با مسواک دشوار است را پاکسازی کند.

خوراکی هایی که موجب زردتر شدن دندان ها می شوند

مراقب آنچه می خورید و می نوشید باشید. این ساده ترین راهی است که با انجام آن می توانید از دندان های خود مراقبت کنید، از جمله سفیدی آنها. قهوه، چای، نوشابه، و آبمیوه های تیره رنگ همگی می توانند موجب ایجاد لکه روی دندان ها و در نهایت بد رنگ شدن آنها شوند. حتی سس سویا نیز می تواند موجب ایجاد لکه روی دندان ها شود. غذاهای نشاسته ای، شیرین، یا اسیدی باعث رشد باکتری هایی می شوند که می توانند روند از بین بردن مواد معدنی دندان ها را آغاز کنند. این غذاها شامل قره قاط، سس گوجه فرنگی و غیره هستند.

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

سفید کردن دندان ها پس از برداشتن بریس ها

لکه های روی دندان ها به راحتی می توانند باعث شوند شما احساس عدم امنیت داشته باشید. شما می توانید دندان های خود را در منزل و با خمیر دندان های سفید کننده ای سفید کنید که ممکن است برای زدودن لکه ها از روی سطوح کافی باشند. خمیر دندان های سفید کننده حاوی فلوراید هستند، که موجب استحکام بخشیدن به مینای دندان ها می شود، و نیز  مواد شیمیایی یا پولیش کننده ای که ویژه زدودن لکه ها هستند.

علاوه بر این، می توانید سفید کردن دندان ها را در منزل انجام دهید. ژل سفید کننده محصولی است که بسیاری از دندانپزشکان معتقد هستند خوب عمل می کند، اما شما اغلب برای استفاده از این محصول نیاز به تری های سفید کننده سفارشی دارید. استریپ های سفید کننده نیز به شهرت زیادی دست یافته اند و دندانپزشکان معتقد هستند که آنها بسیار مؤثر هستند.

سفید کردن دندان ها نیز یک خدمت معمول دندانپزشکی است. وقتی شما برای سفید کردن دندان های خود به دندانپزشک مراجعه می کنید، دندانپزشک با استفاده از محلول های تخصصی سفید کردن دندان این کار را برای شما انجام خواهد داد. این مواد روی دندان های شما قرار خواهند گرفت و نور فرابنفش روی آنها تابانده خواهد شد. پس از حدود ۲۰ تا ۶۰ دقیقه، یا وقتی که دندان ها به رنگ مورد نظر رسیدند، کار به پایان خواهد رسید.

همیشه توصیه می شود که به جای آنکه قبل از دریافت بریس ها سفید کردن دندان ها را انجام دهید، این کار را بعد از آن انجام دهید، زیرا اگر این کار را قبل از درمان انجام دهید ممکن است منجر به ایجاد سایع رنگ های ناهمگونی روی سطح دندان های شما شود. یکی از شایع ترین دلایلی که افراد بریس ها را دریافت می کنند این است که دندان های کج را صاف کنند، که اغلب همپوشانی دارند. اگر شما قبل از اتمام درمان ارتودنسی خود و خارج کردن بریس ها، به تازگی دندان های خود را سفید کرده اید، ممکن است ماده سفید کننده به برخی جاهای دندان نرسیده باشد که باعث خواهد شد نمای لکه داری پیدا کنند.

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

شما باید حدود ۶ ماه صبر کنید

ما توصیه می کنیم که همه بیماران پس از برداشتن بریس های خود از روی دندان ها، برای سفید کردن دندان های خود شش ماه صبر کنند. استفاده از بریس ها می تواند باعث شود برای یک دوره زمانی در دندان ها ضعف احساس شود، بنابراین اگر به خودتان مدتی فرصت دهید تا با شرایط جدید تطبیق پیدا کنید، باعث می شود سفید کردن دندان ها راحت تر باشد. علاوه بر این، اغلب این طور است که پس از برداشتن بریس ها، بزاق فرد آنقدر کافی هست که تغییر رنگ شدید را کاهش دهد. بهتر است شش ماه صبر کنید تا ببینید چه اتفاقی می افتد، سپس برای سفید کردن دندان ها اقدام کنید.

علاوه بر این، برای حصول بهترین نتایج، توصیه می شود هر گونه سفید کردن دندان توسط دندانپزشک انجام شود. سفید کردن تخصصی دندان ها نه تنها از سفید کردن دندان ها در منزل مؤثرتر است، بلکه دندانپزشک ها قادر هستند علائم و نشانه های دمینرالیزیشن (از بین رفتن مواد معدنی دندان ها) یا بیماری لثه را تشخیص دهند.

هر فردی ممکن است درمان ارتودنسی خود با بریس ها را با احساسی اعجاب انگیز نسبت به لبخند جدید خود آغاز کند. اگر از رنگ دندان های خود بعد از اتمام درمان ارتودنسی راضی نیستید به دندانپزشک مراجعه کنید، اما همواره پیشگیری بهتر از درمان است و توصیه می شود علاج واقعه قبل از وقوع کنید. بنابراین توصیه می شود از بروز لکه روی دندان ها در طول دوره درمان ارتودنسی خودداری کنید. در زیر به بیان نکاتی برای جلوگیری از تغییر رنگ دندان ها خواهیم پرداخت.

مسواک زدن

قبل از مسواک زدن، ابتدا دهان خود را با آب بشویید. این کار کمک می کند ذرات شل شده غذا خارج شوند و بقیه عمل مسواک زدن راحت تر شود. با خمیر دندان فلورایده مسواک بزنید. از خط لثه شروع کنید و دندان ها را با زاویه حدوداً ۴۵ درجه مسواک بزنید. سپس روی براکت ها و پس از آن پایه آنها، و سپس سیم را مسواک بزنید. یک مسواک بین دندانی انتخاب خوبی برای این کار است زیرا راحت تر می تواند به سطوح دندان ها دسترسی پیدا کند. با آرامش پیش بروید. هدف مسواک زدن همه دندان ها از خط لثه به بالا و اطراف براکت ها است و همه سطوح دندان ها تا جای ممکن تمیز شوند. از آنجا که با برخورد مسواک به براکت ها ممکن است مسواک ساییده شود بهتر است زودتر مسواک خود را تعویض کنید.

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

نخ دندان کشیدن

نخ دندان کشیدن در طول دوره استفاده از بریس ها بسیار مهم است. استفاده از فلاس تریدر می تواند باعث شود این وظیفه راحت تر انجام شود. برای عبور نخ از کنار براکت ها و زیر سیم ها باید تمرین کنید تا یاد بگیرید.

استفاده از واتر جت

پس از مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، از واتر جت برای زدودن ذرات سر سخت غذا استفاده کنید که اطراف بریس ها یا بین دندان ها چسبیده اند. برخی ارتودنتیست ها افزودن مقداری دهانشویه ضد عفونی کننده به آب واتر جت را توصیه می کنند.

استفاده از دهانشویه

پس از مسواک زدن، دهانشویه استفاده کنید. با استفاده از دهانشویه های فلورایده، می توانید حداقل چهار برابر بیشتر از بروز التهاب های جزئی لثه ها پیشگیری کنید. در صورت نیاز، برای بریدگی ها و خراش های ناشی از براکت ها، دهانشویه های ضد عفونی کننده مانند پراکسید، نیز می توانند استفاده شوند. دهانشویه های فلورادیه به پیشگیری از پوسیدگی دندان ها نیز کمک می کنند. به خاطر داشته باشید که استفاده از دهانشویه نمی تواند جایگزین نخ دندان کشیدن و مسواک زدن شود.

مراقبت از ریتینر

تمیز نگه داشتن ریتینر بسیار مهم است. زمان هایی که ریتینر استفاده نمی کنید، آن را داخل دهانشویه غوطه ور کنید تا عاری از هو گونه باکتری باقی بماند. ریتینر شما باید هر روز پاکسازی شود.

داشتن رژیم غذایی مناسب با بریس ها

برخی غذاهای خاص هستند که هنگام استفاده از بریس ها باید از مصرف آنها بپرهیزید. غذاها و نوشیدنی هایی که حاوی محتویات اسیدی تری هستند گزینه مناسبی برای خوردن در طول این دوره نیستند. برای مثال، موز برای دندان های شما بهتر از پرتقال و نارنگی است، شیر و آب بهتر از نوشیدنی های حاوی قند هستند. ارتودنتیست شما می تواند فهرستی از غذاهای مضر را در اختیار شما قرار دهد که باید از آنها اجتناب نمایید.

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

سفید کردن دندان ها پس از ارتودنسی

اگر شما ورزشکار فعالی هستید هیچ ورزشی وجود ندارد که نتوانید آن را انجام ندهید. اما اگر ورزشکاری هستید که از بریس ها استفاده می کنید، شاید از اینکه مجبور شوید از ورزش های مورد علاقه خود کناره گیری کنید ناراحت شوید. این یک نگرانی بسیار شایعی است که ارتودنتیست ها از زبان بیماران ورزشکار خود می شنوند، اما خوشبختانه، این نگرانی کاملاً بی پایه و اساس است. ورزشکاران زیادی هستند که ثابت کرده اند صاف و یکدست کردن دندان ها و اصلاح لبخند با درمان ارتودنسی هیچ تضادی ندارد. در حقیقت، در طول دوره ای که تحت درمان ارتودنسی هستید، قادر خواهید بود شرکت در هر فعالیت ورزشی را ادامه دهید.

گرچه استفاده از بریس های ارتودنسی شما را از مسیر ورزش کردن خارج نمی کند، اما نیاز به مراقبت های خاص دارید تا از آسیب به ابزار ارتودنسی خود، دندان ها و دهانتان جلوگیری نمایید. اگر ورزش های پر زد و خورد یا رزمی می کنید این مراقبت ها باید دو برابر شوند. خبر خوب اینکه، راهی فوق العاده ساده و راحت، و به شکل باور نکردنی مؤثر، برای محافظت از بریس ها و لبخند شما هنگام مشارکت در فعالیت های ورزشی وجود دارد.

حوادثی که در طول استفاده از بریس ها اتفاق می افتند:

به عنوان یک ورزشکار، ممکن است شما قبلاً حوتدث مرتبط با ورزشی که انجام می دهید را تجربه کرده باشید. برخی از شایع ترین آنها دهان و فک را شامل می شوند، و زمانی که شما از بریس ها استفاده می کنید محافظت از لبخند اهمیت ویژه دارد زیرا خطر آسیب دیدگی افزایش پیدا می کند. اگر توپ یا یک ورزشکار دیگر به دهان یا بریس های شما ضربه زدند، ممکن است آسیب های دهانی متعددی را تجربه کنید (اما قطعاً محدود به اینها نیستند):

  • بریدگی گونه ها، لب ها، و زبان.
  • لب پر شدگی یا شکستگی دندان ها.
  • خارج شدن مفصل فکی گیجگاهی از محل خود.
  • شکستگی ریشه دندان.

این حوادث زندگی فرد را به خطر نمی اندازند، اما به این معنا نیست که آنها دردناک نیستند! علاوه بر این، آنها می توانند منجر به بروز آسیب های جدی شوند که ممکن است اصلاح آنها پر هزینه باشد. وقتی شما تحت درمان ارتودنسی نیستید شاید این حوادث چندان بد نباشند، اما اگر از ابزارهای ثابتی مانند بریس ها استفاده می کنید، این آسیب می تواند ابعاد گسترده تری پیدا کند. طی یک برخورد، بریس ها می توانند موجب بریدگی داخل دهان شما شوند، و سیم های کمانی و براکت ها می توانند خمیده یا شکسته شوند. انجام ورزش هایی که در آنها برخورد صورت می گیرد، مانند فوتبال، ساکر، بسکتبال، و هاکی، موجب بالا رفتن خطر اتفاقاتی مانند خونریزی از لثه ها، شکستن بریس ها، و حتی شکستگی احتمالی دندان ها می شود.

ورزش حین ارتودنسی

ورزش حین ارتودنسی

در طول استفاده از بریس ها چگونه می توان از لبخند خود مراقبت کرد؟

بهترین و تنها راهی که هنگام ورزش کردن می توانید با آن از دندان ها، دهان، و بریس های خود مراقبت کنید استفاده از محافظ دندان است. ارتودنتیست ها به شدت به بیمارانی که از بریس ها استفاده می کنند و ورزش نیز می کنند توصیه می کنند که از یک محافظ دندان ارتودنتیک، یا حتی یک محافظ دندان ساده استفاده کنند، تا از وارد آمدن هر گونه آسیبی به دندان ها و دهان خود جلوگیری نمایند. محافظ های دندان تقریباً در دسترس همه افراد قرار دارند، استفاده از آنها راحت است، و گزینه ای فوق العاده مؤثر برای محافظت از بریس ها و لبخند شما هستند. گرچه آنها بویژه برای ورزش های پر برخورد مفید هستند، اما ارتودنتیست ها توصیه می کنند حتی برای شرکت در ورزش های سبک یا کم برخورد نیز از آنها استفاده کنید. این ابزار تنها مقدار اندکی فشار به بریس های شما وارد می کند یا دهان شما را مقداری اذیت کند، یا منجر به ایجاد بریدگی های کوچک و خراش روی لثه ها و داخل گونه شما شود.

اگر برنامه ریزی کرده اید تا در طول مدتی که از بریس ها استفاده می کنید به طور منظم ورزش کنید، یک محافظ دندان ارتودنتیک ارزش وقت گذاشتن و صرف هزینه را دارد. آنها از سیلیکون با کیفیت ساخته می شوند و به صورت ویژه به گونه ای طراحی شده اند که روی براکت های بریس های شما قرار بگیرند. این کمک می کند لایه ای بین ابزار و لب های شما قرار بگیرد و از برخورد بافت نرم آنها با دندان ها و بریس های شما جلوگیری می کند، بعلاوه، از براکت های شما در برابر هر گونه آسیب مرتبط با حوادث و ضربات محافظت می کند. این ابزار حتی از گیر کردن لب شما داخل بریس ها جلوگیری می کند، که همانطور که به نظر می رسد می تواند فوق العاده دردناک باشد! گرچه محافظ های دندان ارتودنتیک ممکن است مقداری بزرگتر از محافظ دندان های رایج باشند، اما برای آنکه روی بریس های شما قرار بگیرند، سیلیکونی بودن آنها باعث می شود استفاده از آنها بسیار راحت باشد.

برخی برندهای محافظ دندان های ارتودنتیک هستند که می توانند بر اساس جابجایی دندان ها در طول درمان تنظیم شوند. از آنجا که آنها بر اساس بایت کنونی شما تنظیم می شوند و با حرکت و جابجایی دندان های شما به سمت محل مطلوب امکان چندین مرتبه تغییر شکل برای این نوع محافظ دندان ها وجود دارد، آنها گزینه های فوق العاده ای برای ورزشکارانی هستند که تحت درمان ارتودنسی با بریس ها قرار می گیرند.

ارتودنتیست ها استفاده از محافظ های دندان ارتودنتیک را به شدت به بیماران خود توصیه می کنند تا وقتی به طور منظم در فعالیت های ورزشی شرکت می کنند دندان ها، دهان، و بریس های آنها تحت محافظت کامل باشد، اما هر محافظ دندانی بهتر از آن است که از هیچ محافظ دندانی استفاده نکنید.

محافظ دندان ها برای بیمارانی که از بریس ها استفاده می کنند و ورزش می کنند بهترین سرمایه گذاری هستند. محافظ دندان نه تنها مانند محافظی روی دندان های شما قرار می گیرند که به جای جدید دائمی خود حرکت می کنند، بلکه از خود روند درمان ارتودنتیک نیز محافظت می کند.

با همه اینها، اگر در طول دوره استفاده از بریس ها به صورت اتفاقی دچار حوادث دندانی شدید، چه از محافظ دندان استفاده می کردید یا خیر، هر چه سریع تر با ارتودنتیست خود تماس بگیرید. ارتودنتیست شما قادر است شکستگی ریشه دندان ها یا استخوان فک را تشخیص دهد. به محض انجام این ارزیابی ها قادر خواهد بود بریس ها را بررسی کند تا ببیند آیا نیاز به ترمیم یا تعویض دارند یا خیر.

ورزش حین ارتودنسی

ورزش حین ارتودنسی

یک محافظ دندان ایده آل چه ویژگی هایی دارد؟

  • اجازه حرف زدن را می دهد و تنفس را محدود نمی کند.
  • در طول حرف زدن و عمل کردن محکم در جای خود می ماند.
  • راحتی زیادی فراهم می آورد و به خوبی متناسب با دندان ها هستند.
  • با دوام است و پاکسازی آن راحت است.
  • انعطاف پذیر است، در برابر سایش مقاوم است، بدون بو و بدون مزه است.

به طور کلی، محافظ دندان تنها دندان های بالا را پوشش می دهد. با این حال، ممکن است ارتودنتیست ها ممکن است به ورزشکارانی که فک جلو آمده دارند و از بریس ها یا دیگر ابزارهای دندانپزشکی (مانند ریتینرها، بریج ها یا پروتزهای مصنوعی بر پایه ایمپلنت) استفاده می کنند، برای فک پایین خود آنها نیز از محافظ دندان استفاده کنند.

مزایای استفاده از محافظ دندان

استفاده از محافظ دندان احتیاط بسیار مهمی برای ورزشکاران در تمام سنین و با هر توانایی است، که به محافظت در برابر لب پر شدگی یا شکستگی دندان ها، آسیب به ریشه دندان یا استخوان، و از دست رفتن دندان کمک می کند. علاوه بر این، محافظ های دندان با کمک به اجتناب از فرو رفتن فک پایین داخل فک بالا، در برابر آسیب های جدی مانند شکستگی فک، خونریزی مغزی، ضربات سخت، و آسیب به گردن جلوگیری می کنند. محافظ های دندان، با دور نگه داشتن بافت نرم درون حفره دهان از دندان ها، به جلوگیری از بریدگی و کبودی لب ها، زبان، و گونه ها کمک می کند، مخصوصاً برای ورزشکارانی که از بریس ها و دیگر ابزارهای ارتودنسی استفاده می شکنند.

ورزش حین ارتودنسی

ورزش حین ارتودنسی

چرا برخی افراد از محافظ دندان استفاده نمی کنند؟

از آنجا که برای ورزشکاران- چه آماتورها و چه حرفه ای ها- استفاده از محافظ دندان اجباری نیست، برخی از آنها ممکن است به خاطر راحتی، تناسب، عکس هایشان (دقت داشته باشید که استفاده از محافظ دندان چندان هم با نمک  و با مزه نیست)، و شکایت از مشکل پیدا کردن در حرف زدن، از محافظ دندان استفاده نکنند. آنها از ارزش واقعی امنیت محافظ دندان ها خبر ندارند، و مربی ها هم از اهمیت و مزایای استفاده از محافظ دندان ها به آنها اطلاع نمی دهند و آنها را به انجام آن تشویق نمی کنند. والدین نیز از این مزایا اطلاع ندارند و نمی دانند حوادث دندانی برای فرزند آنها که بریس دارد چقدر خطرناک می توانند باشند.

جهت گیری های جنسیتی نیز نقش دارد، زیرا برخی افراد به اشتباه فکر می کنند که ورزشکاران زن قدرت کمتری دارند و کمتر در معرض خطر آسیب و حادثه قرار دارند، بنابراین، کمتر احتمال دارد که نیاز به محافظ دندان داشته باشند.

گرچه محافظ دندان ها در قیمت های مختلفی ارائه می شوند، اما هزینه عامل دیگری است که استفاده از آنها را محدودتر می کند. مخصوصاً برای محافظ های سفارشی.

انواع محافظ دندان

محافظ های دندان در انواع مختلفی در دسترس قرار دارند:

ورزش حین ارتودنسی

ورزش حین ارتودنسی

  • محافظ دندان آماده، که می توانند از فروشگاه های ورزشی یا داروخانه ها خریداری شوند. آنها بصورت آماده خریداری می شوند. گرچه آنها کم هزینه تر هستند اما از نظر راحتی و تناسب قرار گیری آنها روی دندان ها از گزینه های دیگر بدتر هستند. این نوع محافظ دندان ها از پلاستیک یا پلی وینیل ساخته شده اند و می توانند برجسته باشند و احتمال تهوع را افزایش دهند و تنفس را دشوار سازند زیرا لازم است فک بسته شود تا آنها را در جای خود نگه دارد.
ورزش حین ارتودنسی

ورزش حین ارتودنسی

  • محافظ دندان های به شکل دهان که می توانند یک پوسته آستر یا بویل اند بایت باشند. در نوع اول یک آستر از جنس ژل آکریلیک یا لاستیک روی آن کشیده شده است که به شکل دندان ها در آید و می تواند شکل خود را حفظ کند. نوع دوم از ترموپلاستیک ساخته شده است و در آب جوش قرار داده می شود و قبل از سرد شدن روی دندان ها قرار داده و با استفاده از انگشتان، لب ها، و زبان و فشار بایت فشرده می شود. محافظ دندان بویل اند بایت اگر در ابتدا به خوبی قرار نگیرد می تواند مجدداً حرارت داده شود و قرار داده شود. گرچه این نوع حافظ دندان ها بهتر از مدل آماده آنها هستند اما آنها هم می توانند برجسته باشند و به اندازه نمونه سفارشی راحت نیستند.
ورزش حین ارتودنسی

ورزش حین ارتودنسی

  • محافظ دندان های سفارشی گرانتر هستند اما بیشترین محافظت، راحتی، و تناسب را فراهم می آورند و بهترین نوع محافظ دندان برای افرادی هستند که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند. ارتودنتیست با گرفتن قالب از دندان ها آن را می سازد. آنها به گونه ای ساخته می شوند که همه دندان ها و براکت های روی آنها را پوشش دهند و مانند محافظ در برابر هر ضربه ای عمل می کنند. از آنجا که دهان مدام در حال تغییر و بزرگ شدن است، ارتودنتیست باید تناسب آن را هر چند وقت یک مرتبه بررسی نماید تا در روند درمان ارتودنسی اختلال ایجاد نکند.

ارتودنتیست ها تمام تلاش خود را می کنند تا بیماران آنها در طول کل فرایند درمان ارتودنسی خود به همه چیزها و کارهایی و فعالیت هایی که دوست دارند بپردازند و این دوره تا حد امکان راحت و به دور از هر گونه استرسی باشد، به همین دلیل سبک زندگی آنها را مد نظر قرار می دهند. برای آنها مهم است بیماران تا زمانی که تحت درمان با بریس ها هستند، به اندازه ای که تمایل دارند فعال باقی بمانند. هدف، بخشیدن یک لبخند زیبا به آنها، بهبود سلامت دهان، و بخشیدن احساس اعتماد به نفس به آنها در تمام طول درمان است.

بریس ها به چند دلیل موهبت های بزرگی هستند. پیش از این، اگر دندان ها به شکل خاصی قرار گرفته بودند؛ بودند دیگر. با این حال، خوشبختانه برای ما، گزینه ای اعجاب انگیز وجود دارد که می تواند به صاف کردن دندان ها و اصلاح لبخند ما کمک کند بنابراین کیفیت زندگی ما را بالا می برد. با این حال، در برخی افراد، استفاده از این ابزارها فشار روانی زیادی به آنها وارد می کند. آنها از داشتن یک لبخند فلزی، با مشکل مواجه شدن حرف زدن آنها، و مصخره شدن می ترسند. در این مقاله قصد داریم به شما کمک کنیم چگونه به ترس از داشتن بریس ها فائق بیایید و به سمت داشتن لبخندی فوق العاده حرکت کنید.

ترس از بریس های ارتودنسی

  • گرچه تعداد زیادی از افراد هستند که از ایده استفاده از بریس ها برای مدتی کوتاه، به منظور داشتن لبخندی صاف همیشه استقبال می کنند، اما برای برخی دیگر هنوز مبارزه ای فرسایشی است؛ بین تمایل و ترس. اگر شما همیشه در ذهنتان داشتن لبخند زیبا را رویاپردازی می کنید اما نمی توانید خودتان را به استفاده از بریس ها قانع کنید، شما یکی از این افراد هستید.
  • البته، شما این را می دانید که استفاده از آنها هم شما را از شر ترس از آنها رها خواهد کرد و هم اعتماد به نفس شما را بالا خواهد برد، اما نمی توانید خودتان را با این حقیقت روبرو سازید که لازم است آنها را به مدت دو سال هر روز استفاده کنید. وقتی ارتودنتیست درمان شما را آغاز می کند، هیچ راه برگشتی وجود ندارد. خبر خوب این است که شما می توانید به این ترس فائق بیایید. بیایید ببینیم چطور ممکن است.
  • برخی افراد از استفاده از براکت ها به دلایل متعددی هراس دارند. ما به بیان مهم ترین ها خواهیم پرداخت و اینکه چه کاری باید برای آنها انجام دهید.

خجالت

  • این بویژه بین کودکان و نوجوانان شایع است. ممکن است آنها با استفاده از بریس ها بیش تر از داشتن دندان های کج خجالت زده شوند. علت این است که، اکثر افراد کم سن از اینکه نسبت به هم سالان خود متفاوت به نظر برسند می ترسند، این باعث می شود آنها مستعد طعنه زدن و دعوا کردن باشند. به همین دلیل است که لازم است کودک شما بداند این ترس بی پایه و اساس است.
  • از او بخواهید بنشیند و برای او توضیح دهید که اگر اکنون تحت درمان قرار بگیرند باعث خواهد شد برای بقیه عمر خود چهره ای زیباتر پیدا کند. علاوه بر این، از او بخواهید باور کند که تعداد زیادی کودک دیگر نیز هستند که در مدرسه از این ابزارهای استفاده می کنند. علاوه بر این، می توانید به او وعده دهید با انتخاب برخی اجزاء ابزار (لیگاچور) می توانند ابزاری ویژه خود داشته باشند. این باعث می شود روند درمان برای آنها با مزه تر شود.
ترس از ارتودنسی

ترس از ارتودنسی

درد

  • افراد زیادی فکر می کنند که فرایند دریافت براکت ها درد شدیدی بوجود خواهد آورد. شاید مقداری عجیب باشد که چرا مردن می ترسند. علاوه بر این، آنها می ترسند که ایجاد فاصله و فرایند تنظیم نیز درد داشته باشد. گرچه ممکن است مقداری ناراحتی با استفاده از این ابزارها همراه باشد، اما دردی نیست که فرد را خانه نشین کند. این درمان شامل پیچاندن و تاب دادن دندان ها در جای خود است. روند درمان نسبتاً آرام است، و تنظیم و صاف کردن دندان ها به تدریج اتفاق می افتد.
  • داشتن براکت ها کلاً بدون درد است. براکت های فلزی ممکن است در ابتدا به داخل دهان ضربه های ریزی وارد کنند، اما مدتی پس از قرار گیری برای نخستین مرتبه داخل دهان از بین خواهد رفت. ممکن است ارتودنتیست مقدار موم در اختیار شما قرار دهد تا روی براکت هایی که آزار دهنده هستند قرار دهید و از بروز این مشکلات پیشگیری نمایید. با این حال، به مرور زمان پوست داخل دهان سفت می شود تا با شرایط موجود تطبیق پیدا کند و پس از مدتعی دیگر نیاز به موم هم نخواهند داشت.
  • تنها زمانی که ممکن است درد و ناراحتی را تجربه کنید در طول تنظیم مجدد ابزار است. در این زمان، احتمالاً مقداری درد و ناراحتی تجربه خواهید کرد. این مسئله مشکل جدی نیست و برخی مسکن های OTC کمک کننده خواهند بود.

تجربه بد قبلی

  • اگر فردی وقتی کم سن تر بوده است از ارتودنتیست تجربه ای نا خوشایند دارد، این احتمال وجود دارد که تجربه روی واکنش های وی در آینده نسبت به ارتودنتیست تأثیر خواهد داشت. گرچه فائق آمدن بر این نوع ترس بی پایه و اساس دشوار است اما پیدا کردن یک ارتودنتیست مجرب به کاهش عدم اعتماد کمک خواهد کرد.
  • یک متخصص مجرب هرگز اجازه نخواهد داد شما تجربه بدی داشته باشید. علاوه بر این، اگر فردی که می ترسد کودک باشد، نسبت به او حساس خواهد بود و به والدین و کودک اطمینان خواهد داد که این اتفاق تکرار نخواهد شد.
ترس از ارتودنسی

ترس از ارتودنسی

عدم داشتن آگاهی

  • در اکثر موارد، ممکن است ترس افراد از درمان ارتودنسی به علت نداشتن اطلاعات کافی از اتفاقاتی باشد که قرار است در طول درمان رخ دهند.
  • بنابراین اجازه دهید ارتودنتیست شما از علت ترس شما اطلاع داشته باشد تا روند درمان را برای شما توضیح دهد. وقتی بدانید یک ابزار خاص چیست و چکار می کند، اضطراب شما از بین خواهد رفت.

ترس از گیر کردن ذرات غذا کنار ابزار

  • این بین کودکان یک نگرانی واقعی است. گیر کردن ذرات غذا کنار دندان های آنها می تواند باعث شود موجب وارد شدن آسیب جدی به “اعتبار” آنها در مدرسه شود. کودکان این چیزها را جدی می گیرند. بنابراین، اگر کودک شما به خاطر چنین دلایلی از درمان شدن پرهیز می نماید، برای او توضیح دهید که احتمال گیر کردن ذرات غذا کنار دندان ها در افرادی که ابزار دارند به اندازه افرادی است که ابزار ندارند.
  • اما برای اطمینان دادن به او که چیزی برای ترسیدن از آن وجود ندارد، می توانید یک آینه جیبی و مسواک اضافی برای رفتن به مدرسه در اختیار او قرار دهید. این کار به آنها کمک می کند تا اطمینان حاصل نمایند که هیچ خدشه ای به غرور آنها وارد نخواهد شد. به عنوان یک فرد بزرگسال که نیاز به حمایت دارد، برای خود نیز می توانید چنین کاری انجام دهید. همیشه بعد از وعده های غذایی مسواک بزنید.

ترس از داشتن بریس ها برای مدت زمان طولانی

  • درمان ارتودنتیک زمان زیادی نمی برد. فرایند تدریجی است تا بتوان از بروز درد جلوگیری کرد، بعلاوه، بتوان این اطمینان را حاصل نمود که صاف شدن دندان ها به همان اندازه ای که به نظر می رسد طبیعی است.
  • بنابراین لازم است شما خودتان را از نظر ذهنی برای انقباضات جدیدی که قرار است برای مدت زمانی طولانی داشته باشید آماده کنید. به خاطر داشته باشید که یک یا دو سال درمان در مقایسه با ۵۰ سال زندگی کردن با یک لبخند نازیبا چیزی نیست.

یکی از مهم ترین تلاش هایی که در جراحی های بالینی دهانی صورت می گیرد امن و بی خطر و مؤثر حفظ کردن بی حس کننده های موضعی است. فرایندهای دندانپزشکی عموماً تحت بی حس کننده های موضعی انجام می شوند؛ بنابراین اغلب مشکلات مربوط به داروها بروز پیدا می کنند. ضروری است که ارزیابی های قبل از جراحی روی بیمار انجام شوند و ماده درست برای بی حسی موضعی انتخاب شود. مشکلات متعدد شامل حساسیت بیش از حد، آلرژی، دوز بیش از حد، مسمومیت، هماتوم (توده لخته خون)، تریسموس (انقباض و همفشاری عضلات فک)، احساس خارش یا سوزش و مور مور شدن، یا دردهای عصبی می توانند در طول فرایند مشاهده شوند. بنابراین، جراح فک و صورت و ارتودنتیست باید از مشکلات احتمالی و روش های مدیریت آن آگاه باشند.

در این مقاله قصد داریم به بیان مشکلات قبل و بعد از جراحی های فک و صورت در نتیجه استفاده از بی حس کننده های موضعی بپردازیم. اقدامات پیشگیرانه و درمانی نیز مورد تأکید قرار خواهند گرفت.

بی حسی در جراحی فک و صورت

بی حسی در جراحی فک و صورت

بی حس کننده های موضعی

مواد بی حس کننده موضعی از اوایل قرن نوزدهم در دندانپزشکی بالینی مورد استفاده قرار گرفته اند تا درد همراه با جراحی های تهاجمی را تسکین دهند یا از بین ببرند. بی حس کننده های موضعی همواره در جراحی های دهان و فک و صورت استفاده شده اند. علیرغم این موضوع که بی حس کننده های موضعی داروهای قابل اعتماد و مؤثری هستند، اما خطراتی نیز برای آنها گزارش شده اند که جراحان باید از آنها آگاه باشند.

مشکلات همراه با بی حس کننده های موضعی می توانند از نظر سیستمیک و موضعی مورد ارزیابی قرار بگیرند. واکنش های سیستمیک شایع که در نتیجه استفاده از بی حس کننده های موضعی گزارش شده اند عبارتند از واکنش های روانی، مسمومیت سیستمیک، آلرژی، و متهموگلوبینمی متهموگلوبینمی. عوارض جانبی موضعی شایع همراه با بی حس کننده های موضعی که گزارش شده اند عبارتند از درد در محل تزریق، شکستگی سوزن، طولانی شدن بی حسی، و اختلالات حسی متعدد، کم تأثیر بودن، تریسموس، عفونت، اِدِم (تجمع غیر طبیعی مایع در فضای بین یاخته ای)، هماتوم، ضایعات جینجیوال (لثه ای)، آسیب به بافت نرم، و مشکلات چشمی.

بی حسی در جراحی فک و صورت

بی حسی در جراحی فک و صورت

واکنش های روانی

این پاسخ روانی یا با متعادل سازی بدن نسبت به یک موقعیت اضطراب آور همراه است یا در نتیجه ترشح آدرنالین با یک ماده تنگ کننده عروق بوجود می آید. در نتیجه تغییر خلق و خو، ضربان قلب، تعداد تنفس و فشار خون تغییر می کنند. بیماران اغلب یک یک سرخ شدگی مشاهده می کنند که شبیه واکنش های آلرژیک است، به اضافه ، تنفس سریع، حالت تهوع و استفراق. مهم است بیمار را درک کنید و کاری کنید آرام شود. در موارد وخیم تر، واکنش هایی مانند غش و سنکوپ (کاهش ناگهانی قدرت و هشیاری) و تنفس عمیق و طولانی باید حفظ شوند برای پیشگیری از واکنش های روانی، قبل از تزریق داروی بی حس کننده موضعی باید بیمار آرام باشد. استفاده از آرام بخش های خوراکی راهکاری مؤثر برای مدیریت ترس از دندانپزشکی است.

دوز ابتدایی باید به سلامت، سن، وزن، و طول جراحی وابسته باشد. برای بیماران سالم در جراحی های کوتاه مدت تر آنتی هیستامین- دیفن هیدرامین (بنادریل) ۵۰ میلی گرم، یک ساعت قبل از جراحی، جراحی های با طول مدت متوسط (یک تا ۲ ساعت) بنزودیازپین، تریازولام (هالکوین) ۱۲۵/۰ تا ۵/۰ میلی گرم قبل از جراحی تریازولام، برای جراحی های طولانی تر (۲ تا ۴ ساعت) بنزودیازپین مانند لورازپام (آتیوان) ۱ تا ۴ میلی گرم ممکن است ۱ تا ۲ ساعت قبل از جراحی یا ۳۰ تا ۶۰ دقیقه قبل برای آماده سازی های زیر زبانی ممکن است توضیح داده شوند و داده شوند. از نظر داروشناسی، برای بیماری که تا حدود متوسط از دندانپزشکی اضطراب دارند، می توان از بی حس کننده ها و آرام بخش ها استفاده کرد و بیمارانی که اضطراب شدیدی دارند یا بیمارانی که فوبیا دارند می توان از بیهوشی عمومی استفاده کرد.

مسمومیت سیستمیک

مسمومیت سیستمیک با بی حس کننده های موضعی زمانی بروز پیدا می کند که داروی بی حس کننده با غلظت کافی در سطح خون به سیستم عصبی مرکزی و سیستم قلبی عروقی می رسد.

مشخصه اصلی علائم و نشانه های اولیه علائم و نشانه های سیستم عصبی مرکزی هستند از جمله برافروختگی و تشنج و در ادامه از دست رفتن هشیاری و ایست تنفسی. این علائم و نشانه ها اغلب با علائم قلبی عروقی همراه هستند مانند فشار خون بالا، طپش قلب و انقباضات بطنی زودرس. علائم و نشانه های بالینی معمولاً علائم و نشانه های عینی از خود نشان می دهند مانند حرف زدن سریع، لرز و تکان در اندام ها.

عوامل تعیین کننده با سن، وزن، داروهای دیگر، جنسیت، وجود بیماری، ژنتیک، انعطاف پذیری، غلظت، دوز، نحوه اعمال داروی بی حس کننده، میزان تزریق، عروق محل تزریق، و وجود منقبض کننده های عروق همراه هستند.

برای پیشگیری از مسمومیت سیستمیک، بیمار باید مورد ارزیابی قرار بگیرد. حجم داروی بی حس کننده موضعی باید کاهش داده شود، بیماران کم سن یا کم وزن نباید چهار ربع ساعت کامل تنها تحت بی حس کننده های موضعی قرار داشته باشند؛ تکنیک های صحیح و آرام تزریق، تنظیم دوز تقسیم بر تکنیک های اعمال و هواگیری، استفاده از مواد با میزان مسمومیت پایین مانند روپیواکایینropivacaine  و لووبوپوواکائین levobupivacaine، و انجام تست هواگیری توصیه می شوند. برای پیشگیری از مشکلات دوزهای سمی، اینطور باید آموزش داده شود که برای افراد بزرگسال سالم، حداکثر دوز بی خطر توصیه شده لیگوکائینlignocaine  ۲% در آدرنالین ۱:۸۰,۰۰۰ چهار و نیم کارتریج ۲ یا ۲/۲ میلی لیتر (لیگوکائین ۱۸۰ تا ۱۹۸ میلی گرم)؛ برای پریلوکائین ۳% و فلیپرسین felypressin 0.03 i.u./mL، حداکثر دوز بی خطر ۴۰۰ میلی گرم است (شش کارتریج ۲ میلی لیتری). رهکار دیگر برای کاهش مسمومیت، استفاده از راهنمای هر کیلو ۱th/1 کارتریج به عنوان راهنما برای حداکثر دوز.

دندانپزشک ها باید آگاه باشند که دوزهای زیاد بی حس کننده های موضعی در حالی که این مواد غلظت بیشتری دارند تا نفوذ آنها را تسعیل سازد، ممکن است منجر به تأثیرات سمی، مخصوصاً در کودکان شود.

درمان در مطب شامل حمایت مجرای تنفسی، استفاده از اکسیژن ۱۰۰ درصد، موقعیت خوابیده به پشت، و جلوگیری از بروز آسیب در صورت بروز تشنج، درمان های تشنج (بنزودیازپین benzodiazepines یا تیوپنتال thiopental؛ پروپوفول propofol نمی تواند در بیمارانی استفاده شود که فشار خون و ضربان قلب ثابتی ندارند). در صورت بروز آریتمی شدید فشار خون، تزریق ۵/۱ میلی گرم امولسیون لیپیدی ۲۰% طی تقریباً یک دقیقه و سپس شروع با تزریق مداوم با ۰٫۲۵ mL/kg/min = 1000 mL/h).

بی حسی در جراحی فک و صورت

بی حسی در جراحی فک و صورت

آلرژی به ماده بیحسی

آلرژی یکی دیگر از واکنش های حساسیت زیاد است که با مکانیزم های ایمنی آغاز می شود که با قرار گرفتن در معرض عوامل حساسیت زای خاص بروز پیدا می کنند؛ که قرار گرفتن مجدد در معرض آنها باعث می شود قابلیت واکنش نشان دادن بالا برود. شیوع واکنش های آلرژیک به گروه آمید بی حس کننده های موضعی نادر است. پیش بینی شده است که کمتر از ۱% از همه مشکلای که بروز پیدا می کنند در نتیجه آلرژی هستند. تصور می شود برخی از آلرژی ها در حقیقت ناشی از اضطراب باشند.

بی حس کننده های موضعی از نوع استر Ester بیشتر از بی حس کننده های موضعی از نوع آمید amide حساسیت زا هستند. بنابراین، بی حس کننده های از نوع آمید به صورت گسترده مورد استفاده قرار می گیرند، که از بین آنها لیدوکائینlidocaine  رایج ترین ماده بی حس کننده حاوی اپی نفرینepinephrine  برای درمان های دندانپزشکی است. واکنش های معکوس به بی حس کننده های موضعی با محافظت کننده ها (مانند متیل- پی- هیدروکسی بنزوات)، آنتی اکسیدان ها (مانند بیسولفات bisulfate)، ضد عفونی کننده ها (مانند کلرهگزیدین chlorhexidine)، تنگ کننده عروق (مانند سولفیت ها sulfites)، و دیگر آنتی ژن ها مانند لاتکس، و خود داروهای بی حس کننده موضعی مشاهده می شوند.

بی حسی در جراحی فک و صورت

بی حسی در جراحی فک و صورت

واکنش های آلرژیک ممکن است شامل علائم و نشانه های خفیف مانند کهیر، التهاب و سرخی پوست، درد شدید، و نیز واکنش های شدید به شکل آنژیوادم angioedema و/ یا اختلال تنفسی. حتی واکنش های آنافیلاکتیک شدیدتر که زندگی را تهدید می کنند عبارتند از علائم آپنه، فشار خون خیلی پایین، و از دست دادن هشیاری. به منظور تشخیص آلرژی ها، تست پوستی پریک skin prick test تأیید شده ترین روش ممکن است. وقتی مشخص می شود که نتایج تست پوستی منفی هستند، تست های پوستی داخل جلدی ntradermal testing باید انجام شوند و برای بیمارانی که سابقه آلرژی به بی حس کننده های موضعی را دارند، انجام این تست ها ضروری است.

در بیمارانی که تست های آلرژی آنها منفی بوده است باید درمان های زیر انجام شوند:

درمان ابتدایی برای واکنش آلرژی به در مطب این است که در گام نخست باید ماده ای که عامل حساسیت بوده است برطرف شود. برای مدیریت علائم و نشانه های خفیف آنتی هیستامین- دیفن هیدرامین (بنادریل) ۲۵ تا ۵۰ میلی گرم خوراکی یا تزریقی وریدی باید داده شوند. علاوه بر این، کرم هیدروکورتیزون نیز ممکن است برای تسکین خارش و سرخی پوست تجویز شوند. در مواردی که زندگی بیمار در خطر است، حمایت های اساسی مانند اپی نفرین ۳/۰ تا ۵/۰ میلی گرم عضلانی یا زیر جلدی، و خدمات بستری ارائه شوند.

آنافیلاکسی (حساسیت شدید به پروتئین ها) یکی از واکنش های حساسیت بیش حد است که به صورت مزمن می تواند زندگی بیمار را به خطر بیاندازد. علائم بالینی آنافیلاکسی آنافیلاکسی به سیستم اندام های درگیر بستگی دارند. آسم همزمان کنترل نشده، اختلالات ماست سل، و بیمارانی که آلرژی های خاص دارند مانند حساسیت به بادام زمینی از جمله عوامل خطرزا برای آنافیلاکسی هستند. در مدیریت اورژانسی آنافیلاکسی در مطب، باید دستورالعمل های ایمنی شناسی بالینی و آلرژی باید در این گام ها گنجانده شوند، بیمار باید صاف خوابانده شود، علاوه بر این، در مورد مشکلات تنفسی، به بیمار اجازه داده می شود بنشیند. آدرنالین رقیق شده ۱:۱۰۰۰ (هر دوز ۰٫۰۱ mg/kg up to 0.5 mg) باید با سرنگ یک میلی لیتر، سوزن گیج ۲۱، به صورت عضلانی تزریق شود، و تا جای لازم باید هر ۵ دقیقه تکرار شود. توصیه دیگر این است که برای کودکان و افراد بزرگسالی که ۳۰ کیلوگرم یا بالاتر هستند باید اپی نفرین ۳/۰ میلی گرم استفاده شود. برای بیمارانی که ۱۵ تا ۳۰ کیلوگرم هستند، دوز اپی نفرین ۱۵/۰ میلی گرم است. استفاده از تزریق خودکار آدرنالین نیز می تواند انتخاب شود، که اساساً برای بیمارانی استفاده می شود که حساسیت شدید دارند.

برای آنافیلاکسی، تنها در صورت پایین بودن فشار خون بیمار، یا بیمارانی که دچار ایست قلبی ریوی می شوند، یا بیمارانی که به خاطر تأثیرات احتمالی سوء قلبی عروقی تزریق وریدی آدرنالین به دوزهای مختلف آدرنالین ضلانی پاسخ نمی دهند، آدرنالین باید از طریق وریدی وارد بدن شود

اختلال مفصل فکی گیجگاهی TMD چیست؟

TMJ اسم مخففی است که برای مفصل فکی گیجگاهی Temporomandibular Joint انتخاب شده است. این مفصل پیوند بین فک U شکل پایین (مندیبل) با جمجمه است. این مفصل فوق العاده پیچیده است زیرا اجازه می دهد فک بچرخد و حرکاتی مانند باز و بسته کردن دهان و لغزیدن به طرفین و نیز جلو و عقب را ممکن سازد. علاوه بر پیچیدگی این مفصل، این مفصل پیوسته در طول روز برای حرف زدن جویدن، و در برخی بیماران برای دندان قروچه مورد استفاده قرار می گیرد.

بسیاری از افراد راجع به مشکل مفصل فکی گیجگاهی چیزهایی شنیده اند- که توصیف آن تحت عنوان اختلال مفصل فکی گیجگاهی TMD (Temporomandibular Disorder) صحیح تر است. مشکل اختلالات مفصل فکی گیجگاهی اختلالات عضلات فک، مفاصل فکی گیجگاهی، و اعصابی هستند که با درد مزمن صورت ارتباط دارند. هر گونه مشکلی که مانع کار کردن سیستم پیچیده عضلات، استخوان ها، و مفاصل با یکدیگر و به صورت هماهنگ شود ممکن است منجر به بروز اختلالات فکی گیجگاهی شود.

مفاصل فکی گیجگاهی دو مفصلی هستند که فک پایین شما را به جمجمه متصل می کنند. بویژه، آنها مفاصلی هستند که در جلوی هر گوش می لغزند و می چرخند. آنها فک پایین (مندیبل) و استخوان گیجگاهی (طرفین و پایه جمجمه) را شامل می شوند. مفاصل فکی گیجگاهی از جمله پیچیده ترین مفاصل بدن هستند. این مفاصل، در کنار چند عضله دیگر، اجازه می دهند مندیبل به بالا و پایین، طرفین، و جلو و عقب حرکت کند. وقتی مندیبل و مفاصل به درستی صاف باشند اعمال نرم عضلات می تواند اتفاق بیفتد. این اعمال عبارتند از جویدن، حرف زدن، خمیازه کشیدن، و قورت دادن. اما گاهی اوقات، این ساختارها (عضلات، دیسک، استخوان فک، استخوان گیجگاهی) صاف نیستند. آنها به خوبی با یکدیگر کار نمی کنند. سپس ممکن است مشکلات متعددی بروز پیدا کنند.

  • درد میوفاسیالMyofascial. این شایع ترین شکل اختلال فکی گیجگاهی است. این اختلال منجر به بروز ناراحتی یا درد در بافت های همبندی می شود که روی عضلات (fascia) و عضلاتی را پوشش می دهند که عملکرد فک، گردن، و شانه را کنترل می کنند.
  • اختلال درونی مفصل. به این معناست که مفصل جابجا شده است یا دیسک از جای خود خارج شده است. دیسک غضروف ضربه گیری است که بین سر استخوان فک و جمجمه قرار گرفته است. یا ممکن است به معنای یک آسیب یا ضربه به کندیل باشد. این بخش سری گرد استخوان فک است که به استخوان گیجگاهی جمجمه متصل شده است.
  • بیماری مخرب مفصل. این بیماری شامل ورم استخوان ها و مفاصل یا آرتریت روماتوئید در مفصل فک است.

ممکن است شما یکی یا چند تا از این مشکلات را به طور همزمان داشته باشید.

علل بروز اختلالات مفصل فکی گیجگاهی کدامند؟

علت بروز اختلالات مفصل فکی گیجگاهی را نمی توان به یک دلیل خاص محدود کرد. بنابراین به عنوان یک مشکل چند عاملی تلقی می شود، زیرا عوامل رفتاری، احساسی، بایت، و دیگر عوامل فیزیکی متعددی می توانند با این اختلال ارتباط داشته باشند.

در برخی موارد، دلیل اصلی و واقعی این اختلال ممکن است واضح یا شفاف نباشد. گاهی اوقات، دلیل اصلی کشش زیاد روی مفاصل فک و گروه عضلاتی است که جویدن، قورت دادن، و گفتار را کنترل می کنند. این کشش ممکن است در نتیجه براکسیسم بوجود بیاید. براکسیسم به فشردن و ساییدن دندان ها از روی عادت و به صورت غیر عادی روی یکدیگر گفته می شود. اما آسیب به فک، سر، یا گردن می تواند منجر به بروز اختلالات مفصل فکی گیجگاهی شود. آرتروز و جابجا شدن دیسک های مفاصل فک ها نیز می توانند منجر به بروز درد مفصل فکی گیجگاهی شوند. در موارد دیگر، شرایط دیگری که منجر به بروز درد می شوند، از جمله فیبرومیالژیا fibromyalgia  یا سندروم روده تحریک پذیر  irritable bowel syndrome ممکن است با درد مفصل فکی گیجگاهی همپوشانی پیدا کنند یا موجب وخیم تر شدن آن شود. مطالعه اخیرا انجمن ملی تحقیقات دندانپزشکی و کرانیوفاشیال موفق به شناسایی عوامل بالینی، روانی، حسی، ژنتیکی و سیستم عصبی شده است که ممکن است فرد را بیشتر در معرض خطر پیشرفت اختلال فکی گیجگاهی مزمن قرار دهند.

نقشی که بایت در این اختلال ایفا می کند هنوز مورد بحث است. اما هنوز لازم است روی ان تأکید شود زیرا برخی از بیماران انتخاب می کنند از بریس ها برای کمک به برطرف شدن مشکلات فکی گیجگاهی خود استفاده کنند. تغییراتی که با بریس ها در صاف کردن دندان ها و بایت ایجاد می شود ممکن است در حقیقت کمکی به درمان اختلالات مفصل فکی گیجگاهی نکنند.

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی و درمان ارتودنسی

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی و درمان ارتودنسی

علائم و نشانه های اختلالات مفصل فکی گیجگاهی کدامند؟

در زیر به برخی از شایع ترین علائم و نشانه های اختلالات مفصل فکی اشاره خواهیم کرد:

  • ناراحتی یا سوزش فک (اغلب در هنگام صبح یا اواخی عصرب شایع تر است)
  • سر درد
  • دردی که به پشت چشم ها، داخل صورت، شانه، گردن، یا پشت پخش می شود
  • درد گوش یا صدای زنگ داخل گوش ها (که در نتیجه عفونت کانال داخلی گوش بوجود نیامده است)
  • صدای کلیک یا خارج شدن فک
  • قفل شدگی فک
  • محدود شدن حرکات دهان
  • ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر
  • سر گیجه
  • حساسیت دندان بدون وجود هیچ گونه بیماری دهان
  • بی حسی یا احساس گزگز در انگشتان
  • تغییر در نحوه قرار گیری دندان های فک های بالا و پایین روی یکدیگر

علائم و نشانه های اختلال مفصل فکی گیجگاهی ممخکن است مانند علائم دیگر شرایط یا مشکلات سلامتی به نظر برسند. برای تضخیص صحیح لازم است به پزشک یا دندانپزشک مراجعه نمایید.

آیا اختلالات مفاصل فکی گیجگاهی به استفاده از بریس ها مربوط است؟

ارتباط بین مشکلات مفاصل فکی گیجگاهی و استفاده از بریس ها همواره موضوع بحث برانگیری بوده است. شواهد قابل توجهی در این زمینه وجود دارد، زیرا این برای دندانپزشکان، ارتودنتیست ها و برای عموم اهمیت حیاتی دارد که از هر گونه ارتباطی بین بریس ها و مشکلات مفاصل فکی گیجگاهی آگاه باشند.

نقش بریس ها در بروز اختلالات مفصل فکی گیجگاهی به صورت گسترده ای مورد مطالعه و بررسی قرار گرفته است. شواهد بی شمار و قانع کننده ای وجود دارند مبنی بر اینکه به طور کلی بریس ها بعداً منجر به افزایش خطر گسترش اختلالات مفصل فکی گیجگاهی نمی شوند. مطالعه ای که در اینجا به آن اشاره شد مروری مقایسه ای از چندین مطالعه ای بود که قبلاً انجام شدخ بودند. نتایج تقریباً ۱۳۰۰ بیمار از گوشه و کنار دنیا ارائه شدند، که با طرح های مختلفی درمان شده بودند (کشیدن دندان، درمان های بدون کشیدن دندان، ابزارهای مختلف).

پیچیدگی مفصل فکی گیجگاهی و موقعیت هایی که در خصوص علل احتمالی بروز مشکلات مفصل فکی گیجگاهی وجود دارند ممکن است به طور کامل واضح و شفاف نباشند. با این حال، مطالعات متعددی وجود دارند که این حقیقت را تأیید می کنند که عوامل متعددی منجر به بروز مشکلات فکی گیجگاهی می شوند، و تغییراتی که در طول استفاده از بریس ها اتفاق می افتند تدریجی هستند که به طور کلی اجازه می دهند مفاصل فکی گیجگاهی بدون هیچ مشکلی تطبیق پیدا کنند.

تجربیات دندانپزشکان و ارتودنتیست های متعدد نشان می دهند که اگر اختلالات مفاصل فکی گیجگاهی رخ دهند به نظر می رسد که در بیماران خانم در سنین میانه های نوجوانی بیشتر رخ دهد، که حدوداً همان زمانی است که بریس ها برداشته می شوند. علاوه بر این متوجه شده اند که وقتی بیمار فکر می کند درد مفصل دارد، بیشتر پیش آمده است که این درد به عضلات آنها بر می گردد. به این موضوع به این صورت نگاه کنید که، اگر شما در حین دویدن عضلات پشت ران پای خود را بکشید و به دویدن ادامه دهید، هرگز بهبود پیدا نخواهد کرد و همچنان درد خواهد داشت. اگر به یکی از عضلاتی که برای جویدن استفاده می شوند آسیب برسانید، با جویدن با آن، شما هنوز هم در حال ادامه دادن “دویدن” هستید. در اکثر موارد می توانید از داروهای ضد التهاب مانند موترین برای آرام کردن آن استفاده کنید و کاملاً واضح است که باید از جویدن های مکرر مانند آدامس اجتناب نمایید. اصلاح اختلال مفصل فکی گیجگاهی واقعی موقعیت پیچیده ای است، اما خوشبختانه اکثر بیماران مشکلات عضلانی دارند که به راحتی قابل درمان است. علاوه بر این، باید بدانید که هیچ تخصص ویژه شناخته شده ای برای مفصل فکی گیجگاهی یا اختلالات مفصل فکی گیجگاهی وجود ندارد، اما می توانید به دندانپزشک یا ارتودنتیست هایی مراجعه کنید که در تبلیغات خود به این مهارت اشاره می کنند. تنها دریافت محافظ دندان شبانه ممکن است پاسخ لازم نباشد همانطور که مقصر دانستن بریس ها ممکن است پاسخ نباشد. اگر هر پرسشی دارید با ارتودنتیست خود تماس بگیرید.

آیا درمان ارتودنسی می تواند به بهبود اختلالات مفصل فکی گیجگاهی کمک کند؟

از آنجا که اختلالات مفصل فکی گیجگاهی در نتیجه مشکلاتی بوجود می آیند که برای بایت وجود دارند، بریس ها می توانند برای صاف کردن دندان ها و کاهش علائم کمک کنند. بسیاری از افراد وقتی برای صاف کردن دندان های خود، نه تنها در دندان های مجاور بلکه دندان های فک مقابل در فک دیگر، درمان ارتودنسی انجام می دهند یا به طور کامل بهبود پیدا می کنند یا علائم TMD آنها کاهش پیدا می کند. به محضی که دندان ها به درستی صاف می شوند و به درستی تغییر وضعیت می دهند، مفصل فکی گیجگاهی به جای درست خود باز می گردد. این باعث می شود بروز علائم و نشانه ها کاهش پیدا کنند یا متوقف شوند، در حالی که از ساییدگی غیر عادی دندان ها پیشگیری می کند، که اغلب وقتی آنها صاف نیستند اتفاق می افتد.

اختلال مفصل فکی گیجگاهی چگونه تشخیص داده می شود؟

روش های مختلفی برای تشخیص اختلالات مفصل فکی گیجگاهی استفاده می شوند. این روش ها عبارتند از:

  • سوابق پزشکی. دندانپزشک یا پزشک شما راجع به داشتن سوابق درد صورت یا فک در گذشته هنگام جویدن، گاز زدن، یا باز کردن دهان سوأل خواهد پرسید. از شما سوأل خواهد شد که آیا صدای کلیک یا هر صدای دیگری هنگام باز و بسته کردن دهان داشته اید.
  • معاینات فیزیکی. پزشک شما بررسی خواهد کرد که آیا شما هنگام حرکت فک خود درد فک یا صورت دارید، یا آیا می توانید دهان خود را کامل باز کنید. علاوه بر این، وی صداهای مفاصل فکی گیجگاهی را هنگام باز یا بسته کردن دهان چک خواهد کرد.
  • تست های تصویری. تصاویر رادیو گرافی با اشعه ایکس، سی تی اسکن ها، و ام آر آی ممکن است برای تأیید تشخیص مورد استفاده قرار بگیرند.
اختلالات مفصل فکی گیجگاهی و درمان ارتودنسی

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی و درمان ارتودنسی

اختلالات مفصل فکی گیجگاهی چگونه درمان می شوند؟

درمان به علائمی که بیمار دارد، سن، و سلامت عمومی بیمار بستگی خواهد داشت. علاوه بر این، به مقدار وخامت شرایط بستگی خواهد داشت. دندانپزشک یا ارتودنتیست ممکن است برای بیمار طرح درمانی پیشنهاد دهند یا بیمار را به پزشک یا دندانپزشکی ارجاع دهند که در زمینه درمان اختلالات مفصل فکی گیجگاهی آموزش های اضافی دیده باشند. درمان های این مشکل عبارتند از:

  • استراحت دادن به مفصل فکی گیجگاهی
  • استفاده از داروهای مسکن
  • روش های آرام سازی و مدیریت استرس
  • تغییرات رفتاری (به منظور کاهش یا توقف دندان قروچه)
  • فیزیو تراپی
  • استفاده از ابزارهای ارتودپدی یا محافظ دندان (به منظور کاهش ساییدن دندان ها روی یکدیگر)
  • آموزش ژست یا نحوه قرار دهی دندان ها روی یکدیگر
  • تغییر در رژیم غذایی (برای استراحت دادن به عضلات فک)
  • کیشه های یخ یا آب گرم
  • جراحی

علائم و نشانه های اختلالات فکی گیجگاهی می توانند در زمان هایی که فرد استرس و اضطراب دارد مجدداً باز گردند. آگاه بودن از اینکه چه عواملی منجر به افزایش علائم و نشانه های اختلالات مفصل فکی گیجگاهی می شوند می تواند کمک کننده باشد، بنابراین می توان کاری انجام داد تا از بروز مجدد آنها جلوگیری کرد.

آیا برای کاشت براکت ارتودنسی کشیدن دندان الزامی است؟

بسیاری از بیمارانی که به دنبال بریس های لینگوال (پشت دندانی یا مخفی) هستند، نگران این موضوع هستند که آیا لازم است یک یا چند دندان آنها کشیده شود یا خیر. پاسخ به این پرسش به وضعیت منحصر بفرد دندان های شما و نیز اهداف درمان ارتودنسی بستگی دارد. ما در این مقاله برای شما توضیحاتی ارائه خواهیم داد که در گرفتن تصمیم درست به شما کمک خواهد کرد.

چه زمانی دندان حتما باید کشیده شود؟

به طور کلی، انجام درمان های ارتودنسی وقتی راحت تر است که هیچ کشیدن دندانی لازم نباشد. با این حال، چند موقعیت ویژه وجود دارند که ممکن است کشیدن یک یا چند دندان لازم باشد تا بتوان به اهداف ظاهری دست پیدا کرد و به لبخند سالم مطلوب رسید. این موارد عبارتند از:

کشیدن دندان در ارتودنسی

کشیدن دندان در ارتودنسی

فشردگی و نامرتبی دندان ها

در برخی موارد، مشکل خیلی ساده است، افراد دندان هایی دارند که اندازه آنها نسبت به اندازه قوس دندانی، فک، و صورت آنها بزرگتر است. قوس های دندانی مقداری بزرگتر می شود، اما یک محدودیت وجود دارد. اگر ساختار استخوانی شما، مشخصه های صورت، و اندازه دندان های شما اجازه ندهند دندان های شما صاف شوند و لبخندی بی نقص داشته باشید، ممکن است لازم باشد یک یا چند دندان شما کشیده شوند تا به اهداف خود دست پیدا کنید.

اوربایت یا آندربایت شدید

وقتی تعدادی از دندان های شما جلو آمده تر باشند، ممکن است حرکت دادن آنها رو به عقب و به جای درست و مناسب دشوار باشد. کشیدن تعدادی از دندان ها برای آنکه اجازه دهند فضا و جای کافی برای تغییر وضعیت یا صاف کردن دندان ها بوجود بیاید ممکن است تنها راهی باشد که اطمینان حاصل می نماید که نتایجی بدست خواهند آمد از نظر زیبایی رضایت بخش خواهند بود.

عدم تناسب و هماهنگی بایت و عدم تقارن های دیگر

در بسیاری موارد، مشکلات ارتودنتیک بیشتر از صرفاً زیبایی هستند. ممکن است فک به درستی صاف نشود، یا در غیر اینصورت، ممکن است یک دست دندان کامل به شکلی جذاب درون آن جا نشوند. در چنین مواردی، کشیدن یک یا چند دندان ممکن است فضای بیشتری برای ارتودنتیست شما فراهم آورد تا اقدامات ارتودنتیک خود را انجام دهد، تا نتایج جذاب و کاملاً صاف و یکدستی فراهم آورند.

مشکلات دندانی مانند نهفتگی دندان

زمان هایی وجود دارند که وقتی تعدادی از دندان ها در شرایطی وجود ندارند که به اندازه کافی برای آنها خوب باشد تا بتوانند با استفاده از هر گونه اقدام ارتودنتیک صاف شوند. این دندان ها معمولاً آنقدر بیمار هستند که احتمال از دست رفتن آنها خیلی زیاد خواهد بود، حتی اگر ظاهر آنها هنوز اینطور به نظر نرسد. کشیدن این دندان ها قبل از آغاز درمان ارتودنسی مانع درد زیاد و نیاز به درمان های بعدی خواهد شد.

دلایل دیگر برای کشیدن دندان عبارتند از:

  • فک به اندازه کافی بزرگ نیست تا همه دندان ها را درون خود جای دهد.
  • دندان بد شکل است یا نسبت به دندان های دیگر خیلی بزرگ یا خیلی کوچک است.
  • دندان به خاطر همپوشانی یا مال اکلوژن پوسیده شده یا آسیب دیده است.
  • صاف کردن همه دندان ها بدون کشیدن برخی از آنها در دراز مدت بی ثباتی بوجود خواهد آورد.

اگر درمورد اینکه آیا کشیدن دندان قبل از دریافت بریس های دندانی لازم و ضروری است یا خیر پرسش یا نگرانی دارید، مهم است راجع به آن با ارتودنتیست خود صحبت کنید. نتخصص ارتودنسی به شما کمک خواهد کرد تا طرح درمانی بریزد که با اهداف درمان شما و وضعیت کنونی سلامت شما بیشترین تناسب را داشته باشد.

کشیدن دندان در ارتودنسی

کشیدن دندان در ارتودنسی

حین کشیدن دندان چه اتفاقی می افتد؟

  • بسیاری از افراد از فرایندهای دندانی می ترسند. با این حال، داشتن دندان های سالم و متعادل برای داشتن نتایج موفقیت آمیز اقدامات ارتودنتیک ضروری است. آیا این فرایند بی خطر است؟ آیا کشیدن دندان درد دارد؟ کسب اطلاعات بیشتر درمورد کشیدن دندان ها، از جمله اینکه از فرایند چه انتظاری باید داشت و نیز اینکه مراقبت های پس از کشیدن دندان به چه صورت خواهند بود، اغلب باعث می شوند این فرایند کمتر ترسناک باشد. قبل از انجام فرایند کشیدن دندان، برای بیمار بی حس کننده موضعی، و در برخی موارد مسکن، تزریق خواهد شد. بعلاوه، برخی افراد به طور کامل بیهوش می شوند تا در طول فرایند خواب کامل باشند. در اکثر موارد، پاسخ به این پرسش “آیا کشیدن دندان درد دارد؟” به صورت اطمینان بخشی “خیر” خواهد بود.
  • سپس جراح دهان و دندان، دندان را خواهد کشید و حفره دندانی به جا خواهد ماند که با یک گاز استریل پوشانده و پانسمان خواهد شد. برخی افراد ممکن است تعدادی بخیه کوچک در آن منطقه داشته باشند. مراقبت های پس از کشیدن دندان اغلب راحت و ساده هستند. اکثر افراد داروهای مسکنی که توسط دندانپزشک برای آنها تجویز شده اند را مصرف می کنند. بعلاوه، یخ نیز می تواند کمک کننده باشد. به علت سوزش دهان، برخی افراد نیاز خواهند داشت به مدت چند روز غذاهای نرم و سرد بخورند. علاوه بر این، ممکن است لازم باشد از فعالیت هایی پرهیز نمایید که شامل مکیدن یا تف کردن باشند، مانند خوردن مایعات با نی، زیرا این کارها می توانند موجب شل شدن لخته های خون درون حفره های دندانی شوند و منجر به بروز شرایط دردناکی به نام خشکی حفره دندان شود.

روش هایی برای کاهش نیاز به کشیدن دندان برای درمان ارتودنسی

آیا سیستم دیمون کار می کند؟

یکی از شناخته شده ترین گزینه های این روزها برای درمان های ارتودنتیک سیستم دیمون نامیده می شود. این روش خاص ثابت شده است که می تواند برای بیماران بهترین شکل صاف شدن دندان ها را ارائه دهد بدون نیاز به کشیدن هیچ دندانی قبل از نصب بریس های ارتودنسی. این سیستم ممکن است با استفاده از سخت افزارهای شفاف یا فلزی روی دندان ها اعمال شود. علاوه بر این، بیمار قادر خواهد بود رنگ های مختلفی برای بندها انتخاب نماید تا ظاهر و سبک منحصر بفردی خلق نماید. این یک سیستم ساده و قدرتمند است که کمک می کند بهترین نتایج با کمترین زمان درمان و کمترین ناراحتی حاصل شوند.

کشیدن دندان در ارتودنسی

کشیدن دندان در ارتودنسی

سیستم اینویزیلاین

سیستم اینویزیلاین برای الاینرها، جایگزینی کاملاً متفاوت برای بریس های سنتی به بیماران ارائه می دهند بدون آنکه نیاز باشد از هیچ نرم افزار فلزی یا شفافی استفاده شود. در این سیستم از سخت افزارهایی استفاده می شود که سبیه ریتینرها یا محافظ های دهان هستند تا دندان ها را به آرامی به محل درست خود حرکت دهند. از مزایای این سیستم این است که در مقایسه با بریس های سنتی، استفاده از آنها و تمیز نگه داشتن دهان ساده است. می توان از آنها برای بیمارانی استفاده کرد که در سنین نوجوانی قرار دارند و نیز برای افراد بزرگسال. تنها زمانی که استفاده از این نوع ابزارهای ارتودنسی گزینه ای شدنی نیست، زمانی است که بیمار دندان غیر قابل نجات داشته باشد، دندانی که آسیب شدیدی دیده یا در مرحله وخیمی از پوسیدگی به سر ببرد. به طور کلی، اینویزیلاین نیاز به کشیدن دندان را کاهش می دهد زیرا با گسترش فک بیمار به آرامی کار می کند. این کار می تواند فضای کافی برای دندان هایی ایجاد کند که خیلی فشرده و نامرتب هستند و هر گونه نیاز به کشیدن دندان را حذف می کنند.

کشیدن دندان در ارتودنسی

کشیدن دندان در ارتودنسی

تراشیدن و باریک کردن دندان ها

باریک کردن دندان ها یکی دیگر از تکنیک های ارتودنتیک است که می تواند به حداقل رساندن یا اجتناب از نیاز به کشیدن دندان پیشگیری نماید. گاهی اوقات، دلیل اینکه چرا دندان ها داخل دهان فشرده و نامرتب هستند، مربوط به اندازه فک است، و گاهی اوقات بیشتر به اندازه دندان ها ربط دارد. در مواردی که پهنای دندان ها به فشردگی بیش از حد دندان ها مربوط باید، اغلب این امکان وجود دارد که مقدار اندکی از طرفین دندان های مقصر را تراش داد و آنها را باریک کرد. این می تواند برای همه دندان ها فضای بیشتری محیا کند تا راحت تر درون آن رشد کنند بدون آنکه نیاز باشد هیچ دندانی کشیده شود.

آنچه پی بردن به آن عموماً حائز اهمیت است این است که باریک کردن و تراش دندان ها عموماً به مرور زمان و با افزایش سن بیمار نیز اتفاق می افتد. زیرا فرایندهایی مانند جویدن، مسواک زدن، نخ دندان کشیدن، و فعالیت های دیگر منجر به بروز نوعی اصطحکاک روی دندان ها می شوند که می توانند به باریک شدن دندان ها کمک می کنند. اما گاهی اوقات، باریک شدن طبیعی دندان ها هنوز آنقدر کافی نیست یا چاره ای جز صبر کردن وجود ندارد تا این اتفاق به صورت طبیعی رخ دهد و به نتایج ارتودنتیک دست یافت. در این موارد، تراش و باریک کردن دستی دندان ها انتخاب دوم خوبی برای پرهیز از کشیدن دندان ها است.

پالاتال اکسپندر یا وسیع کننده کام

برای بیماران کم سن تر (سنین ۱۶ سال و قبل از آن)، وسیع کننده کام اغلب می تواند مسیری هموارتر فراهم آورد تا از کشیدن دندان پرهیز نمود. وسیع کننده کام برای افزایش عرض سقف دهان عمل می کند، قبل از آنکه در جای خود سفت شود و شکل بگیرد (که معمولاً حدود ۱۶ سالگی اتفاق می افتد). این باعث می شود فضای کافی برای رشد دندان ها ایجاد شود، بدون آنکه خطر فشردگی بیش از حد چندان وجود داشته باشد.

یافتن ارتودنتیست خوب

در نهایت، گوش دادن به حرف های ارتودنتیست هنگام تصمیم گرفتن برای اینکه چه فرایندی باید بخشی از مراقبت های ارتودنتیک شما باشد نقش حیاتی دارد. یک متخصص آموزش دیده بخش ضروری گرفتن تصویر درست است. به همین دلیل مهم است ارتودنتیستی پیدا کنید که برای شما بهترین باشد. اکثر افراد متوجه می شوند که ارتودنتیست خوب این ویژگی ها را دارد:

  • در استفاده از انواع بریس هایی که شما به دریافت آنها علاقه مند هستید مجرب است.
  • قابل اعتماد و باهوش است.
  • در چگونگی تأثیر ارتودنسی روی زیبایی صورت آموزش های لازم را دیده است.
  • در یادگیری تکنیک ها و روش های جدید ممارست دارد.

آیا زمان آن رسیده است به لبخند رویاهای خود دست پیدا کنید؟

بسیاری از افرد بزرگسال دندان هایی دارند که از داشتن آنها خرسند نیستند. برخی از ما اقدام ارتودنتیکی که نیاز داریم را در کودکی و نوجوانی دریافت نمی کنیم؛ برای برخی دیگر نیز اقدامات صورت می گیرد اما دندان ها به تدریج از جای خود خارج می شوند و شکل غیر جذابی به خود می گیرند. علاوه بر مشکلات زیبایی، دندان های کج می توانند منجر به بروز دسته وسیعی از مشکلات سلامتی شوند، از جمله افزایش حفره های دندانی، دشواری در غذا خوردن، درد فک، و حتی جابجا شدگی دندان ها.

گزینه های متعددی وجود دارند که سیم ها و براکت های مشهودی ندارند، مانند بریس های لینگوال و الاینرهای شفاف که در بالا به آنها اشاره شد. این گزینه ها می توانند به افراد بزرگسال کمک کنند تا اقدامات ارتودنسی با کیفیت تر که نیاز دارند را بدون قرار دادن یک سری فلز کاملاً قابل مشاهده داخل دهان برای آنها انجام دهند. آنها به اندازه بریس های سنتی مؤثر هستند و اغلب قابل استطاعت می باشند. یک ارتودنتیست مجرب می تواند به شما کمک کند تصمیم بگیرید چه نوع اقدام ارتودنتیک برای نیازهای شما مناسب تر است.

اگر از لبخند خود رضایت ندارید، گام بعدی چیدن یک برنامه برای مشورت با ارتودنتیست است. صحبت کردن با یک ارتودنتیست می تواند به شما کمک کند تصمیم عاقلانه تری بگیرید. در جلسه مشاوره، ارتودنتیست دندان های شما را معاینه خواهد کرد، و عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس خواهد گرفت تا بایت و ساختار فک شما را ارزیابی نماید. وی توصیه هایی که به شما کمک خواهند کرد دندان های صاف و لبخند جذابی داشته باشید، را به شما ارائه خواهد داد.