یک دسته مسائل هستند که گاهگاهی می توانند موجب بروز خونریزی در کودکان شوند، که عبارتند از محکم مسواک زدن و نخ دندان کشیدن، ابزارهای دندانی که به خوبی قرار نگرفته اند، کمبود ویتامین ها، و خیلی مسائل دیگر. وقتی شما تعدادی از راهکارهای ساده را امتحان کرده باشید، اکثر بیماران می توانند انتظار داشته باشند همه چیز نسبتاً به سرعت به حالت عادی بازگردند.

راهکارهای ساده برای خونریزی لثه در کودکان

بسته به اینکه دقیقاً چه چیزی باعث بروز خونریزی لثه ها شده است، برخی راهکارها می توانند شامل موارد زیر باشند:

  • فرچه مسواک کودک خود را بررسی کنید. آنها باید برچسب نرم یا خیلی نرم روی بسته بندی داشته باشند. اگر آنها خیلی محکم باشند، می توانند باعث خونریزی لثه ها شوند.
  • مطمئن شوید کودک شما می داند چگونه آرام مسواک بزند. در صورت لزوم با توضیح دادن به آنها کمک کنید. مسواک زدن با مسواک هایی که فرچه سفت دارند می تواند موجب خونریزی لثه ها شود.
  • برای کودک خود مسواک برقی مخصوص کودکان تهیه کنید. استفاده از آنها با مزه است و فشاری که وارد می شود می تواند به صورت اتوماتیک تنظیم شود.
  • اگر کودک شما به تازگی نخ دندان کشیدن را شروع کرده است، حداقل یک هفته به او زمان بدهید تا به به انجام آن عادت کند. اگر پس از ۷ الی ۱۰ روز نخ دندان کشیدن هنوز لثه های او خونریزی دارند، بهتر است نظر دندانپزشک او را در این رابطه جویا شوید.
  • به یک دندانپزشک یا ارتودنتیست مراجعه کنید و از آنها بخواهید ابزارهای دندانی کودک را تنظیم کنند. اگر آنها دیگر به خوبی متناسب با دهان کودک نباشند و به خوبی قرار نگیرند، می توانند موجب بروز درد یا خونریزی شوند.
  • در مورد تغییراتی که نیاز است در تغذیه کودک ایجاد شوند با یک متخصص تغذیه گفتگو کنید. کمبود ویتامین C، همینطور مصرف داروهایی مانند رقیق کننده های خون می تواند منجر به خونریزی لثه ها شود.

یک راهکار ساده از بالا احتمالاً می تواند مؤثر باشد. با این حال، اگر خونریزی ادامه پیدا کند یا بدتر شود، ممکن است مشکلات جدی دیگری وجود داشته باشند که باید مد نظر قرار بگیرند، مانند ژنژیویت. در این صورت، احتمالاً باید برای مشخص نمودن علت به دندانپزشک مراجعه کرد یا تماس گرفت.

خونریزی لثه های کودکان

خونریزی لثه های کودکان

علائم و نشانه های ژنژیویت

اگر بخشی از لثه های کودک که به دندان های او نزدیک تر است تحریک یا متورم شود، تحلیل برود، یا هنگام مسواک زدن به راحتی دچار خونریزی شود، یا قرمز (آنها باید صورتی رنگ باشند) شوند، ممکن است دچار شایع ترین شکل بیماری لثه به نام ژنژیویت شده باشند.

ژنژیویت با پلاکی آغاز می شود که باکتری ها بوجود می آورند و از بخش همسطح با خط لثه دندان ها زدوده نمی شود. پلاک یک محرک است که اگر در آن منطقه باقی بماند، تحریک مزمن باعث بروز ژنژیویت می شود.

ژنژیویت که ملایم ترین و ابتدایی ترین شکل بیماری پریودنتال/ لثه است، به راحتی قابل بازگشت است زیرا عموماً موجب بروز هیچ تحلیل استخوان یا بافتی نمی شود که دندان ها را در جای خود داخل دهان حمایت می کنند. گرچه اغلب این شرایط خفیف است و به راحتی درمان می شود، اما مهم است که برای این موضوع کودک خود را نزد دندانپزشک کودکان ببرید تا از گسترش مشکلات و بروز عوارض جانبی جدی تر پیشگیری کنید.

خونریزی لثه های کودکان

خونریزی لثه های کودکان

علل و عوامل پر خطر بروز بیماری های عامل خونریزی لثه در کودکان چه چیزهایی هستند؟

بهداشت بد دهانی شایع ترین علت ژنژیویت است که به راحتی نیز درمان می شود. بهداشت خوب دهانی باید شامل حداقل دو مرتبه مسواک زدن در طول روز (پس از هر وعده غذایی)، یک مرتبه نخ دندان کشیدن، و مراجعه منظم به دندانپزشک باشد. ما توصیه می کنیم که بیماران از زمانی که نخستین دندان آنها بیرون می آید، هر شش ماه یک مرتبه برای این جلسات مراجعه کنند تا به طور منظم تحت معاینات و پاکسازی های دقیق قرار بگیرند.

باید تمام تلاش خود را برای ترغیب کردن کودک به بهبود عادات بهداشتی دهان طی چند سال نخست زندگی آنها بکنید تا ژنژیویت در طول بلوغ و نوجوانی قابل پیشگیری باشد.

دیگر ریسک فاکتورهای همراه با ژنژیویت با ایجاد تغییراتی در سبک زندگی قابل پیشگیری هستند. برخی از این ریسک فاکتورها عبارتند از:

  • رژیم غذایی ضعیف، مخصوصاً کمبود ویتامین C، یا اگر کودک غالباً خوراکی ها و نوشیدنی های حاوی قند مصرف می کند، در نهایت به تشکیل پلاک روی دندان های او ختم خواهد شد.
  • استرس مداوم مزمن می تواند منجر به تضعیف سیستم ایمنی بدن شود، که به مرور زمان با بیماری لثه ارتباط پیدا می کند.
  • برای نوجوانان و افراد بزرگسال، عوامل دیگری نیز می توانند دخیل باشند، از جمله مصرف تنباکو و تغییرات هورمونی.
  • دندان قروچه، که این مورد نیز ممکن است با استرس ارتباط داشته باشد.
  • برخی داروهای خاص
  • ژنتیک
  • دیابت، بیماری های خود ایمنی، و شرایط پزشکی دیگر.
خونریزی لثه های کودکان

خونریزی لثه های کودکان

چه درمان هایی برای خونریزی لثه ها و ژنژیویت کودکان وجود دارد؟

وقتی دندانپزشک لثه های کودک شما را معاینه می کند، در مورد سوابق پزشکی او نیز از شما پرسش هایی می پرسد و ممکن است از شما بخواهد عکس رادیوگرافی با اشعه ایکس بگیرید. ممکن است با یک پروب دندانپزشکی نیز پاکت های اطراف دندان های کودک را بررسی کند. بسته به نوع و میزان گستردگی مشکل، گزینه های درمان مورد بحث قرار خواهند گرفت و مشخص خواهند شد.

احتمالاً دندانپزشک به شما بگوید که با عادات بهتر مسواک زدن و بهتر نخ دندان کشیدن شروع کنید، و به احتمال زیاد در صورت وجود عفونت برای شما آنتی بیوتیک تجویز کند. درمان ها شامل پاکسازی عمقی و زدودن پلاک به نام تسطیح سطح ریشه یا جرمگیری مناسب باشند. موارد خیلی پیشرفته ژنژیویت، گرچه ممکن است برای کودکان پیش نیایند، اما ممکن است نیاز به فرایندهای دیگری داشته باشند.

بهترین راه برای پیشگیری از بروز مشکلات و خونریزی لثه ها کدام است؟

بهترین راه برای پرهیز از بروز بیماری هایی مانند ژنژیویت که منجر به خونریزی لثه ها می شوند رعایت خوب بهداشت دهانی است. همانطور که پیش از این توضیح داده شد، برای کودکان، این معمولاً به معنای بهتر و بیشتر مسواک زدن و نخ دندان کشیدن و مراجعات منظم به دندانپزشک است.

مسواک های برقی، تعویض هر سه ماه یکبار سری مسواک برقی یا خود مسواک دستی نز مهم هستند. به صورت روزانه از دهانشویه های طبیعی استفاده کنید. به چیزهایی که کودک می خورد دقت کنید. غذا نقش مهمی در سلامت لثه ها ایفا می کند. تا جای ممکن مصرف قند در رژیم غذایی کودکان را محدود کنید.

پیامدهای عدم درمان این مشکل

بیماری لثه اگر درمان نشود می تواند وخیم تر شود و منجر به بروز مشکلات بیشتری شود، که باعث می شود با گذشت زمان درمان آن حتی دشوارتر هم شود. باکتری های مقصر می تواند بیشتر گسترش پیدا کنند و به استخوان و بافت های همبند دهان نفوذ کنند، و به دندان ها آسیب وارد کنند و در نهایت منجر به از دست رفتن دندان ها شوند. افزایش باکتری ها به مرور زمان می تواند باعث بروز بیماری های دیگری مانند بیماری قلبی شود.

علاوه بر مشکلات جسمی که می توانند بروز پیدا کنند، بهداشت بد دهانی نیز می تواند از جمله عوامل از دست دادن حضور در مدرسه و بدتر شدن عملکرد تحصیلی کودک باشند.

نتیجه گیری

ممکن است مشاهده خونریزی لثه کودک برای شما ترسناک باشد، اما به خاطر داشته باشید که اگر خیلی سریع به آن رسیدگی نکنید، درمانی که در ابتدا می توانست خیلی ساده باشد دشوار خواهد شد و آسیب های بازگشت ناپذیری به کودک وارد خواهد شد. بهترین راهکار برای حفظ سلامت دهان در تمام سنین توجه به بهداشت دهان و مراجعات منظم به دندانپزشک است.

آناتومی دندان می تواند به دو بخش اصلی تقسیم شود- ریشه و تاج. افرادی که لثه ها و استخوان سالمی دارند، ریشه دندان های آنها با لثه و استخوان پوشیده شده است. تاج بخش قابل مشاهده دندان داخل دهان، بالای خط لثه است. یک ترمیم دندانی که به دندان چسبانده شده است به صورت کامل یا جزئی بخش بیرونی دندان را پوشش می دهد که تحت عنوان روکش یا کلاهک شناخته می شود.

دیگر اصطلاحات مرتبط

آماده سازی روکش

که عبارت است از طرح دندان پس از آنکه تراش داده شده است تا اجازه دهد جای کافی برای قرار گیری روکش دندانی ایجاد شود. طرح آماده سازی به موادی بستگی دارد که روکش از آن ساخته خواهد شد، پر شدگی های قبلی، شکستگی ها، و درمان ریشه. باید مقدار کافی از ساختار دندانی برای چسبیدن روکش به آن وجود داشته باشد.

حاشیه

حاشیه عبارت است از لبه های روکش دندان که با سطوح آماده شده دندان تماس پیدا می کنند. این سطوح نیاز دارند صاف و صیقلی باشند بدون آنکه هیچ شکاف و فاصله یا لبه ای وجود داشته باشد.

کاسپ ها

کاسپ ها بخش های نوک تیز و برآمده دندان هستند که اصلی ترین ابزارها برای خرد کردن و جویدن غذا می باشند. وقتی یک کاسپ در نتیجه پوسیدگی یا شکستگی آسیب دیده باشد، دندان نیاز به روکش دارد تا از بروز آسیب های بیشتر جلوگیری نماید.

روکش های پارسیل/ آنله

اینها ترمیم هایی هستند که تنها بخشی از کاسپ های دندان ها، و نه همه آنها، را پوشش می دهند. این ترمیم های دندانی به عنوان اقداماتی محافظه کارانه برای حفظ هر چه بیشتر ساختار دندان ها انتخاب می شوند. وقتی شرایط اجازه دهند، آنها نوع ترمیم ترجیحی تاج دندان هستند.

ونیر دندانی

ونیرهای پرسلن روکش های پارسیل هستند که تنها قسمت جلو و سطح جونده دندان ها را پوشش می دهند. این ترمیم های تمام سرامیکی معمولاً معمولاً روی سطح جلوی دندان ها قرار داده می شوند تا رنگ یا شکل دندان ها را تغییر دهند یا به تقارن و تعادل لبخند بیفزایند. از آنجا که گاهی اوقات آنها روی دندان های کج قرار می گیرند، گاهی اوقات درمان با ونیرهای دندانی تحت عنوان “ارتودنسی فوری” شناخته می شود.

روکش موقتی/ روکش موقت دندان

اینها روکش های موقتی هستند که تا زمانی که منتظر ساخت روکش های دندانی نهایی توسط لابراتوار و دریافت آنها هستید، روی دندان های شما قرار داده می شوند. روکش های دندامی موقت نباید برای مدت زمانی طولانی روی دندان ها باقی بمانند زیرا آنها از مواد ضعیفی ساخته می شوند و با یک چسب ضعیف چسبانده می شوند که دندان را برای مدت زمان طولانی سیل نخواهد کرد. گاهگاهی، یک روکش موقت عمداً توسط دندانپزشک برای مدت زمانی طولانی روی دندان ها باقی خواهد ماند تا اطمینان حاصل شود هر گونه درد یا علائم دیگری از بین رفته اند.

روکش دندانی چه زمانی لازم است؟

موقعیت های مختلفی وجود دارند که در آنها ممکن است لازم باشد دندان ها با روکش های دندانی احیاء شوند. برخی از شایع ترین شرایط عبارتند از:

پر شدگی وسیع

وقتی دندان یک حفره یا شکستگی داشته باشد که نیمی یا بیشتر از پهنای دندان را درگیر کرده باشد، لازم است با یک روکش دندانی پوشش داده شود. علت این است که مقدار باقی مانده از دندان اطراف یک پر شدگی بزرگ آنقدر ضعیف است که مستعد شکسته شدن است. گاهی اوقات یک پر شدگی بزرگ که مدتی داخل دهان بوده است، لازم است با یک روکش تعویض شود زیرا دندان از خود علائم فشار و شکستگی اطراف پر شدگی را نشان داده است.

درمان ریشه

درمان ریشه (عصب کشی دندان) دندان را به صورت یک حفره تو خالی باقی می گذارد و باعث می شود دندان باقی مانده مستعد شکسته شدن باشد. بنابراین، دندانی که تحت درمان ریشه قرار گرفته است تقریباً همیشه بلافاصله نیاز به احیاء با یک روکش دارد تا از شکسته شدن آن پیشگیری نماید.

روکشهای دندانی

روکشهای دندانی

دندان ترک خورده

این زمانی است که در آن بیمار داخل دندان خود ترکی دارد که هنگامی که به شکلی خاص با آن غذا جویده می شود، موجب بروز درد می شود. جویدن موجب وارد آمدن فشار روی خطوط ترک خوردگی می شود که باعث می شوند احساس شود اجزاء دندان در حال جدا شدن از یکدیگر هستند. روکش دندانی اجزاء دندان را کنار یکدیگر نگه می دارد و فشار را به صورت یکسان روی همه سطح دندان مجدداً توزیع می کند، و در اکثر موارد بهتر است یک روکش موقتی مدتی روی دندان باقی بماند تا اطمینان حاصل شود که درد از بین رفته است و دندان نیاز به درمان ریشه ندارد.

روکشهای دندانی

روکشهای دندانی

شکستگی کاسپ دندان

کاسپ های دندان ها پیوسته در نتیجه تروما یا وجود یک پر شدگی بزرگ می شکنند. از آنجا که کاسپ ها بخشی از دندان ها هستند که هنگام جویدن بیشترین فشار را می گیرند، لازم است آنها به طور کامل پوشش داده شوند یا دندان یا پر شدگی آن به شکسته شدن ادامه خواهند داد. گاهی اوقات، دندان تا استخوان شکسته می شود و لازم است فرایند افزایش طول تاج دندان انجام شود. به این معنا که نیاز است استخوان و لثه ها تا زیر لبه بخش شکسته شده دندان تراشیده شوند تا بتوان لبه های روکش را روی ساختار سالم، و محکم دندان قرار داد.

ساییدگی شدید دندان ها

در صورتی که فردی عادت ساییدن و فشردن دندان ها روی یکدیگر (براکسیسم یا دندان قروچه) را داشته باشد، دندان ها به مرور زمان کوتاه تر خواهند شد. علاوه بر این، دندان ها در نتیجه خوردگی با اسید در نتیجه رفلاکس اسید معده (GERD)، پر خوری، یا رژیم غذایی حاوی اسید زیاد می توانند ساییده شوند. گاهی اوقات، مینای دندان ها به طور کامل ساییده می شود و دندان های کوچک و نرم باقی می مانند. به مرور زمان بایت می تواند فرو برزید (فشرده و کوتاه به نظر برسد) و تنها راه برای احیاء دندان ها به اندازه معمول، پوشش دادن آنها با روکش های دندانی است.

روکشهای دندانی

روکشهای دندانی

ظاهر نامطلوب دندان ها

دندان هایی که به دلیل رنگ، شکل، یا فاصله بین آنها ظاهر نامطلوبی دارند با روکش ها می توانند به گونه ای اصلاح شوند که بسیار زیباتر و طبیعی تر به نظر برسند. ونیرهای دندانی راه محافظه کارانه بسیار کارآمد و مؤثری برای بهبود ظاهر جلوی دندان ها هستند. آنها می توانند به گونه ای ساخته شوند که بسیار طبیعی به نظر برسند، و گاهی اوقات حتی نیاز به نیازی به آماده سازی یا تراشیدن دندان های موجود نیست.

دلایل دیگر

روکش ها روی ایمپلنت های دندانی نیز قرار می گیرند تا فضای خالی به جا مانده از افتادن دندان ها را پر کند. راه دیگر برای پر کردن این فاصله ها بریج های دندانی است، که از روکش های دندانی روی دندان کنار فضای خالی و دندان مصنوعی در وسط تشکیل شده است. در صورتی که دندان لق شود، روکش ها می توانند روی چند دندان قرار بگیرند و به یکدیگر اسپلینت شوند  تا ثبات بیشتری به آنها بدهند.

چه نوع ایمپلنت های دندانی در دسترس هستند؟

روکش های دندانی را می توان از آلیاژ طلا، برخی دیگر از آلیاژ فلزات، فلز ضد زنگ، تمام پرسلن/ تمام سرامیک، رزین کامپوزیت، یا پرسلن روی سطح خارجی و جوش خورده با فلز یا زیرکونیا داخل آن ساخت.

در برخی موارد، روکش های سرامیکی می توانند با فناوری CAD/CAM و با تراش روکش ها از بلاک های پرسلن در مطب دندانپزشکی ساخت، بدون آنکه نیاز باشد از روکش های موقت استفاده شود یا لابراتوار دندانپزشکی نیاز باشد. همه انواع روکش های دندانی مزایا و معایب خاص خود را دارند.

  • روکش هایی که از فلز ضد زنگ ساخته می شوند برای پوشش دادن دندان های شیری کودکان استفاده می شوند.
  • روکش هایی که از طلا ساخته می شوند از گذشته با دوام ترین روکش ها بوده اند و کمترین میزان تراش دندان را نیاز دارند.
  • مزیت اصلی روکش های پرسلن زیبایی آنها است، در حالی که انواع جدیدتر روکش های سرامیکی از دوام بیشتری نسبت به قبل برخوردار هستند.
روکشهای دندانی

روکشهای دندانی

فرایند دریافت روکش های دندانی

فرایند دریافت روکش های دندانی عبارت است از ابتدا بی حس کردن دندان ها با استفاده از بی حس کننده های موضعی. در صورتی که دندان شکسته باشد یا درمان ریشه روی آن انجام شده باشد، لازم خواهد بود ابتدا ساخته شود- پر شدگی که مقدار کافی از دندان را برای نگهداشتن روکش روی خود احیاء می کند. سپس دندان تراشیده می شود تا جای کافی برای قرار گیری روکش ها فراهم شود، سپس با استفاده از ماده بتونه مانندی، یا یک اسکنر دیجیتالی، از دندان های آماده شده قالب گرفته می شود. سپس دندانپزشک تناژ رنگ دندان های بیمار را با استفاده از راهنمای رنگ مشخص خواهد کرد یا از دندان ها عکس خواهد گرفت تا به تکنیسین لابراتوار کمک کند روکشی بسازد که همرنگ بقیه دندان های بیمار باشد. با استفاده از رزین یا مواد آکریلیکی با استفاده از قالب گیری با استنت دندان های اصلی، یک روکش موقت ساخته خواهد شد. این روکش موقتی با نوعی چسب موقت به دندان ها چسبانده می شود به گونه ای که وقتی روکش دائمی آماده می شود، می تواند به راحتی خارج شود.

معمولاً چند هفته بعد از قرار گیری روکش های موقتی، بیمار برای بار دوم به مطب مراجعه می کند. در طول این ویزیت، ممکن است لازم باشد دندان ها مجدداً بی حس شوند، البته ممکن است نیازی هم به این کار نباشد، سپس روکش های موقت برداشته می شوند. روکش دائمی روی دندان قرار می گیرد و از نظر چگونگی تناسب، بایت، و نیز صاف و صیقلی بودن حاشیه ها مورد بررسی قرار می گیرد. پس از انجام تنظیمات لازم و ضروری، روکش با چسب دائمی دندانپزشکی چسبانده می شود.

روکشهای دندانی

روکشهای دندانی

آیا دریافت روکش های دندانی با هیچ دردی همراه است؟

دندانی که احیاء می شود بی حس می شود به گونه ای که در طول روند آماده سازی برای دریافت روکش هیچ دردی وجود نداشته باشد. این نیاز به تزریق لیدوکائین یا هر بی حس کننده موضعی به لثه است. پس از اتمام فرایند و از بین رفتن اثر داروی بی حسی ممکن است بیماری با روکش موقت خود مقداری حساسیت یا در لثه های اطراف دندان مقداری سوزش احساس کند. درد بسیار ناچیز است گرچه خیلی هم طول نخواهد کشید.

آیا هیچ ملاحظات خاصی برای دریافت روکش های دندانی در طول دوران بارداری وجود دارد؟

در صورت امکان برای فرایندهای انتخابی دندانپزشکی بهتر است تا پس از دوران بارداری صبر کنید تا فشار روی مادر و جنین به حداقل برسد. دریافت روکش های دندانی اغلب نتیجه شکستگی ناگهانی یا دیگر موقعیت های اجتناب ناپذیر است، و ممکن است لازم باشد درمان بلافاصله انجام شود. موادی که برای ساخت روکش های دندانی استفاده می شوند همگی برای دوران بارداری بی خطر هستند، بنابراین در صورت لزوم، امکان دریافت روکش های دندانی در طول دوران بارداری وجود دارد.

پس از دریافت روکش های دندانی چه مشکلاتی ممکن است بروز پیدا کنند؟

گاهی اوقات آماده سازی روکش های دندانی فشار زیادی به دندان ها وارد می کند و باعث می شود عصب به طور غیر قابل بازگشتی ملتهب شود. در صورتی که این اتفاق بیفتد، ممکن است دندان نیاز به درمان ریشه داشته باشد.

روکش دندانی چقدر دوام دارد؟

روکش های دندانی به طور میانگین باید ۱۰ تا ۲۰ سال دوام داشته باشند. روکش ها هنوز هم مستعد شکسته شدن و حفره های دندانی هستند، بنابراین هنگام مسواک زدن و نخ دندان کشیدن اطراف روکش مهم است مراقبت زیادی شود تا لازم نباشد خیلی زود نیاز به تعویض داشته باشد. وقتی روکش ها یا وینرهای تمام سرامیک وجود داشته باشند، اغلب توصیه می شود برای محافظت از پرسلن در برابر شکستگی یا افزایش طول عمر روکش ها از محافظ دندان ها استفاده شود.

روکشهای دندانی

روکشهای دندانی

روکش های دندانی چقدر هزینه دارند؟

هزینه دریافت روکش های دندانی می تواند بسته به موادی که استفاده می شوند، و نیز تخصص دندانپزشک و تکنیسین لابراتوار دندانپزشکی می تواند تفاوت بسیاری داشته باشد. عموماً، بیمه های خدمات دندانپزشکی بخشی از هزینه ها را تقبل می کنند، اما مبلغ آن با توجه به هر شرکت بیمه و طرح درمانی متفاوت خواهد بود.

وقتی دندانپزشک کودکان به شما می گوید که ممکن است کودک شما نیاز به درمان ریشه داشته باشد، ذهن شما درگیر آن می شود. احتمالاً پرسش ها و نگرانی های زیادی به سراغ شما می آیند:

  • آیا درمان ریشه بی خطر است؟
  • آیا کودکان هم درمان ریشه نیاز دارند؟
  • چطور می توان از انجام درمان ریشه بی نیاز شد؟
  • فرایند آن چگونه انجام می شود؟

در این راهنما ما به این پرسش ها و بسیاری پرسش های دیگر پاسخ می دهیم. اجازه دهید با توضیح پوسیدگی و کرم خوردگی دندان آغاز کنیم، اینکه چرا ممکن است درمان ریشه لازم باشد، و غیره.

درمان ریشه چیست؟

شاید انجمن ملی سلامت بهترین کار را برای توضیح درمان ریشه انجام داده باشد. درمان ریشه که تحت عنوان “درمان اندودانتیک” نیز شناخته می شود، به منظور زدودن باکتری ها و بافت های مرده یا در حال از دست رفتن که در عمق دندان وجود دارند طراحی شده اند. منطقه ای که تحت تأثیر قرار گرفته است تحت عنوان “پالپ دندان” شناخته می شود، و زنده ترین بخش دندان است. پالپ دندان که در مرکز دندان واقع شده است و از اجزاء زنده ای تشکیل شده است، از جمله عروق خونی، اعصاب بزرگ، و بافت های همبند.

وقتی پالپ دندان عفونی می شود، درمان ضروری است؛ در غیر اینصورت، ممکن است لازم باشد دندان کشیده شود. در طول درمان ریشه، دندانپزشک از ابزارهای بسیار ریزی برای دسترسی به داخل دندان استفاده خواهد کرد، آن را پاکسازی خواهد کرد و در نهایت روی دندان روکش قرار خواهد داد.

عصبکشی دندان کودکان

عصبکشی دندان کودکان

چه چیزی موجب پوسیدگی دندان می شود؟

پوسیدگی دندان که تحت عناوین کرم خوردگی یا حفره دندانی نیز نامیده می شود، در نتیجه آسیب دائمی به شکل حفره ها یا سوارخ های بسیار ریز به خارج دندان وارد می شوند. عوامل بسیاری هستند که با شکل گیری آنها ارتباط دارند، از جمله باکتری، عدم بهداشت دهانی خوب، کربوهیدرات های تصفیه شده و غذاها و نوشیدنی های قندی، و خوردن چندین میان وعده.

پوسیدگی ها یا حفره های دندانی برای کودکان و افراد بزرگسال مشکلات شایعی هستند. هر کسی، حتی کودکان می تواند دچار پوسیدگی دندان شود. در صورتی که پوسیدگی های دندانی درمان نشوند به گسترش خود ادامه می دهند. حفره ها به عنق دندان و لایه های زیرین دندان نفوذ پیدا می کنند. این باعث بروز دندان درد و عفونت ها می شوند و حتی ممکن است منجر به بروز از دست رفتن دندان شود.

چگونه می توان از پوسیدگی دندان در کودکان پیشگیری کرد؟

بهترین راه برای پیشگیری از حفره ها (پوسیدگی های دندانی) پیدا کردن عادات درست مسواک زدن و نخ دندان کشیدن است و نیز اینکه به کودک اجازه ندهید در حالی که شیر داخل دهان اوست به خواب برود. مراجعات منظم به دندانپزشک نیز بخش مهمی از پرهیز از پوسیدگی دندان ها هستند.

بنابراین، مهم است در سنین پایین ارتباط خوبی بین دندانپزشک و کودک بوجود آورد و به طور منظم به دندانپزشک مراجعه کرد. شما باید برای ایجاد عادات خوب دهانی در کودک خود زمان بگذارید و درست مسواک زدن را با یکدیگر تمرین کنید تا زمانی که کودک شما در انجام آن مهارت کافی پیدا کند.

حفره های دندانی در مراحل اولیه چگونه به نظر می رسند؟

احتمالاً به این فکر می کنید که چگونه باید متوجه شوید دندان های کودک شما پوسیدگی و حفره دندانی دارند. اگر نتوانید به موقع به وجود حفره های دندانی کودک خود پی ببرید، ممکن است پرهیز از مشکلات جدی تری که نیاز به درمان ریشه خواهند داشت دشوار خواهد بود.

وقتی دندان کودک حفره دارد، شبیه نقاط تیره یا کدر روی دندان به نظر می رسند. ممکن است لکه هایی به رنگ سفید گچی، زرد، یا تیره رنگ روی سطح دندان ها مشاهده کنید.

دندان های کودک خود را به طور منظم با دقت بررسی کنید. در صورت مشاهده هر گونه لکه ای روی دندان های خود، زمان آن رسیده است تا برای بردن کودک نزد دندانپزشک کودکان وقت بگیرید، زیرا اینها می توانند علائم و نشانه های اولیه پوسیدگی دندان باشند. نشانه دیگری که ممکن است کودک شما نیاز به مراجعه به دندانپزشک اطفال داشته باشد تورم لثه یا گونه و/ یا بد اخلاق شدن است. اگر روی دندان های کودک خود لکه های قهوه ای یا سفید رنگ مشاهده کردید، می توانید اطمینان حاصل کنید که پوسیدگی آغاز شده است.

عصبکشی دندان کودکان

عصبکشی دندان کودکان

آیا واقعاً درمان ریشه برای کودکان ضروری است؟

ممکن است فکر کنید آیا کودکان واقعاً درمان ریشه نیاز دارند، یا آنها تنها برای افراد بزرگسال هستند. خیر. درمان های ریشه می توانند هم روی دندان های شیری و هم روی دندان های دائمی انجام شوند. زمان هایی هستند که انجام درمان ریشه ضروری است تا بتوان جلوی از دست رفتن دندان را گرفت. در اینجا به بیان برخی نمونه هایی خواهیم پرداخت که در آنها درمان ریشه گزینه خوب و ضروری است:

  • در صورتی که دندان در نتیجه حادثه یا تصادف آسیب دیده باشد.
  • در صورت عفونی شدن دندان.
  • در صورتی که آبسه یا یک پاکت چرکی شکل گرفته باشد.
  • در صورتی که از دست رفتن دندان موجب بروز مشکلاتی برای حرف زدن یا غذا خوردن شود.
  • در صورتی که از دست رفتن دندان مانع عملکرد کامل فک ها یا زبان شود.

در چه سنی می توان درمان ریشه را انجام داد؟

درمان های ریشه می توانند در هر سنی انجام شوند. اکثراً درمان های ریشه زمانی نیاز هستند که آسیب گسترده باشد. اگر فکر می کنید که کودک شما نیاز به درمان ریشه دارد، باید در مورد نگرانی خود با دندانپزشک کودکان صحبت کنید.

عصبکشی دندان کودکان

عصبکشی دندان کودکان

برخی از علائم و نشانه هایی که نشان می دهند کودک شما نیاز به درمان ریشه دارد

از بین مشهودترین علائم و نشانه هایی که کودک نیاز دارد بلافاصله توسط دندانپزشک کودکان ویزیت شود:

  • درد مداوم بدون توضیح
  • حساسیت به دمای غذا (سرد یا داغ)
  • تورم و قرمزی اطراف دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است
  • لق شدگی یا تکان خوردن بدون دلیل دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است

چگونه می توان از نیاز به درمان ریشه پیشگیری نمود؟

درمان های ریشه درمان های جدی دندانپزشکی هستند. آنها تنها در مواقع ضروری و معمولاً در نتیجه آسیب گسترده به دندان انجام می شوند. بنابراین، چگونه می توان از نیاز به درمان ریشه پیشگیری نمود؟

با انجام این ۱۰ راهکار می توانید از نیاز به انجام درمان ریشه پیشگیری نمایید:

  • هر روز دو مرتبه مسواک بزنید. بسیاری از افراد بزرگسال و کودکان تنها یک مرتبه در طول روز مسواک می زنند، که باعث می شود خطر بروز پوسیدگی های دندانی و متعاقباً نیاز به درمان ریشه افزایش پیدا کند.
  • هر روز نخ دندان بکشید. نخ دندان نکشیدن مانند دوش گرفتن بدون شستن همه اعضای بدن است. رفتار خوبی نیست، درست است؟ در صورتی که کودک شما نخ دندان نکشد، به باکتری ها مکانی عالی برای پنهان و تکثیر شدن داخل دهان می دهد. لازم به ذکر نیست، که موجب بوی بد دهان نیز می شود!
  • از آبنبات های سفت پرهیز نمایید. آبنبات های سفت می توانند موجب ترک برداشتن دندان های شما شوند که اجازه می دهد باکتری ها وارد دندان شوند و به سیستم ریشه آن آسیب بزنند.
  • اگر دندان های کودک از قبل ضعیف هستند، مراقب باشید! حتی خوراکی های سالم مانند میوه ها و سبزیجات ترد (سیب ها، هویچ ها، و کرفس) و مغزها می توانند موجب ترک برداشتن دندان های شما شوند.
  • از خوردن یخ خودداری نمایید. جویدن یخ می تواند موجب شکستن یا ترک خوردن دندان ها یا در صورتی که کودک پر شدگی دندان داشته باشد می تواند موجب شکستن یا ترک خوردن آنها شود.وقتی دندان یا پر شدگی آن شکسته شد یا ترک برداشت، باکتری ها به راحتی می توانند وارد دندان شوند.
  • شب ها محافظ دندان شبانه استفاده کنید. اگر کودک شما دندان قروچه دارد و به اندازه کافی بزرگ شده است، حتماً برای او محافظ دندان استفاده کنید. از این طریق، دندان های او در برابر شکستگی که ممکن است محافظ ریشه دندان را از بین ببرد محافظت می شوند.
  • برای ورزش کردن برای او محافظ دندان تهیه کنید. محافظ های دندان دیگر تنها برای فوتبال یا حاکی بازی کردن نیستند. آنها ایده خوبی برای هر ورزشی هستند.
  • از خوراکی های اسیدی دور بمانید. به کودک خود خوراکی ها یا نوشیدنی های اسیدی مانند انواع نوشابه ها و برخی انواع آبمیوه ها را ندهید. این نوشیدنی ها برای دندان ها فوق العاده بد هستند. آنها مینای دندان ها را می شکنند و دندان ها را با پوششی از غذاهای قندی برای باکتری ها می پوشانند.
  • به طور منظم کودک خود را نزد دندانپزشک کودکان ببرید. چکاپ های منظم این اطمینان را بوجود می آورند که دندانپزشک هر گونه ترک را خیلی زود شناسایی خواهد کرد و قبل از نیاز به درمان ریشه هر گونه ترمیمی را انجام خواهد داد.
  • تعلل نکنید. اگر کودک شما درد دندان را تجربه می کند، برای مراجعه به دندانپزشک تعلل نکنید. دندان درد علامت این است که مشکلی بوجود آمذه است و نادیده گرفتن آن تنها باعث خواهد شد بعداً درمان های جدی تری نیاز باشند.
عصبکشی دندان کودکان

عصبکشی دندان کودکان

کشیدن دندان در مقایسه با درمان ریشه برای کودکان

در مورد کودکان، عوامل متعدد مختلفی وجود دارند که باید قبل از تصمیم گیری برای انجام درمان ریشه مد نظر قرار بگیرند.

پرسش هایی که باید پاسخ داده شوند عبارتند از:

کودک چند ساله است؟

کدام دندان آسیب دیده است؟

آسیب چقدر گسترده است؟

آیا دندان شیری است؟

در صورتی که دندان شیری آسیب دیده باشد، دندانپزشک کودکان شما قبل از تعیین بهترین روش درمان پرسش های زیر را مد نظر قرار خواهد داد:

  • آیا کودک به زودی دندان را از دست خواهد داد؟
  • آیا دندان در موقعیتی است که آن را برای شکل گیری الگوی های درست حرف زدن و جویدن حیاتی می کند؟
  • آیا دندان شیری مد نظر برای حفظ جای دندان دائمی که قرار است به زودی بیرون بیاید ضروری است؟

در صورتی که دندان برای حرف زدن، جویدن، یا حفظ فضا برای دندان دائمی حیاتی باشد، دندانپزشک کودکان ممکن است تصمیم بگیرد تصمیمی بر خلاف کشیدن دندان بگیرد زیرا از دست دادن این نوع دندان های شیری ممکن است منجر به بروز مشکلاتی جدی تر از مشکلاتی شود که قادر به حل کردن آنها است. از دست دادت زود هنگام یک دندان مهم می تواند باعث شود دندان های باقی مانده به سمت فضای خالی به جا مانده حرکت کنند. این می تواند بعداً هنگام رویش دندان های دائمی مشکلاتی بوجود بیاید.

با ای حال، اگر دندان از قبل لق شده است، کشیدن گزینه بهتری است. روی هم رفته، دلیل اندکی برای نجات دندانی شیری وجود دارد که به زودی در هز صورت از دست خواهد رفت.

درمان ریشه کودکان چگونه انجام می شود؟

اگر دندانپزشک کودک شما مشخص نماید که درمان ریشه برای کودک شما بهترین گزینه است، زمان کافی صرف خواهد کرد تا فرایند و هر آنچه قرار است اتفاق بیفتد را برای شما توضیح دهد. ممکن است تعجب کنید از اینکه متوجه شوید درمان ریشه فرایند طولانی و دردناک گذشته نیست. با پیشرفت های جدید دندانپزشکی، درمان های ریشه می توانند به سرعت و در راحتیکامل شوند.

اغلب کودکان نیاز به فرایندهای درمان ریشه ندارند. با این حال، در صورت بروز تروما یا حادثه برای دندان، یا در صورت وجود پوسیدگی های جدی، ممکن است انجام درمان ریشه لازم و ضروری باشد. اغلب، کشیدن دندان برای مدیریت آسیب دندان های کودکان گزینه بهتری است، اما گاهی اوقات درمان ریشه بهتر است. در چنین مواردی، مهم است بدانید که باید انتظار چه چیزی را داشته باشید و برای چه چیزی آماده شوید، بنابراین، می توانید کودک خود را برای انجام فرایند آماده کنید و از نیاز به درمان های ریشه در آینده اجتناب خواهید کرد.

در چه سنی می توان درمان ریشه انجام داد؟

دندانپزشکان معمولاً درمان ریشه را برای کودکان ۱۲ ساله و بالاتر انجام می دهند. با این حال، گاهی اوقات بسته به آسیبی که به دندان وارد شده است و اینکه کدام دندان نیاز به فرایند درمان ریشه دارد، درمان های ریشه ممکن است برای کودکان کم سن تر لازم باشند که توسط دندانپزشک کودکان انجام می شود. فرایند درمان ریشه ای که برای کودکان انجام می شود اغلب پالپکتومی یا پالپوتومی نامیده می شود، فرایندی است که در آن دندانپزشک عصب عفونی دندان یا بافت های داخل تاج دندان را تخلیه می کند تا از پوسیدگی و آسیب بیشتر پیشگیری نماید.

یکی از مهم ترین و چالش برانگیزترین جنبه های مدیریت رفتار کودکان کنترل درد است. کودکانی در طول فرایندهای دندانپزشکی خیلی زود تحت تجربه های دردناکی قرار می گیرند، به احتمال زیاد احساسات منفی در مورد دندانپزشکی را با خود به دوران بزرگسالی می برند. بنابراین مهم است که دندانپزشکان تمام تلاش خود را بکنند تا درد و ناراحتی را در طول درمان های دندانپزشکی به حداقل برسانند.

دندانپزشکی بیهوشی در کودکان

از آنجا که احتمال دارد که کودک در طی مراحل ترمیمی و جراحی دچار ناراحتی شود، دندانپزشکان برای کنترل درد از داروهای بی حس کننده موضعی و یا مسکن ها استفاده می کنند. ساده ترین و مؤثرترین راه کاهش درد در طول فرایندهای دندانپزشکی تزریق بی حس کننده های موضعی است. متأسفانه، نزدیک شدن به زمان تزریق بی حس کننده در دندانپزشکی به یک اندازه هم در بیماران کودک و هم در افراد بزرگسال می تواند اضطراب آور باشد، به همین دلیل دندانپزشک وظیفه دارد در طول فرایند تزریق ناراحتی را به حداقل برساند.

دندانپزشکی بیهوشی در بزرگسالان

اکثر افراد بزرگسال تمایل دارند مقدار جزئی ناراحتی تزریق را تحمل کنند زیرا می توانند راحتی را تصور کنند که در طول اقدامات ترمیمی و جراحی تجربه کنند. متأسفانه، کودکان کوچکتر توانایی انجام این کار را ندارند، بنابراین ممکن است قبل از تزریق، در طول آن، و پس از آن، از خود رفتارهای منفی نشان دهند. بسیاری از دندانپزشکان مایل هستند چنین رفتارهای منفی را دور بزنند، بنابراین از بی حس کننده های موضعی برای درمان های ترمیمی، بویژه در دندان های شیری چشم پوشی می کنند. با این حال، گاهی اوقات هستند که فرایندی که پیش بینی می شده است جزئی باشد، به یک فرایند پیچیده تبدیل می شود، و به خاطر کمبود بی حس کننده های دندانپزشکی، بیمار در موقعیت دردناکی قرار می گیرد. بی حس کننده های موضعی می توانند از ناراحتی های ناشی از قرار گیری گیره رابر دم، آماده سازی دندان، درمان پالپ، و کشیدن دندان جلوگیری کنند.

موارد منع مصرف بسیار اندکی برای استفاده از بی حس کننده های موضعی در کودکان، در طول اقدامات دندانپزشکی وجود دارد. با این حال، هنگام اعمال بی حس کننده موضعی برای کودک، پزشک باید از امکان زیاد بودن دوز بی حس کننده، صدمات تروماتیک که توسط خود فرد وارد می شوند و ناشی از مدت زمان طولانی مدت بی حسی بافت نرم هستند، و تفاوت در تکنیک هایی آگاه باشد که به کوچکتر بودن جمجه و تفاوت آناتومی بیماران دندانپزشکی کودکان مربوط می شوند. در این مقاله قصد داریم شما را با تکنیک های مؤثرتر و بی خطرتر برای تجویز بی حس کننده های موضعی در دندانپزشکی کودکان آشنا کنیم.

بی حسی و بیهوشی در دندانپزشکی کودکان

بی حسی و بیهوشی در دندانپزشکی کودکان

بی حسی موضعی در دندانپزشکی

بی حسی موضعی عبارت است از، از دست رفتن موقتی احساس یا درد در یک قسمت از بدن که با اعمال موضعی (مالیدن) یا تزریق یک ماده بوجود می آید بدون آنکه سطح هشیاری بیمار کاهش پیدا کند.

بی حس کننده های دندانپزشکی به دو دسته تقسیم می شوند: استرهاEsters  (پروکائین و بنزوکائین) و آمیدهاAmides  (لیدوکائین، مپیواکائین، پریلوکائین، و آرتیکائین). استرها دیگر در بی حس کننده های تزریقی استفاده نمی شوند؛ با این حال، بنزوکائین به عنوان بی حس کننده موضعی استفاده می شود. آمیدها پر استفاده ترین بی حس کننده های تزریقی با لیدوکائین هستند که به عنوان بی حس کننده موضعی نیز استفاده می شوند.

بی حس کننده های موضعی تا عمق ۲ تا ۳ میلی متری مؤثر هستند و برای کاهش ناراحتی نفوذ اولیه سوزن به داخل مخاط تأثیر گذار هستند. نقطه ضعفی که آنها دارند مزه ای است که ممکن است برای بیمار خوشایند نباشد، و نیز مدت زمانی که طول می کشد تا دارو اثر کند، ممکن است باعث افزایش نگرانی کودک از نزدیک شدن به فرایندی شود که قرار است انجام شود. داروهای بی حس کننده موضعی به صورت ژل، محلول، پماد، پچ، و اسپری فشرده در دسترس هستند. هنگام اعمال بی حس کننده های موضعی به بافت نرم، کمترین مقدار مؤثر استفاده می شود تا از بی حسی بافت های حلق جلوگیری شود.

رایج ترین بی حس کننده های موضعی که در دندانپزشکی استفاده می شوند نمونه های حاوی بنزوکائین یا لیدوکائین هستند.

بی حسی و بیهوشی در دندانپزشکی کودکان

بی حسی و بیهوشی در دندانپزشکی کودکان

بی حس کننده های تزریقی

بی حس کننده های موضعی با ایجاد تداخل در توانایی عصب در انتقال سیگنال های الکتریکی و پتانسیل های عمل کردن، بین منبع درد و مغز یک انسداد شیمیایی بوجود می آورند. بی حس کننده های موضعی مانع عملکرد دروازه های خاصی به نام پتانسیل سدیم می شوند. وقتی کانال سدیم عصب مسدود می شود، سیگنال های عصب نمی توانند منتقل شوند. تنها محلی که مولکول های بی حس کننده موضعی به غشاء عصبی دسترسی دارند، گره های رانویر Ranvier هستند، جایی که کانال های سدیم فراوانی وجود دارد. قطع شدن سیگنال های عصبی در یک عصب میلین شده (مانند عصب دندانی) زمانی اتفاق می افتد که دپولاریزیسیون عصب (سیگنال عصب) در سه گره متوالی رانویر مسدود شود.

بی حس کننده های موضعی گشاد کننده عروق هستند و در نهایت جذب گردش خون می شوند. آنها اثرات سیستمیک دارند که با سطح پلاسمای خون ارتباط مستقیم دارند. دوز بالای داروهای بی حس کننده می تواند منجر به افسردگی CNS، تشنج، افزایش ضربان قلب، و فشار خون شود.

منقبض کننده های عروق (اپی نفرین و لوونوردفرین) به بی حس کننده های موضعی افزوده می شوند تا با کند کردن روند برداشته شدن ماده بی حس کننده از ناحیه عصب و در نتیجه طولانی کردن عملکرد آن، با عمل انبساط عروق مقابله کنند. بی حس کننده های مختلف با سرعت های مختلف به حداکثر علائم و مدت زمان تأثیر خود می رسند. هر چه محلول بی حس کننده اسیدی تر باشد، رسیدن به اوج اثر آن کندتر خواهد بود.