عصر حاضر دندانپزشکی مدرن حول محور تکنیک ها و فرایندهایی می چرخد که راحت و دوستدار بیمار هستند گرچه ضرورت اصلی برای کمک های پیشرفته در فرایندهای تشخیصی و بالینی است. نتیجه چنین تحقیقات و بررسی هایی منجر به معرفی تکنیک “تقویت نور و انتشار تحریک شده تابش” (LASER) هم در پزشکی و هم در دندانپزشکی شده است. این تکنیک در حال حاضر در تمامی تخصص ها، از جمله ارتودنسی، دنبال می شود، که منجر به بالا رفتن میزان رضایت بیمار، از جمله کاهش مدت زمان درمان و نتایج بهتر در کنار کم شدن دردهای ناشی از فرایند شده است.

لیزر در دندانپزشکی

در عصر حاضر دندانپزشکی مدرن، نیازهای تکنیکی و سطح دقت مورد نیاز برای انجام موفقیت آمیز فرایندهای بالینی به طور سنتی با دستکاری با دقت ابزارهای دستی و با پایبندی شدید به اصول بیولوژیکی و جراحی حاصل شده است. یکی از شگفت انگیزترین فناوری هایی که پیشرفت های زیادی در بخش های مختلف دندانپزشکی امروز داشته است. مشخصه های خاص و منحصر بفرد لیزر، انجام روش های درمانی ورای روش های موجود را ممکن می سازد، این امر با تکنیک های سنتی و مرسوم شامل قطع بافت های بیولوژیکی، توقف خونریزی، تسکین درد، و حتی جراحی های بافت سخت صورت می گیرد. بواسطه مزیت های بسیاری که لیزر دارد در دسته گسترده ای از فرایندهای زیبایی دهانی، برای درمان هم بافت سخت و هم بافت نرم، استفاده می شود. فناوری لیزر می تواند حمایت مضاعفی برای متخصصانی فراهم آورد که درمان های پریودنتال و ترمیمی را انجام می دهند، زیرا این امکان را بوجود می آورد که فرایندهای محافظه کارانه که کمتر تهاجمی هستند قابل استفاده باشند.

استفاده های بالینی لیزر در ارتودنسی

لیزر برای اِچ کردن

اعمال انرژی لیزر روی سطح مینای دندان موجب آب شدن و برداشتن موضعی، و بنابراین ای بین رفتن مقداری از مینای دندان ها می شود برداشتن مینای دندان (اِچ کردن)، اساساً در نتیجه انفجار ریز آب محصور شده در مینای دندان اتفاق می افتد، علاوه بر این، ممکن است مقداری آب شدن کریستال های هیدروکسیل- آپاتیت اتفاق بیفتد. پرتو افکنی لیزر، به صورت ویژه، منجر به بروز تغییرات ناشی از حرارت روی سطح مینای دندان می شود. لیزر، بسته به نوع لیزری که استفاده می شود و انرژی اعمال شده روی سطح، باعث زبر و غیر عادی شدن سطح دندان ها می شود که به اسید اِچ کردن تا سطح ۱۰-۲۰ میکرونی شباهت دارد. در یک مطالعه تأثیر گذاری لیزر اقتصادی Nd:YAG در اِچ کردن مینای دندان ها برای باندینگ مستقیم ابزارهای ارتودنسی مورد بررسی قرار گرفت. اگر استحکام باند برشی ۶۰/۰ kg/mm کمترین مقدار قابل قبول برای کاربردهای بالینی گرفته شود، نتایج تحقیق حاکی از این هستند که اِچ کردن با لیزر باید با حداکثر قدرت لیزر آمریکایی دندانپزشکی  Nd:YAG انجام شود تا پایدارترین حالت پذیری سطح حاصل شود.

لیزر در ارتودنسی

لیزر در ارتودنسی

لیزر برای فرایند دیباندینگ یا جدا کردن ابزار از سطح دندان

لیزر با نتایجی امیدوار کننده، هم برای اسید اِچ کردن و هم برای دیباندینگ یا برداشتن براکت ها از روی سطح دندان ها استفاده شده است. این رویکرد نشان داده است که برای دیباندینگ کارآمد است، که منجر به کاهش شاخص ماده چسبنده باقی مانده و افزایش نسبتاً اندک در دمای پالپ می شود. بویژه، اعمال لیزر Nd:YAG و لیزر CO2 نتایج قانع کننده و کمترین عارضه جانبیاز افزایش دمای داخل پالپ را از خود نشان داده است.

اثرگذاری استفاده از لیزرهای CO2 و Nd:YAG برای دیباندینگ براکت های سرامیکی از سطح مینای دندان ها مورد بررسی قرار گرفت. مشخص شد تکنیک دیباندینگ با کمک لیزر نیروی لازم برای دیباندینگ، خطر آسیب به مینای دندان، و بروز شکست را، در مقایسه با تکنیک های مرسوم دیباندینگ، به مقدار چشمگیری کاهش می دهد. بنابراین، این روش این قابلیت را دارد که برای بیمار آسیب به مینای دندان و درد کمتری بوجود بیاورد.

کیور (خشک) کردن با استفاده از لیزر

طولانی شدن مدت زمان چسباندن براکت ها روی دندان ها با مواد چسبنده ای که با تاباندن نور کیور می شوند باعث می شود میزان دقت انجام آن افزایش پیدا کند. مهم ترین نقطه ضعف این نوع چسب ها این است که به ۲۰-۴۰ ثانیه زمان برای چسباندن هر براکت با تاباندن نور نیاز دارند. گرچه استحکام باند برشی چسب هایی که با نور کیور می شوند با چسب هایی که به صورت شیمیایی فعال می شوند قابل مقایسه است، اما بین ۵ دقیقه تا ۲۴ ساعت پس از قرار گیری، به شکل باور نکردنی افزایش پیدا می کند، در حالی که قدرت باندی که در ۵ دقیقه حاصل می شود تنها ۶۰-۷۰% از استحکام در ۲۴ ساعت است. BisGMA ، رایج ترین مونومر در مواد چسبنده کامپوزیتی، زمانی پولیمریزه می شود که یکی از دو باند در دو انتهای پولیمر شکسته می شود و سپس به پولیمر BisGMA دیگری متصل می شود.

تحقیقات اخیر روی توانایی لیزر آرگون برای دستیابی به فتوپلیمریزاسیون رزین های کامپوزیت متمرکز بوده اند. رزین های دندانپزشکی که با Photo فعال می شوند از یک آغازگر فرایند مانند کامفورکینون استفاده می کنند و برای آغاز فرایند پولیمریزاسیون عواملی مانند آمین درجه ۳ را کاهش می دهند. این سیستم فوتوینیتور در قسمت آبی طیف نور مرئی بسیار حساس است، و حداکثر فعالیت آن در ۴۸۰nm متمرکز است. لیزر آرگون دارای یک طیف رنگی است و در یک طول موج باریک با طیف آبی، سبز از خود نور ساتع می کند، که باعث می شود به صورت ایده آلی برای پولیمریزه کردن کامپوزیت مناسب باشد. لیزر آرگون می تواند برای چسباندن براکت های ارتودنسی استفاده شود، و استحکام اتصالی شبیه به رزین هایی بدست آورد که به صورت مرسوم با تاباندن نور کیور می شوند.

استفاده از لیزر برای مدیریت درمان ارتودنتیک و افزایش زیبایی

بیماران ارتودنتیک به چیزی بیشتر از تنها “دندان های صاف” علاقه مند هستند. آنها به داشتن دندان های زیبایی علاقه دارند که به خوبی کنار یکدیگر قرار گرفته باشند؛ عملکرد و اکلوژن ایده آلی داشته باشند؛ لثه های فوق العاده زیبایی داشته باشند، اجزاء صورت آنها تناسب خوبی با یکدیگر داشته باشند، و لبخند دلفریبی داشته باشند. علاوه بر همه اینها، بیماران می خواهند اینها در مدت زمان معقولی حاصل شوند. اخیراً، لیزر بافت نرم به عنوان ابزاری مؤثر برای کمک به مدیریت درمان و افزایش نتایج زیبایی، توجه زیادی را به خود جلب کرده است.

کاربرد لیزر در ارتودنسی- کاربردهای غیر بالینی

اسکن با لیزر

اسکنرهای لیزری قادر به تولید الگوهای با جزئیات هستند؛ با این حال، فرایند اسکن کردن نیاز دارد که در حالی که اسکنر دور سر بیمار می چرخد، بیمار برای یک بازه زمانی چند ثانیه ای تا یک دقیقه ای، یا بیشتر بی حرکت بماند، زیرا لیزر تنها نقشه سطح را ارائه می دهد و نمی تواند اطلاعات رنگ برای نقشه بافت را فراهم بیاورد. یک دوربین رنگی که به یک اسکنر لیزری متصل شده باشد می تواند این اطلاعات را ارائه دهد. اطلاعات کامپیوتری سه بعدی از یک اسکنر لیزری با استفاده از دستگاه هایی که با کمک کامپیوتر کار می کنند و تکنیک های استریولیتوگرافی می توانند تغییر داده شوند تا ابزارهای ارتودنسی مانند اسپلینت، باندینگ کامپیوتری سیم ها، نمونه های الکترونیکی، و مدل های شبیه سازی جراحی تولید کنند.

مکانیزم خود اصلاحی اسکنرهای لیزری در تغییر برای تحریف تصویر می توانند برای تحقیقات بالینی انعطاف پذیری بیشتری بوجود بیاورند. این نرم افزار می تواند برای تلفیق تصاویر مختلف گرفته شده از چشم اندازهای مختلف استفاده شود، بنابراین بخش های زیر برش را حذف کرد. مطالعات موردی به راحتی قابل انجام هستند زیرا نمودارهای سه بعدی کامپیوتری اجازه می دهند بتوان مدل ها را در کامپیوتر برش داد آنها را روی یکدیگر منطبق کرد و اندازه گیری نمود. اندازه گیری تغییرات در منطقه و ارتفاع انحناها دید بیشتری نسبت به اطلاعات بدست می دهد.

لیزر در ارتودنسی

لیزر در ارتودنسی

کاربرد لیزر در هولوگرافی

لیزر هولوگرافی- ابزاری جدید برای اندازه گیری جابجایی دندان ها- رویکردی صحیح و غیر تهاجمی برای اندازه گیری جابجایی ها در سه بُعد را فراهم می آورند. فشار وارد شده در الیاف پریودنتال لیگامان، وقتی تاج دندان در معرض فشار قرار دارد، شاخه های زیادی برای مطالعه جابجایی ارتودنتیک دندان ها و بیماری های پریودنتال دارد. بویژه، ارتودنتیست ها تمایل دارند سیستم فشار اعمال شده به دندان ها را به مرکز چرخش و بزرگی جابجایی دندان ها ربط دهند. در گذشته، جابجایی دندان ها با رویکردهای مختلفی مورد بررسی قرار می گرفت: ۱) الگوهای فیزیکی، ۲) الگوهای تحلیلی، و اندازه گیری مستیقم روی نمونه زنده.

فرایندهای مختلفی که در طول درمان ارتودنسی می توانند با لیزر انجام شوند

ایجاد دسترسی برای قراردهی براکت ها

لیزر دایود می تواند برای برداشتن بافت (ژینژیوکتومی و ژینژیووپلاستی) استفاده شود تا محل کافی برای قرار گیری براکت یا بند روی دندان ها ایجاد شود. این فرایندها اتصالات اولیه به دندان ها را فراهم می آورند و به شکل قابل توجهی می توانند طول درمان را کاهش دهند. معمولاً دندان های پرمولر آخرین دندان هایی هستند که باندینگ روی آنها صورت می گیرد که آن هم به خاطر رشد کند یا تأخیر در بیرون آمدن، یا نهفتگی آنها است. لیزر دایود می تواند به ارتودنتیست کمک کند با اتصال مستقیم براکت ها یا قراردهی بند، از بروز این موقعیت ها پرهیز نماید.

لیزر در ارتودنسی

لیزر در ارتودنسی

تعیین تناسب دندان

اکثر ارتودنتیست ها محل قرار گیری براکت ها را (مستقیماً یا غیر مستقیم) با اندازه گیری فاصله تجویز شده از لبه ها یا تشخیص چشمی و قرار دهی براکت در وسط تاج بالینی دندان انجام می دهند. هر دو روش قابل قبول هستند و سال ها است که انجام می شوند. به نظر می رسد، مشکلات مربوط به این شکل قرار دهی براکت ها زمانی بروز پیدا کنند که ارتفاع تاج بالینی با اندازه تاج آناتومیک برابر نباشد، یافته ای معمول در بیماران ارتودنتیک بزرگسال. اندازه گیری از لبه های سطوح جونده دندان ها ممکن است منجر به نتایج اکلوزال قابل قبولی شود، اما ممکن است منجر به تضعیف بهداشت دهان به دلیل تجاوز براکت ها روی حاشیه لثه ها شود. قرار گیری براکت ها در مرکز تاج بالینی ممکن است به قرار گیری آن خیلی نزدیک به لبه ختم شود که در نهایت منجر به فرو رفتن ناخواسته دندان های پیشین داخل حفره، و کاهش مقدار قابل مشاهده از دندان در حالت استراحت و لبخند خواهد شد.

لیزر در ارتودنسی

لیزر در ارتودنسی

بهداشت دهان

عدم رعایت بهداشت دهان به طور مزمن در بیماران ارتودنسی منجر به بروز مشکلات رشد بیش از حد لثه ها، شکل گیری پاکت های پریودنتال، و باقی ماندن پلاک های دندای خواهد شد، که معمولاً باعث افزایش طول دوره درمان، نارضایتی بیمار و والدین، و در نهایت، عدم زیبایی ظاهری خواهد شد. فائق آمدن بر این مشکلات، به تنهایی و توسط بیمار دشوار است، و به ندرت ممکن است بتوان آن را با استفاده از روش های سنتی به طور کامل بر طرف کرد. لیزر دایود می تواند برای برداشتن پاکت های پریودنتال و نیز فراهم ساختن دسترسی برای بیماران برای بهبود بهداشت دهان خود و نیز دسترسی بهتر برای اعمال موضعی فلوراید استفاده شود. این فرایند اغلب می تواند با کانتور لثه ترکیب شود تا زیبایی لثه بهبود پیدا نماید، و بتواند در هر زمانی در طول درمان یا در طول خود جلسه دیباندینگ انجام شود.

رادیوگرافی چه نقشی در دندانپزشکی دارد؟

تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس که ما بیشتر آنها را تحت عنوان رادیولوژی می شناسیم، به دندانپزشکان اجازه می دهند وضعیت دندان ها را به گونه ای مشاهده کنیم که با چشم غیر مصلح قابل مشاهده نیست. گرچه معاینه چشمی توسط دندانپزشک متبحر و مجرب می تواند چیزهای زیادی را آشکار سازد، اما تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس، علاوه بر آن می توانند چیزهای دیگری نیز نشان دهند، از جمله:

  • قسمت های پوسیده دندان ها که بسیار ریز هستند، بین دندان ها اتفاق افتاده اند، یا زیر پر شدگی های دندان ها هستند.
  • عفونت در استخوان هایی که دندان ها را نگه می دارند.
  • بیماری پریودنتال
  • آبسه دندان
  • کیست ها
  • برخی از انواع تومورها
  • مشکلات رشدی که برای دندان ها اتفاق می افتند، از جمله نهفتگی دندان ها عقل.

با این دسته قابلیت هایی که تصاویر گرفته شده با اشعه ایکس دارند، آنها بخش مهمی از ابزارهای دندانپزشکی را تشکیل می دهند.

انواع تصاویر رادیوگرافی

بسته به نوع اطلاعاتی که جمع آوری می شود، یک یا چند نوع متفاوت از تصاویر رادیوگرافی می توانند استفاده شوند.

رادیوگرافی در ارتودنسی

رادیوگرافی در ارتودنسی

تصاویر رادیوگرافی بایت وینگ

این نوع تصاویر رادیوگرافی رشد و پیشرفت احتمالی حفره های بین دندان ها را در قسمت هایی نشان می دهند که با چشم غیر مصلح قابل مشاهده نیستند. برای کودکان کم سن تر، این نوع تصاویر رادیو گرافی با اشعه ایکس غیر ضروری است زیرا به طور طبیعی دندان ها در عقب دهان با یکدیگر تماس ندارند تا اینکه اولین دندان های مولر آنها بیرون بیایند.

رادیوگرافی در ارتودنسی

رادیوگرافی در ارتودنسی

تصاویر رادیوگرافی پری آپیکال

تصاویر رادیوگرافی پری آپیکال دو یا سه دندان را به طور کامل، از ریشه تا تاج، و نیز ساختار استخوانی حمایت کننده آنها را نشان می دهند. تصاویر رادیوگرافی از این نوع هر گونه آبسه یا بیماری لثه ای را نشان می دهند، و نیز اینکه اطلاعات مربوط به رشد دندان های ثانویه و دندان های عقل در کودکان و بیماران کم سن را نشان می دهد.

رادیوگرافی در ارتودنسی

رادیوگرافی در ارتودنسی

تصاویر رادیوگرافی پانورامیک

تصاویر رادیوگرافی پانورامیک یک دست کامل دندان ها در یک قوس دندانی را به طور کامل، و نیز ساختار استخوانی و سینوس های اطراف دندان ها را نشان می دهند. تصاویر رادیوگرافی پانورامیک با برای تجزیه و تحلیل های ارتودنتیک مفید هستند، با قرارگیری فیلم داخل دهان گرفته نمی شوند، اما لازم است بیمار به مدت تقریباً ۱۵ ثانیه روی صندلی رادیولوژی آرام بنشیند. تصاویر پانوراما برای دندانپزشکی ترمیم نیز استفاده می شوند.

تصاویر رادیوگرافی اکلوزال

این نوع تصاویر، دندان های بالا و پایین را به گونه ای نشان می دهد که به بررسی چگونه قرار گیری خوب دندان ها در بایت کمک می کند.

رادیوگرافی در ارتودنسی

رادیوگرافی در ارتودنسی

تصاویر رادیوگرافی ارتودنتیک

تصاویر رادیوگرافی ارتودنتیک (که تصاویر “سفالومتریک” یا “جانبی جمجمه” نامیده می شوند) نیمرخ جمجمه را شامل می شوند، تا ارتودنتیست را قادر سازد رشد فک و استخوان، و چگونگی رشد دندان ها درون این ماتریکس را بررسی نماید.

تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس چگونه گرفته می شوند؟

نوع خاص تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکسی که گرفته می شود تا حدودی مشخص می کنند چه فرایندی اتفاق می افتد، اما عموماً دندانپزشک شما را با یک پیشبند سربی سنگین می پوشاند که از بدن شما در برابر پرتوهای غیر ضروری اشعه ایکس حفظ نماید. سپس شما بایت خود را روی یک ابزار پلاستیکی قرار خواهید داد که فیلم رادیوگرافی را در جای خود ثابت نگه دارید. دندانپزشک یا دستیار دندانپزشکی تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس را خواهند گرفت، فرایند بدون دردی که تنها یک یا دو ثانیه طول خواهد کشید.

اگر قرار است شما تصویر رادیوگرافی پانورامیک بگیرید، باید به مدت چند ثانیه آرام و بدون هیچ حرکتی روی صندلی بنشینید در حالی که سر دستگاه تصویر برداری با اشعه ایکس درون یک قوس می چرخد که مسیر فک شما را دنبای می کند، و تصاویری می گیرد که داخل یک پانوراما می نشینند.

رادیوگرافی در ارتودنسی

رادیوگرافی در ارتودنسی

بی خطر بودن تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس

تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس موجب بروز نگرانی برای برخی افراد می شوند که فکر می کنند پرتوهای اشعه ایکس عوارض جانبی دارند. با این حال، خوشبختانه تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس امروزه بسیار بی خطر هستند. گرچه باید پذیرفت که قرار گرفتن در معرض پرتوهای اشعه ایکس می تواند خطرات کوچکی بوجود بیاورد، کاملاً واضح است که مزایایی دارند که از این خطرات پیشی می گیرند.

امروزه دستگاه های پیشرفته، همراه با سنسورهای دیجیتال، قادر به تولید تصاویر فوق العاده با پرتوهای کمتر از گذشته هستند که فیلم ها استفاده می شدند. دندانپزشکان در استفاده از اشعه ایکس محافظه کارانه تر عمل می کنند، پرتوها با دقت بیشتری متمرکز می شوند و احتیاط بیشتری در برخورد آنها به عمل می آید- از جمله پیشبندهای سربی برای دور گردن به منظور محافظت از غدد تیروئید، و نیز اندام های تناسلی در برابر اشعه.

رادیوگرافی در ارتودنسی

رادیوگرافی در ارتودنسی

چند وقت یک بار می توان تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفت؟

یکی از اصلی ترین ملاحظات در به حداقل رساندن خطرات اشعه ایکس، به سادگی، کاهش تعداد دفعات قرار گرفتن در معرض این اشعه ها است. دندانپزشک شما باید سلامت شما، سوابق دندانپزشکی، و سوابق گرفتن تصاویر رادیوگرافی شما را در نظر داشته باشد. تصاویر رادیوگرافی باید برای پاسخ به پرسش ها و نیازهای خاصی گرفته شوند و نباید تنها کاری باشند که به طور منظم انجام شوند. در نهایت، اگر به فکر تغییر دندانپزشک خود هستید، همیشه این امکان وجود دارد که اسناد رادیوگرافیک را بین آنها جابجا کرد.

رادیوگرافی در ارتودنسی

رادیوگرافی در ارتودنسی

کودکان و تصاویر رادیوگرافی

برخی والدین از آنجا که می دانند بخش مهم رشد فیزیکی در سال های اولیه زندگی اتفاق می افتد، نگران قرار گرفتن کودکان خود در معرض اشعه ایکس هستند. به همین دلیل، تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس برای کودکان باید تنها برای پاسخ به یک هدف خاص دندانپزشکی گرفته شوند. دلایل خاصی وجود دارند که چرا دندانپزشک باید به فکر گرفتن تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس از دهان یک کودک باشد:

  • تین نوع تصاویر نشان خواهند داد دندان های شیری چگونه داخل لثه کودک در حال رشد هستند، و تعداد، اندازه، و محل رشد آنها مورد بررسی قرار می گیرد.
  • این تصاویر می توانند نشان دهند که آیا کودک هیچ دندان اضافی یا فقدان دندانی دارد یا خیر.
  • این نوع تصاویر به تشخیص عفونت ها در دندان های جدید کودک کمک می کنند.
  • این نوع تصاویر هنگام آماده سازی برای دریافت بریس ها، در موارد ضروری، اطلاعات مهمی ارائه می دهند.

توربو بایت یا براکت توربو، پدها یا قطعات سرعت گیر مانندی هستند که از جنس آکریلیک یا فلز می باشند. معمولاً توربو بایت های فلزی به همان شکلی که براکت ها به جلوی دندان ها چسبانده می شوند به پشت دندان های جلوی فک بالا چسبانده می شوند، و توربو بایت های کامپوزیتی یا آکریلیکی مستقیماً روی سطح جونده یا پشت دندان های عقب دهان چسبانده می شوند. توربو بایت ها در رنگ های مختلفی مانند قرمز، آبی، یا متالیک وجود دارند. آنها بین دندان ها مانند سرعت گیر عمل می کنند تا مانع فرو رفتن کامل قوس های دندانی داخل یکدیگر شوند، یا به دندان های شما اجازه می دهند بدون برخورد کردن با یکدیگر حرکت کنند. مزیتی که توربو بایت ها نسبت به بایت پلیت ها دارند این است که آنها بهداشتی تر هستند زیرا در جای خود چسبانده می شوند و نیاز نیست بیمار پیوسته آنها را چک کند.

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

چرا لازم است از توربو بایت ها استفاده شود؟

توربو بایت ها می توانند به انواع مختلف مشکلات دندانی بپردازند. آنها مشکلات عمودی دیپ بایت را هدف قرار می دهند. وقتی شما دندان های خود را روی توربو بایت ها قرار می دهید، فشار خاصی به دندان ها وارد می کنید، که می تواند به بیمارانی که اور بایت دارند کمک کند، و موجب باز شدن اور بایت شود. علاوه بر این، توربو بایت ها دیپ بایت و نیز حرکات نادرست دندان ها را نیز درمان می کنند. برخلاف بایت پلیت ها، توربو بایت ها متحرک نیستند و به پشت دندان ها چسبانده می شوند. متأسفانه، در مواردی که یک اورجت قابل توجه وجود داشته باشد، وضعیتی که دندان های جلوی فک بالا خیلی جلوتر از دندان های جلوی فک پایین قرار بگیرند، دیگر نمی توان از آنها استفاده کرد. برای آنکه توربو براکت ها عمل کنند، دندان های جلوی فک پایین باید درست پشت دندان های جلوی فک بالا با آنها تماس داشته باشند. در وضعیت بالا، بایت پلیت گزینه بهتری خواهد بود.

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

انتخاب مواد توربو بایت ها

برای ساخت توربو براکت های رزینی مواد مختلفی پیشنهاد داده شده اند، از جمله ژل ها، چسب هایی که برای چسباندن بندهای ارتودنسی استفاده می شوند، مواد چسبنده ای که برای چسباندن براکت ها مورد استفاده قرار می گیرند، و نیز ماده چسبنده ای که برای چسباندن ریتینر لینگوال کاربرد دارد.

هر یک از این مواد مزایا و معایب خود را دارند که به رنگ، تکنیک های قرار گیری و برداشت آنها، و ماده فیلر شیشه ای بستگی دارد.

فیلرهای شیشه ای مانند کوارتز و سیلیکا در رزین های دندانپزشکی گنجانده شده اند، آنها کمک می کنند آب رفتگی پلیمریزه به حداقل برسد و ویژگی های بهبود ارتقاء پیدا کنند. در رزین های ارتودنسی، فیلرها احتمال کنده شدن براکت در نتیجه شکست انسجام و شستهش دن مواد از زیر بندها را پایین می آورند، بعلاوه آنها کنترل خوبی روی براکت ها بوجود می آورند. از سوی دیگر، استفاده از مواد توربو با با مواد پر از فیلر خطر ساییدگی دندان های روبرو را بالا می برد. کوارتز نیز نگرانی ویژه ای بوجود می آورد زیرا سخت تر و ساینده تر از سیلیکا است. ژل های آکریلیک و سمان های بند، که حاوی کوارتز کمتری هستند، بیشتر برای ساخت توربو براکت ها استفاده می شوند.

استفاده از توربو بایت همراه با بریس های ارتودنسی

استفاده از بریس ها می تواند مشکلات زیادی بوجود بیاورد. وقتی دندان های فک بالای شما با بریس های روی دندان های فک پایین برخورد پیدا می کنند با دو مشکل مواجه می شوید. یکی اینکه، این احتمال زیاد است که دندان های فک پایین شما ممکن است شکسته یا کج شوند. این وضعیتی ناخوشایند است: فشار وارد شده توسط دندان های فک بالا می توانند به جای صاف کردن دندان های فک پایین آنها را از محل درست خود دورتر کنند. و نیز اینکه، اوربایت می تواند منجر به آسیب به بریس ها و براکت های دندان های فک پایین شود. اینجاست که توربو بایت ها به کمک می آیند، و با استفاده از آنها استفاده از بریس ها راحت تر خواهد بود.

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

سایر نکات مربوط به توربو بایت ها یا نگین براکت توربو

از آنجا که توربو بایت ها با همان موادی به دندان ها چسبانده می شوند که براکت ها را به دندان ها متصل می کنند، نکات تغذیه ای همان نکاتی هستند که با وجود براکت ها روی دندان ها باید رعایت کرد تا مطمئن شد از جای خود کنده نخواهند شد. معمولاً توربو بایت ها به صورت جفتی چسبانده می شوند، بنابراین اگر یکی از آنها اتفاقی کنده شد دومی هنوز در جای خود خواهد بود و می تواند به کار خود ادامه دهد تا زمانی که بتوانید برای مراجعه به ارتودنتیست برنامه ریزی کنید تا نگین جدیدی جایگزین آن شود.

توربو بایت ها تنها همراه با بریس ها استفاده نمی شوند! اینویزیلاین نیز توانسته است برای درمان اپن بایت های عمیق یا همان دیپ بایت موفقیت آمیز عمل کند و از نظر فنی می توان نگین براکت توربو را مستقیماً داخل الاینر جای داد. در سیستم الاینرها نیازی به چسباندن نیست زیرا توربو بایت ها بخشی از پلاستیک الاینرها هستند. گرچه هنوز هم دقیقاً پشت نوک دندان های جلو قرار می گیرند.

ارتودنتیست ها با بررسی دقیق وضعیت دندان های بیمار می توانند تشخیص دهند آیا توربو بایت ها گزینه مناسبی برای درمان هستند یا خیر، و اینکه آنها را از چه موادی انتخاب کنند و دقیقاً کجا قرار دهند تا بهترین نتایج حاصل شوند.

برخی کودکان به علت بروز مال اکلوژن نیاز به درمان ارتودنسی دارند. رشد فک ها، دندان ها و حفره دهان باید به اندازه دیگر نقائص رشد کودک مورد توجه قرار بگیرند. این بویژه به این دلیل حائز اهمیت است که رشد جسمی و ذهنی کودک نیز به رشد و نمو حفره دهان وی بستگی دارد. دهان پیوسته در حال عمل کردن است، حتی اگر نه می جوید، نه عمل بلع انجام می دهید، و نه حرف می زنید. حفره دهان خشم، ناراحتی، ترس، تعجب، یا حتی لذت را نیز از خود نشان می دهد. “ممکن است دهان همه چیز نباشد، اما بدون دهان، همه چیز هیچ چیز خواهد بود”.

ارتودنسی فانکشنال شاخه بسیار جذابی از درمان ارتودنسی است که اکثر افراد با این روش آشنایی ندارند. ارتودنسی فانکشنال نه تنها دندان های شما را صاف و یکدست می کند بلکه فک های بالا و پایین را به محلی که باید باشند هدایت می کند و ظاهر بهتری برای بیمار بوجود می آورد.

داشتن یک چانه عقب رفته یا بد قرار داشتن فک ها می تواند باعث مشکل دار شدن بایت شود، و منجر به بروز سر دردهای میگرنی، درد گردن و شانه، سر گیجه، آپنه خواب، مشکلات شنوایی، اختلالات فکی گیجگاهی، انسداد مجرای تنفسی فوقانی، و بد شکل شدن صورت از نیمرخ شود.

هدف ارتودنسی فانکشنال صاف کردن دندان ها با روش های متفاوتی است از جمله وسیع کردن فک که به جای کشیدن دندان هایی که موجب فشردگی و نامرتبی شده اند برای دندان ها فضا ایجاد شود. ابزارها روی فک های بالا یا پایین کار گذاشته می شوند تا آنها را وسیع کنند و نیمرخ متعادل تری بوجود بیاورند و نیز سینوس ها را وسیع تر کنند تا آپنه خواب و مشکلات تنفسی برطرف شوند. با انجام تکنیک های بدون کشیدن که در آنها از ابزارهای وسیع کننده استفاده می شوند، می توانید به نتایج خوبی دست پیدا کنید. با این حال، این ابزارها متحرک نیستند و باید برای مدت زمان خاصی داخل دهان قرار بگیرند. گرچه برخی بیماران با این ابزارها مشکل دارند اما نتایج آنها ارزشش را دارند.

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

تفاوت بین ارتودنسی فانکشنال و ارتودنسی سنتی

اکثر افراد اطلاعات زیادی در مورد روش های مختلف صاف و یکدست کردن دندان ها ندارند. اکثر دندانپزشکان از ارتودنسی سنتی استفاده می کنند که همیشه هم مؤثر نیست و تنها ۵% از ارتودنتیست ها برای اصلاح کجی دندان های بیماران خود ارتودنسی فانکشنال استفاده می کنند. پس چه تفاوتی دارند؟

ابتدا لازم است تفاوت بین ارتودنسی و ارتوپدی را بدانید. ارتودنسی تنها دندان ها را جابجا می کند در حالی که ارتودپدی به مشکلات استخوانی می پردازد. در گذشته، ارتودنسی سنتی برای درمان بیمارانی استفاده می شد که مشکلات ارتودنتیک داشتند. در اوایل دهه ۱۹۸۰ ارتودنسی فانکشنال به دنیای ارتودنسی معرفی شد که روشی متفاوت برای اصلاح نحوه قرار گیری دندان ها بود.

از آنجا که مفاهیم، روش ها، و نظریه های ارتودنسی های فانکشنال و سنتی متفاوت هستند، متعاقباً نتایج درمان آنها نیز متفاوت هستند. ابزارهای سنتی از دوران نوجوانی قابل استفاده هستند، زیرا ارتودنتیست صبر خواهد کرد تا همه دندان های دائمی بیرون بیایند. اگر دندان های فشردگی داشته باشند، در ارتودنسی سنتی تعدادی از آنها کشیده می شود تا فضای کافی برای آنها ایجاد شود. با وجود فضای کافی دندان ها صاف خواهند شد. ۹۰% مواقع، برای ایجاد فضای کافی دندان های دو پایه کشیده می شوند.

اما مشکل این روش این است که نیمرخ صورت ظاهری صاف پیدا می کند و بیماران جذابیت ظاهری خود را از دست می دهند و وقتی آنها لبخند می زنند تنها ۶ دندان جلوی آنها قابل مشاهده خواهند بود. دندان های اضافی بیشتر رو به عقب کشیده می شوند تا فاصله بوجود آمده در عقب دهان در نتیجه کشیدن دندان پر شود؛ این می تواند منجر به اختلال مفصل فکی گیجگاهی و مشکلات مجرای تنفسی شود.

از سوی دیگر، ارتودنسی فانکشنال در بیماران کم سن تر (۷ ساله) کاربردی است. در حالی که بیمار هنوز در حال رشد است ارتودنسی باعث وسیع شدن قوس دندانی می شود و فضای لازم برای دندان های فشرده ایجاد می شود. با وسیع شدن قوس دندانی، همه دندان های دائمی جای کافی برای قرار گیری در آن را خواهند داشت. درمان ارتوپدی به جابجایی استخوان گفته می شود.

تا زمانی که قوس های دندانی در حال وسیع شدن هستند، فک پایین به صورت موازی با فک بالا در حال تغییر وضعیت است. از آنجا که هیچ دندانی در این روش کشیده نمی شود، برای بیمارانی که لبخند عریض تری دارند بسیار مؤثر خواهد بود. بعلاوه، از آنجا که فک پایین به جای رو به عقب، رو به جلو حرکت می کند، اختلال مفصل فکی گیجگاهی نیز بهبود پیدا می کند. در مرحله نهایی ارتودنسی فانکشنال، بریس ها برای صاف و یکدست کردن دندان ها مورد استفاده قرار می گیرند به همین دلیل در این روش هم ارتودنسی و هم ارتوپدی برای درمان بیمار استفاده می شوند.

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

مزایای ارتودنسی فانکشنال

ارتودنسی فانکشنال هم مزایای زیبایی دارد و هم مزایای عملکردی، که به قرار زیر هستند:

  • فرایند درمان شامل اصلاح ساختار صورت، نحوه قرار گیری فک و محل دندان ها، اصلاح وضعیت سر، گردن، و نیز عضلات متصل کننده
  • ایجاد لبخندی عریض تر در کنار ایجاد نیمرخی بهتر
  • ایجاد تعادل در چهره با رشد بیمار
  • کاهش اختلال مفصل فکی گیجگاهی
  • خلق نتایج پایدارتر
  • کاهش نیاز به کشیدن دندان، در صورت وجود.
  • استفاده از ابزارهایی که تمیز کردن و نگهداری از آنها راحت تر است.
  • استفاده از ابزارهایی که کمتر از بریس ها قابل مشاهده هستند.
  • اجازه می دهند بتوان برای بازی و ورزش یا نواختن آلات موسیقی ابزارها را خارج کرد.
  • می توان درمان با آنها را در سنین پایین (۳ تا ۸ سال) آغاز کرد.

معایب ارتودنسی فانکشنال

گاهی اوقات، در مورد مسائل سلامت دندانی، ما خودمان دشمن خودمان هستیم. ارتودنسی فانکشنال نیاز به مقداری همکاری و نظم بیمار دارد. مراحل بعدی ارتودنسی فانکشنال استفاده از ابزارهای متحرک است و اگر بیمار به طور نا منظم این بریس ها را استفاده کند، و توصیه های ارتودنتیست را رعایت نکند، پس مؤثر واقع نخواهد شد و موفقیت درمان محدود خواهد شد.

بر اساس برخی منابع، انتخاب ارتودنسی فانکشنال تصمیمی جدی است. به شما کمک می کند روش درمانی بهتر و مؤثرتری را شناسایی کنید و تشخیص دهید (مهم نیست برای افراد بزرگسال استفاده شود یا کودکان)، ارتودنتیست شما نکات و توصیه های مهم را به شما خواهد گفت و به شما کمک خواهد کرد مناسب ترین روش را انتخاب نمایید. به خاطر داشته باشید، ارتودنسی فانکشنال لبخندی وسیع تر و زیباتر برای شما خلق خواهد کرد.

ارتودنسی فانکشنال برای کودکان

مانند دیگر درمان های دندانپزشکی، هر چه درمان دندان های کج زودتر آغاز شود و مشکل بایت برطرف شود، درمان مؤثرتر و محافظه کارانه تر خواهد بود. کودکان بین ۶ تا ۹ سال می توانند درمان را آغاز کنند و نخستین ابزار خود را دریافت کنند. در صورت نیاز، بریس ها می توانند پس از بیرون آمدن دندان های دائمی کار گذاشته شوند.

درمان زود هنگام کودکان برای مشکلات ساختاری در فک، مال اکلوژن یا نگرانی های فک در زندگی می تواند لبخندی زیبا و ماندگار خلق کند و از بروز مشکلات بیشتر در آینده پیشگیری خواهد کرد. وقتی بایت رشد می کند، اصلاح مشکلات آن می تواند خطر اختلالات فکی- گیجگاهی و مشکلات آپنه خواب را نیز کاهش دهد.

برای برخی کودکان، ارتودنسی فانکشنال می تواند نیاز به بریس ها را حذف کند. با وسیع کردن چند جانبه پلیت (کام یا سقف دهان) کجی بایت با جابجایی تدریجی دندان ها اصلاح خواهد شد، بنابراین تماس درستی خواهند داشت.

ابزارهای فانکشنال

تنظیم فک، با استفاده از ابزارهای متحرک برای کودکان و نوجوانان در طول دوره رشد، در اکثر موارد، یک پیش نیاز برای اصلاح درست تر با ابزارهای ثابت ارتودنتیک در آینده است. بر خلاف ابزارهای متحرک فعال، ابزارهای ارتودنتیک فانکشال از نیروهای خود بدن استفاده می کنند، که توسط ماهیچه ها بوجود می آید. با این ابزارها هم ماگزیلا و هم مندیبل می توانند به صورت دو طرفه جابجا شوند تا وضعیت آنها اصلاح شوند.

بایونیتور Bionator

بایونیتور ابزاری است که به صورت شل داخل دهان قرار می گیرد و همیشه وقتی کودک چیزی می بلعد، نفس می کشد، حرف می زند یا صورت خود را حرکت می دهد، به اطراف حرکت می کند. بنابراین، حرکات صحیح دهان تمرین می شوند و عادات بد ترک داده می شوند. با استفاده از بایونیتور، عملکردهای مفاصل فکی گیجگاهی، عضلات، دندان ها، و ستون فقرات به خوبی اصلاح می شوند. ابزارها تقریباً مانند “ژیمناستیک برای دهان” هستند و تأثیرات مثبت روی شرایط بدن کودک دارند (شل کردن بافت ها و ماهیچه ها، به حداکثر رساندن متابولیسم، و غیره).

 

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

رگولاتور فانکشنال

با استفاده از رگولاتور فانکشنال، وضعیت مندیبل اصلاح خواهد شد. به طور همزمان ماهیچه های دهان، زبان، و لب ها تحت تأثیر قرار می گیرد. بسته شدن صحیح لب ها تمرین می شود. پس از مدت زمانی کوتاه، کودک می تواند در حین استفاده از ابزار به خوبی حرف بزند، زیرا اجزاء پلاستیکی بین خم شدگی بین دندان ها و گونه ها قرار می گیرند.

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

اکتیویتور

اکتیویتور افزایش فعالیت عضلات را به دندان ها، استخوان فک، و مفاصل فک منتقل می کند. معمولاً تنها قدرتی که برای اصلاح وضعیت بایت مناسب است حاصل می شود.

ابزارهای فانکشنال برای درمان های کلی و جامع مناسب هستند. آنها شامل تمرینات وضعیت، بستن بی خطر دهان، وضعیت درست زبان، و تنفس صحیح از راه بینی می شوند.

آیا جایگزینی برای ابزارهای فانکشنال وجود دارد؟

وجود دارد؛ با این حال، اصلاح دندان های فک بالای برجسته و رو به جلو (کلاس ۲) راحت نیست و متکی به همکاری شما یا کودک شماست. قرار دادن ساده بریس هایی که مسیر رشد دندان ها را تغییر می دهند، معمولاً ناکافی است زیرا بریس های ثابت به گونه ای طراحی شده اند که کار اصلی آنها صاف کردن دندان ها است. متعاقباً، هم برای پرداختن به مشکلات کلاس ۲ و هم دندان های کج، ممکن است لازم باشد پس از بریس های ثابت هم ابزارهای فانکشنال و پس از آن بریس های ثابت استفاده شوند، یا ابزارهای ثابت و فانکشنال با یکدیگر استفاده شوند، که کمتر رایج است. جایگزین های ابزارهای فانکشنال ممکن است شامل هد بریس یا کشیدن دندان باشند؛ با این حال، مشخص نمودن اینکه کدام راهکار استفاده شود به هر مشکل خاص بستگی دارد.

آیا ابزارهای فانکشنال در شکل صورت تغییر ایجاد می کنند؟

بحث و مشاجرات زیادی در مورد نحوه عملکرد ابزارهای فانکشنال وجود دارد. اینطور به نظر می رسد که ابزارهای فانکشنال در درجه اول دندان ها را از قسمت نوک جابجا می کنند، دندان های فک بالا را رو به عقب و دندان های فک پایین را رو به جلو منحرف می کنند. تحقیقات معتبر و قابل اعتماد حاکی از این هستند که وضعیت و ارتفاع فک پایین کاملاً تحت تأثیر عوامل ژنتیکی است.

بنابراین، گرچه ممکن است در مدت کوتاهی رشد فک پایین با ابزارهای فانکشنال تغییر کند، اینطور به نظر می رسد که در طولانی مدت احتمال نمی رود هیچ تفاوت چشم گیری در وضعیت فک ایجاد شود. با ای حال، در نتیجه حرکت دندان ها، ممکن است تغییراتی در وضعیت لب ها بوجود بیاید، در حالی که لب بالا دندان های فک بالا را به طور کامل تر پوشش خواده داد.

آیا درمان با ابزارهای فانکشنال همیشه موفقیت آمیز است؟

نه الزاماً. واضح است که، اگر ابزار به اندازه کافی استفاده نشود درمان موفقیت آمیز نخواهد بود. علاوه بر این، یک گروه بیماران نیز هستند که به خوبی به ابزارهای فانکشنال پاسخ می دهند. متأسفانه، پیش بینی اینکه کدام بیمار به درمان خوب واکنش نشان می دهد دشوار است. تصور می شود ابزارهای فانکشنال قبل و در طول رشد دوران نوجوانی موفقیت آمیزترین درمان باشند. این اتفاق بویژه در پسران طی سنین ۱۱ تا ۱۴ سالگی و در دختران طی سنین ۱۰ تا ۱۳ سالگی رخ می دهد. مگر آنکه، درمان در مراحل زودتر یا دیرتر در شرایط خاص توصیه شوند.

اگر درمان موفقیت آمیز نباشد، چگونه می توان به مشکل پرداخت؟

مشکلات کلاس ۲ ممکن است بتوانند به روش های مختلفی درمان شوند. در صورتی که اصلاح مال اکلوژن کلاس ۲ با شکست مواجه شود، گزینه های متعددی وجود دارند. ممکن است توصیه شود از ابزارها یا راهکارهای جایگزین برای اصلاح مال اکلوژن کلاس ۲ استفاده شود، از جمله:

  • هدگیر
  • کشیدن دندان
  • جراحی فک

چگونگی کاربرد این راهکارها متفاوت است و بر اساس مشکل خاص است. در موارد خاص، ممکن است توصیه شود مشکلات اضافی قبل از در نظر گرفتن درمان پذیرفته شوند، قبل از در نظر گرفتن درمان، اگر در آینده مطلوب هستند. به طور کلی، جراحی فک تا ۱۷ سالگی و بالاتر به تعویق می افتد.

پوکی استخوان چیست؟

پوکی استخوان شایع ترین بیماری استخوان در انسان ها است و مشخصه ویژه آن توده و تراکم اندک استخوان تخریب ساختمان استخوان و بالا رفتن خطر شکستگی است. بر اساس اطلاعات منتشر شده از سوی تحقیقات تغذیه و سلامت ملی ۳ (National Health and Nutrition Survey III)- NHANES III- انجمن ملی پوکی استخوان در سال ۲۰۱۴ تخمین زده است که بیش از ۹/۹ میلیون آمریکایی پوکی استخوان دارند. پوکی استخوان هر ساله در ایالات متحده آمریکا منجر به ۵/۱ میلیون شکستگی می شود در حالی که اکثر این شکستگی ها به زنانی مربوط می شوند که در دوران پس از یائسگی به سر می برند.

پوکی استخوان و سلامت دهان

سالم نگه داشتن استخوان ها تأثیر بزرگی روی سلامت دهان بیماران دارد. شاید عجیب به نظر برسد، اما وقتی به استخوان هایی فکر می کنید که فک را تشکیل می دهند و دندان ها را در جای خود نگه می دارند، مراقبت از استخوان ها، درست مانند مراقبت از دندان ها معنا پیدا می کند. بیماری های استخوان مانند پوکی استخوان تأثیر چشمگیری روی سلامت دهان و استخوان های دندانی دارند.

تحلیل استخوان های دندانی

استخوان فک دندان های ما را حمایت می کند، و این استخوان تحت عنوان استخوان آلوئولار شناخته می شود. ارتباط مستقیمی بین تحلیل استخوان آلوئولار و افزایش احتمال از دست رفتن دندان ها وجود دارد. علت این است که وقتی روند تضعیف استخوان آغاز می شود، دندان ها لق می شوند و حتی می توانند بیفتند.

پریودنتیت نوعی عفونت دهانی است که لثه ها و استخوان هایی که دندان ها را حمایت می کنند تحت تأثیر قرار می دهد. باکتری ها موجب خوردگی و از بین رفتن استخوان و بافت های همبندی می شوند که دندان ها را در جای خود نگه می دارند. از دست رفتن و تحلیل استخوان آلوئولار و در هم شکستن مواد معدنی موجود در استخوان باعث می شود استخوان بیشتر مستعد تحلیل و از دست رفتن دندان ها شوند.

کاهش تراکم استخوان و در هم شکسته شدن مواد معدنی موجود در استخوان ها می تواند در نتیجه ابتلا به بیماری های مزمن اتفاق بیفتد. ارتباط مستقیمی بین پریودنتیت و دیگر بیماری هایی وجود دارد که روی تراکم استخوان تأثیر می گذارند، از جمله پوکی استخوان. گرچه پوکی استخوان همه افراد را تحت تأثیر قرار می دهد اما زنانی که در دوران یائسگی به سر می برند، بیشتر مستعد مشکلات مربوط به فرایندهای جراحی دهانی یا مشکلات قرار گیری پروتزهای مصنوعی هستند.

همانطور که اشاره کردیم، پوکی استخوان بیماری مزمنی است که باعث می شود استخوان ها مستعد شکستن شوند و به راحتی بشکنند و موجب پایین آمدن تراکم استخوان شود و تأثیر اصلی آن روی استخوان فک است که دندان ها را حمایت می کند. اصلی ترین دلایل پوکی استخوان بالا رفتن سن، یائسگی، و کمبود مواد مغذی مانند ویتامین D است.

به هیمن دلیل، پوکی استخوان می تواند تأثیر منفی مستقیم روی بیماری های لثه و پریودنتال داشته باشد و منجر به از دست رفتن دندان ها شود. پوکی استخوان تأثیری باور نکردنی روی استخوان فکی دارد که دندان ها را حمایت می کند. وقتی استخوان فک تحت تأثیر بیماری های مزمن استخوان قرار می گیرد، دیگر مشکلات دندانی اجتناب ناپذیر خواهند بود. در واقع، تحقیقات نشان می دهند که پوکی استخوان عامل تشدید کننده تخریب پریودنتال است.

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

 

پوکی استخوان و درمان ارتودنسی

توصیه شده است در افراد بزرگسالی که داروهای ضد پوکی استخوان (بیس فسفونات) دریافت می کنند جابجایی دندان ها و درمان ارتودنسی باید متوقف شود و ارتودنتیست ها باید بیماران را از این مشکلات احتمالی آگاه سازند؛ با این حال، فرایندهای ارتودنسی در افرادی که داروهای ضد تحلیل استفاده می کنند با موفقیت انجام شده اند و الزاماً با مشکل مواجه نمی شوند.

جراحی ارتودنتیک و کشیدن دندان ها منجر به بهبود و تغییر شکل گسترده استخوان می شود؛ در این موارد، ممکن است لازم باشد برای طرح درمان دقت فراوانی شود.

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

کنترل بیماری های دندانی در بیمارانی که برای پوکی استخوان دارو مصرف می کنند.

دقت داشته باشید: توصیه هایی که در اینجا ارائه می شوند تنها به بیمارانی مربوط می شوند که برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان برای آنها داروهای ضد تحلیل و جذب استخوان تجویز می شود.

  • درمان با داروهای ضد تحلیل برای کمبود توده استخوان، بیماران را کمتر در معرض خطر استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها قرار می دهد.
  • خطر اندک استئونکروز استخوان فک می تواند به حداقل رسانده شود، اما حذف نمی شود؛
  • یک برنامه سلامت دهانی شامل کارهای بهداشتی معقول دهان و مراقبت های دندانی منظم می توانند بهترین راهکار برای پایین آوردن خطرات استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها باشند؛ و
  • ادامه ندادن درمان با بیس فسفونات ممکن است خطر گسترش استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها را به صفر نرساند، اما می تواند روی نتایج درمان برای تراکم اندک استخوان تأثیر منفی داشته باشد.

سلامت زنان و سلامت دهان و دندان

از آنجا که زنان بیشتر مستعد پوکی استخوان هستند، تعجبی ندارد که احتمال مشکلات دهانی و دندانی آنها نیز بالاتر است. این بویژه در مورد زنانی درست است که در حال ورود به دوره یائسگی هستند یا در این دوران به سر می برند، زیرا به واسطه عدم تعادل هورمونی خود دچار تغییرات می شوند. یائسگی می تواند تحلیل و جذب استخوان را تشدید کند و از تراکم استخوان بکاهد.

این باعث می شود تحلیل استخوان افزایش پیدا کند و حتی منجر به بروز بیماری های استخوان مانند پوکی استخوان شود. زنانی که از پوکی استخوان رنج می برند، بیشتر با مشکلات بهبود بعد از جراحی های دهانی، بروز مشکل در فرایندهای دندانپزشکی، یا مشکلات پروتزهای مصنوعی مواجه هستند.

 

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

تأثیر مصرف داروی بیس فسفونات روی جابجایی ارتودنتیک دندان ها

بیس فسفونات ها داروهایی هستند که اساساً مانع فعالیت های استئوکلاست ها و تحلیل استخوان می شوند و در برخی شرایط پزشکی همراه با تحلیل شدید استخوان مورد استفاده قرار می گیرند. آنها دسته ای از داروها هستند که برای اختلالات اسکلتی/ شرایط استئوپنیک (بیماری پیاژه، پوکی استخوان، انتقال بیماری ها به استخوان) متعددی تجویز می شوند که با تحلیل شدید استخوان همراه هستند.

آنها خط مقدم درمان پوکی استخوان تلقی می شوند و اساساً در مواردی مانند عوامل ضد جذب تجویز می شوند. در دندانپزشکی بالینی، بیمارانی که تحت درمان با بیس فسفونات ها قرار دارند، وقتی قرار است تحت درمان های دندانپزشکی (کشیدن دندان، کاشت ایمپلنت های دندانی، جراحی پریودنتال) و نیز درمان ارتودنسی قرار بگیرند (کشیدن دندان، اعمال فشار زیاد، کاشت مینی اسکروها)، از آنجا که آنها در معرض خطر بروز استئونکروز فک مرتبط با بیس فسفونات هستند (بواسطه فعالیت ضد عروقی بیس فسفونات)، باید کاملاً مورد بررسی و ارزیابی قرار بگیرند.

همه مطالعات انجام شده روی تأثیر بیس فسفونات روی روند درمان ارتودنسی حاکی از این هستند که جابجایی ارتودنتیک دندان ها پس از مصرف بیس فسفونات کاهش می یابد، بدون آنکه مشخص باشد این دارو چه تأثیری روی تحلیل ریشه دندان دارد. ارتودنتیست ها باید از تأثیر بیس فسفونات ها روی جابجایی دندان ها آگاه باشند و بیمارانی که بیس فسفونات دریافت می کنند را برای آغاز درمان ارتودنسی مورد بررسی قرار دهند.

در این بیماران، فرایندهای محافظه کارانه ای مانند درمان ارتودنسی بدون کشیدن دندان، اعمال فشار خفیف، پرهیز از جراحی های ارتودنتیک، و غیره، ترجیح داده می شوند. در ارتودنسی بالینی، موارد اندکی با کاهش جابجایی درتودنتیک دندان ها، افزایش احتمال بازگشت به شکل قبل، طول کشیدن دوره درمان، در بیمارانی گزارش شده بودند که در حال مصرف بیس فسفونات بودند.

ارتودنتیست ها مشاهده کرده بودند که دندان ها با سرعت های مختلفی جابجا می شوند و تفاوت های بسیاری در واکنش افراد به درمان ارتودنسی در نتیجه مصرف دارو و یا عوامل سیستمیکی وجود دارد که می توانند ساختار استخوان را تغییر دهند. دیده شده که داروهایی مانند بیس فسفونات ها از طریق نحوه عملکرد خود روی متابولیسم استخوان، و اساساً با ممانعت از تحلیل و جذب استخوان، می توانند نرخ جابجایی ارتودنتیک را کاهش دهند. ارتودنتیست ها باید در مورد بیمارانی که بیس فسفونات استفاده می کنند با احتیاط برخورد نمایند.

 

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

 

در مقایسه آلدرونات سدیم و اسید زولدرونیک مشخص شد هر دو جابجایی ارتودنتیک دندان ها را کاهش می دهند ام این اثر در اسید زولدرونیک بسیار بیشتر بود. کاهش در بازگشت دندان های جابجا شده به جای نخست، که بسیاری محققان متوجه آن شدند می تواند با کاهش تعداد استئوکلاست ها و تغییرات ساختاری و عملکرد جذبی توجیه پذیر باشد.

در تجزیه و تحلیل اینکه آیا تزریق بیس فسفونات روی تحلیل ریشه دندان تأثیر دارد یا خیر، مطالعات مختلف به نتایج متضادی دست یافته اند. برخی شاهد کاهش تحلیل ریشه دندان پس از مصرف بیس فسفونات بودند، اما برخی دیگر دریافتند که در بیمارانی که تحت درمان با بیس فسفونات هستند تحلیل ریشه دندان در سمتی که تحت فشار است، و سمتی که تحت کشش است اتفاق می افتد، اما در بیمارانی که دارو مصرف نمی کردند تنها در سمتی که تحت فشار است تحلیل ریشه دندان اتفاق افتاده بود.

در خصوص تأثیراتی که این دارو روی خط میانی کام (سقف دهان) دارد، مطالعات نشان دادند که ترکیب تزریق موضعی بیس فسفونات با ابزارهای مکانیکی ارتودنسی برای حفظ نتایج وسیع کردن سریع کام (اکسپندر) می تواند نتایج بهتری داشته باشد. کاهش جابجایی دندان ها در نتیجه مصرف بیس فسفونات می تواند برای فرایند قرار گیری تکیه گاه مفید باشد؛ تا مشکلات از دست رفتن تکیه گاه، اعمال موضعی یا تزریقی بیس فسفونات ها مد نظر قرار گیرند زیرا آنها می توانند از سرعت حرکت دندان ها بکاهند.

بنابراین، در صورتی که بتوان با استفاده از عوامل دارویی مانع حرکات ناخواسته دندان شد، می توان دوره حفظ را کاهش داد و سیستم اعمال فشار ارتودنتیک بهتری ارائه داد. با این حال، مطالعاتی که روی حیوانات انجام شده اند لازم است روی نمونه های انسانی نیز انجام شوند و مورد تأیید قرار بگیرند قبل از آنکه برای استفاده های بالینی توصیه شوند.

به واسطه بالا رفتن تعداد بیماران مسن تری که نیاز به درمان ارتودنسی دارند، تعداد بیمارانی که سابقه درمان پزشکی با بیس فسفونات دارند نیز در حال افزایش است.

برخی توصیه ها به ارتودنتیست ها برای بیمارانی که بیس فسفونات مصرف می کنند یا مصرف کرده اند این است که سابقه مصرف داروی آنها به طور دقیق مورد بررسی قرار بگیرد، از جمله طول دوره مصرف، دوز مصرفی، و تعداد دفعات دوره های درمان. در ادامه باید ارزیابی دقیق استخوان در برابر خطرات درمان ارتودنسی انجام شود، از جمله اینکه آیا بیمار در معرض خطر جلوگیری از جابجایی ارتودنتیک دندان ها یا مشکلات جدی تر مانند استئونکروز قرار دارد یا خیر.

شاید محتاطانه تر این باشد که درمان ارتودنسی برای بیمارانی که بیشتر در معرض خطر قرار دارند انجام نشود. برای بیمارانی که کمتر در معرض خطر قرار دارند، اگر درمان ارتودنسی مناسب تشخیص داده شود، طرح درمان باید بررسی و تغییر داده شود و مشکلاتی مانند پرهیز یا به حداقل رساندن جراحی های انتخابی و کشیدن دندان، به حداقل رساندن جابجایی دندان ها، به حداقل رساندن فشارهای روی بافت ها در طول درمان و دوره حفظ، و محدود کردن درمان به منظور تسهیل توقف درمان در صورت لزوم را شامل شود.

عمل دم و باز دم را انجام دهید، و دقت کنید: آیا از راه بینی نفس کشیدید یا از راه دهان؟ به نظر می رسد تنفس از راه دهان به جای بینی، نگرانی چندانی ایجاد نمی کند، اما وقتی تنفس دهانی به یک عادت تبدیل می شود، ممکن است منجر به بروز مشکلات متعددی برای سلامت دهان شود. به عنوان مثال، خشک شدن دهان در نتیجه تنفس دهانی می تواند منجر به افزایش باکتری های دهانی شود؛ این باعث می شود تنفس دهانی مزمن بیشتر باعث پوسیدگی دندان ها، بوی بد دهان، بیماری پریودنتال، و حفره و کرم خوردگی دندان ها شود.

علاوه بر این، شاید شگفت زده شوید اگر بدانید بین مشکلات دندانی، شکل صورت، مشکلات خواب، و مشکلات یادگیری ارتباط وجود دارد- و وجه مشترک همه آنها معمولاً تنفس دهانی است. اما چرا باید تنفس یک نفر فرق داشته باشد؟ برای پاسخ به این پرسش، اجازه دهید نگاهی داشته باشیم به چگونگی تنفس از راه بینی و مزایای آن برای سلامت دندان ها و سلامت عمومی بدن.

مشکلات تنفس دهانی

مشکلات تنفس دهانی

 

مقایسه تنفس دهانی و تنفس از راه بینی

یکی از اصلی ترین مزایای تنفس از راه بینی به وضعیت زبان مربوط می شود، مخصوصاً در کودکانی که صورت و فک های آنها هنوز در حال رشد است. هنگام تنفس از راه بینی، زبان روی کام (سقف دهان) قرار می گیرد و مانند قالبی عمل می کند که فک بالا و دندان های فک بالا اطراف آن شکل می گیرند. اما وقتی از راه دهان نفس می کشید، زبان روی دندان های فک پایین قرار می گیرد و فک بالا فاقد حمایت لازم برای رشد صحیح خواهد بود.

ارتباط بین تنفس دهانی مزمن در کودکان و تغییر در شکل صورت و نحوه قرارگیری صحیح دندان ها مدت ها مورد بررسی قرار گرفته است؛ مطالعات متعددی که اخیراً انجام شده اند شواهد کافی در این مورد را ارائه می دهند. در مطالعه ای که در سال ۲۰۱۶ روی بیش از ۳۰۰۰۰ کودک انجام شد به این شکل نتیجه گیری شد که تنفس دهانی مزمن می تواند الگوی رشد صورت را تغییر دهد و منجر به بروز مشکلات بایت شود. در واقع، تنفس دهانی از روی عادت، اغلب همراه با مشکلات متعدد دندانی و اسکلتی، به درمان ارتودنسی ختم می شود.

مزیت دیگر تنفس از راه بینی این است که مجرای بینی مانند فیلتر هوا عمل می کند و ذرات و عوامل حساسیت زا را کاهش می دهد. بعلاوه، موجب مرطوب شدن هوا می شود و موجب تولید اکسید نیتریک می شود، مولکولی که مشخص شده است تأثیرات ممثبت زیادی روی کل بدن دارد. تنفس دهانی این مزایا را ندارد.

علاوه بر همه اینها، تنفس دهانی ارتباط مستقیم با کیفیت بد خواب دارد که تأثیر منفی روی رشد، خلق و خو، رفتار، و عملکرد علمی افراد دارد. خر و پف کردن در کودکان با وزن عادی اغلب نشانه این است که مشکلی بوجود آمده است، مکر آنکه علت آن یک سرماخوردگی یا دیگر شرایط موقتی باشد. پیوسته، نتیجه بزرگ شدگی غدد لنفاوی یا لوزه ها، تکرار دفعات خر و پف در کودکان، ممکن است علامت و نشانه آپنه انسدادی خواب باشد.

در آپنه انسدادی خواب، الگوهای تنفسی با الگوهای تنفسی با توقف های متناوب طولانی بین تنفس مواجه می شوند، و چرخه طبیعی خواب دچار مشکل می شود. کاهش کیفیت خواب می تواند به خستگی های روزانه و مشکل در تمرکز کردن منجر شود. در کودکانی که از راه دهان نفس می کشند نیز ممکن است کاستی توجه/ اختلال بیش فعالی تشخیص داده شود، زیرا علائم بد خوابی- عدم تمرکز و مشکلات مربوط به خلق و خو و رفتار- اغلب شبیه علائم کاستی توجه/ اختلال بیش فعالی هستند.

علائم تنفس دهانی

بسیاری والدین نمی دانند کودک آنها به جای بینی از راه دهان نفس می کشد، مخصوصاً اگر این اتفاق در طول شب رخ دهد. اگر پاسخ شما به هر یک از پرسش های زیر مثبت باشد، شاید لازم باشد کودک خود را برای معاینه و بررسی بیشتر نزد پزشک ببرید:

  • آیا دهان کودک شما در حالت استراحت، مثلاً هنگام تماشای تلویزیون، باز می ماند؟
  • آیا کیفیت خواب کودک شما چندان خوب نیست؟
  • آیا کودک شما خر و پف می کند؟
  • آیا کودک شما برای بیدار شدن مشکل دارد؟
  • آیا کودک شما در طول روز خسته است؟
  • آیا کودک شما در تمرکز کردن در مدرسه با مشکل مواجه است؟
  • آیا کودک شما مدام خشمگین و تحریک پذیر است؟
  • آیا لب های کودک شما دائماً در طول خواب از هم باز هستند؟

علل بروز تنفس دهانی مزمن

به طور کلی، افراد بزرگسال و کودکان وقتی نمی توانند به راحتی از راه بینی نفس بکشند، از راه دهان نفس می کشند. گرچه همه ما گاهی اوقات از راه دهان نفس می کشیم (از جمله زمانی که به سختی در حال ورزش کردن هستیم، یا سرما خوردگی یا آلرژی بدی داریم)، اما برخی افراد از روی عادت از راه دهان نفس می کشند. تنفس دهانی مزمن می تواند منجر به بروز مشکلات متعددی شود، از جمله بروز مشکلات حساسیتی، تورم غدد لنفاوی یا لوزه ها. تورم و بزرگ شدن غدد لنفاوی یا لوزه ها بویژه می تواند در تنفس اختلال ایجاد نماید، زیرا آنها به حفره بینی فشار وارد می کنند.

علت احتمالی دیگر تنفس دهانی می تواند گره زبان یا گره لب باشد: نقص آناتومیک جزئی که وقتی بوجود می آید که نوار کوچکی از جنس بافت حرکات زبان یا لب ها را محدود می کند. این وضعیت می تواند باعث شود بسته نگه داشتن لب ها و نگه داشتن زبان روی سقف دهان دشوار شود و منجر به بروز تنفس دهانی از روی عادت شود. بعلاوه، برخی کودکان به طور طبیعی ماهیچه های کوتاهی دارند، و این باعث می شود وقتی در حالت استراحت قرار می گیرند، احتمال باز ماندن دهان آنها بیشتر باشد و منجر به بروز تنفس دهانی شود.

درمان تنفس دهانی

در صورتی که در حالی که کودک کم سن است تنفس دهانی مزمن او تشخیص داده شود و به آن پرداخته شود، اغلب می تواند از رشد غیر عادی اسکلتی و دندان ها پیشگیری نمود. در مراحل بعدی طی روند رشد کودک، بسیاری از تأثیرات مضر تنفس دهانی می توانند با درمان ارتودنسی حل شوند. با این حال، به همین اندازه مهم است که علت بروز آن تشخیص داده شود، تا مشکلات بنیادی که روی الگوی تنفس تأثیر می گذارند درمان شوند.

درمان تنفس دهانی با کمک متخصص گوش و حلق و بینی

در صورتی که دندانپزشک یا پزشک شک داشته باشند که آیا کودک تنفس دهانی دارد یا خیر، ممکن است پیشنهاد دهد کودک خود را نزد متخصص گوش و حلق و بینی (ENT) ببرید، پزشکی که تخصص او درمان مشکلات غدد لنفاوی، لوزه ها، و سینوس ها است. به همین ترتیب، متخصص ENT که یک کودک بالای ۴ یا ۵ سال را برای مشکلات غدد لنفاوی یا لوزه ها درمان می کند ممکن است کودک را به ارتودنتیست ارجاع دهد، زیرا این احتمال وجود دارد که الگوی تنفس ناسالم منجر به بروز مشکلات دندانی شده باشد که ممکن است مداخله زود هنگام نیاس داشته باشند.

مشکلات تنفس دهانی

مشکلات تنفس دهانی

 

درمان تنفس دهانی با کمک ارتودنسی

درمان ارتودنسی می تواند به حل مشکلات بایت، اندازه فک، کجی دندان ها، و تنفس دهانی کمک کند. وقتی بین اندازه و نحوه قرار گیری دندان های فک های بالا و پایین ناهماهنگی وجود دارد، ارتودنتیست ممکن است استفاده از ابزاری به نام “توئین بلاک” را پیشنهاد دهد. این ابزار از پلیت های متحرک و شبیه ریتینر تشکیل شده است که برای دندان های فک های بالا و پایین استفاده می شود.

هنگام گاز زدن وقتی فک بالا رو به جلو فشار می آورد، پلیت های زاویه دار به یکدیگر می رسند، و به تدریج کمک می کنند بهتر متناسب با دندان های فک بالا قرار بگیرند. بعلاوه، ابزار توئین بلاک می تواند فک بالا را وسیع سازد، و فضای بیشتری برای زبان فراهم بیاورد تا در وضعیت درست خود قرار بگیرد.

یکی دیگر از ابزارهای رایج ارتودنسی “وسیع کننده کام” (پالاتال اکسپندر) است که برای وسیع کردن فک بالا استفاده می شود. این ابزار که داخل قوس دندانی بالا و روی کام (سقف دهان) قرار می گیرد، پیچ های کوچکی دارد که می توانند چرخانده شوند تا فشار ملایمی به دندان های فک بالا وارد کنند. از آنجا که تا پس از رسیدن کودک به دوران بلوغ، استخوان های کام با یکدیگر جوش نمی خورند، حتی خفیف ترین فشارهای وسیع کننده کام کافی هستند تا دو نیمه سقف دهان را از یکدیگر دور کنند.

با وسیع شدن کام، استخوان جدید رشد می کند تا این شکاف را پر کند. با وسیع شدن کام مجرای تنفسی بینی باز می شود، و باعث می شود تنفس از راه بینی راحت تر انجام شود. فناوری تصاویر سه بعدی رادیوگرافی با اشعه ایکس نشان می دهند، تفاوت های آناتومیکال در مجرای تنفسی پس از وسیع کردن کام وجود دارد.

گاهی اوقات پس از وسیع کردن فک و کام، دندان های به صورت طبیعی صاف می شوند، زیرا فضای بیشتری برای قرار گیری صحیح خواهند داشت. در واقع، وسیع کننده های کام اغلب برای حل مشکل فشردگی و نامرتبی دندان ها (فضای ناکافی برای همه دندان ها تا درست بیرون بیایند) در فک بالا استفاده می شوند. در زمان های دیگر، کودک پس از تصحیح عرض کام و موقعیت فک، بریس ارتودنسی نیاز خواهد داشت.

گاهی اوقات، با حل شدن مشکلات بنیادی که باعث بروز تنفس دهانی می شوند- خواه در نتیجه آلرژی بوجود آمده باشد یا تونسیلیت (عفونت و ورم لوزه ها)، بزرگ شدن غدد لنفاوی یا مشکلات دیگر- ممکن است کودک تنفس از راه بینی را به طور طبیعی زمانی آغاز نماید. اما گاهی اوقات، تنفس دهانی به عادتی تبدیل می شود که ترک آن دشوار می شود.

در صورتی که کودک به تنفس از راه دهان ادامه دهد، از آنجا که احساس طبیعی تری به او می بخشد، احتمالاً درمان مایو فانکشنال اورو فاسیال (OMT) نیاز خواهد داشت. این نوع درمان شامل آموزش مجدد عضلات صورت و دهان است که می توانند کمک کنند کودک عادات جدید استفاده از زبان و فک را پیدا کند. با تمرین، تغییرات رفتاری و تشویق های مثبت، OMT می تواند به کودک کمک کند وضعیت صحیح برای تنفس و نگه داشتن دهان در موقیعت بسته را یاد بگیرد (و آن را نگه دارد).

درمان زود هنگام تنفس دهانی- قبل از رشد اصلی نوجوانان- می تواند از تأثیرات نامطلوب آن روی رشد صورت و فک و نحوه ایستادن صحیح دندان ها پیشگیری نماید؛ علاوه بر این، می تواند کمک کند کودکان از مشکلات اجتماعی و تحصیلی به دور بمانند. به دلیل تأثیرات منفی که روی سلامت دهان دارند، دندانپزشک ها ممکن است نخستین متخصصانی باشند که متوجه تنفس دهانی می شوند. دندانپزشک ها و ارتودنتیست ها می توانند کمک کنند درمان صحیح و مناسب برای پیشگیری از مشکلات عمومی سلامت همراه با تنفس دهانی را آغاز نمایید.

بسیاری افراد عادات عصبی مانند تکان دادن عصبی پا یا ور رفتن و بازی کردن با یک شیء را دارند، و گرچه بسیاری از آنها بی ضرر هستند، اگر وقتی استرس دارید یا مضطرب هستید ناخن خود را می جوید، در واقع در معرض خطر بسیاری بیماری ها هستید. جویدن ناخن نوعی عادت عصبی است که می تواند در رختخواب، استرس، یا دیگر احساسات منفی بروز پیدا کند. حدود ۱۵% از افراد بزرگسال و ۳۰% کودکان دائماً در حال جویدن ناخن های خود هستند. سازمان بهداشت و سلامت دهانی دلایلی ارائه می دهند که چرا ضرورت دارد عادت جویدن ناخن حذف شود.

میکروب های زیادی زیر ناخن ها وجود دارد.

حتی اگر مرتب دست های خود را بشویید، باز هم خارج کردن همه میکروب ها و آلودگی ها از زیر ناخن ها دشوار است. بنابراین، تنها به این فکر کنید که هرگاه ناخن خود را می جوید و به این میکروب ها اجازه دسترسی به دهان خود را می دهید، بدن خود را در معرض چه خطری قرار می دهید. وقتی میکروب هایی که زیر ناخن های شما انباشته می شوند به داخل بدن راه پیدا می کنند، احتمال بیمار شدن شما به میزان قابل توجهی افزایش پیدا می کند. مطمئن شوید دست های خود را با دقت می شویید و به ناخن ها توجه ویژه داشته باشید.

جویدن ناخن

جویدن ناخن

 

خطر بروز عفونت را افزایش می دهد.

جویدن ناخن موجب بالا رفتن خطر ابتلا به پارونیشیا paronychia می شود، نوعی عفونت و التهاب چین های بافتی اطراف ناخن. علائم پارونیشیا عبارتند از دردناکی، قرمزی، تورم و التهاب منطقه اطراف ناخن، که اغلب در کوتیکول ها یا کناره های ریشه ناخن ها یا آسیب های دیگر. در صورتی که عفونت باکتریایی است، ممکن است تاول های پر از چرکی در کناره های ناخن ها وجود داشته باشد.

بعلاوه، در صورتی که ناخن هایی که زگیل دارند را بجوید- که در نتیجه ویروس بوجود می آیند- و پس از آن ناخن های دیگر را بجوید، این می تواند منجر به پخش شدن زگیل به دیگر قسمت ها و ناخن های دیگر شود.

این کار به دندان های شما هم آسیب می رساند.

اصلاً توصیه نمی شود از دندان ها، غیر از جویدن غذا، مانند یک ابزار استفاده شود. جویدن مرتب ناخن ها می تواند باعث شود دندان ها جابجا شوند، که در این صورت استفاده از بریس ها و براکت های ارتودنسی یا ریتنیرها برای صاف شدن نیاز خواهند داشت. جویدن ناخن می تواند منجر به شکستن دندان ها یا آسیب به مینای دندان ها نیز شود. علاوه بر این، میکروب ها می تواند عفونی شوند یا موجب آسیب و حساسیت لثه ها نیز شوند.

بعلاوه، باکتری که زیر ناخن ها وجود دارد می تواند به حیات خود داخل دهان ادامه دهد و موجب بروز بوی بد دهان شود.

گوشه های ناخن ها و فرو رفتن ناخن در گوشت نیز افزایش پیدا خواهند کرد.

اگر پیوسته ناخن های خود را بجوید، احتمال جویدن یک تکه بزرگتر از حد مورد انتظار وجود دارد، و وقتی یک تکه از پوست ریشه ناخن کنده شود، گوشه ناخن است.گوشه های ناخن زخم های بازی هستند که به راحتی می توانند عفونی شوند. بهترین راه برای اجتناب از زخم های دردناک، در درجه اول، پیشگیری از تشکیل گوشه ناخن با مرطوب کردن مداوم- و نجویدن ناخن است.

اکثر فرو رفتن های ناخن در گوشت، در انگشتان پا اتفاق می افتد اما جویدن ناخن می تواند باعث شود ناخن های شما به زیر پوست انگشتان بروند و زیر پوست به رشد خود ادامه دهند. زیر پوست رفتن ناخن ها می تواند باعث بروز درد و تورم شود و می تواند منجر به بروز عفونت شود و مستلزم انجام جراحی است.

خطر مسمومیت با سموم نیز وجود دارد.

در صورتی که مرتب از ژل های پولیش دهنده ناخن استفاده می کنید، بهتر است عادت جویدن ناخن را هر چه سریعتر ترک کنید. پولیش های ناخن در خود حاوی مقادیر زیادی سموم هستند، اما ژل های پولیش دهنده در خود مواد شیمیایی دارند که وقتی وارد دستگاه گوارش می شوند می توانند خطرناک باشند. گرچه مقادیر اندک سموم بلافاصله هیچ تأثیر مضری از خود نشان نمی دهند، اما هنوز از پیامدهای احتمالی طولانی مدت آنها آگاه نیستیم.

 

 

جویدن ناخن

جویدن ناخن

چگونه جویدن ناخن به بریس های ارتودنسی آسیب می رساند؟

همانطور که در بالا توضیح داده شد، جویدن ناخن به خودی خود، به طرق مختلفی می تواند منجر به آسیب دندان ها شود، اما جویدن ناخن در طول مدتی که تحت درمان ارتودنسی هستید می تواند موجب بروز یک دسته مشکلات جدید شود. در زیر به بیان تأثیرات منفی خواهیم پرداخت که جویدن ناخن می تواند روی درمان ارتودنسی شما داشته باشد:

  • آسیبی که به دندان ها و بریس های ارتودنسی وارد می شود می تواند روی هزینه های شما نیز تأثیرگذار باشد. در واقع، آکادمی دندانپزشکان عمومی تخمین زده است جویدن ناخن حدود ۴۰۰۰ دلار می تواند روی هزینه های درمان ارتودنسی تأثیر بگذارد.
  • اگر یک بیمار که در حال حاضر بریس ارتودنسی استفاده می کند یا قبلاً بریس داشته است، به طور منظم ناخن می جود، خطر کج شدن مجدد دندان ها آنها را تهدید می کند.
  • جویدن ناخن می تواند به طول درمان ارتودنسی شما بیفزاید و پایان درمان را به تعویق بیندازد. در نتیجه مدت زمانی طولانی تر از آنچه پیش بینی شده است، باید از بریس ها استفاده کنید، و این به خاطر فشاری است که جویدن ناخن می تواند به ریشه دندان ها وارد نماید.
جویدن ناخن

جویدن ناخن

 

راهکارهایی برای ترک عادت جویدن ناخن

بهترین کاری که می توانید برای سلامت خود و پیشرفت روند درمان ارتودنسی خود کنید این است که هر چه سریعتر عادت جویدن ناخن را ترک کنید. در این بخش به بیان راهکارهایی برای ترک عادت جویدن ناخن خواهیم پرداخت:

  • ناخن های خود را کوتاه نگه دارید تا مقدار کمتری از آنها برای جویده شدن باقی مانده باشد.
  • روی ناخن های خود لاک مخصوص بد مزه بزنید تا مزه تلخ آن مانع جویدن ناخن شود.
  • محافظ دندان روی دندان های خود قرار دهید تا هنگام جویدن چیزی مانع این کار شود.
  • راجع به فشاری که به دندان ها وارد می شود اطلاعات کسب کنید تا راحت تر با ترک آن کنار بیایید.
  • از خدمات مانیکور و پدیکور استفاده کنید. با صرف زمان و هزینه برای این کار، احتمالاً انجام ندادن این کار بیشتر برایتان اهمیت پیدا خواهد کرد.
  • به دنبال علل بنیادی انجام این کار باشید، استرس، اضطراب، افسردگی، عصبانیت، ناامیدی، همگی درمان دارند. سعی کنید به دنبال تکنیکی مثبت برای انتقال انرژی عصبی خود و دور کردن آن از جویدن ناخن باشید. از دیگران بخواهید با یادآوری کردن به شما کمک کنند.

هر درمان پزشکی یا دندانپزشکی با خود خطرات خاصی به همراه دارد

گرچه از ارزش دندان هایی که در جای درست خود قرار دارند آگاه هستیم و می دانیم دندان ها با این شکل عملکرد خوبی دارند و لبخند زدن با آنها خوشایند است، اما باید بدانید که هر درمان پزشکی و دندانپزشکی با خود خطرات و محدودیت های خاصی به همراه دارد. این همیشه پرسشی است که همواره مطرح می شود، آیا مزایای آن از خطرات احتمالی آن بیشتر هستند. با این حال، این نباید تنها ضابطه برای تصمیم گیری برای انتخاب و بهره مندی از مزایای درمان ارتودنسی باشد. تغییرات عملکردی و زیبایی چشمگیر که نتیجه درمان ارتودنسی هستند، باید قابل توجه تر از خطراتی باشند که در این مقاله به آنها خواهیم پرداخت. با این حال:

  • غیر ممکن است بتوان همه شرایط و موقعیت هایی را فهرست کرد که می توانند بوجود بیایند و عملکرد دندان ها و فک ها را در طول درمان ارتودنسی تحت تأثیر قرار دهند.
  • در این مقاله به توصیف شایع ترین خطرات خواهیم پرداخت.
  • اگر هر پرسش یا نگرانی دیگری در مورد این موضوع دارید، تردید نکنید و آن را با ارتودنتیست انتخابی خود در میان بگذارید تا با گرفتن پاسخ خود با رضایت خاطر درمان خود را آغاز کنید.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

از بین رفتن یا مرگ دندان

  • دندانی که قبلاً به شدت ضربه خورده است در کوتاه مدت یا حتی در بازه زمانی طولانی می تواند “حیات” خود را از دست بدهد و یا اصطلاحاً “بمیرد”.
  • برخی حوادث و ضربه ها یک یا چند دندان را تحت تأثیر قرار می دهند و ممکن است بیمار از آنها آگاه نباشد و ارتودنتیست هم نتواند قبل از آغاز درمان از آن مطلع شود.
  • برخی دندان ها بدون هیچ علت واضحی از بین می روند، خواه تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرند یا خیر، یا اینکه ضربه خورده باشند یا نه.
  • دندان هایی که از دست می روند (دندان های مرده) معمولاً تیره تر می شوند. این معمولاً تناقضی با درمان ارتودنسی ندارد.

ارتودنسی و از دست رفتن دندان

گرچه ارتودنسی عامل اصلی یا اولیه از دست رفتن حیات دندان نیست، اما در برخی موارد نادر جابجا کردن دندان می تواند عاملی باشد که موجب بالا رفتن احتمال از دست رفتن دندانی می شود که از قبل مستعد از دست رفتن بوده است. میلیون ها دندان با کمک ارتودنتیست و درمان ارتودنسی جابجا شده اند یا در حال جابجا شدن هستند و تعداد بسیار اندکی از آنها تحت تأثیر این مشکل قرار می گیرند. به عنوان مثال، ممکن است دندان قبلاً (در نتیجه ضربه یا تصادف) آسیب دیده باشد. این آسیب می تواند سال ها قبل اتفاق افتاده باشد، اما بیمار آن را به خاطرب نداشته باشد.

عصب دندان می تواند به تدریج سفید شود و این دندان در نهایت از دست خواهد رفت و این صرفاً به زمان بستگی دارد قبل از آنکه علائم آن ظاهر شوند. این حقیقت است که جابجا کردن چنین دندان هایی با درمان ارتودنسی می تواند محرک این اتفاق باشد و می تواند موجب تسریع این فرایند تخریب شود. یکی از علائم این اتفاق تغییر رنگ و تیره شدن دندان آسیب دیده است. با این حال، این نوع دندان ها همیشه با درد همراه نیستند، در واقع آنها به ندرت درد دارند. در واقع حتی حساسیت دندانی یا دیگر علائم هم ممکن است وجود نداشته باشند.

وقتی چنین اتفاقی رخ می دهد تنها راه برای نجات چنین دندانی انجام درمان ریشه (عصب کشی) توسط متخصص درمان ریشه (اندودنتیست) است. در صورت لزوم، برای بررسی های بیشتر و توصیه های بهتر لازم است بیمار به دندانپزشک خود ارجاع داده شود. از دست رفتن یک دندان به این دلیل نادر است، اما به محضی که دندان تحت درمان ریشه قرار بگیرد می تواند به اندازه دندان های سالم و “عادی” دیگر خوب باشد. دندانی که از دست می رود نیازی به کشیدن ندارد و می تواند یک عمر دوام داشته باشد.

آیا درمان ارتودنسی می تواند موجب از دست رفتن دندان شود؟

دندانی که رنگ آن تغییر می کند و تیره می شود، در اکثر موارد از دست رفته است و در نهایت درمان ریشه یا اندودانتیک نیاز خواهد داشت. درمان ارتودنسی مستقیماً منجر به از دست رفتن دندان نخواهد شد، اما همانطور که در بالا توصیف شد، درمان ارتودنسی می تواند موجب تشدید مشکلی شود که از قبل وجود داشته است یا در حال پیشرفت است، مثلاً در دندانی که قبلاً آسیب دیده یا ضربه خورده است.

می دانیم که یک فشار شدید می تواند موجب از دست رفتن دندان شود، اما فشاری که با درمان ارتودنسی به دندان وارد می شود، قابل مقایسه با فشارهایی نیست که طی حوادث یا تروماهایی مانند برخورد مشت به صورت (دندان)، زمین خوردن، تصادف، یا غیره به دندان وارد می شوند و به خودی خود نمی توانند از دست رفتن دندان را توضیح دهند. حتی بزرگترین فشارهای ارتودنتیک هم نمی توانند موجب از دست رفتن دندان شوند.

مرگ یا از دست رفتن دندان یا تغییر رنگ آن چیزی شبیه تحلیل ریشه دندان نیست، که یکی از اثرات جانبی این درمان است که اغلب (با درجات متفاوتی) اتفاق می افتد.

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

دندانی که درمان ریشه روی آن انجام شده است، یعنی از دست رفته است، می تواند با درمان ارتودنسی به خوبی دندان های طبیعی دیگر جابجا شود، اگر استخوان و لثه ها (پریودنشیوم) سالم باشند. جابجایی دندان ها عموماً بافت های بیرون و اطراف ریشه دندان (الیاف پریودنتال لیگامان، سطح ریشه، و استخوان آلوئولار) را شامل می شود، بنابراین این یک واقعیت است که از دست رفتن دندان مانع انجام اصلاحات ارتودنسی نمی شود و برای درمان محدودیت ایجاد نمی کند.

دندانی که از دست رفته است و تحت درمان ریشه قرار گرفته است ممکن است بیشتر مستعد rhizalysis (تصویر زیر را مشاهده کنید) باشد بنابراین در طول درمان ارتودنسی ممکن است لازم باشد دندان ها با گرفتن تصاویر رادیوگرافی بیشتر تحت نظارت قرار داشته باشند (در هر صورت نظارت از طریق تصاویر رادیوگرافی توسط ارتودنتیست انجام می شود).

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

تاج دندان از دست رفته ممکن است به مرور زمان شکننده تر شود و این احتمال وجود دارد که دندانپزشک توصیه کند برای محافظت از دندان روی آن روکش قرار گیرد.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

نکروز پالپ دندان پس از درمان ارتودنسی

جابجایی دندان ها با کمک ارتودنسی باعث می شود باعث می شود به محیط پیرامون آن فشار وارد شود، که شامل تغییرات در عروق و تغییر شکل استخوان آلوئولاری است که ریشه دندان را در بر می گیرد. در اکثر موارد، این اتفاق بدون تغییرات چشمگیر در دندان و پریودنشیوم رخ می دهد. با این حال، در برخی موارد نادر، تحلیل خارجی ریشه دندان (همانطور که در بالا توضیح داده شد rhizalysis)، تحلیل داخلی ریشه دندان، تخریب پالپ دندان در نتیجه رسوب ثانویه عاج دندان یا نکروز پالپ (مرگ محتویات داخل پالپ دندان) می تواند اتفاق بیفتد. نکروز می تواند خود را با ایجاد تغییرات در رنگ و یا از دست رفتن حساسیت دندان نشان دهد.

مطالعات حاکی از این هستند که خطر آسیب به پالپ دندان بسیار اندک است، اما برخی شرایط می توانند به پالپ آسیب برسانند. دندان هایی که تحلیل استخوان چشمگیری در آنها مشاهده می شود (مشکلات پریودنتال)، کمتر در برابر فشارهایی که به آنها وارد می شود مقاوم هستند و این می تواند سیستم عروق و اعصاب اَپِکس دندان را تحت تأثیر قرار دهد.

اکثر تغییراتی که در طول درمان ارتودنسی در جریان خون پالپ دندان بوجود می آیند، موقتی و قابل بازگشت هستند مگر آنکه پالپ دندان تحت تأثیر پوسیدگی، ترمیم ها، یا آسیب (ضربه یا آسیب) قرار گرفته باشد.

مطالعات حاکی از این هستند که دندان هایی که بالغ تر هستند و اپکس ریشه آنها بسته است و سابقه تروما یا پوسیدگی دارند و تحت فشارهای قوی و طولانی مدت ارتودنتیک قرار گرفته اند بیشتر از دندان هایی که چنین ویژگی هایی ندارند، مستعد تغییرات بازگشت ناپذیر پالپ یا نکروز هستند.

گرچه تحقیقات حاکی از این هستند که استفاده از فشارهای فیزیولوژیکال (عادی) برای جابجا کردن دندان های سالم منجر به نکروز پالپ یا تغییرات پاتولوژیکال در جریان خون نخواهد شد، اما گاهی اوقات این تغییرات اتفاق می افتند بدون آنکه شناسایی شوند.

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

 

تحلیل ریشه دندان در ارتودنسی

گاهی اوقات، در طول درمان ارتودنسی ریشه های تعدادی از دندان ها ممکن است کوتاه تر شود یا ساییده شوند. این اتفاقی است که تحلیل ریشه یا rhizalysis نامیده می شود. این فرایند در برخی مواقع کاملاً عادی است، مثلاً زمانی که ریشه های دندان های شیری به تدریجی ناپدید می شوند یا “ساییده می شوند” تا راه برای بیرون آمدن دندان های دائمی که قرار است جایگزین آنها شوند باز شود.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

در طول درمان ارتودنسی نیز ممکن است دندان های دائمی در اندازه های مختلف تحت تأثیر تحلیل ریشه قرار بگیرند، اما برای اکثر دندان ها، این مقدار آنقدر اندک است که به ندرت قابل توجه است و مطلقاً هیچ پیامدی ندارد. اگر تحلیل بخش خاصی از ریشه را تحت تأثیر قرار ندهد، ارتودنتیست حتی آن را به بیمار اطلاع نمی دهد. دیدن مقداری تحلیل جزئی در طول درمان کاملاً عادی است اما این امکان وجود ندارد که کیفیت یا طول عمر دندان را تحت تأثیر قرار دهد. تحلیل خیلی بزرگ، در موارد وخیم، می تواند منجر به از دست رفتن دندان شود، اما این خیلی نادر است. وقتی چنین تحلیلی شناسایی می شود، ارتودنتیست ممکن است صلاح بداند طرح درمان را تغییر دهد تا از تأثیر تحلیل بکاهد.

باید دقت شود که ارتودنسی تنها دلیل ممکن این مشکل نیست. آسیب ها، ضربه ها، اختلالات هورمونی یا غدد درون ریز، سوابق خانوادگی، و دیگر عوامل ناشناخته دیگر، نیز می توانند موجب بروز این شرایط شوند، خواه با درمان ارتودنسی خواه بدون درمان ارتودنسی.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

یکی از شایع ترین علل این مشکل وجود دندان نهفته ای است که با ریشه دندان تماس پیدا می کند و آن را تحلیل می برد. ارتودنتیست قبل از آغاز درمان، و معمولاً با کمک تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس در طول درمان، کیفیت و وضعیت دندان ها و ریشه های آنها را مورد بررسی قرار می دهد. در صورتی که مشکل چشمگیری تشخیص داده شود، باید برای بیمار توضیح داده شود و جایگزین ها نیز به اطلاع او رسانده شوند.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

تحلیل ریشه بازگشت ناپذیر است؛ ریشه ای که کوتاه شده است دیگر مجدداً رشد نخواهد کرد. در برخی موارد، تحلیل ریشه می تواند ادامه پیدا کند، حتی اگر فشاری که به دندان وارد می شود برداشته شود و درمان ارتودنسی متوقف شود، اما در اکثر موارد، این روند با بی تحرک ماندن دندان متوقف خواهد شد.

دندان هایی که به شکلی چشمگیر تحت تأثیر تحلیل ریشه قرار گرفته اند، در صورت امکان در بازه زمانی طولانی مدت، به مراقبت خاص با استفاده از ابزارهای ثابت (سیم ها یا اسپلینت های نگهدارنده که به سطح داخلی دندان ها چسبانده می شوند) نیاز دارند. این ابزارها برای تثبیت دندان هایی طراحی شده اند که تحت تأثیر قرار گرفته اند و فشار اعمال شده روی یک دندان را روی چند دندان توزیع می کنند، در نتیجه از تأثیر روی یک دندان با ریشه کوتاه تر می کاهد.

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

پیشرفت تحلیل ریشه در طولانی مدت

با توقف جابجایی های ارتودنتیک، معمولاً روند پیشرفت تحلیل ریشه دندان نیز متوقف می شود و دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است در دراز مدت می تواند عملکرد خود را حفظ نماید.

آیا تحلیل ریشه دندان باید در طول درمان ارتودنسی مورد توجه قرار گیرد؟

وجود تحلیل ریشه دندان الزاماً از جمله پیامدهای درمان ارتودنسی نیست، اما احتیاط های خاصی باید مد نظر قرار بگیرند (استفاده از فشار سبک، نظارت رادیوگرافیک برای بررسی پیشرفت احتمالی تحلیل).

رتروگناتیسم چیست؟

رتروگناتیا Retrognathia یا رتروگناتیسم Retrognathism (که در متون پزشکی تحت عنوان عقب رفتگی فک پایین یا مندیبل رتروگناتیا شناخته می شود) شرایطی است که در آن فک پایین از فک بالا عقب تر قرار گرفته است و این باعث می شود ظاهر آن مانند اور بایت شدید به نظر برسد. در اکثر موارد، تفاوت بین قرار گیری فک های بالا و پایین روی یکدیگر، چندان جلب توجه نمی کند، اما وقتی فرد از نیمرخ دیده می شود کاملاً قابل تشخیص است.

علل بروز رتروگناتیسم

برخی افراد با رتروگناتیسم متولد می شوند، و در برخی دیگر مدتی بعد بوجود می آید. در صورتی که خفیف باشد، تا زمان کودکی و نوجوانی قابل تشخیص نیست. شایع ترین علل بروز رتروگناتیسم عبارتند از:

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم پیر رابین Pierre-Robin syndrome. این شرایط هم فک ها و هم زبان را تحت تأثیر قرار می دهد، و انسداد مجرای تنفسی را در پی دارد.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • ماکروزومی همی فاسیال Hemifacial macrosomia. با این شرایط، یکی از طرفین پایین صورت به صورت کامل رشد نمی کند.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم ناگر Nager syndrome. این شرایط نادر هم فک و هم چانه را، مانند رشد دست ها و بازوها تحت تأثیر قرار می دهد.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم تریچر کولینز Treacher Collins syndrome. این شرایط روی استخوان های مختلف صورت، از جمله فک، تأثیر می گذارند.
  • جراحی برای برداشتن تومور. برداشتن تومور از منطقه دهان می تواند فک را نیز تغییر دهد و موجب بروز رتروگناتیسم شود.
  • ضربه یا شکستگی صورت. اگر کودک ضربه فیزیکی به صورت یا شکستگی آن را تجربه کند، می تواند باعث رشد نادرست فک شود.

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم چه مشکلاتی می تواند بوجود بیاورد؟

افرادی که رتروگناتیسم دارند، اغلب با مشکل کجی فک مواجه هستند. این می تواند غذا خوردن و خوابیدن بدون مشکل در آنها را تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر این، ممکن است آنها درد شدید فک را نیز تجربه کنند. نوزادانی که رتروگناتیسم دارند ممکن است در استفاده از شیشه شیر یا خوردن شیر از سینه مادر با مشکل مواجه شوند زیرا نمی توانند لب های خود را به درستی دور نوک سینه یا نوک شیشه شیر قرار دهند. کودکی که رتروگناتیسم دارد، با بزرگتر شدن، دندان های او کج می شوند. علاوه بر این، دندان ها می توانند فشرده شوند یا در محل غیر معمولی قرار بگیرند.

این قرارگیری غیر معمول دندان ها می تواند باعث شود گاز زدن و جویدن غذا دشوارتر شود. فردی که رتروگناتیسم دارد ممکن است با اختلال مفاصل فکی- گیجگاهی TMJ نیز مواجه شود. این شرایط می تواند موجب بروز درد و اسپاسم عضلانی نیز شود.

آخر اینکه، برخی افراد با این شرایط، ممکن است در تنفس نیز، مخصوصاً حین خواب، مشکل داشته باشند. زبان آنها می تواند مجرای تنفسی را مسدود نماید، که می تواند باعث بروز خر و پف یا آپنه خواب شود. آپنه خواب باعث می شود تنفس فرد در طول خواب چندین مرتبه قطع شود، در حالی که اغلب نمی دانند این اتفاق رخ می دهد.

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

درمان رتروگناتیسم چگونه صورت می گیرد؟

درمان عقب رفتگی فک پایین به وخامت رتروگناتیسم بستگی دارد. برخی افراد ممکن است هیچ جراحی یا هیچ نوع درمانی نیاز نداشته باشند.

عقب رفتن فک در نوزادان

وقتی کودک با رتروگناتیسم متولد می شود، احتمالاً باید تحت معاینه فیزیکی قرار بگیرند که به دندانپزشک یا ارتودنتیست کمک می کند مشخص نماید چطور به بهترین شکل شرایط را درمان نماید. ابتدا قابلیت نفس کشیدن کودک در واحد مراقبت های شدید نوزادان (N/IICU) مورد ارزیابی قرار می گیرد. احتمالاً از آنها تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته می شود تا پزشک بتواند مشخص نماید این شرایط به چه صورت است. سپس خواب کودک مورد بررسی قرار می گیرد.

در صورتی که آپنه انسدادی خواب تشخیص داده شود، احتمالاً دپارتمان جراحی پلاستیک و ریوی مشاهده خواهند کرد که آیا کودک شرایط لازم برای “فک مطلوب” را دارد یا خیر، به این معنا که ممکن است کودک تحت جراحی قرار بگیرد تا شرایط او اصلاح شوند. در این صورت، نوزاد در حالی که هنوز در بیمارستان است ممکن است تحت جراحی قرار بگیرد. رایج ترین جراحی ها عبارتند از استئومی دو طرفه شکاف ساژیتال bilateral sagittal split ostomy  (BBSO) و استخوان سازی تحت کشش distraction osteogenesis.

جراحی استخوان سازی تحت کشش اغلب روش برگزیده و انتخابی است، زیرا جراح مجبور نیست پیوند استخوان انجام دهد یا فک را با سیم ببندد. علاوه بر این، تصور می شود بی خطرتر باشد، زیرا معمولاً خونریزی کمتری وجود دارد و خطر بروز عفونت نیز کمتر است.

استخوان سازی تحت فشار سخت افزار خاصی دارد که می تواند یا داخل دهان یا بیرون آن قرار داده شود. پس از بهبود کامل بیمار بعد از جراحی، آنها قارد خواهند بود بدون هیچ مشکلی و بهتر از قبل غذا را بجوند.

عقب بودن فک در کودکان

وقتی رتروگناتیسم شدید نیست، ممکن است تا اوایل نوجوانی قابل توجه نباشد. در این صورت کودک می تواند با ارتودنسی درمان شود. به عنوان مثال، هدگیرهای خاصی می توانند کمک کنند فک بالا با سرعت کمتری رشد کند و به همان اندازه سرعت رشد فک پایین افزایش می یابد.

با توقف رشد فرد، در نوجوانی یا جوانی، می توان فرایند جلو آوردن هر دو فکmaxillomandibular advancement (MMA) را انجام داد. افرادی که رتروگناتیسم آنها منجر به آپنه خواب می شود نیز می توانند با دستگاه فشار جریان هوای همواره مثبت درمان شوند.

درمان رتروگناتیسم احتمالاً توسط پزشکان مختلف انجام می شود و اغلب طی مراحل مختلف پیش می رود. گرچه افرادی که رتروگناتیسم خفیف دارند ممکن است درمان نیاز نداشته باشند، اما افرادی که شرایط آنها حاد است، ممکن است درمان ارتودنسی و/ یا جراحی نیاز داشته باشند. استخوان سازی تحت فشار می تواند طول فک را ۱۰ تا ۲۰ میلی متر- گاهی اوقات بیشتر- افزایش دهد.

پس از جراحی، فک فرد ممکن است مقداری به سمت محل اصلی خود بازگردد. به عنوان مثال، BBSO و قرار دادن سیم روی فک بازگشت تقریباً ۲ میلی متری دارند. با این حال، حتی با مقداری بازگشت، جراحی تا میزان زیادی قادر به حل مشکل است.

 ابزارهای ارتودنسی متعددی وجود دارند و آنقدر تعداد آنها زیاد است که می توانند گیج کننده باشند. با این حال، همه آنها را می توان به چند دسته اصلی تقسیم کرد: ابزارهای ثابت، متحرک، فانکشنال و خارج دهانی. در انتخاب ابزارها باید دقت زیادی شود و با احتیاط فراوان استفاده شوند زیرا استفاده نادرست از آنها می تواند موجب وخیم تر شدن مال اکلوژن شود. ابزارهای متحرک تنها قادرند جابجایی های بسیار ساده را انجام دهند، در حالی که ابزارهای ثابت ابزارهایی در سطح بالا هستند که می توانند به صورت دقیق دندان ها را در محل درست قرار دهند. ابزارهای فانکشنال برای درمان موارد دشوار مفید هستند و اساساً برای درمان مال اکلوژن های کلاس ۲ دسته ۱ استفاده می شوند. ابزارهای خارج دهانی برای افزایش میزان فشار استفاده می شوند و می توانند کمکی برای بستن و باز کردن فواصل باشند.

 

ابزارهای متحرک ارتودنسی

به طور کلی، این نوع ابزارهای قادرند جابجایی های ساده دندان ها مانند منحرف کردن نوک آنها را انجام دهند. جابجایی کل بدنه دندان بسیار دشوار است و جابجایی همزمان چند دندان با این ابزارها به ندرت رضایت بخش است. این نوع ابزارها در سالهای اخیر با استقبال زیادی مواجه نشده اند زیرا مطالعات حاکی از این هستند که نتایج درمان با آنها چندان رضایت بخش نیست. در این مطالعات، ۵۰% از مواردی که با ابزارهای متحرک درمان شده بودند یا هیچ بهبودی نداشتند، یا نسبت به ابتدای درمان بدتر شده بودند. ممکن است فرد هنگام مواجه شدن با چنین شواهدی، به طور کامل استفاده از ابزارهای متحرک را مأیوس کننده بداند. با این حال، به شرطی که از آنها به درستی و برای موارد مناسب استفاده شود، هنوز هم می توانند ابزارهای مفیدی باشند و نتایج درمان با آنها می تواند رضایت بخش باشد. به طور کلی، ابزارهای متحرک ارتودنسی تنها در موارد زیر توصیه می شوند:

·        جلوگیری از مکیدن انگشت

·        منحرف و راست کردن تنها نوک دندان

·        جلوگیری از جابجایی دندان ها

·        کاهش اوربایت

·        حفظ فضا

·        نگهداری نتایج

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

ابزار جلوگیری از مکیدن انگشت

مکیدن انگشت اگر در سنین نوجوانی ادامه داشته باشد، گاهی اوقات ترک آن می تواند دشوار باشد و ممکن است منجر به کراس بایت خلفی یا اپن بایت خلفی همراه با انحراف روی به جلوی دندان های بالای فک بالا و انحراف رو به عقب دندان های جلوی فک پایین، شود. به طور کلی، در صورتی که قبل از تکمیل رشد صورت عادت متوقف شود، معمولاً اپن بایت قدامی به صورت خود به خود حل می شود و اورجت نیز به حالت طبیعی باز می گردد.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

ابزار منحرف کردن نوک دندان

یکی از اصلی ترین استفاده های ابزارهای متحرک جابجا کردن تنها یک دندان است. همانطور که در تصویر نشان داده شده است، یک ابزار متحرک ساده که در آن از یک فنر T شکل استفاده شده است که از یک سیم با ضخامت ۵/۰ میلی متری ساخته شده است و فشاری معادل ۳۰ گرم به دندان ها وارد می کند. پس از تنها چند هفته، کراس بایت بدون نیاز به درمان های پیچیده دیگر درمان شد.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

جلوگیری از حرکت دندان ها

در صورتی که کراس بایت تعدادی از دندان ها را شامل شود، مثلاً کراس بایت یک طرفه، ابزارهای متحرک می توانند برای اصلاح آن استفاده شوند. در تصویر بالا ابتدا مشاهده می کنید برخورد نادرست دندان ها به یکدیگر چگونه موجب آسیب به آنها می شود. با قرار گیری Adams cribs روی دندان های پرمولر اول و مولر اول، و تعبیه پیچ وسیع کننده در وسط، و باز کردن ۲۵/۰ میلی متری آن (دو بار در هفته) دندان ها به تدریج از یکدیگر دور می شوند تا زمانی که کراس بایت به تدریج درمان شود. با تکمیل درمان، ابزار از دهان خارج می شود و ریتینر به جای آن قرار می گیرد تا اجازه دهد دندان ها در محل جدید خود ثابت شوند.

 

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزار کاهش اوربایت

ابزارهای متحرک برای اصلاح اوربایت عمیق بسیار مؤثر هستند، مخصوصاً در بیمارانی که در سن رشد هستند. ابزارهای متحرک فک بالا با بایت پلین قدامی استفاده می شوند که دندان های مولر را ۲-۳ میلی متر از یکدیگر جدا می کنند در حالی که به طور همزمان دندان های جلو با بایت پلین برخورد پیدا می کنند. بیرون آمدن دندان های خلفی موجب کاهش اوربایت می شود. ضرورت دارد که زاویه داخل دندان های جلو با تکمیل درمان اصلاح شود، به گونه ای که مانع اکلوزال بین دندان های جلوی فک های بالا و پایین شود و مانع بیرون آمدن مجدد دندان های جلو و بازگشت اوربایت می شود. بایت پلین ها معمولاً همراه با ابزارهای ثابت استفاده می شوند تا به کاهش اوربایت کمک کنند یا بتوانند به عنوان کمک به احیاء وضعیت دندان های قدامی استفاده شوند.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

فضا نگهدار ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

فضا نگهدارها به ندرت در درمان ارتودنسی استفاده می شوند، مخصوصاً اگر دندان های نیش فک بالا فشرده باشند. در حالی که کشیدن دندان های پرمولر اول اغلب فضای لازم را برای دندان های نیش ایجاد خواهد کرد، اما خطر بسته شدن این فاصله قبل از بیرون آمدن دندان نیش نیز وجود دارد. برای این منظور باید از ابزارهایی استفاده کرد که این فاصله را حفظ کنند تا زمانی که دندان های نیش بیرون بیایند.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی 

نگهدارنده یا پلاک ارتودنسی

بسیاری از ارتودنتیست ها، معمولاً پس از تکمیل درمان با ابزارهای ثابت، از انواع مختلف ابزارهای متحرک استفاده می کنند تا به عنوان ریتینر یا نگه دارنده عمل کنند. ریتینرهای متحرک معمولاً با Adams Cribs روی دندان های مولر دائمی اول، و بت یک کمان لبی و یک پوشش آکریلیک روی دندان های قدامی، در جای خود باقی می مانند.