در یک نگاه، ایمپلنت های دندانی مزایای متفاوتی برای افرادی دارند که به دنبال جایگزینی برای یک یا چند دندان از دست رفته خود هستند. با این حال، برای آنکه به درستی درک کنید ایمپلنت های دندانی استاندارد طلایی از میان گزینه های جایگزین برای دندان ها هستند، لازم است نگاهی دقیق تر به همه اجزاء ایمپلنت های دندانی داشته باشیم. داشتن نگاهی عمیق به هر یک از اجزاء و درک اینکه عملکرد آنها برای حمایت از کل ترمیم دندانی به چه صورت است، به شما کمک خواهد کرد بیشتر قدر ایمپلنت های دندانی را بدانید.

در ساده ترین حالت، ایمپلنت های دندانی از سه بخش اصلی تشکیل شده اند: فیکسچر، اباتمنت، و بخش زیبایی یا مصنوعی دندان. اکنون اجازه دهید به هر بخش نگاه دقیق تری داشته باشیم تا بیشتر در مورد چگونگی عملکرد این اجزاء با یکدیگر یاد بگیریم.

فیکسچر

فیکسچر که پست ایمپلنت نیز نامیده می شود، یک پیچ کوچک گرد است که داخل استخوان فک جای می گیرد تا به عنوان یک ریشه مصنوعی برای دندان عمل کند. از آنجا که فیکسچر به گونه ای طراحی شده است که از نظر عملکرد دقیقاً شبیه ریشه های دندان های طبیعی باشد، به همین دلیل طراحی آن به صورتی است که دقیقاً مانند ریشه دندان های طبیعی مخروطی شکل به نظر برسد. پست های ایمپلنت های دندانی از تیتانیوم ساخته می شوند که علت آن سازگار بودن این ماده با بدن انسان می باشد. در برخی موارد، آنها با هیدروکسی آپاتیت نیز پوشش داده می شوند، که به پست های ایمپلنت ها کمک می کند با استخوان پیرامون خود جوش بخورند.

فیکسچر ایمپلنت های دندانی در اندازه های مختلفی نیز در دسترس هستند که بسته به نوع دندان یا دندان هایی که قرار است به عنوان جایگزین برای آنها قرار بگیرند انتخاب می شوند، مثلاً دندان های مولر عموماً پست ایمپلنتی با قطر بزرگتر نیاز دارند. در برخی موارد، دندانپزشک شما ممکن است فیکسچرهای زیگوماتیک ایمپلنت های دندانی را به شما توصیه کند. این نوع فیکسچرهای تخصصی بلندتر از فیکسچر ایمپلنت های مرسوم هستند و داخل استخوان فک و استخوان زیگوماتیک جایگذاری می شوند. این نوع ایمپلنت ها اغلب زمانی استفاده می شوند که توده استخوانی کافی درون فک برای کاشت استخوان وجود ندارد.

از بین تمام گزینه هایی که برای جایگزینی دندان های از دست رفته وجود دارند، ایمپلنت های دندانی تنها ترمیم هایی هستند که دارای بخشی می باشند که مانند ریشه های دندان های طبیعی عمل می کنند. پس از جایگذاری پست ایمپلنت درون استخوان فک، این پست طی فرایندی به نام اسئواینتگریشن با استخوان پیرامون خود پیوند خواهد خورد. وقتی پست ایمپلنت جوش خورد، تقریباً عملکردی دقیقاً شبیه ریشه دندان طبیعی خواهد داشت، و امکان عملکرد طبیعی جویدن و نیز ظاهر طبیعی را فراهم خواهد آورد.

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

اباتمنت

اباتمنت یک قطعه متصل کننده کوچک است که بین پست ایمپلنت و قطعه دندان مصنوعی قرار می گیرد. یک سمت آن به گونه ای طراحی شده است که به داخل پست ایمپلنت پیچ می شود، در حالی که سمت دیگر آن برای چسباندن قطعه زیبایی دندانی یا همان دندان مصنوعی استفاده می شود. انواع مختلف اباتمنت ها وجود دارند که ممکن است بسته به نوع دندان مصنوعی که نیاز است حمایت کند انتخاب شوند.

برای مثال، اباتمنتی که برای یک روکش دندانی ممکن است شبیه یک پیچ به نظر برسد، در حالی که اباتمنتی که برای پروتزهای بر پایه ایمپلنت استفاده می شود ممکن است اتصالات خاصی داشته باشد که می توانند داخل پروتز مصنوعی چفت شوند. برخی اباتمنت ها نیز می توانند با زوایای مختلفی کار گذاشته شوند تا این اطمینان حاصل شود که وقتی دندان مصنوعی روی آنها قرار گرفت زیبایی لبخند با همراستا بودن آن با دندان های دیگر حفظ خواهد شد. بسته به تکنیکی که مورد استفاده قرار می گیرد، اباتمنت ها ممکن است همزمان با قرار گیری پست ایمپلنت یا پس از آنکه اسئواینتگریشن اتفاق افتاد به داخل پست پیچ خواهند شد.

اجزاء ایمپلنت دندانی

اجزاء ایمپلنت دندانی

روکش یا دندان مصنوعی

قطعه مصنوعی دندانی ایمپلنت بخش قابل مشاهده آن است که یا روکش، یا بریج دندانی، یا پروتز مصنوعی است. روکش های دندانی عموماً برای جایگزینی تنها یک دندان یا چند دندان از دست رفته استفاده می شوند که در کنار یکدیگر قرار نگرفته اند، در حالی که بریج های دندانی عموماً برای جایگزینی دو یا چند دندان از دست رفته استفاده می شوند که در کنار یکدیگر قرار داشته اند. در نهایت، پروتزهای مصنوعی برای جایگزینی یک یا دو قوس دندانی کامل استفاده می شوند. اگر روکش یا بریج کار گذاشته شود، دندانپزشک شما قطعه مصنوعی را با پیچ یا چسب روی اباتمنت متصل خواهد کرد. با این حال، اگر پروتز مصنوعی استفاده شود به احتمال زیاد روی اباتمنت چفت خواهد شد. گرچه پروتزهای مصنوعی معمولی و نمونه ای که بر پایه ایمپلنت هستند ظاهراً شبیه به یکدیگر می باشند، اما پروترهای بر پایه ایمپلنت با اطمینان و قدرت بیشتر و خطر کمتری در جای خود باقی می مانند در حالی که پروتزهایی که روی لثه قرار می گیرند هر لحظه ممکن است حین حرف زدن یا غذا خوردن از دهان خارج شوند.

قطعه زیبایی یا مصنوعی که شما روی استفاده از آن برنامه ریزی می کنید، روی تعداد پست های ایمپلنتی که نیاز خواهد بود کاشته شوند تأثیر خواهد داشت. برای مثال، روکش های دندانی نیاز به یک پست ایمپلنت دارند، بریج های دندانی دو یا چند پست ایمپلنت، و پروتز های مصنوعی عموماً ۴ تا ۶ پست ایمپلنت برای هر قوس دندانی نیاز دارند. در نهایت، دندانپزشک به شما توصیه خواهد کرد بهتر است از چه تعداد پست ایمپلنت استفاده کنید تا قطعه مصنوعی انتخابی شما بدون هیچ خطری روی آنها باقی بماند.

اکثر ایمپلنت های دندانی از سه جزء تشکیل شده اند، اما برخی از آنها دو تکه هستند. این ایمپلنت های دندانی به گونه ای ساخته شده اند که پست و اباتمنت یک واحد تکی می باشند. قطعه زیبایی ایمپلنت نیز مستقیماً روی ایمپلنت قرار خواهد گرفت.

شاید اگر شما هم بشنوید قبل از کاشت ایمپلنت های دندانی خود نیاز به جراحی سینوس لیفت دارید بترسید، اما جای هیچ نگرانی نیست، زیرا یک فرایند جراحی نسبتاً متداول است که می تواند کاشت ایمپلنت های دندانی را برای شما ممکن سازد، حتی پس از آنکه استخوان شما دچار تحلیل رفتگی شده باشد. این یک فرایند جراحی است که طی آن در فک بالا و در محل دندان های مولر و پرمولر استخوان جای داده می شود. غشاء سینوس ماگزیلاری رو به بالا برده می شود تا فضای کافی برای استخوان اضافی ایجاد می شود.

سیستم سینوس اجزاء مختلفی دارد اما سینوس های ماگزیلاری هستند که بسیار نزدیک به دندان ها قرار می گیرند. ممکن است گاهی اوقات شما در پی یک احتقان یا سرما خوردگی شدید دندان درد شدیدی را تجربه کنید- علت این است که فشار روی سینوس ها به ریشه دندان های فک بالا منتقل می شود.

اصطلاح فنی که برای این فرایند استفاده می شود “تقویت کف سینوس ماگزیلاری” می باشد، اما ممکن است شما “تقویت سینوس” و “سینوس لیفت” نیز شنیده باشید. یک دندانپزشک که در این زمینه آموزش ویژه دیده باشد، یک پریودنتیست، یا یک جراح دهان می توانند این جراحی را انجام دهند.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

چرا ممکن است انجام جراحی سینوس لیفت لازم باشد؟

تقویت سینوس معمولاً زمانی انجام می شود که بیمار استخوان کافی در فک بالای خود برای حمایت از ایمپلنت های دندانی ندارد. در یک فرایند طبیعی به نام اسئواینتگریشن، ایمپلنت دندانی با استخوان فک جوش می خورد، اما این فرایند تا میزان زیادی به وجود مقدار کافی استخوان بستگی دارد.

ممکن است شما قبل از دریافت ایمپلنت های دندانی نیاز به انجام جراحی سینوس لیفت داشته باشید، اگر:

  • استخوان فک شما قبلاً آسیب دیده باشد، برای مثال، در اثر تروما یا یک کشیدن دندان دشوار.
  • از آن منطقه یک کیست یا تومور برداشته شده باشد.
  • شما در نتیجه پریودنتیت دچار تحلیل استخوان در آن منطقه شده باشید.
  • استخوان شما در نتیجه از دست رفتن دندان دچار تحلیل رفتگی شده باشد (حفره دندان می تواند ۴۰ تا ۶۰ درصد از ساختار استخوان خود را در سه سال نخست پس از خارج شدن دندان از دست بدهد).
  • شما به صورت طبیعی حفره سینوس بزرگ یا استخوان فک نازکی دارید.

البته، همه افرادی که ایمپلنت های دندانی جایگزین دندان های مولر و پرمولر را دریافت می کنند نیاز به این جراحی نخواهند داشت. با این حال، این یک فرایند نسبتاً متداول است.

آماده سازی برای انجام فرایند سینوس لیفت

برای شروع، دندانپزشک جراح شما ابتدا مشاوره اولیه را انجام خواهد داد تا راجع به نیازهای شما با شما گفتگو کند. بخشی از این فرایند گرفتن تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس، و احتمالاً اسکن های CT، برای بررسی وضعیت کنونی فک شما می باشد، برای تأیید اسن موضوع که آیا شما گزینه مناسبی برای فرایند سینوس می باشید.

استخوانی که پیوند زده می شود می تواند منابع مختلفی داشته باشد:

  • استخوان بدن خود شما (یا از بخشی از دهان شما یا استخوان دیگری از شما- اغلب از لگن یا پا)
  • انسان دیگر (افراد ممکن است هنگام مرگ بافت های استخوانی خود را اهداء کنند)
  • استخوان گاو
  • مواد مصنوعی مانند هیدروکسی آپاتیت.

همه این موارد بی خطر می باشند و فراوری می شوند تا اطمینان بوجود بیاید که آنها عاری از هر گونه بیماری هستند.

فرایند جراحی سینوس لیفت

روش های مختلفی برای انجام جراحی سینوس لیفت وجود داد. همه آنها با ایجاد یک برش در لثه ها آغاز می شوند تا بتوان از طریق آن به استخوان زیر دسترسی پیدا کرد. متداول است که دندانپزشک یک حفره پنجره مانند درون استخوان ایجاد می کند و آن را رو به بالا هل می دهد تا حفره سینوس مشاهده شود. غشاء سینوس رو به بالا برده می شود و فضای زیر آن با گرانول های مواد استخوان پیوندی پر می شود. سپس، بافت لثه در جای خود بخیه زده می شود. تکنیکی که دندانپزشک شما استفاده می کند ممکن است بسته به وضعیت شخصی شما متفاوت باشد. در صورت داشتن هر گونه نگرانی، راجع به آن با دندانپزشک خود گفتگو کنید.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

اصلی ترین خطر این جراحی سوراخ یا پاره شدن غشاء است. در برخی موارد نادر این اتفاق رخ می دهد، که می تواند در جای خود بخیه زده شود، یا برای ترمیم آن از یک تکه بافت دیگر استفاده کرد. اغلب جراحی می تواند طبق برنامه ادامه پیدا کند؛ اما در برخی موارد، باید به غشاء زمان داد تا بهبود پیدا کند، قبل از آنکه سینوس لیفت انجام شود.

کاشت ایمپلنت های دندانی

اکثر بیماران باید ۴ تا ۹ ماه برای کاشت ایمپلنت های دندانی صبر کنند. این بازه زمانی شانس جوش خوردن ایمپلنت در جای جدید خود را افزایش می دهد. مدت زمان واقعی که باید صبر کنید به نوع موادی بستگی دارد که برای پیوند استفاده شده اند.

در برخی موارد کاشت ایمپلنت های دندانی به عنوان بخشی از جراحی سینوس لیفت امکان پذیر است- بدون هیچ دوره انتظاری. یک مطالعه که در این زمینه انجام شده است نشان داده است که گرچه این روش نسبتاً امن و بی خطر است، اما در افرادی که ارتفاع استخوان باقی مانده آنها کمتر از ۴ میلی متر باشد، نرخ موفقیت آن پایین تر خواهد بود.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

مزایای سینوس لیفت

بیماری لثه و آسیب ناشی از افتادن دندان را ترمیم می کند.

وقتی بیماری لثه برای یک دوره زمانی نسبتاً طولانی بدون درمان باقی بماند، عفونت می تواند موجب تخریب بافت استخوان فک شود. از دست رفتن دندان ها باعث تخلیه ساختار ضروری ریشه دندان از داخل استخوان فک می شود. وقتی ریشه دندان وجود نداشته باشد تا استخوان به آن پیوند بخورد، در نهایت توسط بدن جذب می شود. در هر دو صورت، از دست رفتن ایتخوان فک باعث خواهد شد حفره سینوس ماگزیلاری پیشروی کند و جای آن را بگیرد.

طی جراحی سینوس لیفت، این مواد از دست رفته استخوان با مواد طبیعی یا مصنوعی جایگزین می شوند. وقتی مواد پیوندی داخل حفره قرار داده می شوند، سینوس ماگزیلاری ارتفاع بیشتری بدست می آورد. پیوند به طور همزمان تولید استخوان طبیعی را تحریک خواهد کرد و اجازه خواهد داد استخوان فک تحلیل رفته احیاء شود.

کاشت ایمپلنت های دندانی را ممکن می سازد.

اگر می خواهید دندان از دست رفته خود را با یک ایمپلنت دندانی جایگزین کنید، باید مقدار کافی استخوان در فک خود داشته باشید تا ساختار ریشه مصنوعی را حمایت کند. با این حال، اگر استخوان کافی وجود نداشته باشد، و سینوس خیلی نزدیک به دهان واقع شده باشد، ایمپلنت های دندانی باقی نخواهند ماند.

وقتی استخوان جدید طی جراحی سینوس لیفت به حفره افزوده می شود، جراحان دهان و دندان ممکن است قادر باشند ایمپلنت دندانی را همزمان قرار دهند. اگر رشد بیشتر استخوان نیاز باشد، اکثر افراد ظرف مدت ۹ ماه پس از جراحی اولیه می توانند ایمپلنت دندانی خود را دریافت کنند.

کاهش خطر آسیب به سینوس

اگر دیواره سینوس ماگزیلا خیلی نازک یا خیلی نزدیک به بالای دهان باشد، قرار دادن ایمپلنت ممکن است به حفره سینوس آسیب وارد کند و باعث بروز یک دسته مشکلات شود. با انجام جراحی سینوس لیفت، حفره فضای بیشتری پیدا می کند، و باعث می شود کاشت بی خطر ایمپلنت امکان پذیر باشد.

جراحی سینوس لیفت چقدر هزینه دارد؟

هزینه نسبی هستند و به پیچیدگی کار و نیز مقدار استخوان پیوندی مورد نیاز بستگی خواهد داشت. اگر به شما گفته شده نیاز به کاشت ایمپلنت های دندانی دارید، باید چک کنید آیا نیاز به فرایندهای آماده سازی مانند پیوند استخوان و جراحی سینوس لیفت دارید.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

مراقبت های پس از جراحی سینوس لیفت

اطلاعات زیر زمانی کاربرد دارند که ارتفاع و پهنای استخوان فک از دست رفته باشد. ماده پیوند کار گذاشته می شود تا به احیاء استخوان فک به منظور آماده سازی برای کاشت احتمالی ایمپلنت به جای دندان یا دندان های از دست رفته کمک کند.

فک بالای شما تحت فرایند تقویت سینوس یا سینوس لیفت قرار گرفته است. این فرایند ارتفاع استخوان از دست رفته در منطقه دندان های مولر اول و دوم، و گاهی اوقات پرمولر دوم را احیاء می کند. این یک فرایند مهم است زیرا کاشت ایمپلنت در منطقه ای را ممکن می سازد که این امکان به دلیل عدم وجود استخوان در نتیجه بزرگ شدن سینوس وجود نداشت.

استخوانی که پیوند زده می شود اغلب ترکیبی از استخوان منجمد- خشک شده، استخوان مصنوعی، و استخوان خود شما می باشد. به همین دلیل، ممکن است دو زخم جراحی داشته باشید: محل اهدا کننده، و محل گیرنده.

از فین یا عطسه کردن از راه بینی خودداری کنید. با دهان باز عطسه کنید. با نی چیزی ننوشید و از تف کردن خودداری کنید. غواصی و پرواز در هواپیماهای تحت فشار نیز ممکن است فشار سینوس را افزایش دهد و باید از انجام آنها خودداری کنید. ضد احتقان هایی مانند Drixoral، Dimetapp، یا Sudafed به کاهش فشار داخل سینوس ها کمک خواهند کرد.علاوه بر این، ممکن است برای شما آنتی بیوتیک تجویز شود.

بهداشت دهانی

به مدت یک روز پس از جراحی، از شستشوی دهان و تف کردن پرهیز کنید. این کارها باعث کنده شدن لخته خون روی محل جراحی و باز شدن زخم می شوند و می تواند خونریزی را طولانی تر و روند بهبود را کندتر نماید. نباید خونریزی قابل توجهی داخل دهان داشته باشید. بزاق دهان می تواند قورت داده شود، حتی اگر اندکی آغشته به خون باشد.

تمیز نگهداشتن دهان پس از جراحی برای کاهش خطر بروز عفونت ضروری است. از یک روز پس از فرایند شستشوی دهان با آب و نمک را آغاز کنید. نصف قاشق چایخوری نمک را در یک فنجان آب ولرم حل کنید و به آرامی دهان را با مقداری از این محلول شستشو دهید، و برای مصرف همه آن پنج دقیقه زمان بگذارید. هر چقدر دوست دارید این کار را طی پنج روز آینده تکرار کنید، اما حداقل چهار تا پنج مرتبه در طول روز و همیشه پس از خوردن غذا آن را انجام دهید.

به مدت ۴۸ ساعت دندان های ناحیه اطراف جراحی را مسواک نزنید. هنگام تخلیه خلط گلو نیز به آرامی برخورد کنید.

برای برخی فرایندهای خاص، پزشکان ممکن است دهانشویه های آنتی بیوتیک (کلرهگزیدین، پریوگراد، پریدکس) تجویز کنند. این دهانشویه باید صبح و قبل از رفتن به رختخواب پس از انجم کارهای روتین بهداشتی دهان استفاده شوند. پس از استفاده از دهانشویه های دارویی از خوردن، نوشیدن، یا شستن دهان اجتناب کنید. استفاده از این دهانشویه ها بیشتر از دو مرتبه در طول روز باعث ایجاد لکه روی دندان ها خواهد شد.

سیگار کشیدن

اگر سیگاری هستید، به مدت حداقل دو هفته پس از جراحی از سیگار کشیدن اجتناب کنید. همانطور که در جلسه مشاوره شما اشاره شده است، کشیدن سیگار به میزان قابل توجهی خطر شکست جراحی پیوند استخوان و تقویت سینوس را کاهش می دهد.

رژیم غذایی

مقادیر زیاد مایعات بنوشید. از نوشیدنی ها و خوراکی های داغ بپرهیزید و روز نخست پس از جراحی باید غذاهای نرم و مایعات مصرف کنید. همه غذاهای جامد را از محل جراحی دور نگهدارید.

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

جراحی سینوس لیفت برای کاشت ایمپلنت

درد

مصرف داروهای مسکن را باید قبل از بین رفتن اثر داروهای بی حسی آغاز کنید. برای دردهای متوسط، ایبوپروفن (ادویل یا موترین) می توانند استفاده شوند. برای دردهای شدید، داروهای تجویزی باید استفاده شوند. اگر آلرژی دارید، یا دندانپزشک دستوری غیر از این به شما داده است، از هیچ یک از داروهای بالا استفاده نکنید. این ممکن است شامل بیمارانی با بیماری های کلیوی و کبدی باشد.

آنتی بیوتیک ها

حتماً برای کمک به پیشگیری از عفونت، آنتی بیوتیک های تجویزی خود را طبق دستور مصرف کنید.

فعالیت

پس از جراحی، فعالیت های فیزیکی خود را در حداقل میزان خود نگهدارید. اگر ورزش می کنید، ممکن است خونریزی یا ضربان در محل جراحی را تجربه کنید. اگر این اتفاق رخ دهد، باید از ادامه ورزش دست بکشید. به خاطر داشته باشید، که احتمالاً تغذیه عادی ندارید و این ممکن است موجب تضعیف بدن شما شود و توانایی بدن شما برای ورزش کردن را بیشتر محدود می کند.

خونریزی

مقداری خون یا قرمزی داخل بزاق دهان به مدت ۲۴ ساعت کاملاً طبیعی است. خونریزی شدید (پر شدن به سرعت دهان از خون) می تواند با ۳۰ دقیقه قرار دادن مستقیم بایت روی گاز استریل روی محل جراحی کنترل شود. به طور کلی، در صورت نیاز تنها فشار اندکی اعمال کنید.

تورم

تورم یک اتفاق طبیعی پس از جراحی است. برای به حداقل رساندن تورم، روی گونه منطقه جراحی کیسه یخ (یا یک کیسه پلاستیکی یا یک حوله پر از یخ) قرار دهید. تا جایی که امکان دارد، ۴۸ ساعت نخست، به طور منظم هر ۲۰ دقیقه با فواصل ۲۰ دقیقه ای کیسه یخ را قرار دهید. عموماً ظرف ۴۸ تا ۷۲ ساعت تورم به اوج خود می رسد و سپس طی ۳ تا ۵ روز بعد کاهش پیدا می کند. اگر تورم سه روز پس از جراحی مجدداً شروع به افزایش کرد، حتماً بلافاصله با دندانپزشک خود تماس بگیرید.

بهبودی پس از جراحی

بلافاصله پس از جراحی ممکن است در ناحیه اطراف آن تورم و خونریزی از دهان یا بینی را تجربه کنید. احتمالاً به مدت چند روز پس از آن ناراحتی احساس خواهید کرد، اما اکثر بیماران ناراحتی چندانی تجربه نمی کنند. در صورت تداوم خونریزی به مدت بیشتر از دو روز، یا وخیم تر شدن درد و تورم، باید بلافاصله با دندانپزشک تماس بگیرید.

خطر عفونی شدن سینوس ها نیز وجود دارد، اما دندانپزشک شما برای محافظت در برابر این اتفاق به شما دارو خواهد داد. شما باید مراقب باشید عطسه یا شدید فین نکنید زیرا این کار می تواند موجب جابجا شدن مواد پیوند یا شل شدن بخیه های شما شود. اگر مستعد آلرژی باشید، احتمالاً جراح شما زمان انجام جراحی شما را در فصلی برنامه ریزی خواهد کرد که آلرژی شما عود نکند.

پس از ۷ تا ۱۰ روز باید به دندانپزشک مراجعه کنید تا بتواند روند بهبود شما را بررسی کند و بخیه های شما را بکشد، اگر به صورت خود به خود حل نشده باشند. لازم خواهد بود طی روند بهبود مراجعات بیشتری به دندانپزشک داشته باشید تا بررسی کند که همه چیز طبق برنامه پیش برود.

آیا شما هم می خواهید با کمک ایمپلنت های دندانی ظاهر و عملکرد دندان های خود را احیاء کنید؟

ایمپلنت های دندانی گزینه هایی فوق العاده برای جایگزینی دندان های از دست رفته با راهکاری دائمی تر هستند که به شما کمک خواهند کرد با اعتماد به نفس و خیال راحت غذا بخورید، حرف بزنید، و لبخند بزنید. آنها به گونه ای طراحی شده اند تا احساس و عملکردی شبیه دندان های طبیعی شما داشته باشند.

اگر می خواهید حرف زدن خود را بهبود دهید و غذا خوردن را نیز راحت تر کنید، قطعاً ارزش دارد که به سراغ ایمپلنت های دندانی بروید زیرا آنها جایگزینی برای بریج های دندانی یا پروتزهای مصنوعی هستند که چندان راحت نیستند. دریافت ایمپلنت های دندانی می تواند سلامت دهان شما و حتی اعتماد به نفس و عزت نفس شما را ارتقاء دهد!

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت دندانی چیست؟

ایمپلنت های دندانی برای جایگزینی یک یا چند دندان آسیب دیده استفاده می شوند، بدون آنکه هیچ یک از دندان های طبیعی به عنوان تکیه گاه قرار بگیرد. آنها راهکاری دائمی تر و طبیعیتر از بریج یا پروتزهای دندانی هستند. علاوه بر این، ایمپلنت های دندانی می توانند برای حمایت از پروتزهای دندانی در جای خود استفاده شوند. آنها می توانند جایگزین دندان های از دست رفته عقب یا جلوی دهان شوند.

در طول جراحی کاشت ایمپلنت های دندانی، با جراحی، ریشه دندان از دست رفته با یک پست کوچک یا چارچوب که داخل استخوان فک شما قرار می گیرد جایگزین می شود، که یک پایه ثابت و با دوام برای دندان جایگزین، مانند روکشی که قرار است روی آن سوار شود، خلق می کند.

ایمپلنت های دندانی مزایای متعددی ارائه می کنند، از جمله با دوام بودن و عملکردی بودن. از آنجا که پست یا چارچوب ایمپلنت محکم درون استخوان فک قرار می گیرد، آنها پایه ای محکم و با دوام ارائه می دهند که درست مانند ریشه دندان های طبیعی عمل می کنند. این به حفظ ساختار استخوان درون فک و حصول هم ظاهر طبیعی تر و هم عملکرد بهتر برای دندان های شما کمک می کند.

با کمی تحقیق و مطرح کردن پرسش های خود از دندانپزشک در یک جلسه مشاوره رایگان، می توانید به هر اطلاعاتی که لازم است بدانید دست پیدا کنید و می توانید تصمیم بگیرید آیا ایمپلنت های دندانی برای شما مناسب هستند یا خیر.

آیا ایمپلنت های دندانی برای شما مناسب هستند؟

آیا شما نیز یک یا چند دندان از دست رفته دارید؟ آیا می خواهید ظاهر خود را بهبود دهید؟ آیا به دنبال راهکاری دائمی تر و طبیعی تر برای دندان های از دست رفته خود هستید که توانایی حرف زدن و جویدن شما را مانند طبیعی بهبود دهد؟

در اکثر موارد، همه افراد به اندازه کافی برای کشیدن دندان و قرار گرفتن تحت جراحی دهان برای کاشت ایمپلنت های دندانی به اندازه کافی سالم هستند. افراد بزرگسالی که لثه های سالم داشته باشند و استخوان کافی برای حمایت ایمپلنت های دندانی خود داشته باشند، ایمپلنت های دندانی راهکاری فوق العاده برای دندان های از دست رفته آنها هستند. علاوه بر این، باید بهداشت دهان را نیز به خوبی رعایت کنید و بتوانید به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کنید. افرادی که زیاد سیگار می کشند، افرادی که از اختلالات مزمن کنترل نشده- مانند دیابت یا بیماری قلبی- رنج می برند، بیماری لثه دارند، یا بیمارانی که پرتو درمانی به ناحیه سر یا گردن برای آنها انجام شده است، و نیز افرادی که عادات بد دهانی مانند دندان قروچه یا جویدن ناخن دارند باید به صورت شخصی مورد بررسی قرار بگیرند. اگر سن شما زیر ۱۸ سال باشد نیز برای دریافت ایمپلنت های دندانی مناسب نیستید زیرا استخوان فک شما هنوز در حال رشد است. اگر قصد دریافت ایمپلنت های دندانی را دارید، با دندانپزشک خود صحبت کنید تا با انجام معاینات بالینی و انجام بررسی های لازم مشخص نماید آیا آنها گزینه مناسبی برای شما هستند.

البته افرادی که استخوان کافی در فک خود برای نگهداشتن ایمپلنت ندارند، می توانند از پیوند استخوان قبل از کاشت استفاده کنند.

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

مزایای ایمپلنت های دندانی

در اینجا ما به بیان برخی از مزایای ایمپلنت های دندانی می پردازیم که بیماران پس از دریافت ایمپلنت دندانی خود آنها را کشف کرده اند:

  • بهبود ظاهر- آنها ظاهر و احساسی درست شبیه دندان های طبیعی برای فرد بوجود می آورند و حتی می توانند به پیشگیری از تحلیل رفتن و آب شدن استخوان فک کمک کنند، در واقع یکی از علائم و نشانه های بالا رفتن سن به تأخیر می افتد. علت این است که آنها با استخوان موجود فک جوش می خورند و به عنوان محرک برای بازسازی استخوان های پیرامون خود عمل می کنند.
  • عملکرد بهتر- ایمپلنت های دندانی می توانند به بهبود حرف زدن کمک کنند و باعث شوند حرف زدن و جویدن راحت تر انجام شوند. پروتزهای مصنوعی که تنها روی لثه ها قرار می گیرند حین حرف زدن می لغزند و و حتی می توانند از دهان خارج شوند و باعث می شوند نتوانید بسیاری از لغات را به خوبی تلفظ کنید یا اینکه نگران بیرون پریدن آنها باشید.
  • ارتقاء اعتماد به نفس- آنها لبخند شما را به شما بازمی گردانند و نیز عملکردی که می تواند به بالا بردن عزت نفس شما کمک کند.
  • راحتی بیشتر- دیگر نیازی نیست از داشتن دنچرها یا همان پروتزهای مصنوعی دندانی احساس شرمندگی کنید و می توانید چسب های به هم ریخته و حجیمی که برای نگهداشتن پروتزها در جای خود نیاز هستند را دور بیندازید.
  • با دوام بودن- ایمپلنت های دندانی بسیار با دوام هستند و با مراقبت های خوب دهان و دندان می توانند چندین سال دوام داشته باشند.
  • سلامت بهتر دهان- ایمپلنت های دندانی، مانند بریج های دندانی، نیازی به تراشیدن یا کاهش سطح دندان های طبیعی ندارند. به همین دلیل همه دندان های طبیعی شما دست نخورده باقی می مانند و این به سلامت دندان های شما در دراز مدت کمک می کند. آنها می توانند به پیشگیری از مشکلات دندانی ناشی از عدم وجود دندان ها کمک کنند.
  • غذا خوردن راحت تر- لغزیدن دنچرها می تواند باعث شود جویدن دشوار شود. ایمپلنت های دندانی درست مانند دندان های خود شما عمل می کنند، و به شما اجازه می دهند غذاهای مورد علاقه خود را با خیال راحت و بدون درد بخورید.
ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت های دندانی چقدر موفق هستند؟

نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی، بسته به محلی که کاشته می شوند متفاوت است، اما به طور کلی، نرخ موفقیت ایمپلنت های دندانی بالای ۹۸% است. با مراقبت های صحیح، ایمپلنت های دندانی می توانند یک عمر دوام داشته باشند.

فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی

نخستین گام در روند کاشت ایمپلنت هایدندانی ایجاد یک طرح درمان شخصی و سفارشی است. این طرح درمان به نیازهای خاص شما می پردازد و توسط یک تیم از متخصصانی انجام می شود که به صورت ویژه برای جراحی های دهان و دندانپزشکی ترمیمی آموزش دیده و در این زمینه ها تجربه دارند. این رویکرد تیمی مراقبت های هماهنگی را بر اساس گزینه ایمپلنتی که برای شما بهتر است ارائه می دهد.

ابتدا جراح در بافت لثه روی حفره دندان از دست رفته برشی ایجاد می کند تا بتواند استخوان را مشاهده کند.    پس از آن باید استخوان برش داده شود و حفره ای برای قرار گیری ایمپلنت درون آن آماده کند. ایمپلنت ریشه دندان، که یک پست کوچک ساخته شده از تیتانیوم است، درون حفره ایجاد شده قرار می گیرد. در انتها بافت لثه مجدداً روی آن قرار می گیرد و بخیه زده می شود. باید چند ماه زمان داده شود تا استخوان پیرامون ایمپلنت رشد کند، با آن جوش بخورد و بهبود پیدا کند تا ایمپلنت به یک پایه محکم داخل استخوان فک تبدیل شود. روند بهبود می تواند بین ۶ تا ۱۲ ماه طول بکشد.

وقتی ایمپلنت با استخوان پیوند خورد، در جراحی دوم مجدداً لثه برش داده می شود تا بتوان ایمپلنت را مشاهده کرد. سپس یک پست متصل کننده کوچک به نام اباتمنت به پست ایمپلنت متصل می شود که وظیفه آن نگهداشتن دندان جدید است. این قطعه بیرون از بافت لثه قرار می گیرد بنابراین لثه اطراف آن شکل داده و بخیه زده می شود. برای قرار دادن روکش جدید روی ایمپلنت باید از دندان های اطراف قالب گرفت تا الگوی بایت بیمار بدست بیاید. دندان یا دندان های جدید بر اساس این الگوی جدید ساخته می شوند. دندان جایگزینی به نام روکش که به اباتمنت چسبانده می شود.

پس از این جلسه باید مدتی زمان سپری شود تا بافت لثه اطراف اباتمنت بهبود پیدا کند و آماده قرار گیری روکش شود.

گاهی اوقات به جای روکش های دندانی تکی، برای برخی بیماران از پروتزهای دندانی متحرک استفاده می شود که با اتصالات چفت مانند خاصی روی ایمپلنت های دندانی قرار می گیرند.

نکته ای که دندانپزشک باید به آن دقت کند انتخاب رنگ روکش ایمپلنت شما بر اساس رنگ دندان های طبیعی است. از آنجا که ایمپلنت های دندانی داخل استخوان فک جوش می خورند، دندان های جایگزین ظاهر، احساس، و عملکردی درست شبیه دندان های طبیعی خود شما خواهند داشت.

آیا فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی درد دارد؟

شما در طول فرایند کاشت ایمپلنت های دندانی هیچ دردی احساس نخواهید کرد. اکثر بیمارانی که آنها را دریافت کرده اند همین موضوع را تأیید کرده اند. آنها معتقدند که کاشت ایمپلنت های دندانی دردی کمتر از کشیدن دندان دارد. در طول فرایند یا به شما آرامبخش داده خواهد شد یا از بی حسی موضعی یا بیهوشی کامل استفاده خواهد شد تا هیچ دردی موجب آزار شما نشود. در جلسه مشاوره، دندانپزشک یا جراح دهان و دندان با شما راجع به هر نگرانی که ممکن است داشته باشید با شما گفتگو خواهد کرد. شما به مدت چند روز پس از فرایند ممکن است تنها مقدار جزئی ناراحتی تجربه کنید که با استفاده از داروهای مسکن OTC مانند تیلنول یا موترین کاملاً قابل کنترل است.

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت جایگزین دندان از دست رفته

ایمپلنت های دندانی چقدر دوام دارند؟

مدت زمانی که ایمپلنت های دندانی دوام خواهند داشت به مراقبت های دهانی شما بستگی خواهد داشت. ما توصیه می کنیم در کنار اقدامات بهداشتی دهان و دندان و نیز مراقبت از ایمپلنت های دندانی، مراجعات منظم به دندانپزشک را برای افزایش طول عمر ایمپلنت های دندانی فراموش نکنید. اگر این اقدامات را رعایت کنید ایمپلنت های دندانی شما می توانند تا پایان عمر همراه شما باشند.

نحوه مراقبت از ایمپلنت های دندانی

ایمپلنت های دندانی به همان مراقبت هایی نیاز دارند که دندان های واقعی نیاز دارند، از جمله مسواک زدن، نخ دندان کشیدن، شستشوی دهان با دهانشویه های آنتی باکتریال، و چکاپ های منظم دندانپزشکی.

آیا ایمپلنت های دندانی بی خطر هستند؟

ایمپلنت های دندانی روشی بی خطر، امن، شناخته شده، و کاملاً تأیید شده برای احیاء لبخند و عملکرد دندان های شما هستند. آنها ساخته شده اند تا چندین سال برای شما دوام داشته باشند، و درست مانند دندان های طبیعی شما باشند. دندانپزشکان در سراسر دنیا تاکنون میلیون ها لبخند را با موفقیت با استفاده از ایمپلنت های دندانی احیاء کرده اند، به همین دلیل می توانید اطمینان داشته باشید که در مسیر درستی قرار دارید.

چه تفاوتی بین ایمپلنت های دندانی و پروتزهای مصنوعی وجود دارد؟

اصلی ترین تفاوت این است که ایمپلنت های دندانی به صورت دائمی در جای خود قرار می گیرند، در حالی که پروتزهای مصنوعی متحرک هستند. ایمپلنت های دندانی راهکارهای دائمی تر و طبیعی تری هستند. گاهی اوقات از آنها برای قرار گیری ثابت پروتزهای مصنوعی استفاده می شود. پروتزهای مصنوعی یا همان دنچرها متحرک هستند اما با استفاده از ایمپلنت های دندانی می توانند نیمه دائمی شوند.

چرا ایمپلنت های دندان؟

برای تصمیم گیری و انتخاب از بین گزینه های مختلف برای جایگزینی دندان های از دست رفته می توان ابتدا راجع به آنها مطالعه و تحقیق کرد و با توجه به مزایا و مضرات هر یک تصمیم گرفت کدام یک را انتخاب کرد. به هر حال در دندانپزشکی مدرن مشخص شده است بهترین گزینه ی ممکن کاشت ایمپلنت است. این ادعا با ذکر فواید آن قابل اثبات است.

  1. ایمپلنت های دندانی راحت و با دوام هستند.

بر خلاف پروتزهای مصنوعی، برای خوردن غذا یا تمیز کردن ایمپلنت ها نیاز نیست آنها را از دهان خارج کرد و دوباره با چسب آنها را در جای خود قرار داد. علاوه بر این، راهکارهای دائمی هستند که اگر درست از آنها مراقبت شود می توانند تا پایان عمر جایگزین دندان های از دست رفته شوند.

  1. ظاهر، احساس و عملکردی شبیه دندان های طبیعی دارند.

به طور کلی نمی توان دندان های طبیعی و ایمپلنت های دندان را از یکدیگر تشخیص داد به همین دلیل وجود آنها در دهان حس خوبی به فرد می دهد. عملکرد آنها شبیه دندان های طبیعی است به این معنا که می توان کاملاً طبیعی میوه ها را گاز زد و غذاها را جوید. علاوه بر این، ایمپلنت ها مانند دیگر روش های جایگزینی دندان ها، اختلالی در گفتار ایجاد نمی کنند.

  1. با وجود ایمپلنت ها رعایت بهداشت دهان و دندان ها دشوار نخواهد بود.

می توانید مانند قبل از دندان های خود مراقبت کنید، مسواک بزنید و نخ دندان بکشید.

  1. ایمپلنت ها مانع تخریب و تحلیل استخوان فک می شوند.

با از دست رفتن دندان ها استخوان فک به تدریج تحلیل می رود که باعث می شود ظاهر چهره به مرور زمان فرو رفته به نظر برسد. در واقع ایمپلنت ها مانند ریشه های مصنوعی دندان ها عمل می کنند و استخوان فک را برای استخوان سازی تحریک می کنند و از این طریق ظاهر چهره حفظ خواهد شد.

  1. کاشت ایمپلنت ها نیاز به دستکاری دندان های مجاور ندارد.

برخی گزینه های درمان مانند بریج ها نیاز دارند بخشی از دندان های سالم مجاور فضای خالی تراشیده شود تا بریج را حمایت کنند. ایمپلنت ها جایگزین دندان های از دست رفته می شوند بدون اینکه نیاز باشد در دندان های مجاور تغییری ایجاد شود.

ارتودنسی

درمان های جامع ارتودنسی قادرند دندان ها را صاف کنند، وضعیت بایت را بهبود دهند و از بروز مشکلات دندان در آینده پیشگیری کنند. این درمان گزینه های مختلفی را شامل می شود، از جمله براکت های سنتی، براکت های شفاف، اینویزیلاین، ریتینر و غیره. هر فرد بسته به وضعیت خاص ، نیازهای دندانی، بودجه خود و نیز بر اساس راهنمایی های ارتودنتیست خود تصمیم می گیرد از کدام ابزار استفاده کند.

ایمپلنت و ارتودنسی

ایمپلنت و ارتودنسی

 

ایمپلنت

ایمپلنت های دندان جایگزینی فوق العاده برای دندان های از دست رفته هستند که قادرند زیبایی ظاهری و نیز عملکرد خوب دهان را احیاء کنند. در صورتی که فردی برای استفاده از پروتزهای مصنوعی احساس خوبی نداشته باشد یا به دنبال راهی دائمی تر باشد، ایمپلنت ها گزینه ای با دوام و چند منظوره هستند که عبارتند از پیچ های تیتانیومی سازگار با بدن انسان که از طریق جراحی درون استخوان فک بالا یا پایین کار گذاشته می شوند  و یک روکش به آنها متصل می شود که جایگزین دندان از دست رفته می شود.

ایمپلنت و ارتودنسی

ایمپلنت و ارتودنسی

آیا باید براکت های ارتودنسی را قبل از کاشت ایمپلنت استفاده کرد؟

اگر دندانپزشک تشخیص دهد برای پر کردن فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان ها می توانید از ایمپلنت های دندان استفاده کنید، کاملاً عاقلانه است از دندانپزشک خود بپرسید در صورت نیاز به درمان ارتودنسی،آیا امکان استفاده از ایمپلنت از نظر زیبایی و عملکردی امکانپذیر خواهد بود یا خیر.

ایمپلنت و ارتودنسی

ایمپلنت و ارتودنسی

 

اگر ارتباط بین دندان های بالا و پایین شما نادرست باشد و یا دندان های شما کج و ناصاف باشند و در آینده بخواهید برای صاف کردن آنها از براکت های ارتودنسی استفاده کنید، اگر این کار را پس از کاشت ایمپلنت انجام دهید جابجایی دندان کاشته شده تقریباً غیر ممکن خواهد بود. به همین دلیل اگر قصد کاشت ایمپلنت دندان دارید پیش از آن به ارتودنتیست مراجعه کنید تا با معاینه و بررسی وضعیت دندان ها و فک ها به شما بگوید آیا نیازمند درمان ارتودنسی می باشید یا خیر؟ در صورتی که فکر می کنید علاوه بر انجام ایمپلنت نیازمند ارتودنسی می باشید،بهتر است قبل از ارتودنسی تصمیم خود را بگیرید؛به این دلیل که از یک سو دندانهای شما مرتب می شود و از سوی دیگر برای کاشت صحیح و درست ایمپلنت فضای کافی ایجاد خواهد شد. در صورتی که از قبل جای کافی برای این دندان جدید وجود داشته باشد، براکت های ارتودنسی از جابجایی دندان های مجاور به سمت فضای خالی به جا مانده از دندان از دست رفته جلوگیری می کنند.

ایمپلنت و ارتودنسی

ایمپلنت و ارتودنسی

چرا نمی توان ایمپلنت های دندان را با استفاده از براکت های ارتودنسی جابجا کرد؟

سطح خارجی ریشه های دندان های طبیعی با سلول هایی پوشش داده شده است که جابجا کردن آن درون استخوان فک را ممکن می سازد. ایمپلنت ها فاقد چنین سلول هایی هستند به همین دلیل پس از کاشت نمی توان آنها را جابجا کرد.

استفاده از براکت های ارتودنسی پس از کاشت ایمپلنت دندانی

در صورتی که از قبل یک یا چند ایمپلنت دندانی درون دهان خود داشته باشید، البته هنوز هم درمان ارتودنسی با ملاحظاتی ممکن است. با مقداری محدودیت، هنوز هم می توان دندان های جلو را جابجا و صاف کرد. در صورتی که لازم باشد در حین وجود ایمپلنت،ارتودنسی کنید ممکن است لازم شود تا از ایمپلنت به عنوان لنگر یا تکیه گاه استفاده شود تا دندان های جلو کشیده یا هل داده شوند.

بریس‌ها (براکت‌ها) و ایمپلنت‌های دندانی

برای افرادی که ایمپلنت‌های دندانی دارند اما هنوز نیازمند برخی درمان‌های ارتودنسی هستند، یکی از نگرانی‌های طبیعی این است که آیا ایمپلنت‌ها با بریس‌هاى ارتودنسى سازگار هستند یا خیر. بسته به شرایط هر فرد، پاسخ ممکن است مثبت یا منفی باشد. ابتدا توضیح مختصری در رابطه با ایمپلنت‌های دندانی ارائه خواهیم نمود، پس از آن به نحوه‌ی تاثیر آنها روی درمان ارتودنسی خواهیم پرداخت.

ایمپلنت دندانی چیست؟

 ایمپلنت‌ و ارتودنسی

ایمپلنت‌ و ارتودنسی

 

ایمپلنت‌های دندانی به گونه‌ای طراحی شده‌اند که جایگزین دندانی می‌شوند که در نتیجه‌ی حادثه یا پوسیدگی از دست رفته است. ایمپلنت‌ها از یک پایه تیتانیومی تشکیل شده‌اند که دندانپزشک آن را درون استخوان فک قرار می‌دهد تا جایگزین دندان از دست رفته شود. سپس یک روکش مصنوعی به آن متصل می‌شود- بخش قابل مشاهده‌ی دندان- که عملکرد آن درست شبیه دندان معمولی است.

در واقع، ایمپلنت‌های دندانی از نظر ظاهر و نیز از نظر احساسی که در دهان ایجاد می‌کنند، کاملا به دندان‌های طبیعی شباهت دارند. به مرور زمان، بیمار فراموش خواهد کرد که این دندان یکی از دندان‌های طبیعی نیست. از آنجا که ایمپلنت‌های دندانی ترکیبی فوق‌العاده با دیگر دندان‌ها ایجاد می‌کنند (و می‌توان برای ایجاد هماهنگی بین آنها از رنگ‌های مختلفی استفاده نمود)، کسی قادر نخواهد بود تشخیص دهد کدام ‌یک از دندان‌ها ایمپلنت است.

ایمپلنت‌ها فواید بسیاری به همراه خواهند داشت:

  • بهبود ظاهر فرد
  • بهبود گفتار فرد
  • افزایش حس راحتی فرد
  • راحت‌تر شدن نحوه‌ی غذا خوردن
  • ارتقاء سطح اعتماد به نفس
  • ارتقاء سطح سلامت دهان و دندان
  • دوام بیشتر دندان
  • راحتی بیشتر

کاشت ایمپلنت دندانی، به صورت سرپایی صورت می‌گیرد. عموما، این فرایند چند ساعت طول می‌کشد تا توسط دندانپزشک، متخصص پریودنتیست یا جراح دهان و دندان به اتمام برسد. در اکثر مواقع، منطقه‌ای که تحت جراحی قرار می‌گیرد بی حس می‌شود و نیازی نیست بیمار بیهوش شود. متخصص دندانپزشکی دستورالعمل‌های خاصی در رابطه با چگونگی آماده‌سازی برای فرایند جراحی و نیز مراقبت‌های پس از آن ارائه خواهد نمود تا از مشکلات بیشتر پیشگیری شود.

علل از دست رفتن دندان

دلایل بسیاری ممکن است منجر به از دست رفتن دندان‌ها شوند. گاهی اوقات، دندان دائمی به صورت طبیعی در دهان رشد نمی‌کند. یا ممکن است در نتیجه‌ی پوسیدگی شدید دندان یا آسیب به آن طی حادثه، دندان از دست برود. بیماری پریودنتال یکی از علل اصلی از دست رفتن دندان است. دیگر عوامل خطر که موجب از دست رفتن دندان می‌شوند عبارتند از:

  • افزایش سن
  • جنسیت (احتمال از دست رفتن دندان در مردان بیشتر از زنان است)
  • عدم مراقبت صحیح و مناسب از دندان‌ها
  • بهداشت ضعیف دهان و دندان
  • کشیدن سیگار
  • ابتلا به دیابت
  • ابتلا به فشار خون بالا
  • ابتلا به آرتریت روماتوئید

اگر یک یا چند دندان از دست بروند می‌توان از بریس‌ها (براکت‌ها)ی استفاده نمود؟

 ایمپلنت‌ و ارتودنسی

ایمپلنت‌ و ارتودنسی

 

در صورت از دست رفتن دندان‌ها، دو راه پیش روی متخصص ارتودنسی است. در برخی موارد، این امکان وجود دارد که از بریس‌ها (براکت‌ها) استفاده کند تا فضاى بین دندان‌های از دست رفته را ببندد. این گزینه برای بیمارانی که قبلا با فشردگی و نامرتبی دندان‌ها درگیر بوده‌اند، گزینه‌ای فوق‌العاده است.

در صورتی که نیاز باشد دندان از دست رفته جایگزینی داشته باشد، می‌توان از بریس‌ها استفاده نمود تا این فضاى خالى را برای احیای دندان از دست رفته در آینده آماده کرد. چنانچه برای کاشت ایمپلنت دندان به جای دندان از دست رفته فضای کافی وجود نداشته باشد، از بریس‌ها می‌توان برای گسترش فضای موجود استفاده نمود، تا جای کافی برای ایمپلنت باز شود. اگر برای کاشت دندان فضای کافی وجود داشته باشد، می‌توان ازبریس‌ها برای حفظ وضعیت دندان‌ها و عدم حرکت دندان‌های مجاور استفاده نمود.

استفاده از بریس‌ها (براکت‌ها) پیش از کاشت ایمپلنت‌های دندانی

 ایمپلنت‌ و ارتودنسی

ایمپلنت‌ و ارتودنسی

 

در صورتی که فردی هم به درمان ارتودنسی نیاز داشته باشد هم ایمپلنت‌های دندانی، پیشنهاد می‌شود بریس‌ها (براکت‌ها) پیش از ایمپلنت دندان مورد استفاده قرار گیرند. زیرا اگر ایمپلنتی کار گذاشته شود ممکن نخواهد بود مانند دندان‌های طبیعی جابجا شود. ایمپلنت درون استخوان فک ثابت می‌شود و فاقد الیاف لیگامان است تا بتواند به صاف شدن و درست قرار گرفتن دندان کمک کند.

 ایمپلنت‌ و ارتودنسی

ایمپلنت‌ و ارتودنسی

 

در بسیاری از بیماران، برای ایجاد فضای کافی برای دندان جدید و جابجایی ریشه‌های دندان‌های مجاور به سمت محل جدید، ممکن است نیاز باشد از درمان ارتودنسی استفاده شود.

استفاده از بریس‌ها (براکت‌ها) پس از کاشت ایمپلنت‌های دندانی

با این حال، ممکن است گاهی اوقات منطقی‌تر آن باشد که ایمپلنت دندانی پیش از آغاز درمان ارتودنسی کاشته شود. در صورتی که دندان‌های پیرامون ایمپلنت هدف درمان ارتودنسی نباشند، بهتر است پیش از کارگذاشتن بریس‌ها (براکت‌ها)، ایمپلنت دندانی کاشته شود. بعلاوه، چنانچه باید ایمپلنت دندانی به عنوان تکیه گاه (انکوریج) عمل کند تا برای تغییر وضعیت دیگر دندان‌ها فشار صحیح وارد شود، به احتمال زیاد پیش از کار گذاشتن بریس‌ها، ایمپلنت کاشته خواهد شد.

با افزایش سن، دندان‌ها به طور طبیعی به سمت جلوی دهان حرکت می‌کنند. به این معنا که به مروز زمان ممکن است چنین به نظر برسد که ایمپلنت ( به خاطر داشته باشید، ایمپلنت قادر نیست جابجا شود) از جای خود خارج شده است. در صورتی که در مقایسه با دیگر دندان‌ها، ایمپلنت در جای درست قرار گرفته باشد، می‌توان برای جابجایی دندان‌های مجاور آن از بریس‌ها استفاده نمود.

چنانچه ایمپلنت در محل مناسبی قرار نداشته باشد، با قرار گرفتن دیگر دندان‌ها در محل مناسب و درست، چنین به نظر خواهد رسید که ایمپلنت از محل خود خارج شده است. در چنین شرایطی می‌توان از بین گزینه‌های موجود تصمیم گرفت. نخست اینکه، با نداشتن لبخندی زیبا و فوق‌العاده کنار بیایید. یا اینکه، ایمپلنت را بکشید، پس از اتمام درمان ارتودنسی و برداشتن بریس‌ها مجددا ایمپلنت دندانی بکارید.

کاشت ایمپلنت دندانی برای کمک به درمان ارتودنسی

به علت دوام بالایی که ایمپلنت‌ها دارند، استفاده از آنها به عنوان تکیه گاهی برای ابزارهای ارتودنسی می‌تواند برای تسریع بهبود درمان ارتودنسی کارآمد باشد. در این صورت، ابزار ارتودنسی روی پایه ایمپلنت قرار خواهد گرفت و پس از اتمام درمان ارتودنسی، روکش آن برداشته خواهد شد و روکش دندانی به ظاهر طبیعی جایگزین آن خواهد شد.

 ایمپلنت‌ و ارتودنسی

ایمپلنت‌ و ارتودنسی

 مینى اسکروها یا پیچ هاى ارتودنسى

جداى ایمپلنت ها،پیچ هاى کوچکى نیز در ارتودنسی وجود دارند که مى توانند به حرکات دندانى کمک کنند.ابزارهای تکیه‌ گاه موقتی، یا TADها، لنگرهای تیتانیومی کوچکی هستند که برای کمک به جابجایی سریع و موثر دندان مورد استفاده قرار می‌گیرند و برای بیمار بسیار راحت هستند. TADها عموما در کنار بریس‌ها استفاده می‌شوند و گاهی اوقات می‌توانند جایگزین هدگیر شوند.

پیچ‌های کوچک به صورت سطحی روی سطح بیرونی استخوان فک و بین دندان‌ها قرار می‌گیرند. TADها به جابجایی دندان‌هایی کمک می‌کنند که به خوبی حرکت نمی‌کنند، یا قرار است در مسیر دشواری جابجا شوند. همانطور که از نام آنها بر می‌آید، این ابزارها موقتی هستند- به مدت چند ماه طی درمان ارتودنسی در محل خود باقی می‌مانند و پس از آن برداشته می‌شوند. وظیفه‌ی آنها فراهم آوردن محلی ثابت است که دندان‌های دیگر در اطراف آن قادر به جابجایی باشند.