پوکی استخوان چیست؟

پوکی استخوان شایع ترین بیماری استخوان در انسان ها است و مشخصه ویژه آن توده و تراکم اندک استخوان تخریب ساختمان استخوان و بالا رفتن خطر شکستگی است. بر اساس اطلاعات منتشر شده از سوی تحقیقات تغذیه و سلامت ملی ۳ (National Health and Nutrition Survey III)- NHANES III- انجمن ملی پوکی استخوان در سال ۲۰۱۴ تخمین زده است که بیش از ۹/۹ میلیون آمریکایی پوکی استخوان دارند. پوکی استخوان هر ساله در ایالات متحده آمریکا منجر به ۵/۱ میلیون شکستگی می شود در حالی که اکثر این شکستگی ها به زنانی مربوط می شوند که در دوران پس از یائسگی به سر می برند.

پوکی استخوان و سلامت دهان

سالم نگه داشتن استخوان ها تأثیر بزرگی روی سلامت دهان بیماران دارد. شاید عجیب به نظر برسد، اما وقتی به استخوان هایی فکر می کنید که فک را تشکیل می دهند و دندان ها را در جای خود نگه می دارند، مراقبت از استخوان ها، درست مانند مراقبت از دندان ها معنا پیدا می کند. بیماری های استخوان مانند پوکی استخوان تأثیر چشمگیری روی سلامت دهان و استخوان های دندانی دارند.

تحلیل استخوان های دندانی

استخوان فک دندان های ما را حمایت می کند، و این استخوان تحت عنوان استخوان آلوئولار شناخته می شود. ارتباط مستقیمی بین تحلیل استخوان آلوئولار و افزایش احتمال از دست رفتن دندان ها وجود دارد. علت این است که وقتی روند تضعیف استخوان آغاز می شود، دندان ها لق می شوند و حتی می توانند بیفتند.

پریودنتیت نوعی عفونت دهانی است که لثه ها و استخوان هایی که دندان ها را حمایت می کنند تحت تأثیر قرار می دهد. باکتری ها موجب خوردگی و از بین رفتن استخوان و بافت های همبندی می شوند که دندان ها را در جای خود نگه می دارند. از دست رفتن و تحلیل استخوان آلوئولار و در هم شکستن مواد معدنی موجود در استخوان باعث می شود استخوان بیشتر مستعد تحلیل و از دست رفتن دندان ها شوند.

کاهش تراکم استخوان و در هم شکسته شدن مواد معدنی موجود در استخوان ها می تواند در نتیجه ابتلا به بیماری های مزمن اتفاق بیفتد. ارتباط مستقیمی بین پریودنتیت و دیگر بیماری هایی وجود دارد که روی تراکم استخوان تأثیر می گذارند، از جمله پوکی استخوان. گرچه پوکی استخوان همه افراد را تحت تأثیر قرار می دهد اما زنانی که در دوران یائسگی به سر می برند، بیشتر مستعد مشکلات مربوط به فرایندهای جراحی دهانی یا مشکلات قرار گیری پروتزهای مصنوعی هستند.

همانطور که اشاره کردیم، پوکی استخوان بیماری مزمنی است که باعث می شود استخوان ها مستعد شکستن شوند و به راحتی بشکنند و موجب پایین آمدن تراکم استخوان شود و تأثیر اصلی آن روی استخوان فک است که دندان ها را حمایت می کند. اصلی ترین دلایل پوکی استخوان بالا رفتن سن، یائسگی، و کمبود مواد مغذی مانند ویتامین D است.

به هیمن دلیل، پوکی استخوان می تواند تأثیر منفی مستقیم روی بیماری های لثه و پریودنتال داشته باشد و منجر به از دست رفتن دندان ها شود. پوکی استخوان تأثیری باور نکردنی روی استخوان فکی دارد که دندان ها را حمایت می کند. وقتی استخوان فک تحت تأثیر بیماری های مزمن استخوان قرار می گیرد، دیگر مشکلات دندانی اجتناب ناپذیر خواهند بود. در واقع، تحقیقات نشان می دهند که پوکی استخوان عامل تشدید کننده تخریب پریودنتال است.

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

 

پوکی استخوان و درمان ارتودنسی

توصیه شده است در افراد بزرگسالی که داروهای ضد پوکی استخوان (بیس فسفونات) دریافت می کنند جابجایی دندان ها و درمان ارتودنسی باید متوقف شود و ارتودنتیست ها باید بیماران را از این مشکلات احتمالی آگاه سازند؛ با این حال، فرایندهای ارتودنسی در افرادی که داروهای ضد تحلیل استفاده می کنند با موفقیت انجام شده اند و الزاماً با مشکل مواجه نمی شوند.

جراحی ارتودنتیک و کشیدن دندان ها منجر به بهبود و تغییر شکل گسترده استخوان می شود؛ در این موارد، ممکن است لازم باشد برای طرح درمان دقت فراوانی شود.

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

کنترل بیماری های دندانی در بیمارانی که برای پوکی استخوان دارو مصرف می کنند.

دقت داشته باشید: توصیه هایی که در اینجا ارائه می شوند تنها به بیمارانی مربوط می شوند که برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان برای آنها داروهای ضد تحلیل و جذب استخوان تجویز می شود.

  • درمان با داروهای ضد تحلیل برای کمبود توده استخوان، بیماران را کمتر در معرض خطر استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها قرار می دهد.
  • خطر اندک استئونکروز استخوان فک می تواند به حداقل رسانده شود، اما حذف نمی شود؛
  • یک برنامه سلامت دهانی شامل کارهای بهداشتی معقول دهان و مراقبت های دندانی منظم می توانند بهترین راهکار برای پایین آوردن خطرات استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها باشند؛ و
  • ادامه ندادن درمان با بیس فسفونات ممکن است خطر گسترش استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها را به صفر نرساند، اما می تواند روی نتایج درمان برای تراکم اندک استخوان تأثیر منفی داشته باشد.

سلامت زنان و سلامت دهان و دندان

از آنجا که زنان بیشتر مستعد پوکی استخوان هستند، تعجبی ندارد که احتمال مشکلات دهانی و دندانی آنها نیز بالاتر است. این بویژه در مورد زنانی درست است که در حال ورود به دوره یائسگی هستند یا در این دوران به سر می برند، زیرا به واسطه عدم تعادل هورمونی خود دچار تغییرات می شوند. یائسگی می تواند تحلیل و جذب استخوان را تشدید کند و از تراکم استخوان بکاهد.

این باعث می شود تحلیل استخوان افزایش پیدا کند و حتی منجر به بروز بیماری های استخوان مانند پوکی استخوان شود. زنانی که از پوکی استخوان رنج می برند، بیشتر با مشکلات بهبود بعد از جراحی های دهانی، بروز مشکل در فرایندهای دندانپزشکی، یا مشکلات پروتزهای مصنوعی مواجه هستند.

 

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

تأثیر مصرف داروی بیس فسفونات روی جابجایی ارتودنتیک دندان ها

بیس فسفونات ها داروهایی هستند که اساساً مانع فعالیت های استئوکلاست ها و تحلیل استخوان می شوند و در برخی شرایط پزشکی همراه با تحلیل شدید استخوان مورد استفاده قرار می گیرند. آنها دسته ای از داروها هستند که برای اختلالات اسکلتی/ شرایط استئوپنیک (بیماری پیاژه، پوکی استخوان، انتقال بیماری ها به استخوان) متعددی تجویز می شوند که با تحلیل شدید استخوان همراه هستند.

آنها خط مقدم درمان پوکی استخوان تلقی می شوند و اساساً در مواردی مانند عوامل ضد جذب تجویز می شوند. در دندانپزشکی بالینی، بیمارانی که تحت درمان با بیس فسفونات ها قرار دارند، وقتی قرار است تحت درمان های دندانپزشکی (کشیدن دندان، کاشت ایمپلنت های دندانی، جراحی پریودنتال) و نیز درمان ارتودنسی قرار بگیرند (کشیدن دندان، اعمال فشار زیاد، کاشت مینی اسکروها)، از آنجا که آنها در معرض خطر بروز استئونکروز فک مرتبط با بیس فسفونات هستند (بواسطه فعالیت ضد عروقی بیس فسفونات)، باید کاملاً مورد بررسی و ارزیابی قرار بگیرند.

همه مطالعات انجام شده روی تأثیر بیس فسفونات روی روند درمان ارتودنسی حاکی از این هستند که جابجایی ارتودنتیک دندان ها پس از مصرف بیس فسفونات کاهش می یابد، بدون آنکه مشخص باشد این دارو چه تأثیری روی تحلیل ریشه دندان دارد. ارتودنتیست ها باید از تأثیر بیس فسفونات ها روی جابجایی دندان ها آگاه باشند و بیمارانی که بیس فسفونات دریافت می کنند را برای آغاز درمان ارتودنسی مورد بررسی قرار دهند.

در این بیماران، فرایندهای محافظه کارانه ای مانند درمان ارتودنسی بدون کشیدن دندان، اعمال فشار خفیف، پرهیز از جراحی های ارتودنتیک، و غیره، ترجیح داده می شوند. در ارتودنسی بالینی، موارد اندکی با کاهش جابجایی درتودنتیک دندان ها، افزایش احتمال بازگشت به شکل قبل، طول کشیدن دوره درمان، در بیمارانی گزارش شده بودند که در حال مصرف بیس فسفونات بودند.

ارتودنتیست ها مشاهده کرده بودند که دندان ها با سرعت های مختلفی جابجا می شوند و تفاوت های بسیاری در واکنش افراد به درمان ارتودنسی در نتیجه مصرف دارو و یا عوامل سیستمیکی وجود دارد که می توانند ساختار استخوان را تغییر دهند. دیده شده که داروهایی مانند بیس فسفونات ها از طریق نحوه عملکرد خود روی متابولیسم استخوان، و اساساً با ممانعت از تحلیل و جذب استخوان، می توانند نرخ جابجایی ارتودنتیک را کاهش دهند. ارتودنتیست ها باید در مورد بیمارانی که بیس فسفونات استفاده می کنند با احتیاط برخورد نمایند.

 

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

 

در مقایسه آلدرونات سدیم و اسید زولدرونیک مشخص شد هر دو جابجایی ارتودنتیک دندان ها را کاهش می دهند ام این اثر در اسید زولدرونیک بسیار بیشتر بود. کاهش در بازگشت دندان های جابجا شده به جای نخست، که بسیاری محققان متوجه آن شدند می تواند با کاهش تعداد استئوکلاست ها و تغییرات ساختاری و عملکرد جذبی توجیه پذیر باشد.

در تجزیه و تحلیل اینکه آیا تزریق بیس فسفونات روی تحلیل ریشه دندان تأثیر دارد یا خیر، مطالعات مختلف به نتایج متضادی دست یافته اند. برخی شاهد کاهش تحلیل ریشه دندان پس از مصرف بیس فسفونات بودند، اما برخی دیگر دریافتند که در بیمارانی که تحت درمان با بیس فسفونات هستند تحلیل ریشه دندان در سمتی که تحت فشار است، و سمتی که تحت کشش است اتفاق می افتد، اما در بیمارانی که دارو مصرف نمی کردند تنها در سمتی که تحت فشار است تحلیل ریشه دندان اتفاق افتاده بود.

در خصوص تأثیراتی که این دارو روی خط میانی کام (سقف دهان) دارد، مطالعات نشان دادند که ترکیب تزریق موضعی بیس فسفونات با ابزارهای مکانیکی ارتودنسی برای حفظ نتایج وسیع کردن سریع کام (اکسپندر) می تواند نتایج بهتری داشته باشد. کاهش جابجایی دندان ها در نتیجه مصرف بیس فسفونات می تواند برای فرایند قرار گیری تکیه گاه مفید باشد؛ تا مشکلات از دست رفتن تکیه گاه، اعمال موضعی یا تزریقی بیس فسفونات ها مد نظر قرار گیرند زیرا آنها می توانند از سرعت حرکت دندان ها بکاهند.

بنابراین، در صورتی که بتوان با استفاده از عوامل دارویی مانع حرکات ناخواسته دندان شد، می توان دوره حفظ را کاهش داد و سیستم اعمال فشار ارتودنتیک بهتری ارائه داد. با این حال، مطالعاتی که روی حیوانات انجام شده اند لازم است روی نمونه های انسانی نیز انجام شوند و مورد تأیید قرار بگیرند قبل از آنکه برای استفاده های بالینی توصیه شوند.

به واسطه بالا رفتن تعداد بیماران مسن تری که نیاز به درمان ارتودنسی دارند، تعداد بیمارانی که سابقه درمان پزشکی با بیس فسفونات دارند نیز در حال افزایش است.

برخی توصیه ها به ارتودنتیست ها برای بیمارانی که بیس فسفونات مصرف می کنند یا مصرف کرده اند این است که سابقه مصرف داروی آنها به طور دقیق مورد بررسی قرار بگیرد، از جمله طول دوره مصرف، دوز مصرفی، و تعداد دفعات دوره های درمان. در ادامه باید ارزیابی دقیق استخوان در برابر خطرات درمان ارتودنسی انجام شود، از جمله اینکه آیا بیمار در معرض خطر جلوگیری از جابجایی ارتودنتیک دندان ها یا مشکلات جدی تر مانند استئونکروز قرار دارد یا خیر.

شاید محتاطانه تر این باشد که درمان ارتودنسی برای بیمارانی که بیشتر در معرض خطر قرار دارند انجام نشود. برای بیمارانی که کمتر در معرض خطر قرار دارند، اگر درمان ارتودنسی مناسب تشخیص داده شود، طرح درمان باید بررسی و تغییر داده شود و مشکلاتی مانند پرهیز یا به حداقل رساندن جراحی های انتخابی و کشیدن دندان، به حداقل رساندن جابجایی دندان ها، به حداقل رساندن فشارهای روی بافت ها در طول درمان و دوره حفظ، و محدود کردن درمان به منظور تسهیل توقف درمان در صورت لزوم را شامل شود.

عمل دم و باز دم را انجام دهید، و دقت کنید: آیا از راه بینی نفس کشیدید یا از راه دهان؟ به نظر می رسد تنفس از راه دهان به جای بینی، نگرانی چندانی ایجاد نمی کند، اما وقتی تنفس دهانی به یک عادت تبدیل می شود، ممکن است منجر به بروز مشکلات متعددی برای سلامت دهان شود. به عنوان مثال، خشک شدن دهان در نتیجه تنفس دهانی می تواند منجر به افزایش باکتری های دهانی شود؛ این باعث می شود تنفس دهانی مزمن بیشتر باعث پوسیدگی دندان ها، بوی بد دهان، بیماری پریودنتال، و حفره و کرم خوردگی دندان ها شود.

علاوه بر این، شاید شگفت زده شوید اگر بدانید بین مشکلات دندانی، شکل صورت، مشکلات خواب، و مشکلات یادگیری ارتباط وجود دارد- و وجه مشترک همه آنها معمولاً تنفس دهانی است. اما چرا باید تنفس یک نفر فرق داشته باشد؟ برای پاسخ به این پرسش، اجازه دهید نگاهی داشته باشیم به چگونگی تنفس از راه بینی و مزایای آن برای سلامت دندان ها و سلامت عمومی بدن.

مشکلات تنفس دهانی

مشکلات تنفس دهانی

 

مقایسه تنفس دهانی و تنفس از راه بینی

یکی از اصلی ترین مزایای تنفس از راه بینی به وضعیت زبان مربوط می شود، مخصوصاً در کودکانی که صورت و فک های آنها هنوز در حال رشد است. هنگام تنفس از راه بینی، زبان روی کام (سقف دهان) قرار می گیرد و مانند قالبی عمل می کند که فک بالا و دندان های فک بالا اطراف آن شکل می گیرند. اما وقتی از راه دهان نفس می کشید، زبان روی دندان های فک پایین قرار می گیرد و فک بالا فاقد حمایت لازم برای رشد صحیح خواهد بود.

ارتباط بین تنفس دهانی مزمن در کودکان و تغییر در شکل صورت و نحوه قرارگیری صحیح دندان ها مدت ها مورد بررسی قرار گرفته است؛ مطالعات متعددی که اخیراً انجام شده اند شواهد کافی در این مورد را ارائه می دهند. در مطالعه ای که در سال ۲۰۱۶ روی بیش از ۳۰۰۰۰ کودک انجام شد به این شکل نتیجه گیری شد که تنفس دهانی مزمن می تواند الگوی رشد صورت را تغییر دهد و منجر به بروز مشکلات بایت شود. در واقع، تنفس دهانی از روی عادت، اغلب همراه با مشکلات متعدد دندانی و اسکلتی، به درمان ارتودنسی ختم می شود.

مزیت دیگر تنفس از راه بینی این است که مجرای بینی مانند فیلتر هوا عمل می کند و ذرات و عوامل حساسیت زا را کاهش می دهد. بعلاوه، موجب مرطوب شدن هوا می شود و موجب تولید اکسید نیتریک می شود، مولکولی که مشخص شده است تأثیرات ممثبت زیادی روی کل بدن دارد. تنفس دهانی این مزایا را ندارد.

علاوه بر همه اینها، تنفس دهانی ارتباط مستقیم با کیفیت بد خواب دارد که تأثیر منفی روی رشد، خلق و خو، رفتار، و عملکرد علمی افراد دارد. خر و پف کردن در کودکان با وزن عادی اغلب نشانه این است که مشکلی بوجود آمده است، مکر آنکه علت آن یک سرماخوردگی یا دیگر شرایط موقتی باشد. پیوسته، نتیجه بزرگ شدگی غدد لنفاوی یا لوزه ها، تکرار دفعات خر و پف در کودکان، ممکن است علامت و نشانه آپنه انسدادی خواب باشد.

در آپنه انسدادی خواب، الگوهای تنفسی با الگوهای تنفسی با توقف های متناوب طولانی بین تنفس مواجه می شوند، و چرخه طبیعی خواب دچار مشکل می شود. کاهش کیفیت خواب می تواند به خستگی های روزانه و مشکل در تمرکز کردن منجر شود. در کودکانی که از راه دهان نفس می کشند نیز ممکن است کاستی توجه/ اختلال بیش فعالی تشخیص داده شود، زیرا علائم بد خوابی- عدم تمرکز و مشکلات مربوط به خلق و خو و رفتار- اغلب شبیه علائم کاستی توجه/ اختلال بیش فعالی هستند.

علائم تنفس دهانی

بسیاری والدین نمی دانند کودک آنها به جای بینی از راه دهان نفس می کشد، مخصوصاً اگر این اتفاق در طول شب رخ دهد. اگر پاسخ شما به هر یک از پرسش های زیر مثبت باشد، شاید لازم باشد کودک خود را برای معاینه و بررسی بیشتر نزد پزشک ببرید:

  • آیا دهان کودک شما در حالت استراحت، مثلاً هنگام تماشای تلویزیون، باز می ماند؟
  • آیا کیفیت خواب کودک شما چندان خوب نیست؟
  • آیا کودک شما خر و پف می کند؟
  • آیا کودک شما برای بیدار شدن مشکل دارد؟
  • آیا کودک شما در طول روز خسته است؟
  • آیا کودک شما در تمرکز کردن در مدرسه با مشکل مواجه است؟
  • آیا کودک شما مدام خشمگین و تحریک پذیر است؟
  • آیا لب های کودک شما دائماً در طول خواب از هم باز هستند؟

علل بروز تنفس دهانی مزمن

به طور کلی، افراد بزرگسال و کودکان وقتی نمی توانند به راحتی از راه بینی نفس بکشند، از راه دهان نفس می کشند. گرچه همه ما گاهی اوقات از راه دهان نفس می کشیم (از جمله زمانی که به سختی در حال ورزش کردن هستیم، یا سرما خوردگی یا آلرژی بدی داریم)، اما برخی افراد از روی عادت از راه دهان نفس می کشند. تنفس دهانی مزمن می تواند منجر به بروز مشکلات متعددی شود، از جمله بروز مشکلات حساسیتی، تورم غدد لنفاوی یا لوزه ها. تورم و بزرگ شدن غدد لنفاوی یا لوزه ها بویژه می تواند در تنفس اختلال ایجاد نماید، زیرا آنها به حفره بینی فشار وارد می کنند.

علت احتمالی دیگر تنفس دهانی می تواند گره زبان یا گره لب باشد: نقص آناتومیک جزئی که وقتی بوجود می آید که نوار کوچکی از جنس بافت حرکات زبان یا لب ها را محدود می کند. این وضعیت می تواند باعث شود بسته نگه داشتن لب ها و نگه داشتن زبان روی سقف دهان دشوار شود و منجر به بروز تنفس دهانی از روی عادت شود. بعلاوه، برخی کودکان به طور طبیعی ماهیچه های کوتاهی دارند، و این باعث می شود وقتی در حالت استراحت قرار می گیرند، احتمال باز ماندن دهان آنها بیشتر باشد و منجر به بروز تنفس دهانی شود.

درمان تنفس دهانی

در صورتی که در حالی که کودک کم سن است تنفس دهانی مزمن او تشخیص داده شود و به آن پرداخته شود، اغلب می تواند از رشد غیر عادی اسکلتی و دندان ها پیشگیری نمود. در مراحل بعدی طی روند رشد کودک، بسیاری از تأثیرات مضر تنفس دهانی می توانند با درمان ارتودنسی حل شوند. با این حال، به همین اندازه مهم است که علت بروز آن تشخیص داده شود، تا مشکلات بنیادی که روی الگوی تنفس تأثیر می گذارند درمان شوند.

درمان تنفس دهانی با کمک متخصص گوش و حلق و بینی

در صورتی که دندانپزشک یا پزشک شک داشته باشند که آیا کودک تنفس دهانی دارد یا خیر، ممکن است پیشنهاد دهد کودک خود را نزد متخصص گوش و حلق و بینی (ENT) ببرید، پزشکی که تخصص او درمان مشکلات غدد لنفاوی، لوزه ها، و سینوس ها است. به همین ترتیب، متخصص ENT که یک کودک بالای ۴ یا ۵ سال را برای مشکلات غدد لنفاوی یا لوزه ها درمان می کند ممکن است کودک را به ارتودنتیست ارجاع دهد، زیرا این احتمال وجود دارد که الگوی تنفس ناسالم منجر به بروز مشکلات دندانی شده باشد که ممکن است مداخله زود هنگام نیاس داشته باشند.

مشکلات تنفس دهانی

مشکلات تنفس دهانی

 

درمان تنفس دهانی با کمک ارتودنسی

درمان ارتودنسی می تواند به حل مشکلات بایت، اندازه فک، کجی دندان ها، و تنفس دهانی کمک کند. وقتی بین اندازه و نحوه قرار گیری دندان های فک های بالا و پایین ناهماهنگی وجود دارد، ارتودنتیست ممکن است استفاده از ابزاری به نام “توئین بلاک” را پیشنهاد دهد. این ابزار از پلیت های متحرک و شبیه ریتینر تشکیل شده است که برای دندان های فک های بالا و پایین استفاده می شود.

هنگام گاز زدن وقتی فک بالا رو به جلو فشار می آورد، پلیت های زاویه دار به یکدیگر می رسند، و به تدریج کمک می کنند بهتر متناسب با دندان های فک بالا قرار بگیرند. بعلاوه، ابزار توئین بلاک می تواند فک بالا را وسیع سازد، و فضای بیشتری برای زبان فراهم بیاورد تا در وضعیت درست خود قرار بگیرد.

یکی دیگر از ابزارهای رایج ارتودنسی “وسیع کننده کام” (پالاتال اکسپندر) است که برای وسیع کردن فک بالا استفاده می شود. این ابزار که داخل قوس دندانی بالا و روی کام (سقف دهان) قرار می گیرد، پیچ های کوچکی دارد که می توانند چرخانده شوند تا فشار ملایمی به دندان های فک بالا وارد کنند. از آنجا که تا پس از رسیدن کودک به دوران بلوغ، استخوان های کام با یکدیگر جوش نمی خورند، حتی خفیف ترین فشارهای وسیع کننده کام کافی هستند تا دو نیمه سقف دهان را از یکدیگر دور کنند.

با وسیع شدن کام، استخوان جدید رشد می کند تا این شکاف را پر کند. با وسیع شدن کام مجرای تنفسی بینی باز می شود، و باعث می شود تنفس از راه بینی راحت تر انجام شود. فناوری تصاویر سه بعدی رادیوگرافی با اشعه ایکس نشان می دهند، تفاوت های آناتومیکال در مجرای تنفسی پس از وسیع کردن کام وجود دارد.

گاهی اوقات پس از وسیع کردن فک و کام، دندان های به صورت طبیعی صاف می شوند، زیرا فضای بیشتری برای قرار گیری صحیح خواهند داشت. در واقع، وسیع کننده های کام اغلب برای حل مشکل فشردگی و نامرتبی دندان ها (فضای ناکافی برای همه دندان ها تا درست بیرون بیایند) در فک بالا استفاده می شوند. در زمان های دیگر، کودک پس از تصحیح عرض کام و موقعیت فک، بریس ارتودنسی نیاز خواهد داشت.

گاهی اوقات، با حل شدن مشکلات بنیادی که باعث بروز تنفس دهانی می شوند- خواه در نتیجه آلرژی بوجود آمده باشد یا تونسیلیت (عفونت و ورم لوزه ها)، بزرگ شدن غدد لنفاوی یا مشکلات دیگر- ممکن است کودک تنفس از راه بینی را به طور طبیعی زمانی آغاز نماید. اما گاهی اوقات، تنفس دهانی به عادتی تبدیل می شود که ترک آن دشوار می شود.

در صورتی که کودک به تنفس از راه دهان ادامه دهد، از آنجا که احساس طبیعی تری به او می بخشد، احتمالاً درمان مایو فانکشنال اورو فاسیال (OMT) نیاز خواهد داشت. این نوع درمان شامل آموزش مجدد عضلات صورت و دهان است که می توانند کمک کنند کودک عادات جدید استفاده از زبان و فک را پیدا کند. با تمرین، تغییرات رفتاری و تشویق های مثبت، OMT می تواند به کودک کمک کند وضعیت صحیح برای تنفس و نگه داشتن دهان در موقیعت بسته را یاد بگیرد (و آن را نگه دارد).

درمان زود هنگام تنفس دهانی- قبل از رشد اصلی نوجوانان- می تواند از تأثیرات نامطلوب آن روی رشد صورت و فک و نحوه ایستادن صحیح دندان ها پیشگیری نماید؛ علاوه بر این، می تواند کمک کند کودکان از مشکلات اجتماعی و تحصیلی به دور بمانند. به دلیل تأثیرات منفی که روی سلامت دهان دارند، دندانپزشک ها ممکن است نخستین متخصصانی باشند که متوجه تنفس دهانی می شوند. دندانپزشک ها و ارتودنتیست ها می توانند کمک کنند درمان صحیح و مناسب برای پیشگیری از مشکلات عمومی سلامت همراه با تنفس دهانی را آغاز نمایید.

بسیاری افراد عادات عصبی مانند تکان دادن عصبی پا یا ور رفتن و بازی کردن با یک شیء را دارند، و گرچه بسیاری از آنها بی ضرر هستند، اگر وقتی استرس دارید یا مضطرب هستید ناخن خود را می جوید، در واقع در معرض خطر بسیاری بیماری ها هستید. جویدن ناخن نوعی عادت عصبی است که می تواند در رختخواب، استرس، یا دیگر احساسات منفی بروز پیدا کند. حدود ۱۵% از افراد بزرگسال و ۳۰% کودکان دائماً در حال جویدن ناخن های خود هستند. سازمان بهداشت و سلامت دهانی دلایلی ارائه می دهند که چرا ضرورت دارد عادت جویدن ناخن حذف شود.

میکروب های زیادی زیر ناخن ها وجود دارد.

حتی اگر مرتب دست های خود را بشویید، باز هم خارج کردن همه میکروب ها و آلودگی ها از زیر ناخن ها دشوار است. بنابراین، تنها به این فکر کنید که هرگاه ناخن خود را می جوید و به این میکروب ها اجازه دسترسی به دهان خود را می دهید، بدن خود را در معرض چه خطری قرار می دهید. وقتی میکروب هایی که زیر ناخن های شما انباشته می شوند به داخل بدن راه پیدا می کنند، احتمال بیمار شدن شما به میزان قابل توجهی افزایش پیدا می کند. مطمئن شوید دست های خود را با دقت می شویید و به ناخن ها توجه ویژه داشته باشید.

جویدن ناخن

جویدن ناخن

 

خطر بروز عفونت را افزایش می دهد.

جویدن ناخن موجب بالا رفتن خطر ابتلا به پارونیشیا paronychia می شود، نوعی عفونت و التهاب چین های بافتی اطراف ناخن. علائم پارونیشیا عبارتند از دردناکی، قرمزی، تورم و التهاب منطقه اطراف ناخن، که اغلب در کوتیکول ها یا کناره های ریشه ناخن ها یا آسیب های دیگر. در صورتی که عفونت باکتریایی است، ممکن است تاول های پر از چرکی در کناره های ناخن ها وجود داشته باشد.

بعلاوه، در صورتی که ناخن هایی که زگیل دارند را بجوید- که در نتیجه ویروس بوجود می آیند- و پس از آن ناخن های دیگر را بجوید، این می تواند منجر به پخش شدن زگیل به دیگر قسمت ها و ناخن های دیگر شود.

این کار به دندان های شما هم آسیب می رساند.

اصلاً توصیه نمی شود از دندان ها، غیر از جویدن غذا، مانند یک ابزار استفاده شود. جویدن مرتب ناخن ها می تواند باعث شود دندان ها جابجا شوند، که در این صورت استفاده از بریس ها و براکت های ارتودنسی یا ریتنیرها برای صاف شدن نیاز خواهند داشت. جویدن ناخن می تواند منجر به شکستن دندان ها یا آسیب به مینای دندان ها نیز شود. علاوه بر این، میکروب ها می تواند عفونی شوند یا موجب آسیب و حساسیت لثه ها نیز شوند.

بعلاوه، باکتری که زیر ناخن ها وجود دارد می تواند به حیات خود داخل دهان ادامه دهد و موجب بروز بوی بد دهان شود.

گوشه های ناخن ها و فرو رفتن ناخن در گوشت نیز افزایش پیدا خواهند کرد.

اگر پیوسته ناخن های خود را بجوید، احتمال جویدن یک تکه بزرگتر از حد مورد انتظار وجود دارد، و وقتی یک تکه از پوست ریشه ناخن کنده شود، گوشه ناخن است.گوشه های ناخن زخم های بازی هستند که به راحتی می توانند عفونی شوند. بهترین راه برای اجتناب از زخم های دردناک، در درجه اول، پیشگیری از تشکیل گوشه ناخن با مرطوب کردن مداوم- و نجویدن ناخن است.

اکثر فرو رفتن های ناخن در گوشت، در انگشتان پا اتفاق می افتد اما جویدن ناخن می تواند باعث شود ناخن های شما به زیر پوست انگشتان بروند و زیر پوست به رشد خود ادامه دهند. زیر پوست رفتن ناخن ها می تواند باعث بروز درد و تورم شود و می تواند منجر به بروز عفونت شود و مستلزم انجام جراحی است.

خطر مسمومیت با سموم نیز وجود دارد.

در صورتی که مرتب از ژل های پولیش دهنده ناخن استفاده می کنید، بهتر است عادت جویدن ناخن را هر چه سریعتر ترک کنید. پولیش های ناخن در خود حاوی مقادیر زیادی سموم هستند، اما ژل های پولیش دهنده در خود مواد شیمیایی دارند که وقتی وارد دستگاه گوارش می شوند می توانند خطرناک باشند. گرچه مقادیر اندک سموم بلافاصله هیچ تأثیر مضری از خود نشان نمی دهند، اما هنوز از پیامدهای احتمالی طولانی مدت آنها آگاه نیستیم.

 

 

جویدن ناخن

جویدن ناخن

چگونه جویدن ناخن به بریس های ارتودنسی آسیب می رساند؟

همانطور که در بالا توضیح داده شد، جویدن ناخن به خودی خود، به طرق مختلفی می تواند منجر به آسیب دندان ها شود، اما جویدن ناخن در طول مدتی که تحت درمان ارتودنسی هستید می تواند موجب بروز یک دسته مشکلات جدید شود. در زیر به بیان تأثیرات منفی خواهیم پرداخت که جویدن ناخن می تواند روی درمان ارتودنسی شما داشته باشد:

  • آسیبی که به دندان ها و بریس های ارتودنسی وارد می شود می تواند روی هزینه های شما نیز تأثیرگذار باشد. در واقع، آکادمی دندانپزشکان عمومی تخمین زده است جویدن ناخن حدود ۴۰۰۰ دلار می تواند روی هزینه های درمان ارتودنسی تأثیر بگذارد.
  • اگر یک بیمار که در حال حاضر بریس ارتودنسی استفاده می کند یا قبلاً بریس داشته است، به طور منظم ناخن می جود، خطر کج شدن مجدد دندان ها آنها را تهدید می کند.
  • جویدن ناخن می تواند به طول درمان ارتودنسی شما بیفزاید و پایان درمان را به تعویق بیندازد. در نتیجه مدت زمانی طولانی تر از آنچه پیش بینی شده است، باید از بریس ها استفاده کنید، و این به خاطر فشاری است که جویدن ناخن می تواند به ریشه دندان ها وارد نماید.
جویدن ناخن

جویدن ناخن

 

راهکارهایی برای ترک عادت جویدن ناخن

بهترین کاری که می توانید برای سلامت خود و پیشرفت روند درمان ارتودنسی خود کنید این است که هر چه سریعتر عادت جویدن ناخن را ترک کنید. در این بخش به بیان راهکارهایی برای ترک عادت جویدن ناخن خواهیم پرداخت:

  • ناخن های خود را کوتاه نگه دارید تا مقدار کمتری از آنها برای جویده شدن باقی مانده باشد.
  • روی ناخن های خود لاک مخصوص بد مزه بزنید تا مزه تلخ آن مانع جویدن ناخن شود.
  • محافظ دندان روی دندان های خود قرار دهید تا هنگام جویدن چیزی مانع این کار شود.
  • راجع به فشاری که به دندان ها وارد می شود اطلاعات کسب کنید تا راحت تر با ترک آن کنار بیایید.
  • از خدمات مانیکور و پدیکور استفاده کنید. با صرف زمان و هزینه برای این کار، احتمالاً انجام ندادن این کار بیشتر برایتان اهمیت پیدا خواهد کرد.
  • به دنبال علل بنیادی انجام این کار باشید، استرس، اضطراب، افسردگی، عصبانیت، ناامیدی، همگی درمان دارند. سعی کنید به دنبال تکنیکی مثبت برای انتقال انرژی عصبی خود و دور کردن آن از جویدن ناخن باشید. از دیگران بخواهید با یادآوری کردن به شما کمک کنند.

هر درمان پزشکی یا دندانپزشکی با خود خطرات خاصی به همراه دارد

گرچه از ارزش دندان هایی که در جای درست خود قرار دارند آگاه هستیم و می دانیم دندان ها با این شکل عملکرد خوبی دارند و لبخند زدن با آنها خوشایند است، اما باید بدانید که هر درمان پزشکی و دندانپزشکی با خود خطرات و محدودیت های خاصی به همراه دارد. این همیشه پرسشی است که همواره مطرح می شود، آیا مزایای آن از خطرات احتمالی آن بیشتر هستند. با این حال، این نباید تنها ضابطه برای تصمیم گیری برای انتخاب و بهره مندی از مزایای درمان ارتودنسی باشد. تغییرات عملکردی و زیبایی چشمگیر که نتیجه درمان ارتودنسی هستند، باید قابل توجه تر از خطراتی باشند که در این مقاله به آنها خواهیم پرداخت. با این حال:

  • غیر ممکن است بتوان همه شرایط و موقعیت هایی را فهرست کرد که می توانند بوجود بیایند و عملکرد دندان ها و فک ها را در طول درمان ارتودنسی تحت تأثیر قرار دهند.
  • در این مقاله به توصیف شایع ترین خطرات خواهیم پرداخت.
  • اگر هر پرسش یا نگرانی دیگری در مورد این موضوع دارید، تردید نکنید و آن را با ارتودنتیست انتخابی خود در میان بگذارید تا با گرفتن پاسخ خود با رضایت خاطر درمان خود را آغاز کنید.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

از بین رفتن یا مرگ دندان

  • دندانی که قبلاً به شدت ضربه خورده است در کوتاه مدت یا حتی در بازه زمانی طولانی می تواند “حیات” خود را از دست بدهد و یا اصطلاحاً “بمیرد”.
  • برخی حوادث و ضربه ها یک یا چند دندان را تحت تأثیر قرار می دهند و ممکن است بیمار از آنها آگاه نباشد و ارتودنتیست هم نتواند قبل از آغاز درمان از آن مطلع شود.
  • برخی دندان ها بدون هیچ علت واضحی از بین می روند، خواه تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرند یا خیر، یا اینکه ضربه خورده باشند یا نه.
  • دندان هایی که از دست می روند (دندان های مرده) معمولاً تیره تر می شوند. این معمولاً تناقضی با درمان ارتودنسی ندارد.

ارتودنسی و از دست رفتن دندان

گرچه ارتودنسی عامل اصلی یا اولیه از دست رفتن حیات دندان نیست، اما در برخی موارد نادر جابجا کردن دندان می تواند عاملی باشد که موجب بالا رفتن احتمال از دست رفتن دندانی می شود که از قبل مستعد از دست رفتن بوده است. میلیون ها دندان با کمک ارتودنتیست و درمان ارتودنسی جابجا شده اند یا در حال جابجا شدن هستند و تعداد بسیار اندکی از آنها تحت تأثیر این مشکل قرار می گیرند. به عنوان مثال، ممکن است دندان قبلاً (در نتیجه ضربه یا تصادف) آسیب دیده باشد. این آسیب می تواند سال ها قبل اتفاق افتاده باشد، اما بیمار آن را به خاطرب نداشته باشد.

عصب دندان می تواند به تدریج سفید شود و این دندان در نهایت از دست خواهد رفت و این صرفاً به زمان بستگی دارد قبل از آنکه علائم آن ظاهر شوند. این حقیقت است که جابجا کردن چنین دندان هایی با درمان ارتودنسی می تواند محرک این اتفاق باشد و می تواند موجب تسریع این فرایند تخریب شود. یکی از علائم این اتفاق تغییر رنگ و تیره شدن دندان آسیب دیده است. با این حال، این نوع دندان ها همیشه با درد همراه نیستند، در واقع آنها به ندرت درد دارند. در واقع حتی حساسیت دندانی یا دیگر علائم هم ممکن است وجود نداشته باشند.

وقتی چنین اتفاقی رخ می دهد تنها راه برای نجات چنین دندانی انجام درمان ریشه (عصب کشی) توسط متخصص درمان ریشه (اندودنتیست) است. در صورت لزوم، برای بررسی های بیشتر و توصیه های بهتر لازم است بیمار به دندانپزشک خود ارجاع داده شود. از دست رفتن یک دندان به این دلیل نادر است، اما به محضی که دندان تحت درمان ریشه قرار بگیرد می تواند به اندازه دندان های سالم و “عادی” دیگر خوب باشد. دندانی که از دست می رود نیازی به کشیدن ندارد و می تواند یک عمر دوام داشته باشد.

آیا درمان ارتودنسی می تواند موجب از دست رفتن دندان شود؟

دندانی که رنگ آن تغییر می کند و تیره می شود، در اکثر موارد از دست رفته است و در نهایت درمان ریشه یا اندودانتیک نیاز خواهد داشت. درمان ارتودنسی مستقیماً منجر به از دست رفتن دندان نخواهد شد، اما همانطور که در بالا توصیف شد، درمان ارتودنسی می تواند موجب تشدید مشکلی شود که از قبل وجود داشته است یا در حال پیشرفت است، مثلاً در دندانی که قبلاً آسیب دیده یا ضربه خورده است.

می دانیم که یک فشار شدید می تواند موجب از دست رفتن دندان شود، اما فشاری که با درمان ارتودنسی به دندان وارد می شود، قابل مقایسه با فشارهایی نیست که طی حوادث یا تروماهایی مانند برخورد مشت به صورت (دندان)، زمین خوردن، تصادف، یا غیره به دندان وارد می شوند و به خودی خود نمی توانند از دست رفتن دندان را توضیح دهند. حتی بزرگترین فشارهای ارتودنتیک هم نمی توانند موجب از دست رفتن دندان شوند.

مرگ یا از دست رفتن دندان یا تغییر رنگ آن چیزی شبیه تحلیل ریشه دندان نیست، که یکی از اثرات جانبی این درمان است که اغلب (با درجات متفاوتی) اتفاق می افتد.

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

دندانی که درمان ریشه روی آن انجام شده است، یعنی از دست رفته است، می تواند با درمان ارتودنسی به خوبی دندان های طبیعی دیگر جابجا شود، اگر استخوان و لثه ها (پریودنشیوم) سالم باشند. جابجایی دندان ها عموماً بافت های بیرون و اطراف ریشه دندان (الیاف پریودنتال لیگامان، سطح ریشه، و استخوان آلوئولار) را شامل می شود، بنابراین این یک واقعیت است که از دست رفتن دندان مانع انجام اصلاحات ارتودنسی نمی شود و برای درمان محدودیت ایجاد نمی کند.

دندانی که از دست رفته است و تحت درمان ریشه قرار گرفته است ممکن است بیشتر مستعد rhizalysis (تصویر زیر را مشاهده کنید) باشد بنابراین در طول درمان ارتودنسی ممکن است لازم باشد دندان ها با گرفتن تصاویر رادیوگرافی بیشتر تحت نظارت قرار داشته باشند (در هر صورت نظارت از طریق تصاویر رادیوگرافی توسط ارتودنتیست انجام می شود).

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

تاج دندان از دست رفته ممکن است به مرور زمان شکننده تر شود و این احتمال وجود دارد که دندانپزشک توصیه کند برای محافظت از دندان روی آن روکش قرار گیرد.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

نکروز پالپ دندان پس از درمان ارتودنسی

جابجایی دندان ها با کمک ارتودنسی باعث می شود باعث می شود به محیط پیرامون آن فشار وارد شود، که شامل تغییرات در عروق و تغییر شکل استخوان آلوئولاری است که ریشه دندان را در بر می گیرد. در اکثر موارد، این اتفاق بدون تغییرات چشمگیر در دندان و پریودنشیوم رخ می دهد. با این حال، در برخی موارد نادر، تحلیل خارجی ریشه دندان (همانطور که در بالا توضیح داده شد rhizalysis)، تحلیل داخلی ریشه دندان، تخریب پالپ دندان در نتیجه رسوب ثانویه عاج دندان یا نکروز پالپ (مرگ محتویات داخل پالپ دندان) می تواند اتفاق بیفتد. نکروز می تواند خود را با ایجاد تغییرات در رنگ و یا از دست رفتن حساسیت دندان نشان دهد.

مطالعات حاکی از این هستند که خطر آسیب به پالپ دندان بسیار اندک است، اما برخی شرایط می توانند به پالپ آسیب برسانند. دندان هایی که تحلیل استخوان چشمگیری در آنها مشاهده می شود (مشکلات پریودنتال)، کمتر در برابر فشارهایی که به آنها وارد می شود مقاوم هستند و این می تواند سیستم عروق و اعصاب اَپِکس دندان را تحت تأثیر قرار دهد.

اکثر تغییراتی که در طول درمان ارتودنسی در جریان خون پالپ دندان بوجود می آیند، موقتی و قابل بازگشت هستند مگر آنکه پالپ دندان تحت تأثیر پوسیدگی، ترمیم ها، یا آسیب (ضربه یا آسیب) قرار گرفته باشد.

مطالعات حاکی از این هستند که دندان هایی که بالغ تر هستند و اپکس ریشه آنها بسته است و سابقه تروما یا پوسیدگی دارند و تحت فشارهای قوی و طولانی مدت ارتودنتیک قرار گرفته اند بیشتر از دندان هایی که چنین ویژگی هایی ندارند، مستعد تغییرات بازگشت ناپذیر پالپ یا نکروز هستند.

گرچه تحقیقات حاکی از این هستند که استفاده از فشارهای فیزیولوژیکال (عادی) برای جابجا کردن دندان های سالم منجر به نکروز پالپ یا تغییرات پاتولوژیکال در جریان خون نخواهد شد، اما گاهی اوقات این تغییرات اتفاق می افتند بدون آنکه شناسایی شوند.

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

 

تحلیل ریشه دندان در ارتودنسی

گاهی اوقات، در طول درمان ارتودنسی ریشه های تعدادی از دندان ها ممکن است کوتاه تر شود یا ساییده شوند. این اتفاقی است که تحلیل ریشه یا rhizalysis نامیده می شود. این فرایند در برخی مواقع کاملاً عادی است، مثلاً زمانی که ریشه های دندان های شیری به تدریجی ناپدید می شوند یا “ساییده می شوند” تا راه برای بیرون آمدن دندان های دائمی که قرار است جایگزین آنها شوند باز شود.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

در طول درمان ارتودنسی نیز ممکن است دندان های دائمی در اندازه های مختلف تحت تأثیر تحلیل ریشه قرار بگیرند، اما برای اکثر دندان ها، این مقدار آنقدر اندک است که به ندرت قابل توجه است و مطلقاً هیچ پیامدی ندارد. اگر تحلیل بخش خاصی از ریشه را تحت تأثیر قرار ندهد، ارتودنتیست حتی آن را به بیمار اطلاع نمی دهد. دیدن مقداری تحلیل جزئی در طول درمان کاملاً عادی است اما این امکان وجود ندارد که کیفیت یا طول عمر دندان را تحت تأثیر قرار دهد. تحلیل خیلی بزرگ، در موارد وخیم، می تواند منجر به از دست رفتن دندان شود، اما این خیلی نادر است. وقتی چنین تحلیلی شناسایی می شود، ارتودنتیست ممکن است صلاح بداند طرح درمان را تغییر دهد تا از تأثیر تحلیل بکاهد.

باید دقت شود که ارتودنسی تنها دلیل ممکن این مشکل نیست. آسیب ها، ضربه ها، اختلالات هورمونی یا غدد درون ریز، سوابق خانوادگی، و دیگر عوامل ناشناخته دیگر، نیز می توانند موجب بروز این شرایط شوند، خواه با درمان ارتودنسی خواه بدون درمان ارتودنسی.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

یکی از شایع ترین علل این مشکل وجود دندان نهفته ای است که با ریشه دندان تماس پیدا می کند و آن را تحلیل می برد. ارتودنتیست قبل از آغاز درمان، و معمولاً با کمک تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس در طول درمان، کیفیت و وضعیت دندان ها و ریشه های آنها را مورد بررسی قرار می دهد. در صورتی که مشکل چشمگیری تشخیص داده شود، باید برای بیمار توضیح داده شود و جایگزین ها نیز به اطلاع او رسانده شوند.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

تحلیل ریشه بازگشت ناپذیر است؛ ریشه ای که کوتاه شده است دیگر مجدداً رشد نخواهد کرد. در برخی موارد، تحلیل ریشه می تواند ادامه پیدا کند، حتی اگر فشاری که به دندان وارد می شود برداشته شود و درمان ارتودنسی متوقف شود، اما در اکثر موارد، این روند با بی تحرک ماندن دندان متوقف خواهد شد.

دندان هایی که به شکلی چشمگیر تحت تأثیر تحلیل ریشه قرار گرفته اند، در صورت امکان در بازه زمانی طولانی مدت، به مراقبت خاص با استفاده از ابزارهای ثابت (سیم ها یا اسپلینت های نگهدارنده که به سطح داخلی دندان ها چسبانده می شوند) نیاز دارند. این ابزارها برای تثبیت دندان هایی طراحی شده اند که تحت تأثیر قرار گرفته اند و فشار اعمال شده روی یک دندان را روی چند دندان توزیع می کنند، در نتیجه از تأثیر روی یک دندان با ریشه کوتاه تر می کاهد.

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

پیشرفت تحلیل ریشه در طولانی مدت

با توقف جابجایی های ارتودنتیک، معمولاً روند پیشرفت تحلیل ریشه دندان نیز متوقف می شود و دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است در دراز مدت می تواند عملکرد خود را حفظ نماید.

آیا تحلیل ریشه دندان باید در طول درمان ارتودنسی مورد توجه قرار گیرد؟

وجود تحلیل ریشه دندان الزاماً از جمله پیامدهای درمان ارتودنسی نیست، اما احتیاط های خاصی باید مد نظر قرار بگیرند (استفاده از فشار سبک، نظارت رادیوگرافیک برای بررسی پیشرفت احتمالی تحلیل).

رتروگناتیسم چیست؟

رتروگناتیا Retrognathia یا رتروگناتیسم Retrognathism (که در متون پزشکی تحت عنوان عقب رفتگی فک پایین یا مندیبل رتروگناتیا شناخته می شود) شرایطی است که در آن فک پایین از فک بالا عقب تر قرار گرفته است و این باعث می شود ظاهر آن مانند اور بایت شدید به نظر برسد. در اکثر موارد، تفاوت بین قرار گیری فک های بالا و پایین روی یکدیگر، چندان جلب توجه نمی کند، اما وقتی فرد از نیمرخ دیده می شود کاملاً قابل تشخیص است.

علل بروز رتروگناتیسم

برخی افراد با رتروگناتیسم متولد می شوند، و در برخی دیگر مدتی بعد بوجود می آید. در صورتی که خفیف باشد، تا زمان کودکی و نوجوانی قابل تشخیص نیست. شایع ترین علل بروز رتروگناتیسم عبارتند از:

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم پیر رابین Pierre-Robin syndrome. این شرایط هم فک ها و هم زبان را تحت تأثیر قرار می دهد، و انسداد مجرای تنفسی را در پی دارد.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • ماکروزومی همی فاسیال Hemifacial macrosomia. با این شرایط، یکی از طرفین پایین صورت به صورت کامل رشد نمی کند.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم ناگر Nager syndrome. این شرایط نادر هم فک و هم چانه را، مانند رشد دست ها و بازوها تحت تأثیر قرار می دهد.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم تریچر کولینز Treacher Collins syndrome. این شرایط روی استخوان های مختلف صورت، از جمله فک، تأثیر می گذارند.
  • جراحی برای برداشتن تومور. برداشتن تومور از منطقه دهان می تواند فک را نیز تغییر دهد و موجب بروز رتروگناتیسم شود.
  • ضربه یا شکستگی صورت. اگر کودک ضربه فیزیکی به صورت یا شکستگی آن را تجربه کند، می تواند باعث رشد نادرست فک شود.

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم چه مشکلاتی می تواند بوجود بیاورد؟

افرادی که رتروگناتیسم دارند، اغلب با مشکل کجی فک مواجه هستند. این می تواند غذا خوردن و خوابیدن بدون مشکل در آنها را تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر این، ممکن است آنها درد شدید فک را نیز تجربه کنند. نوزادانی که رتروگناتیسم دارند ممکن است در استفاده از شیشه شیر یا خوردن شیر از سینه مادر با مشکل مواجه شوند زیرا نمی توانند لب های خود را به درستی دور نوک سینه یا نوک شیشه شیر قرار دهند. کودکی که رتروگناتیسم دارد، با بزرگتر شدن، دندان های او کج می شوند. علاوه بر این، دندان ها می توانند فشرده شوند یا در محل غیر معمولی قرار بگیرند.

این قرارگیری غیر معمول دندان ها می تواند باعث شود گاز زدن و جویدن غذا دشوارتر شود. فردی که رتروگناتیسم دارد ممکن است با اختلال مفاصل فکی- گیجگاهی TMJ نیز مواجه شود. این شرایط می تواند موجب بروز درد و اسپاسم عضلانی نیز شود.

آخر اینکه، برخی افراد با این شرایط، ممکن است در تنفس نیز، مخصوصاً حین خواب، مشکل داشته باشند. زبان آنها می تواند مجرای تنفسی را مسدود نماید، که می تواند باعث بروز خر و پف یا آپنه خواب شود. آپنه خواب باعث می شود تنفس فرد در طول خواب چندین مرتبه قطع شود، در حالی که اغلب نمی دانند این اتفاق رخ می دهد.

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

درمان رتروگناتیسم چگونه صورت می گیرد؟

درمان عقب رفتگی فک پایین به وخامت رتروگناتیسم بستگی دارد. برخی افراد ممکن است هیچ جراحی یا هیچ نوع درمانی نیاز نداشته باشند.

عقب رفتن فک در نوزادان

وقتی کودک با رتروگناتیسم متولد می شود، احتمالاً باید تحت معاینه فیزیکی قرار بگیرند که به دندانپزشک یا ارتودنتیست کمک می کند مشخص نماید چطور به بهترین شکل شرایط را درمان نماید. ابتدا قابلیت نفس کشیدن کودک در واحد مراقبت های شدید نوزادان (N/IICU) مورد ارزیابی قرار می گیرد. احتمالاً از آنها تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته می شود تا پزشک بتواند مشخص نماید این شرایط به چه صورت است. سپس خواب کودک مورد بررسی قرار می گیرد.

در صورتی که آپنه انسدادی خواب تشخیص داده شود، احتمالاً دپارتمان جراحی پلاستیک و ریوی مشاهده خواهند کرد که آیا کودک شرایط لازم برای “فک مطلوب” را دارد یا خیر، به این معنا که ممکن است کودک تحت جراحی قرار بگیرد تا شرایط او اصلاح شوند. در این صورت، نوزاد در حالی که هنوز در بیمارستان است ممکن است تحت جراحی قرار بگیرد. رایج ترین جراحی ها عبارتند از استئومی دو طرفه شکاف ساژیتال bilateral sagittal split ostomy  (BBSO) و استخوان سازی تحت کشش distraction osteogenesis.

جراحی استخوان سازی تحت کشش اغلب روش برگزیده و انتخابی است، زیرا جراح مجبور نیست پیوند استخوان انجام دهد یا فک را با سیم ببندد. علاوه بر این، تصور می شود بی خطرتر باشد، زیرا معمولاً خونریزی کمتری وجود دارد و خطر بروز عفونت نیز کمتر است.

استخوان سازی تحت فشار سخت افزار خاصی دارد که می تواند یا داخل دهان یا بیرون آن قرار داده شود. پس از بهبود کامل بیمار بعد از جراحی، آنها قارد خواهند بود بدون هیچ مشکلی و بهتر از قبل غذا را بجوند.

عقب بودن فک در کودکان

وقتی رتروگناتیسم شدید نیست، ممکن است تا اوایل نوجوانی قابل توجه نباشد. در این صورت کودک می تواند با ارتودنسی درمان شود. به عنوان مثال، هدگیرهای خاصی می توانند کمک کنند فک بالا با سرعت کمتری رشد کند و به همان اندازه سرعت رشد فک پایین افزایش می یابد.

با توقف رشد فرد، در نوجوانی یا جوانی، می توان فرایند جلو آوردن هر دو فکmaxillomandibular advancement (MMA) را انجام داد. افرادی که رتروگناتیسم آنها منجر به آپنه خواب می شود نیز می توانند با دستگاه فشار جریان هوای همواره مثبت درمان شوند.

درمان رتروگناتیسم احتمالاً توسط پزشکان مختلف انجام می شود و اغلب طی مراحل مختلف پیش می رود. گرچه افرادی که رتروگناتیسم خفیف دارند ممکن است درمان نیاز نداشته باشند، اما افرادی که شرایط آنها حاد است، ممکن است درمان ارتودنسی و/ یا جراحی نیاز داشته باشند. استخوان سازی تحت فشار می تواند طول فک را ۱۰ تا ۲۰ میلی متر- گاهی اوقات بیشتر- افزایش دهد.

پس از جراحی، فک فرد ممکن است مقداری به سمت محل اصلی خود بازگردد. به عنوان مثال، BBSO و قرار دادن سیم روی فک بازگشت تقریباً ۲ میلی متری دارند. با این حال، حتی با مقداری بازگشت، جراحی تا میزان زیادی قادر به حل مشکل است.

 ابزارهای ارتودنسی متعددی وجود دارند و آنقدر تعداد آنها زیاد است که می توانند گیج کننده باشند. با این حال، همه آنها را می توان به چند دسته اصلی تقسیم کرد: ابزارهای ثابت، متحرک، فانکشنال و خارج دهانی. در انتخاب ابزارها باید دقت زیادی شود و با احتیاط فراوان استفاده شوند زیرا استفاده نادرست از آنها می تواند موجب وخیم تر شدن مال اکلوژن شود. ابزارهای متحرک تنها قادرند جابجایی های بسیار ساده را انجام دهند، در حالی که ابزارهای ثابت ابزارهایی در سطح بالا هستند که می توانند به صورت دقیق دندان ها را در محل درست قرار دهند. ابزارهای فانکشنال برای درمان موارد دشوار مفید هستند و اساساً برای درمان مال اکلوژن های کلاس ۲ دسته ۱ استفاده می شوند. ابزارهای خارج دهانی برای افزایش میزان فشار استفاده می شوند و می توانند کمکی برای بستن و باز کردن فواصل باشند.

 

ابزارهای متحرک ارتودنسی

به طور کلی، این نوع ابزارهای قادرند جابجایی های ساده دندان ها مانند منحرف کردن نوک آنها را انجام دهند. جابجایی کل بدنه دندان بسیار دشوار است و جابجایی همزمان چند دندان با این ابزارها به ندرت رضایت بخش است. این نوع ابزارها در سالهای اخیر با استقبال زیادی مواجه نشده اند زیرا مطالعات حاکی از این هستند که نتایج درمان با آنها چندان رضایت بخش نیست. در این مطالعات، ۵۰% از مواردی که با ابزارهای متحرک درمان شده بودند یا هیچ بهبودی نداشتند، یا نسبت به ابتدای درمان بدتر شده بودند. ممکن است فرد هنگام مواجه شدن با چنین شواهدی، به طور کامل استفاده از ابزارهای متحرک را مأیوس کننده بداند. با این حال، به شرطی که از آنها به درستی و برای موارد مناسب استفاده شود، هنوز هم می توانند ابزارهای مفیدی باشند و نتایج درمان با آنها می تواند رضایت بخش باشد. به طور کلی، ابزارهای متحرک ارتودنسی تنها در موارد زیر توصیه می شوند:

·        جلوگیری از مکیدن انگشت

·        منحرف و راست کردن تنها نوک دندان

·        جلوگیری از جابجایی دندان ها

·        کاهش اوربایت

·        حفظ فضا

·        نگهداری نتایج

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

ابزار جلوگیری از مکیدن انگشت

مکیدن انگشت اگر در سنین نوجوانی ادامه داشته باشد، گاهی اوقات ترک آن می تواند دشوار باشد و ممکن است منجر به کراس بایت خلفی یا اپن بایت خلفی همراه با انحراف روی به جلوی دندان های بالای فک بالا و انحراف رو به عقب دندان های جلوی فک پایین، شود. به طور کلی، در صورتی که قبل از تکمیل رشد صورت عادت متوقف شود، معمولاً اپن بایت قدامی به صورت خود به خود حل می شود و اورجت نیز به حالت طبیعی باز می گردد.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

ابزار منحرف کردن نوک دندان

یکی از اصلی ترین استفاده های ابزارهای متحرک جابجا کردن تنها یک دندان است. همانطور که در تصویر نشان داده شده است، یک ابزار متحرک ساده که در آن از یک فنر T شکل استفاده شده است که از یک سیم با ضخامت ۵/۰ میلی متری ساخته شده است و فشاری معادل ۳۰ گرم به دندان ها وارد می کند. پس از تنها چند هفته، کراس بایت بدون نیاز به درمان های پیچیده دیگر درمان شد.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

جلوگیری از حرکت دندان ها

در صورتی که کراس بایت تعدادی از دندان ها را شامل شود، مثلاً کراس بایت یک طرفه، ابزارهای متحرک می توانند برای اصلاح آن استفاده شوند. در تصویر بالا ابتدا مشاهده می کنید برخورد نادرست دندان ها به یکدیگر چگونه موجب آسیب به آنها می شود. با قرار گیری Adams cribs روی دندان های پرمولر اول و مولر اول، و تعبیه پیچ وسیع کننده در وسط، و باز کردن ۲۵/۰ میلی متری آن (دو بار در هفته) دندان ها به تدریج از یکدیگر دور می شوند تا زمانی که کراس بایت به تدریج درمان شود. با تکمیل درمان، ابزار از دهان خارج می شود و ریتینر به جای آن قرار می گیرد تا اجازه دهد دندان ها در محل جدید خود ثابت شوند.

 

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزار کاهش اوربایت

ابزارهای متحرک برای اصلاح اوربایت عمیق بسیار مؤثر هستند، مخصوصاً در بیمارانی که در سن رشد هستند. ابزارهای متحرک فک بالا با بایت پلین قدامی استفاده می شوند که دندان های مولر را ۲-۳ میلی متر از یکدیگر جدا می کنند در حالی که به طور همزمان دندان های جلو با بایت پلین برخورد پیدا می کنند. بیرون آمدن دندان های خلفی موجب کاهش اوربایت می شود. ضرورت دارد که زاویه داخل دندان های جلو با تکمیل درمان اصلاح شود، به گونه ای که مانع اکلوزال بین دندان های جلوی فک های بالا و پایین شود و مانع بیرون آمدن مجدد دندان های جلو و بازگشت اوربایت می شود. بایت پلین ها معمولاً همراه با ابزارهای ثابت استفاده می شوند تا به کاهش اوربایت کمک کنند یا بتوانند به عنوان کمک به احیاء وضعیت دندان های قدامی استفاده شوند.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

فضا نگهدار ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

فضا نگهدارها به ندرت در درمان ارتودنسی استفاده می شوند، مخصوصاً اگر دندان های نیش فک بالا فشرده باشند. در حالی که کشیدن دندان های پرمولر اول اغلب فضای لازم را برای دندان های نیش ایجاد خواهد کرد، اما خطر بسته شدن این فاصله قبل از بیرون آمدن دندان نیش نیز وجود دارد. برای این منظور باید از ابزارهایی استفاده کرد که این فاصله را حفظ کنند تا زمانی که دندان های نیش بیرون بیایند.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی 

نگهدارنده یا پلاک ارتودنسی

بسیاری از ارتودنتیست ها، معمولاً پس از تکمیل درمان با ابزارهای ثابت، از انواع مختلف ابزارهای متحرک استفاده می کنند تا به عنوان ریتینر یا نگه دارنده عمل کنند. ریتینرهای متحرک معمولاً با Adams Cribs روی دندان های مولر دائمی اول، و بت یک کمان لبی و یک پوشش آکریلیک روی دندان های قدامی، در جای خود باقی می مانند.

دندان نهفته چیست؟

دندان نهفته دندانی است که به دلایلی، مسیر بیرون آمدن آن مسدود شده و نتوانسته است از لثه بیرون بیاید. گاهی اوقات دندان ممکن است تنها تا اندازه ای نهفته باشد، به این معنا که بخشی از آن بیرون آمده باشد. اغلب، دندان نهفته هیچ علامت و نشانه مشهودی ندارد و تنها در تصاویر رادیوگرافی که دندانپزشک ها برای چکاپ می گیرند می توان به وجود آنها پی برد.

دندان نهفته

دندان نهفته

علائم و نشانه های نهفتگی دندان

در برخی موارد ممکن است هیچ علامت و نشانه ای مشاهده نکنید. در برخی موارد دیگر نیز دندان نهفته ممکن است موجب بروز علائم زیر شود:

·        قرمزی، تورم، یا خونریزی لثه ها

·        بوی بد دهان

·        وجود مزه بد داخل دهان

·        مشکل در باز کردن دهان

·        احساس درد هنگام باز کردن دهان، یا جویدن و گاز زدن.

ممکن است علائم ظرف چند هفته یا چند ماه ظاهر شوند و مجدداً از بین بروند.

 

علل نهفتگی دندان

به طور کلی، نهفتگی دندان زمانی اتفاق می افتد که دهان جای کافی برای آن داشته باشد. این می تواند نتیجه عوامل ژنتیکی یا درمان ارتودنسی باشد.

 

دندان نهفته

دندان نهفته

کدام دندان ها معمولا نهفته میشوند؟

دندان های عقل، که معمولاً آخرین دندان هایی هستند که رشد می کنند- عموماً بین سنین ۱۷ تا ۲۱ سالگی- بیشترین نهفتگی را دارند. زمانی که دندان های عقل (که تحت عنوان دندان های مولر سوم نیز شناخته می شوند) بیرون می آیند، اغلب رشد فک متوقف شده است. بنابراین ممکن است اندازه دهان و فک خیلی کوچک باشد و نتواند آنها را درون خود جای دهد. از آنجا که دیگر نیازی به دندان های عقل نیست، اگر مشکل آفرین شده باشند، عموماً کشیده می شوند. اگر فک کوچکی داشته باشید، به احتمال زیاد دندان نهفته دارید.

دندان های دیگری که بیشترین نهفتگی برای آنها اتفاق می افتد، دندان های نیش فک بالا است که تحت عنوان دندان های دو پایه نیز شناخته می شوند. از آنجا که این دندان ها نقش مهمی داخل دهان ایفا می کنند، اغلب ارتودنتیست ها به جای کشیدن، توصیه می کنند این دندان ها حفظ شوند.

 

دندان های نهفته چگونه درمان می شوند؟

اگر فکر می کنید دندان نهفته دارید، هر چه سریع تر به ارتودنتیست یا دندانپزشک مراجعه کنید. دندانپزشک ها می توانند دندان ها را معاینه کنند و از دهان تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس بگیرند ا مشخص کنند آیا دندان نهفته موجب بروز علائمی شده است یا خیر. در اینصورت، می توانند راجع به مزایا و خطرات درمان با شما صحبت کنند.

گزینه های درمان عبارتند از:

انتظار و نظارت

اگر دندان نهفته شما هیچ علامت و نشانه ای بوجود نیاورده است، ممکن است دندانپزشک شما توصیه کند راهکار انتظار را در پیش بگیرید و ببینید چه پیش می آید. با این رویکرد، به جای آنکه دندان با کمک جراحی کشیده شود، دندانپزشک به طور منظم وضعیت دندان های شما را تحت نظر خواهد گرفت تا ببیند آیا مشکلی بوجود می آید. مراجعه منظم برای چکاپ های دندانی بهترین کاری است که می توانید انجام دهید.

 

جراحی

اگر به خاطر نهفتگی دندان درد و دیگر عوارض جانبی ناخوشایند را تجربه می کنید دندانپزشک می تواند کشیدن دندان با کمک جراحی را برای شما توصیه کند، مخصوصاً در مورد نهفتگی دندان های عقل. علاوه بر این، در صورتی که دندان نهفته روی دندان های دیگر نیز تأثیر منفی داشته باشد، می توانند کشیدن دندان را توصیه کنند.

جراحی کشیدن دندان معمولاً به عنوان فرایندی سرپایی و داخل مطب دندانپزشک یا در اتاق جراحی انجام می شود، به این معنا که می توانید همان روز به منزل بروید. این فرایند معمولاً ۴۵ تا ۶۰ دقیقه طول می کشد، و تحت بی حسی موضعی انجام می شود. بهبود می تواند ۷ تا ۱۰ روز طول بکشد، اما ظرف چند روز پس از انجام فرایند می توانید به به محل کار و تحصیل خود بازگردید.

 

دندان نهفته

دندان نهفته

ابزارهای کمکی برای درمان نهفتگی

وقتی دندان های نیش نهفته هستند، می توان از ابزارهای خاصی برای درست بیرون آمدن آنها کمک گرفت. این ابزارها می توانند شامل بریس ها، براکت ها، یا کشیدن دندان شیری یا دائمی که مسیر رشد دندان نیش را مسدود کرده است. این روش ها زمانی مؤثر هستند که در سنین پایین انجام شوند. اگر نتوان آن را بیرون آورد، لازم است دندان نهفته کشیده شود و یک ایمپلنت یا بریج به جای آن قرار بگیرد.

 

دندان نهفته

دندان نهفته

مشکلات ناشی از نهفتگی دندان

از آنجا که دندان های کاملاً نهفته از داخل لثه بیرون نمی آیند، نمی توانید مراقب آنها باشید و آنها را پاکسازی کنید. اما اگر دندان یا دندان های شما نسبتاً نهفته هستند، پاکسازی صحیح آنها دشوارتر خواهد بود. این باعث می شود آنها بیشتر در معرض خطرات دندانی قرار بگیرند، خطراتی همچون:

·        حفره

·        پوسیدگی

·        عفونت

·        فشردگی دندان های مجاور

·        کیست ها، که می توانند به ریشه دندان های مجاور آسیب بزنند یا موجب تخریب استخوان شوند.

·        تحلیل استخوان یا دندان های مجاور

·        بیماری لثه

 

کنترل درد دندان نهفته

اگر دندان نهفته شما درد دارد، می توانید از داروهای مسکن OTC استفاده کنید تا درد آن را به طور موقت کنترل کنید. آسپرین مؤثرترین درمان برای دردهای خفیف تا شدید دندان است. با این حال، به کودکان زیر ۱۸ سال نباید آسپرین داد زیرا ممکن است خطر سندورم ری Reye’s syndrome را افزایش دهد، که مشکلی جدی است. یخ نیز می تواند به کاهش التهاب کمک کند، شستشوی دهان با آب و نمک را نیز می توانید امتحان کنید.

اگر درد شما شدید است و با درمان های خانگی قادر به تسکین آنها نیستید، دندانپزشک شما می تواند برای شما مسکن دیگری تجویز کند. با این حال، تسکین درد باید تنها برای مدت زمانی کوتاه انجام شود و باید به فکر درمان بود.

 

 

براکسیسم، که تحت عنوان دندان قروچه نیز شناخته می شود، یکی از مشکلات شایع دندانی است که هر کسی، در هر زمانی در طول زندگی خود می تواند آن را تجربه کند. اغلب بیمارانی به ارتودنتیست ها مراجعه می کنند که از مشکلاتی شکایت دارند که نتیجه عاداتی مانند ساییدن دندان ها روی یکدیگر هستند. این بیماران این کار را به صورت غیر ارادی انجام می دهند و اصلاً از وجود این عادت خبر هم ندارند، مگر آنکه واقعاً شاهد آسیب های فیزیکی آن به دندان ها باشند.

برای کسانی که از عادت دندان قروچه خود آگاه هستند، ممکن است نگرانی هایی در رابطه با تأثیر این عادت روی درمان ارتودنسی آنها نیز وجود داشته باشد، از جمله بریس های اینویزیلاین آنها. به همین دلیل در این مقاله قصد داریم نگاهی داشته باشیم به علل بروز دندان قروچه، علل آسیب رسان بودن آن، و اینکه چرا براکت های ارتودنسی می توانند درمانی برای ترک آن باشند.

 

براکسیسم یا دندان قروچه

براکسیسم یا دندان قروچه

علل براکسیسم یا دندان قروچه

هیچ علت مشخص و تعریف شده ای برای دندان قروچه وجود ندارد، بنابراین، بدون پی بردن به علل اصلی و بنیادی این عادت، درمان آن دشوار خواهد بود. با این حال، می دانیم که این مشکل اغلب می تواند در نتیجه شرایطی مانند استرس، اختلالات خواب، مشکلات دندانی مانند شکستن دندان یا از دست رفتن دندان، یا کجی و نا همراستا بودن بایت و دیگر مشکلاتی باشد که نیاز به درمان ارتودنسی دارند. فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر می تواند به یکی از این دلایل اتفاق بیفتد:

استرس

برخی افراد وقتی مضطرب و نگران هستند، به صورت غیر ارادی دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهند یا این عادت را به عنوان مکانیزمی برای تحمل اضطراب یا دیگر احساسات شدید مانند خشم، تنش یا افسردگی انجام می دهند.

شرایط پزشکی

فشردن و ساییدن دندان ها روی یکدیگر می تواند با استفاده از برخی داروها و دیگر شرایط پزشکی خاص مانند عفونت گوش، یا اختلالات فکی- گیجگاهی (TMJ/TMD) مرتبط باشد- که می تواند فک و ماهیچه های اطراف صورت را تحت تأثیر قرار دهد.

اختلالات خواب

دندان قروچه معمولاً در طول شب اتفاق می افتد، زمانی که بیمار آگاه نیست به طور غیر ارادی فک های خود را حرکت می دهد. بیمارانی که آپنه خواب دارند (شرایطی که در آن مجرای تنفسی در طول خواب مسدود می شود، و برای چند لحظه اکسیژن قطع می شود) بیشتر از سایر بیماران دندان قروچه را تجربه می کنند.

مشکلات مکانیکی

ناهنجاری های فیزیکی/ مکانیکی مانند ناهمراستا بودن دندان های فک های بالا و پایین (مال اکلوژن) یا دندان های شکسته نیز می توانند منجر به دندان قورچه شوند.

براکسیسم یا دندان قروچه

براکسیسم یا دندان قروچه

 

چرا براکسیسم یک مشکل محسوب می شود؟

هر چند براکسیسم یا دندان قروچه برای سلامت فرد مضر نیست، اما می تواند تأثیرات زیانبخشی روی کیفیت زندگی و دوام لبخند شما داشته باشد. مشکلات همراه با دندان قروچه یا براکسیسم عبارتند از:

  • آسیب به سطح دندان ها (زیرا سطح دندان ها ساییده و مسطح، یا شکسته و لب پر می شود)؛
  • خوردگی مینای دندان ها، از بین رفتن پوشش لثه ها و ریشه دندان ها و افزایش حساسیت دندان ها؛
  • به هم ریختن نظم خواب (اساساً برای افرادی که با شما زندگی می کنند و ممکن است با صدای ساییده شدن دندان های شما روی یکدیگر از خواب بیدار شوند).
  • درد فک یا صورت و سفتی ماهیچه ها و سردرد.
براکسیسم یا دندان قروچه

براکسیسم یا دندان قروچه

 

چگونه می توان دندان قروچه را درمان نمود؟

دندان قروچه یا براکسیسم فوق العاده شایع است، و می تواند در طول عمر فرد به دلایل مختلفی بروز پیدا کند و بهبود یابد. خوشبختانه، اکثر افرادی که دندان های خود را روی یکدیگر فشار می دهند، تأثیرات قابل توجهی را تجربه نمی کنند. اگر متوجه شدید این مشکل رو به وخامت می رود، یا از هر یک از عوارض جانبی بالا رنج می برید، ممکن است ارتودنتیست شما تصمیم بگیرد محافظ دندان خاصی در اختیار شما قرار دهد تا شب ها از دندان های شما محافظت کند.

در صورتی که دندان قروچه شما نتیجه مشکلات فیزیکی یا مکانیکی (مانند مال اکلوژن) باشد، بریس های فلزی یا اینویزیلاین می توانند راه حل درمان باشند. بریس ها دندان ها را صاف می کنند و در یک راستا قرار می دهند تا داخل فک ها بهتر روی یکدیگر قرار بگیرند. برای برخی بیماران، این می تواند نا امید کننده باشد یا حتی دیگر تمایلی به درمان مشکل خود نداشته باشند.

براکسیسم یا دندان قروچه

براکسیسم یا دندان قروچه

 

آیا دندان قروچه یا براکسیسم روی درمان ارتودنسی تأثیر می گذارد؟

در صورتی که دندان قروچه شدید باشد، و شما تصمیم بگیرید با کمک براکت های ارتودنسی مشکل خود را حل نمایید، این احتمال وجود دارد که مشکل شما قبل از بهبود، مقداری وخیم تر شود. این مشکل اغلب بواسطه حساسیت یا ناراحتی اندکی بوجود می آید که پس از جابجایی دندان ها به محل مناسب خود احساس می شود. با این حال، این احتمال وجود دارد که در دراز مدت بهبود پیدا کند- و در برخی موارد حتی پس از درمان با براکت ها یا اینویزیلاین نیز درمان شود.

اگر احساس می کنید براکسیسم شما با براکت ها رو به وخامت است، یا نگران هستید که ممکن است به براکت های شما آسیب برساند، و نتایج درمان شما را تحت تأثیر قرار دهد، بهتر است با ارتودنتیست خود تماس بگیرید، زیرا می تواند خیلی زود به موضوع بپردازد و برای جلوگیری از بروز مشکلات پیچیده تر اقدام نماید.

آیا فکر می کنید براکسیسم شما نتیجه مشکلات ارتودنتیک است، یا می توانید از گزینه های موقت درمان مانند بریس های اینویزیلاین بهره مند شوید؟ همین امروز به ارتودنتیست مراجعه کنید تا با مشاوره رایگان از صحت آن اطمینان حاصل نمایید.

فیس ماسک (Face Mask)

فیس ماسک به منظور اصلاح عدم تعادل اسکلت فک و صورت مورد استفاده قرار می گیرد، در مواردی که فک پایین جلوتر از فک بالا واقع شده باشد (آندربایت). این اصلاح بایت عموما با جابجایی دندان ها و فک بالا (ماگزیلا) به سمت جلو انجام می شود. فیس ماسک با استفاده از رابر بند به وسیع کننده ی کام متصل می شود. این ابزار ۱۲ تا ۱۵ ساعت در طول روز استفاده می شود تا زمانی که بایت اصلاح شود. برای درمان آندربایت های شدیدتر از فیس ماسک هایی استفاده می شود که تحت حمایت لنگرهای موقتی (TAD) قرار می گیرند.

 

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ترک عادات مضر دهانی

مکیدن انگشت یا اشیاء به مدت طولانی می تواند تاثیرات سوء بسیاری روی دندان های بیمار داشته باشد. ابزارهای ترک عادت به منظور متوقف ساختن مکیدن انگشت یا دیگر عادات مضر استفاده می شوند. این ابزارها با استفاده از سمان (چسب) دندانپزشکی به دندان های مولر فک بالا متصل می شوند و فرد را از وارد کردن انگشت یا هر شیء دیگری به دهان باز می دارند. پس از یک بازه ی زمانی، بیمار عادت خود را ترک خواهد کرد و وضعیت قرار گیری دندان ها اصلاح خواهد شد.

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

وسیع کننده کام (Palatal Expander)

وسیع کننده ی کام به منظور افزایش عرض فک بالا مورد استفاده قرار می گیرد تا دندان های دو فک بالا و پایین با یکدیگر متناسب باشند و در یک راستا قرار گیرند. استخوان فک بالا یا ماگزیلا از دو استخوان تشکیل شده است که توسط یک شکاف در وسط به یکدیگر متصل شده اند. این شکاف تا اواسط سنین نوجوانی جوش نمی خورد.

وسیع کننده ی کام چگونه عمل می کند؟

وسیع کننده های کام با استفاده از سمان دندانپزشکی به دندان های مولر فک بالا متصل می شوند و لازم است هر روز/ یا یک روز در میان چرخانده شوند تا عرض کام به وسعت مورد نظر دست برسد. طی این فرایند، ممکن است بین دو دندان جلو فاصله ایجاد شود و فک بالا (ماگزیلا) عریض شود. ارتودنتیست معمولا این شکاف را بوسیله ی بریس های ارتودنسی می بندد. پس از گسترده شدن کام، وسیع کننده باید به مدت چند ماه در جای خود باقی بماند تا استخوان جدید رشد کند.

فضا نگهدار

 

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

 

فضا نگهدار پشت دندانی فک پایین (Lower Lingual Holding Arch)

این نوع فضا نگهدار به گونه ای طراحی شده است که با از دست رفتن مولرهای دوم شیری، موقعیت دندان های مولر دائمی فک پایین را حفظ می کند. دندان های دائمی که جایگزین این دندان های شیری می شوند کوچک تر هستند. با ممانعت دندان های مولر از جابجایی رو به جلو، می توان فضای بین دندان ها را حفظ کرد تا از فشردگی و بهم ریختگی دندان ها جلوگیری نمود. بعلاوه، با افتادن زود هنگام دندان های شیری می توان مانع لغزیدن دندان های مولر رو به جلو شد.

 

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

 

فضا نگهدار نانس (Nance Holding Arch)

فضا نگهدار نانس به گونه ای طراحی شده است که با از دست رفتن مولر های دوم شیری، وضعیت مولر های دائمی فک بالا حفظ شود. دندان های دائمی که جایگزین این دندان های شیری می شوند کوچک تر هستند. در صورتی که بتوان مانع جابجایی دندان های مولر رو به جلو شد، می توان فضای لازم را حفظ کرد تا از فشردگی و نامرتبی دندان ها پیشگیری شود. علاوه بر این، در صورت افتادن زود هنگام دندان های شیری، با استفاده از این ابزار می توان مانع لغزیدن و جابجایی دندان های مولر رو به جلو شد.

ابزارهای ارتودنسی برای اصلاح کراس بایت کلاس ۲

 

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

 

هربست (Herbst)

ابزار هربست به منظور اصلاح عدم تعادل اسکلت فک و صورت مورد استفاده قرار می گیرد، در جایی که فک پایین در پشت فک بالا قرار می گیرد. ابزار هربست کمک می کند تا فک پایین به سمت جلو به رشد خود ادامه دهد. این ابزار روی دندان های مولر کودکان ثابت می شود. هربست لوله های فلزی دارد که دو فک بالا و پایین را به یکدیگر متصل می کنند. ارتودنتیست با تنظیم لوله قادر است وضعیت فک را به نسبت دندان های فک بالا کنترل کند. طول درمان با استفاده از ابزار هربست به طور معمول ۱۲ ماه است، گرچه این مدت زمان بسته به وضعیت هر کودک متفاوت است.

ابزار هربست دارای بندهای ارتودنتیکی است که با استفاده از سمان دندانپزشکی به دندان های مولر فک بالا و پایین متصل می شوند. این ابزار دو فک بالا و پایین را با استفاده از یک میله و لوله هایی به یکدیگر متصل می کند که فک پایین را رو به جلو، به سمت محل طبیعی خود جابجا می کنند. برای رسیدن به تغییرات مطلوب در الگوی اسکلت فک بیمار، ابزار هربست ۹ تا ۱۴ ماه استفاده می شود. پس از برداشتن ابزار هربست، بیمار می تواند از اینویزیلاین یا بریس استفاده کند.

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

 

فنر فورسوز (Forsus Appliance)

ابزار فورسوز نوعی فنر است که به منظور اصلاح اوربایت و اورجت در بیماران دارای مال اکلوژن کلاس ۲ استفاده می شود. این ابزار جایگزین استفاده از الاستیک می شود. این ابزار با براکت ها و سیم های موجود کار می کند و به ابزار خارج دهانی (هدگیر) نیاز ندارد.

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

میله ی ترانس پالاتال (Transpalatal Bar)

این میله یکی از ابزارهای ثابت است که به بندهایی متصل می شود که به دور دندان های مولر فک بالا پیچانده می شوند. میله ای که در سقف دهان قرار می گیرد درون گیره هایی که به بندها لحیم شده اند قرار می گیرد. میله ی ترانس پالاتال برای جابجایی دندان های مولری استفاده می شود که سیم های ارتودنسی به تنهایی قادر نیستند آنها را جابجا کنند. طی دوره ی درمان، این میله تنطیم می شود که باعث می شود به دندان هایی که قرار است جابجا شوند فشار وارد شود.

 

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

 

سپراتور یا جدا کننده (Separators)

جدا کننده ها رابر بندها یا حلقه های پلاستیکی ریزی هستند که ارتودنتیست بین دندان های عقب قرار می دهد. جدا کننده ها با ایجاد شکاف های کوچک بین این دندان ها، دهان را برای قرار گرفتن براکت های ارتودنسی روی دندان ها آماده می کنند.

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

 

ریتینر متحرک (Removable Retainer)

ارتودنتیست پس از برداشتن براکت ها از روی دندان ها، به بیمار توصیه می کند از این ابزار کوچک استفاده کند. ریتینر به دندان های فک بالا و پایین متصل می شود و قوس های دندانی را در جای صحیح خود نگه می دارد در حالی که استخوان فک به تدریج سفت می شود و دندان ها محکم به فک متصل می شوند. در ابتدا باید به صورت تمام وقت از آنها استفاده کنید، پس از آن تنها باید شب ها روی دندان ها قرار گیرند.

 

ابزارهای ارتودنسی

ابزارهای ارتودنسی

 

محافظ دندان (Mouth Guard)

ابزاری که برای محافظت از دهان در برابر حوادث احتمالی حین انجام ورزش مورد استفاده قرار می گیرد. استفاده از محافظ دندان برای پیشگیری از حوادث، بویژه برای بیماران ارتودنسی، حائز اهمیت است.

اگر کودک یا فرزند نوجوان شما برای آغاز درمان ارتودنسی آماده می شود، باید همواره این احساس را در او بوجود بیاورید و به خاطر داشته باشد که در پایان درمان می تواند با اعتماد به نفس کامل، لبخند زیبای خود را به همه نشان دهد. با نزدیک شدن به زمان آغاز درمان ارتودنسی، با کمک به او برای آگاه شدن از مراحل درمان، می توانید او را برای مسیر پیش رو آماده کنید. مهم ترین چیزی که باید به فرزند خود یادآور شوید این است که این تنها یک مرحله کوتاه از زندگی است و برای همیشه طول نخواهد کشید.

 

آمادگی لازم برای نصب براکت

در صورتی که خودتان یا برای فرزندتان به فکر دریافت براکت های ارتودنسی هستید، ایده خوبی است که ابتدا به دندانپزشک مراجعه کنید تا در صورت لزوم شما را به ارتودنتیست ارجاع دهد. وقتی با ارتودنتیست ملاقات می کنید، وی راجع به سلامت شما یا فرزندتان پرسش هایی خواهد پرسید و دهان و دندان را معاینه خواهد کرد. وی احتمالاً از شما خواهد خواست یک دسته تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس از سر و گردن، و عکس از زاویه های مختلف از صورت و دندان ها بگیرید. در آخر از دندان ها قالب می گیرد که برای ساخت ماکت دندان ها استفاده خواهد شد. از این طریق اطلاعات لازم جمع آوری خواهند شد، ارتودنتیست بهترین و مناسب ترین طرح درمان برای وضعیت شما را مشخص خواهد کرد.

کشیدن دندان در ارتودنسی

در صورتی که کشیدن دندان لازم باشد، مرحله آخر آماده سازی برای درمان ارتودنسی کشیدن دندان است. تنها یک ارتودنتیست مجرب می تواند مشخص نماید قبل از آغاز روند درمان کشیدن دندان ضروری است یا خیر.

 

آمادگی برای درمان ارتودنسی

آمادگی برای درمان ارتودنسی

 

کودک شما حق انتخاب دارد

روزگاری که براکت های سنتی تنها گزینه ممکن برای درمان ارتودنسی بودند گذشته است. اکنون بیماران این شانس را دارند که از بریس های اینویزیلاین استفاده کنند. این کار شامل استفاده از الاینرهای شفافی است که برای قرار گرفتن روی دندان های هر بیمار قالب گیری و ساخته می شوند. این الاینرها متحرک و محافظه کارانه هستند و هیچ نمود ظاهری ندارند و نیاز نیست بیمار نگران قابل مشاهده بودن ابزار از بیرون باشد. البته این ابزارها برای مشکلات حاد دندان ها و فک ها مناسب نیستند. در صورتی که کودک شما گزینه مناسبی برای این نوع بریس ها نیست می توانید از بریس هایی استفاده کنید که با ایجاد تغییراتی در بریس های سنتی ابداع شده اند.

براکت های سرامیکی شفاف و بی رنگ یا همرنگ دندان ها هستند، به همین دلیل حین حرف زدن، مخاطب چندان متوجه وجود آنها نمی شود. نمونه دیگر آنها پشت دندان ها قرار می گیرد، در نتیجه کمتر از دو نمونه قبل قابل مشاهده هستند. هدف از معرفی گزینه های مختلف ایجاد حس راحتی در کودک یا نوجوان و ایجاد تمایل برای آغاز درمان ارتودنسی است.

این آمادگی را در کودک بوجود بیاورید که ممکن است مقداری درد احساس کند.

صرف نظر از نوع بریس و براکت هایی که انتخاب می کنید و نیز اصلاحاتی که برای درمان ارتودنسی انجام می شوند، کودک مقداری درد احساس خواهد کرد، زیرا ابزارها مقداری فشار به دندان ها وارد می کنند و آنها را به آرامی جابجا می کنند تا به محل درست برسند.

 

آمادگی برای درمان ارتودنسی

آمادگی برای درمان ارتودنسی

بهداشت خوب دهان و دندان یک ضرورت است.

کودک شما باید در طول درمان ارتودنسی بهداشت دهان و دندان ها را به خوبی رعایت کند. شاید تنها چیزی که نمی خواهید پس از پایان درمان ارتودنسی و برداشتن براکت ها، روی دندان های کودک خود ببینید پوسیدگی و لکه روی آنها است. ذرات غذا می توانند لای براکت ها و دندان گیر کنند؛ بنابراین، ممکن است بخواهید پس از هر وعده غذایی و میان وعده ای ذرات غذای گیر کرده لای آنها را خارج کنید. مسواک زدن با مسواک نرم و کشیدن نخ دندان به طور منظم، یکی از کارهای ضروری حین درمان ارتودنسی است. از طرفی این کار چندان ساده نیست و ممکن است ابزار مخصوص نیاز داشته باشید.

بنابراین فراموش نکنید ابزارهای لازم مانند مسواک مناسب (بین دندانی)، دهانشویه و نخ دندان (فلاس تریدر) را از قبل تهیه کنید. درست نخ دندان کشیدن و درست مسواک زدن باید بخشی از کارهای معمول روزانه باشند. برای زدودن ذرات غذای کنار براکت ها می توانید از واترجت یا واتر فلاسر نیز کمک بگیرید. خوردن غذاهای سالم نیز می توانند کمک کننده باشند.

باید آمادگی مراجعه منظم به ارتودنتیست و دندانپزشک را داشته باشید.

برخلاف مراجعات سالانه ای که به دندانپزشک دارید، در طول درمان ارتودنسی لازم است کودک خود را به طور منظم نزد ارتودنتیست ببرید تا روند پیشرفت درمان را پیگیری نمایید و تنظیمات لازم انجام شوند. شاید این کار کمی دردسر ساز و وقت گیر باشد، اما باید بدانید این یکی از الویت های طول درمان ارتودنسی است.

 

آمادگی برای درمان ارتودنسی

آمادگی برای درمان ارتودنسی

 

فهرستی از غذاهای مناسب برای دوره درمان داشته باشید.

وقتی درمان ارتودنسی را آغاز می کنید، ممکن است روزهای اول مقداری درد و حساسیت تجربه کنید، بنابراین توصیه ارتودنتیست به شما این است که از قبل برای داشتن رژیم غذایی نرم و سرد در این دوره آمادگی داشته باشید. سوپ ها، ژله ها، کوکی ها، خوراک بلغور جو دو سر انتخاب هایی ایده آل برای این دوره هستند. علاوه بر این باید از قبل راجع به غذاها و خوراکی هایی که نباید بخورید اطلاعات کسب کنید.

تا می توانید راجع به فرایند قرار گیری براکت ها روی دندان ها اطلاعات کسب کنید و آنها را در اختیار کودک خود نیز قرار دهید. این کار کمک می کند حین انجام آن کمتر عصبی شوید. اجازه ندهید یک لبخند نازیبا تا پایان عمر اعتماد به نفس و سلامت را از شما یا فرزندتان بگیرد.