توربو بایت یا براکت توربو، پدها یا قطعات سرعت گیر مانندی هستند که از جنس آکریلیک یا فلز می باشند. معمولاً توربو بایت های فلزی به همان شکلی که براکت ها به جلوی دندان ها چسبانده می شوند به پشت دندان های جلوی فک بالا چسبانده می شوند، و توربو بایت های کامپوزیتی یا آکریلیکی مستقیماً روی سطح جونده یا پشت دندان های عقب دهان چسبانده می شوند. توربو بایت ها در رنگ های مختلفی مانند قرمز، آبی، یا متالیک وجود دارند. آنها بین دندان ها مانند سرعت گیر عمل می کنند تا مانع فرو رفتن کامل قوس های دندانی داخل یکدیگر شوند، یا به دندان های شما اجازه می دهند بدون برخورد کردن با یکدیگر حرکت کنند. مزیتی که توربو بایت ها نسبت به بایت پلیت ها دارند این است که آنها بهداشتی تر هستند زیرا در جای خود چسبانده می شوند و نیاز نیست بیمار پیوسته آنها را چک کند.

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

چرا لازم است از توربو بایت ها استفاده شود؟

توربو بایت ها می توانند به انواع مختلف مشکلات دندانی بپردازند. آنها مشکلات عمودی دیپ بایت را هدف قرار می دهند. وقتی شما دندان های خود را روی توربو بایت ها قرار می دهید، فشار خاصی به دندان ها وارد می کنید، که می تواند به بیمارانی که اور بایت دارند کمک کند، و موجب باز شدن اور بایت شود. علاوه بر این، توربو بایت ها دیپ بایت و نیز حرکات نادرست دندان ها را نیز درمان می کنند. برخلاف بایت پلیت ها، توربو بایت ها متحرک نیستند و به پشت دندان ها چسبانده می شوند. متأسفانه، در مواردی که یک اورجت قابل توجه وجود داشته باشد، وضعیتی که دندان های جلوی فک بالا خیلی جلوتر از دندان های جلوی فک پایین قرار بگیرند، دیگر نمی توان از آنها استفاده کرد. برای آنکه توربو براکت ها عمل کنند، دندان های جلوی فک پایین باید درست پشت دندان های جلوی فک بالا با آنها تماس داشته باشند. در وضعیت بالا، بایت پلیت گزینه بهتری خواهد بود.

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

انتخاب مواد توربو بایت ها

برای ساخت توربو براکت های رزینی مواد مختلفی پیشنهاد داده شده اند، از جمله ژل ها، چسب هایی که برای چسباندن بندهای ارتودنسی استفاده می شوند، مواد چسبنده ای که برای چسباندن براکت ها مورد استفاده قرار می گیرند، و نیز ماده چسبنده ای که برای چسباندن ریتینر لینگوال کاربرد دارد.

هر یک از این مواد مزایا و معایب خود را دارند که به رنگ، تکنیک های قرار گیری و برداشت آنها، و ماده فیلر شیشه ای بستگی دارد.

فیلرهای شیشه ای مانند کوارتز و سیلیکا در رزین های دندانپزشکی گنجانده شده اند، آنها کمک می کنند آب رفتگی پلیمریزه به حداقل برسد و ویژگی های بهبود ارتقاء پیدا کنند. در رزین های ارتودنسی، فیلرها احتمال کنده شدن براکت در نتیجه شکست انسجام و شستهش دن مواد از زیر بندها را پایین می آورند، بعلاوه آنها کنترل خوبی روی براکت ها بوجود می آورند. از سوی دیگر، استفاده از مواد توربو با با مواد پر از فیلر خطر ساییدگی دندان های روبرو را بالا می برد. کوارتز نیز نگرانی ویژه ای بوجود می آورد زیرا سخت تر و ساینده تر از سیلیکا است. ژل های آکریلیک و سمان های بند، که حاوی کوارتز کمتری هستند، بیشتر برای ساخت توربو براکت ها استفاده می شوند.

استفاده از توربو بایت همراه با بریس های ارتودنسی

استفاده از بریس ها می تواند مشکلات زیادی بوجود بیاورد. وقتی دندان های فک بالای شما با بریس های روی دندان های فک پایین برخورد پیدا می کنند با دو مشکل مواجه می شوید. یکی اینکه، این احتمال زیاد است که دندان های فک پایین شما ممکن است شکسته یا کج شوند. این وضعیتی ناخوشایند است: فشار وارد شده توسط دندان های فک بالا می توانند به جای صاف کردن دندان های فک پایین آنها را از محل درست خود دورتر کنند. و نیز اینکه، اوربایت می تواند منجر به آسیب به بریس ها و براکت های دندان های فک پایین شود. اینجاست که توربو بایت ها به کمک می آیند، و با استفاده از آنها استفاده از بریس ها راحت تر خواهد بود.

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

توربو بایت، نگین یا براکت توربو در ارتودنسی

سایر نکات مربوط به توربو بایت ها یا نگین براکت توربو

از آنجا که توربو بایت ها با همان موادی به دندان ها چسبانده می شوند که براکت ها را به دندان ها متصل می کنند، نکات تغذیه ای همان نکاتی هستند که با وجود براکت ها روی دندان ها باید رعایت کرد تا مطمئن شد از جای خود کنده نخواهند شد. معمولاً توربو بایت ها به صورت جفتی چسبانده می شوند، بنابراین اگر یکی از آنها اتفاقی کنده شد دومی هنوز در جای خود خواهد بود و می تواند به کار خود ادامه دهد تا زمانی که بتوانید برای مراجعه به ارتودنتیست برنامه ریزی کنید تا نگین جدیدی جایگزین آن شود.

توربو بایت ها تنها همراه با بریس ها استفاده نمی شوند! اینویزیلاین نیز توانسته است برای درمان اپن بایت های عمیق یا همان دیپ بایت موفقیت آمیز عمل کند و از نظر فنی می توان نگین براکت توربو را مستقیماً داخل الاینر جای داد. در سیستم الاینرها نیازی به چسباندن نیست زیرا توربو بایت ها بخشی از پلاستیک الاینرها هستند. گرچه هنوز هم دقیقاً پشت نوک دندان های جلو قرار می گیرند.

ارتودنتیست ها با بررسی دقیق وضعیت دندان های بیمار می توانند تشخیص دهند آیا توربو بایت ها گزینه مناسبی برای درمان هستند یا خیر، و اینکه آنها را از چه موادی انتخاب کنند و دقیقاً کجا قرار دهند تا بهترین نتایج حاصل شوند.

برخی کودکان به علت بروز مال اکلوژن نیاز به درمان ارتودنسی دارند. رشد فک ها، دندان ها و حفره دهان باید به اندازه دیگر نقائص رشد کودک مورد توجه قرار بگیرند. این بویژه به این دلیل حائز اهمیت است که رشد جسمی و ذهنی کودک نیز به رشد و نمو حفره دهان وی بستگی دارد. دهان پیوسته در حال عمل کردن است، حتی اگر نه می جوید، نه عمل بلع انجام می دهید، و نه حرف می زنید. حفره دهان خشم، ناراحتی، ترس، تعجب، یا حتی لذت را نیز از خود نشان می دهد. “ممکن است دهان همه چیز نباشد، اما بدون دهان، همه چیز هیچ چیز خواهد بود”.

ارتودنسی فانکشنال شاخه بسیار جذابی از درمان ارتودنسی است که اکثر افراد با این روش آشنایی ندارند. ارتودنسی فانکشنال نه تنها دندان های شما را صاف و یکدست می کند بلکه فک های بالا و پایین را به محلی که باید باشند هدایت می کند و ظاهر بهتری برای بیمار بوجود می آورد.

داشتن یک چانه عقب رفته یا بد قرار داشتن فک ها می تواند باعث مشکل دار شدن بایت شود، و منجر به بروز سر دردهای میگرنی، درد گردن و شانه، سر گیجه، آپنه خواب، مشکلات شنوایی، اختلالات فکی گیجگاهی، انسداد مجرای تنفسی فوقانی، و بد شکل شدن صورت از نیمرخ شود.

هدف ارتودنسی فانکشنال صاف کردن دندان ها با روش های متفاوتی است از جمله وسیع کردن فک که به جای کشیدن دندان هایی که موجب فشردگی و نامرتبی شده اند برای دندان ها فضا ایجاد شود. ابزارها روی فک های بالا یا پایین کار گذاشته می شوند تا آنها را وسیع کنند و نیمرخ متعادل تری بوجود بیاورند و نیز سینوس ها را وسیع تر کنند تا آپنه خواب و مشکلات تنفسی برطرف شوند. با انجام تکنیک های بدون کشیدن که در آنها از ابزارهای وسیع کننده استفاده می شوند، می توانید به نتایج خوبی دست پیدا کنید. با این حال، این ابزارها متحرک نیستند و باید برای مدت زمان خاصی داخل دهان قرار بگیرند. گرچه برخی بیماران با این ابزارها مشکل دارند اما نتایج آنها ارزشش را دارند.

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

تفاوت بین ارتودنسی فانکشنال و ارتودنسی سنتی

اکثر افراد اطلاعات زیادی در مورد روش های مختلف صاف و یکدست کردن دندان ها ندارند. اکثر دندانپزشکان از ارتودنسی سنتی استفاده می کنند که همیشه هم مؤثر نیست و تنها ۵% از ارتودنتیست ها برای اصلاح کجی دندان های بیماران خود ارتودنسی فانکشنال استفاده می کنند. پس چه تفاوتی دارند؟

ابتدا لازم است تفاوت بین ارتودنسی و ارتوپدی را بدانید. ارتودنسی تنها دندان ها را جابجا می کند در حالی که ارتودپدی به مشکلات استخوانی می پردازد. در گذشته، ارتودنسی سنتی برای درمان بیمارانی استفاده می شد که مشکلات ارتودنتیک داشتند. در اوایل دهه ۱۹۸۰ ارتودنسی فانکشنال به دنیای ارتودنسی معرفی شد که روشی متفاوت برای اصلاح نحوه قرار گیری دندان ها بود.

از آنجا که مفاهیم، روش ها، و نظریه های ارتودنسی های فانکشنال و سنتی متفاوت هستند، متعاقباً نتایج درمان آنها نیز متفاوت هستند. ابزارهای سنتی از دوران نوجوانی قابل استفاده هستند، زیرا ارتودنتیست صبر خواهد کرد تا همه دندان های دائمی بیرون بیایند. اگر دندان های فشردگی داشته باشند، در ارتودنسی سنتی تعدادی از آنها کشیده می شود تا فضای کافی برای آنها ایجاد شود. با وجود فضای کافی دندان ها صاف خواهند شد. ۹۰% مواقع، برای ایجاد فضای کافی دندان های دو پایه کشیده می شوند.

اما مشکل این روش این است که نیمرخ صورت ظاهری صاف پیدا می کند و بیماران جذابیت ظاهری خود را از دست می دهند و وقتی آنها لبخند می زنند تنها ۶ دندان جلوی آنها قابل مشاهده خواهند بود. دندان های اضافی بیشتر رو به عقب کشیده می شوند تا فاصله بوجود آمده در عقب دهان در نتیجه کشیدن دندان پر شود؛ این می تواند منجر به اختلال مفصل فکی گیجگاهی و مشکلات مجرای تنفسی شود.

از سوی دیگر، ارتودنسی فانکشنال در بیماران کم سن تر (۷ ساله) کاربردی است. در حالی که بیمار هنوز در حال رشد است ارتودنسی باعث وسیع شدن قوس دندانی می شود و فضای لازم برای دندان های فشرده ایجاد می شود. با وسیع شدن قوس دندانی، همه دندان های دائمی جای کافی برای قرار گیری در آن را خواهند داشت. درمان ارتوپدی به جابجایی استخوان گفته می شود.

تا زمانی که قوس های دندانی در حال وسیع شدن هستند، فک پایین به صورت موازی با فک بالا در حال تغییر وضعیت است. از آنجا که هیچ دندانی در این روش کشیده نمی شود، برای بیمارانی که لبخند عریض تری دارند بسیار مؤثر خواهد بود. بعلاوه، از آنجا که فک پایین به جای رو به عقب، رو به جلو حرکت می کند، اختلال مفصل فکی گیجگاهی نیز بهبود پیدا می کند. در مرحله نهایی ارتودنسی فانکشنال، بریس ها برای صاف و یکدست کردن دندان ها مورد استفاده قرار می گیرند به همین دلیل در این روش هم ارتودنسی و هم ارتوپدی برای درمان بیمار استفاده می شوند.

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

مزایای ارتودنسی فانکشنال

ارتودنسی فانکشنال هم مزایای زیبایی دارد و هم مزایای عملکردی، که به قرار زیر هستند:

  • فرایند درمان شامل اصلاح ساختار صورت، نحوه قرار گیری فک و محل دندان ها، اصلاح وضعیت سر، گردن، و نیز عضلات متصل کننده
  • ایجاد لبخندی عریض تر در کنار ایجاد نیمرخی بهتر
  • ایجاد تعادل در چهره با رشد بیمار
  • کاهش اختلال مفصل فکی گیجگاهی
  • خلق نتایج پایدارتر
  • کاهش نیاز به کشیدن دندان، در صورت وجود.
  • استفاده از ابزارهایی که تمیز کردن و نگهداری از آنها راحت تر است.
  • استفاده از ابزارهایی که کمتر از بریس ها قابل مشاهده هستند.
  • اجازه می دهند بتوان برای بازی و ورزش یا نواختن آلات موسیقی ابزارها را خارج کرد.
  • می توان درمان با آنها را در سنین پایین (۳ تا ۸ سال) آغاز کرد.

معایب ارتودنسی فانکشنال

گاهی اوقات، در مورد مسائل سلامت دندانی، ما خودمان دشمن خودمان هستیم. ارتودنسی فانکشنال نیاز به مقداری همکاری و نظم بیمار دارد. مراحل بعدی ارتودنسی فانکشنال استفاده از ابزارهای متحرک است و اگر بیمار به طور نا منظم این بریس ها را استفاده کند، و توصیه های ارتودنتیست را رعایت نکند، پس مؤثر واقع نخواهد شد و موفقیت درمان محدود خواهد شد.

بر اساس برخی منابع، انتخاب ارتودنسی فانکشنال تصمیمی جدی است. به شما کمک می کند روش درمانی بهتر و مؤثرتری را شناسایی کنید و تشخیص دهید (مهم نیست برای افراد بزرگسال استفاده شود یا کودکان)، ارتودنتیست شما نکات و توصیه های مهم را به شما خواهد گفت و به شما کمک خواهد کرد مناسب ترین روش را انتخاب نمایید. به خاطر داشته باشید، ارتودنسی فانکشنال لبخندی وسیع تر و زیباتر برای شما خلق خواهد کرد.

ارتودنسی فانکشنال برای کودکان

مانند دیگر درمان های دندانپزشکی، هر چه درمان دندان های کج زودتر آغاز شود و مشکل بایت برطرف شود، درمان مؤثرتر و محافظه کارانه تر خواهد بود. کودکان بین ۶ تا ۹ سال می توانند درمان را آغاز کنند و نخستین ابزار خود را دریافت کنند. در صورت نیاز، بریس ها می توانند پس از بیرون آمدن دندان های دائمی کار گذاشته شوند.

درمان زود هنگام کودکان برای مشکلات ساختاری در فک، مال اکلوژن یا نگرانی های فک در زندگی می تواند لبخندی زیبا و ماندگار خلق کند و از بروز مشکلات بیشتر در آینده پیشگیری خواهد کرد. وقتی بایت رشد می کند، اصلاح مشکلات آن می تواند خطر اختلالات فکی- گیجگاهی و مشکلات آپنه خواب را نیز کاهش دهد.

برای برخی کودکان، ارتودنسی فانکشنال می تواند نیاز به بریس ها را حذف کند. با وسیع کردن چند جانبه پلیت (کام یا سقف دهان) کجی بایت با جابجایی تدریجی دندان ها اصلاح خواهد شد، بنابراین تماس درستی خواهند داشت.

ابزارهای فانکشنال

تنظیم فک، با استفاده از ابزارهای متحرک برای کودکان و نوجوانان در طول دوره رشد، در اکثر موارد، یک پیش نیاز برای اصلاح درست تر با ابزارهای ثابت ارتودنتیک در آینده است. بر خلاف ابزارهای متحرک فعال، ابزارهای ارتودنتیک فانکشال از نیروهای خود بدن استفاده می کنند، که توسط ماهیچه ها بوجود می آید. با این ابزارها هم ماگزیلا و هم مندیبل می توانند به صورت دو طرفه جابجا شوند تا وضعیت آنها اصلاح شوند.

بایونیتور Bionator

بایونیتور ابزاری است که به صورت شل داخل دهان قرار می گیرد و همیشه وقتی کودک چیزی می بلعد، نفس می کشد، حرف می زند یا صورت خود را حرکت می دهد، به اطراف حرکت می کند. بنابراین، حرکات صحیح دهان تمرین می شوند و عادات بد ترک داده می شوند. با استفاده از بایونیتور، عملکردهای مفاصل فکی گیجگاهی، عضلات، دندان ها، و ستون فقرات به خوبی اصلاح می شوند. ابزارها تقریباً مانند “ژیمناستیک برای دهان” هستند و تأثیرات مثبت روی شرایط بدن کودک دارند (شل کردن بافت ها و ماهیچه ها، به حداکثر رساندن متابولیسم، و غیره).

 

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

رگولاتور فانکشنال

با استفاده از رگولاتور فانکشنال، وضعیت مندیبل اصلاح خواهد شد. به طور همزمان ماهیچه های دهان، زبان، و لب ها تحت تأثیر قرار می گیرد. بسته شدن صحیح لب ها تمرین می شود. پس از مدت زمانی کوتاه، کودک می تواند در حین استفاده از ابزار به خوبی حرف بزند، زیرا اجزاء پلاستیکی بین خم شدگی بین دندان ها و گونه ها قرار می گیرند.

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

ارتودنسی فانکشنال یا ارتودنسی سنتی

اکتیویتور

اکتیویتور افزایش فعالیت عضلات را به دندان ها، استخوان فک، و مفاصل فک منتقل می کند. معمولاً تنها قدرتی که برای اصلاح وضعیت بایت مناسب است حاصل می شود.

ابزارهای فانکشنال برای درمان های کلی و جامع مناسب هستند. آنها شامل تمرینات وضعیت، بستن بی خطر دهان، وضعیت درست زبان، و تنفس صحیح از راه بینی می شوند.

آیا جایگزینی برای ابزارهای فانکشنال وجود دارد؟

وجود دارد؛ با این حال، اصلاح دندان های فک بالای برجسته و رو به جلو (کلاس ۲) راحت نیست و متکی به همکاری شما یا کودک شماست. قرار دادن ساده بریس هایی که مسیر رشد دندان ها را تغییر می دهند، معمولاً ناکافی است زیرا بریس های ثابت به گونه ای طراحی شده اند که کار اصلی آنها صاف کردن دندان ها است. متعاقباً، هم برای پرداختن به مشکلات کلاس ۲ و هم دندان های کج، ممکن است لازم باشد پس از بریس های ثابت هم ابزارهای فانکشنال و پس از آن بریس های ثابت استفاده شوند، یا ابزارهای ثابت و فانکشنال با یکدیگر استفاده شوند، که کمتر رایج است. جایگزین های ابزارهای فانکشنال ممکن است شامل هد بریس یا کشیدن دندان باشند؛ با این حال، مشخص نمودن اینکه کدام راهکار استفاده شود به هر مشکل خاص بستگی دارد.

آیا ابزارهای فانکشنال در شکل صورت تغییر ایجاد می کنند؟

بحث و مشاجرات زیادی در مورد نحوه عملکرد ابزارهای فانکشنال وجود دارد. اینطور به نظر می رسد که ابزارهای فانکشنال در درجه اول دندان ها را از قسمت نوک جابجا می کنند، دندان های فک بالا را رو به عقب و دندان های فک پایین را رو به جلو منحرف می کنند. تحقیقات معتبر و قابل اعتماد حاکی از این هستند که وضعیت و ارتفاع فک پایین کاملاً تحت تأثیر عوامل ژنتیکی است.

بنابراین، گرچه ممکن است در مدت کوتاهی رشد فک پایین با ابزارهای فانکشنال تغییر کند، اینطور به نظر می رسد که در طولانی مدت احتمال نمی رود هیچ تفاوت چشم گیری در وضعیت فک ایجاد شود. با ای حال، در نتیجه حرکت دندان ها، ممکن است تغییراتی در وضعیت لب ها بوجود بیاید، در حالی که لب بالا دندان های فک بالا را به طور کامل تر پوشش خواده داد.

آیا درمان با ابزارهای فانکشنال همیشه موفقیت آمیز است؟

نه الزاماً. واضح است که، اگر ابزار به اندازه کافی استفاده نشود درمان موفقیت آمیز نخواهد بود. علاوه بر این، یک گروه بیماران نیز هستند که به خوبی به ابزارهای فانکشنال پاسخ می دهند. متأسفانه، پیش بینی اینکه کدام بیمار به درمان خوب واکنش نشان می دهد دشوار است. تصور می شود ابزارهای فانکشنال قبل و در طول رشد دوران نوجوانی موفقیت آمیزترین درمان باشند. این اتفاق بویژه در پسران طی سنین ۱۱ تا ۱۴ سالگی و در دختران طی سنین ۱۰ تا ۱۳ سالگی رخ می دهد. مگر آنکه، درمان در مراحل زودتر یا دیرتر در شرایط خاص توصیه شوند.

اگر درمان موفقیت آمیز نباشد، چگونه می توان به مشکل پرداخت؟

مشکلات کلاس ۲ ممکن است بتوانند به روش های مختلفی درمان شوند. در صورتی که اصلاح مال اکلوژن کلاس ۲ با شکست مواجه شود، گزینه های متعددی وجود دارند. ممکن است توصیه شود از ابزارها یا راهکارهای جایگزین برای اصلاح مال اکلوژن کلاس ۲ استفاده شود، از جمله:

  • هدگیر
  • کشیدن دندان
  • جراحی فک

چگونگی کاربرد این راهکارها متفاوت است و بر اساس مشکل خاص است. در موارد خاص، ممکن است توصیه شود مشکلات اضافی قبل از در نظر گرفتن درمان پذیرفته شوند، قبل از در نظر گرفتن درمان، اگر در آینده مطلوب هستند. به طور کلی، جراحی فک تا ۱۷ سالگی و بالاتر به تعویق می افتد.

رشد دندان ها و برقراری نظم بین آنها

رشد دندان های شیری از سنین حدود شش ماهگی آغاز می شود و به طور طبیعی در حدود سه سالگی داخل اکلوژن کامل شکل می گیرد. البته میانگین سنی رشد دندان ها متغیر است. به نظر می رسد بین دختران و پسران تفاوت چشمگیری در سن بیرون آمدن دندان های شیری وجود ندارد. نخستین دندان هایی که بیرون می آیند و تماس های اکلوزال را تشکیل می دهند دندان های جلوی دهان هستند.

که به صورت ایده آل وضعیت اکلوزال را شکل می دهند که عمودی تر از دندان های دائمی جلوی دهان هستند، با یک اوربایت قدامی عمیق تر. دندان های جلوی فک پایین در این شرایط با منطقه سینگولوم (برجستگی بزرگ و کاملاً گرد واقع شده در سطح لینگوال دندان ها) دندان های جلوی فک بالا در قسمت مرکزی اکلوژن تماس بیشتری دارند. بین دندان های شیری جلوی دهان فاصله وجود دارد.

پس از بیرون آمدن دندان های جلو، نخستین دندان های مولر شیری داخل اکلوژل جای می گیرند. این دندان ها تماس های اکلوزال را می گیرند تا جایی که دندان های مولر فک پایین نسبت به دندان های مولر فک بالا کمی رو به جلو متمایل هستند. آخرین دندان هایی که در دوره رشد دندان های شیری داخل اکلوژن جای می گیرند دندان های مولر دوم هستند. این دندان ها با فاصله اندکی از دندان های مولر اول بیرون می آیند.

اما این فاصله با حرکت رو به جلوی دندان های مولر دوم به سرعت بسته می شود، که وضعیتی می گیرد که سطوح دیستال دندان های مولر دوم فک بالا و پایین در یک سطح عمودی در اکلوژن قرار می گیرند. بنابراین، برخی ویژگی های خاص یک اکلوژن “ایده آل” دندان های شیری، وقتی کامل بیرون می آیند می توانند به قرار زیر تعریف شوند:

  • فاصله بین دندان های جلو.
  • فاصله مزیال نسبت به دندان های نیش فک بالا و دیستال نسبت به دندان های نیش فک پایین، که درون آن دندان های نیش مقابل جای می گیرند.
  • وضعیت عمودی دندان های جلو، با دندان های جلوی فک پایین که سینگولوم دندان های فک بالا را لمس می کنند.
  • سطوح دیستال دندان های مولر دوم شیری فک های بالا و پایین در یک سطح عمودی قرار دارند.
ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

از سن حدود ۶ سالگی به بعد، دندان های دائمی جایگزین دندان های شیری می شوند. دندان های جلو، نیش ها، و دندان های مولر شیری با دندان های جلو، نیش ها، دندان های پرمولر جایگزین می شوند و دندان های مولر دائمی به عنوان دندان های اضافی بیرون می آیند. تفاوت هایی بین اندازه دندان های شیری و دائمی وجود دارد که جایگزین آنها می شوند.

دندان های جلو و نیش دائمی معمولاً بزرگ تر از دندان های شیری خود هستند، و دندان های پرمولر معمولاً کوچکتر از دندان های مولر شیری معادل خود هستند. مطالعات حاکی از این هستند که تفاوت کلی در اندازه دو سری دندان های شیری و دائمی، چندان زیاد نیست و به طور میانگین حدود ۳ میلی متر در دندان های فک بالا و کمتر از ۱ میلی متر در دندان های فک پایین است.

با این حال، تناسبی قوی بین اندازه دندان های شیری و دندان های دائمی وجود دارد. رابطه بین فک ها با یکدیگر تأثیر زیادی روی رابطه قوس های دندانی با یکدیگر خواهد داشت. رابطه بین فک ها با یکدیگر در هر سه مرحله نیز می تواند متفاوت باشد، و تفاوت در هر مرحله می تواند روی اکلوژن دندان ها تأثیر بگذارد. رابطه موقعیتی قدامی-خلفی بخش های پایه ای فک های بالا و پایین نسبت به یکدیگر، با دندان های در اکلوژن تحت عنوان ارتباط اسکلتی شناخته می شود. که گاهی اوقات رابطه پایه دندانی، یا الگوی اسکلتی نامیده می شود. ارتباط اسکلتی به صورت زیر دسته بندی می شود:

کلاس ۱- که در آن فک ها بهترین رابطه قدامی- خلفی ایده آل خود در اکلوژن را دارند. (حالت نرمال)

کلاس ۲- که در آن فک پایین در اکلوژن خیلی عقب تر از فک بالا در الگوی اسکلتی کلاس ۱ قرار می گیرد.

کلاس ۳- که در آن فک پایین در اکلوژن خیلی جلوتر از فک بالا در الگوی اسکلتی کلاس ۱ قرار می گیرد.

بعلاوه، دندان ها درون محیط فعالیت های عملکردی بیرون می آیند که تحت مدیریت ماهیچه هایی هستند که عمل جویدن را انجام می دهند، ماهیچه های زبان و ماهیچه های صورت. ماهیچه های زبان، لب ها، و گونه ها در هدایت دندان ها به موقعیت نهایی آنها نقش حیاتی دارند و تفاوت در شکل و عملکرد ماهیچه ها می تواند روی وضعیت و اکلوژن دندان ها تأثیر بگذارد.

بعلاوه، برخی عوامل دندانی و موضعی می توانند روی رشد اکلوژن تأثیر گذار باشند. این عوامل عبارتند از تغییراتی در اندازه دندان ها نسبت به اندازه فک ها، کراس بایت، وضعیت غیر عادی رشد تک تک دندان ها، وجود دندان های اضافی، فقدان دندان ها، فرنوم لبی، مکیدن انگشت یا شست. مداخله زود هنگام و تغییرات در این ویژگی های اتیولوژیک اساسی می تواند کمک کند از مال اکلوژن ها اجتناب نمود یا در برخی موارد نیاز به درمان را کاهش داد. به همین دلیل، درمان مداخله گر ارتودنسی به عنوان یکی از جنبه های مهم مراقبت های ارتودنتیک ارائه شده است.

ارتودنسی پیشگیری چیست؟

مفهوم و لزوم درمان ارتودنسی مداخله گر، که زود هنگام نیز نامیده می شود، بحث برانگیز بوده است. برخی آن را تحت عنوان مداخله ابزارهای متحرک یا ثابت در دوره های رشد دندان های شیری، اوایل دوره واسط دندانی(دوره ای که تعدادی از دندان ها شیری و تعدای دائمی هستند)  یا اواسط آن تعریف می کنند. برخی پزشکان دیگر معتقدند این درمان باید در اواخر دوره واسط دندانی انجام شود (قبل از ظاهر شدن دندان های پرمولر دوم و دندان های نیش دائمی فک بالا).

انجمن دندانپزشکان آمریکا ارتودنسی مداخله گر را تحت عنوان “مرحله ای از به کار گیری علم و هنر ارتودنسی برای تشخیص و حذف ناهنجاری های احتمالی و وضعیت بد در رشد مجموعه دنتوفاسیال” تعریف می کند. گرچه برخی متخصصان بر این عقیده اند که درمان زود هنگام همیشه مطلوب است، زیرا تحمل بافت و قدرت تطبیق آنها به بیشترین حد خود نزدیک است، سایرین این هشدار را می دهند که هیچ تضمینی وجود ندارد که نتایج درمان زود هنگام با دوام باشند، و اینکه درمان های چند مرحله ای همیشه باعث افزایش طول دوره درمان می شوند.

درمان زود هنگام نه تنها ممکن است منجر به بروز برخی آسیب ها یا طولانی شدن درمان شود، ممکن است حس همکاری و اطاعت پذیری کودک از بین برود. برخی دیگر بر این باورند درمان می تواند قبل از ۱۳ یا ۱۴ سالگی، یا خیلی زودتر آغاز شود؛ نزدیک آغاز تغییر در روند طبیعی رشد اجزاء دندانی. آنها معتقدند درمان فعال در دوره واسط دندانی تنها در موارد مال اکلوژن کلاس ۳، کراس بایت، و مال اکلوژن های کلاس ۲ مطلوب است که همراه با آنها ظاهر چهره به شدت تحت تأثیر قرار می گیرد.

ابزارهای ارتودنسی مداخله گر در طول دوره واسط دندانی

فضا نگهدار

دوره رشد دندان های شیری نقش مهمی در رشد و نمو کودک ایفا می کند، نه تنها از نظر گفتاری، جویدن، ظاهر، و پیشگیری از عادات بد، بلکه در هدایت و رشد دندان های دائمی. حل شدن ریشه دندان های شیری و بیرون آمدن دندان های دائمی یک روند فیزیولوژیکال طبیعی است. وقتی این روند طبیعی، در نتیجه عواملی مانند از دست رفتن زودتر از موعد دندان های شیری، ضایعات پوسیدگی های مجاور، و غیره، دچار اختلال می شود، می تواند منجر به جابجایی دندان ها به سمت مزیال شود و منجر به کوتاه شدن طول قوس دندانی شود که ممکن است به شکل مال اکلوژن در طول دوره رشد دندان های دائمی خود را در قالب فشردگی دندان ها، نهفتگی یک یا چند دندان دائمی، بیرون آمدن بیش از حد دندان های روبرو نشان دهد.

بهترین راه برای اجتناب از بروز این مشکلات حفظ دندان های شیری داخل قوس دندانی است تا زمانی که زمان طبیعی حل شدن ریشه آنها فرا برسد بنابراین، گفته شده است که دندان های شیری به عنوان بهترین فضا نگهدارها برای رشد دندان های دائمی عمل می کنند. با این حال، اگر کشیدن یا از دست رفتن زودتر از موعد دندان ها در نتیجه پوسیدگی بیش از حد یا به دلایل دیگر اجتناب ناچذیر باشد، بی خطرترین گزینه برای حفظ فضا در قوس دندانی قراردهی فضا نگهدار است. فضا نگهدارهای ثابت معمولاً برای حفظ فضای ایجاد شده یک طرفه یا دو طرفه با از دست رفتن زود هنگام دندان های شیری در هر یک از قوس های دندانی استفاده می شوند.

از بین فضا نگهدارهای ثابت متعدد، فضا نگهدارهای بند و حلقه پر استفاده ترین ابزار هستند و نرخ موفقیت آنها بالا است. میله های لینگوال (پشت دندانی) فک پایین که چسبانده می شوند، سیم های کمانی ترنس پالاتال، روکش های دارای یک بخش دیستال دیگر فضا نگهدارها هستند که در آنها از مکانیزم مشابهی استفاده می شود. با این حال، خرد شدن چسب، شکست جوش ها، تشکیل پوسیدگی کنار حاشیه بندها و زمان طولانی مدت ساخت ابزارها برخی از معایب همراه با این نوع فضا نگهدارها هستند.

ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

برای پرداختن به این مشکل نیز مطالعات متعددی انجام شده اند که نشان می دهند استفاده از چسب های جدید که مستقیماً روی اسپلینت قرار می گیرند می تواند کمک کننده باشد. آنها رزین کامپوزیت هایی هستند که با فیبرهای شیشه ای تقویت شده اند و فضا نگهدارها را ثابت می کنند. Ribbond نوعی مواد سازگار با بدن انسان است که از فیبرهای پلی اتیلن با استحکام بالا ساخته شده اند. مزایای مختلف این نوع مواد عبارتند از سهولت چسبندگی آنها به سطح دندان ها، تکنیک اعمال سریع و استحکام بالا، و تحمل بالای آنها توسط بیمار. با این حال، هنوز تحقیقات زیادی در مورد تأثیر و دوام آنها صورت نگرفته است.

حذف عادات دهانی

عادات دهانی الگوهای انقباض ماهیچه ای هستند که یاد گرفته می شوند و ماهیت بسیار پیچیده ای دارند. آنها معمولاً با خشم، گرسنگی، خواب، بیرون آمدن دندان ها و ترس همراه هستند. برخی کودکان هم عادات دهانی را برای رهایی فشارهای روحی و روانی از خود نشان می دهند. این عادات شامل مکیدن غیر تغذیه ای (مکیدن انگشت، شست، پستانک، یا حتی زبان)، جویدن لب، براکسیسم ( دندان قروچه) می شوند.

این عادات می توانند منجر به آسیب به ساختار دنتو آلوئولار شوند؛ بنابراین، دندانپزشک ها نقش حیاتی در دادن اطلاعات ضروری به والدین ایفا می کنند. این اطلاعات عبارتند از تغییرات مربوطه در ساختار دنتو آلوئولار و روش های ترک و توقف عادات دهانی. بعلاوه، دندانپزشک ملزم است مال اکلوژن های بوجود آمده را درمان نماید. شیوع عادات دهانی در دختران دبیرستانی و دانش آموزان مقطع ابتدایی به ترتیب ۹/۸۷% و ۳۰% گزارش شده است. عادات بد دهانی می توانند به دو دسته اصلی تقسیم شوند:

عادات دهانی اکتسابی: که عبارتند از رفتارهایی که فرا گرفته می شوند و به راحتی می توانند متوقف شوند و زمانی که کودک بزرگ می شود، می تواند آن را رفتار را ترک کند و رفتار دیگری را در پیش بگیرد.

عادات دهانی اجباری: که عبارتند از رفتارهایی که در کودک تثبیت شده اند و وقتی فشارهای روانی برای کودک غیر قابل تحمل هستند، با این عادت خود می تواند احساس امنیت کند، و بازداشتن کودک از انجام این عادت می تواند باعث اضطراب و نگرانی او شود.

ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

مکیدن انگشت

مکیدن انگشت شایع ترین عادت دهانی است و گزارش شده است که شیوع آن در برخی جوامع ۱۳ تا ۶۰% است. اساساً، مکیدن انگشت یکی از رفتارهای آرام کننده طبیعی نوزاد است. آنها مکیدن انگشت شست یا انگشت های دیگر خود را از زمانی که داخل رحم مادر هستند شروع می کنند. نوزادان یا کودکان کن سن ممکن است انگشت، پستانک، یا اشیاء دیگر را بمکند. این باعث می شود آنها احساس امنیت و شادی کنند، و به آنها کمک می کند در مورد دنیای خود بیشتر یاد بگیرند.

با افزایش سن از مقدار انجام این عادت کاسته می شود، و بیشتر، در سنین ۴ سالگی متوقف می شود. بین میزان تحصیل والدین، تغذیه کودک، و عادت مکیدن انگشت ارتباط وجود دارد. اگر کودک این عادات را در سال اول زندگی خود آغاز کند، والدین باید به نرمی انگشت او را از دهانش دور کنند و توجه کودک را به چیز دیگری مانند اسباب بازی جلب کنند. پس از سال دوم، مکیدن انگشت کاهش پیدا خواهد کرد و تنها هنگام به رختخواب رفتن کودک یا زمانی ظاهر خواهد شد که خسته است.

برخی از کودکانی که این عادت را متوقف نمی کنند، آن را زمانی ترک خواهند کرد که دندان های دائمی آنها شروع به بیرون آمدن می کنند، اما احتمال ادامه دادن عادت مکیدن انگشت حتی در بزرگسالی هم وجود دارد. بر اساس مطالعه ای که در سال ۱۹۷۳ انجام شد، میلیون ها کودک این عادت را تا قبل از بیرون آمدن دندان های دائمی خود ترک نمی کنند. اکنون، سطح استرس بالاتر از زمانی است که این تحقیق انجام شده است، و از آنجا که استرس یکی از قدرتمندترین محرک های عادت مکیدن است، و اگر تحقیق دیگری انجام شود این احتمال وجود دارد که تعداد کودکانی که مدت طولانی عادت مکیدن را دارند بسیار بیشتر باشد.

مکیدن انگشت دو نوع است:

فعال: در این نوع، فشار زیادی وجود دارد که در طول مکیدن توسط ماهیچه ها بوجود می آید و اگر این عادت برای مدت زمانی طولانی تداوم پیدا کند، وضعیت دندان های دائمی تغییر می کند و شکل مندیبل تحت تأثیر قرار می گیرد.

غیر فعال: در این نوع، کودک انگشت را داخل دهان قرار می دهد، اما از آنجا که هیچ فشاری روی دندان ها و مندیبل وجود ندارد، این عادت با تغییرات اسکلتی همراه نیست.

در مورد عادت مکیدن انگشت فعال، بهتر است کودک سرزنش، تنبیه، مصخره، یا تحقیر نشود، زیرا این روش ها موجب می شوند اضطراب ائ افزایش پیدا کند و متعاقباً بروز عادت افزایش پیدا کند. مکیدن انگشت طولانی مدت تأثیرات مضری روی وضعیت دندان ها و گفتار دارد.

عوارض جانبی مکیدن انگشت عبارتند از: اپن بایت قدامی، افزایش اورجت، انحراف لینگوال (رو به زبان) دندان های جلوی فک پایین و انحراف لبی (رو به لب) دندان های جلوی فک بالا، کراس بایت خلفی، تانگ تراست جبرانی، افزایش ارتفاع کام (سقف دهان)، نقائص گفتاری، نقائص انگشت (اگزمای انگشت در نتیجه خشکی شدید و رطوبتی که بروز می یابد، و حتی زاویه دار شدن انگشت). شدت تغییرات در روند بیرون آمدن دندان ها در نتیجه مکیدن انگشت با بازه زمانی و طول مدت زمان انجام آن مرتبط است. بعلاوه،چگونگی قرار گیری انگشت داخل دهان، ارتباط قوس های دندانی با یکدیگر، و سلامت کودک روی وخامت تغییرات تأثیر می گذارند.

ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

تغییرات دندانی در نتیجه مکیدن انگشت، اگر عادت قبل از ۵ سالگی ترک شود، نیاز به درمان ندارند، و به محض ترک عادت، تغییرات دندانی به صورت خود به خود اصلاح خواهند شد. در زمان بیرون آمدن دندان های دائمی جلوی دهان، اگر کودک تصمیم به توقف عادت مکیدن خود بگیرد، زمان آغاز درمان ارتودنسی به قرار زیر است:

  • گفتگوی مستقیم با کودک، اگر به اندازه کافی بالغ شده است که درک کند.
  • تشویق کودک: این می تواند به کودک حس افتخار و اعتماد به نفس بدهد.
  • سیستم پاداش دهی.
  • یادآوری درمانی.
  • ابزارهای ارتودنسی: مرحله نهایی درمان استفاده از ابزارهای ارتودنسی ثابت یا متحرک است، که می تواند نقش یادآوری کننده را ایفا کند و تمایل کودک به مکیدن انگشت را کاهش دهد. برای عادات طولانی مدت یا بیمارانی که برای توقف عادت خود همکاری نمی کنند، ابزارهای ثابت داخل دهانی مؤثرترین عوامل بازدارنده هستند. در صورت استفاده از ابزارهای ثابت یا متحرک، مشکلات احتمالی وجود دارند که ممکن است در طول ۲۴ یا ۴۸ ساعت نخست برای حرف زدن یا غذا خوردن بوجود آیند، و عادی هستند و به طور خود به خود برطرف می شوند، باید در مورد آنها به والدین هشدارهای لازم داده شود. پس از مرحله فعال درمان، ابزار باید به مدت ۳ تا ۶ ماه در جای خود باقی بماند تا احتمال بازگشت به حالت قبل از درمان به حداقل برسد.
ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

استفاده از پستانک

استفاده از پستانک در اکثر کشورها شایع است و اگر در سنین ۲ تا ۳ سال متوقف شود، منجر به بروز تغییرات دائمی در دندان ها نخواهد شد. پس از آن، استفاده از پستانک تأثیرات مضری روی رشد دندان ها خواهد داشت و اگر بیشتر از ۵ سالگی استفاده شود، ین تأثیرات شدیدتر نیز خواهند بود. کودکانی که پستانک استفاده می کنند تمایلی به مکیدن انگشت ندارند. پستانک با عوارض جانبی زیر همراه است:

ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

  • اپن بایت قدامی
  • باریک شدن کام (سقف دهان)
  • افزایش عرض قوس دندانی پایین
  • کراس بایت خلفی
  • التهاب گوش میانی

توصیه می شود در کودکانی که عادت مکیدن انگشت دارند، پستانک جایگزین این عادت آنها شود، زیرا تأثیرات مضر مکیدن پستانک کمتر از مکیدن انگشت هستند. در مقایسه بین پستانک های مختلف، علیرغم ادعاهای صورت گرفته، نشان داده شده است که پستانک های فیزیولوژیک نسبت به پستانک های معمولی هیچ مزیت قابل توجهی ندارند.

جویدن ناخن یا اونیکوفاژیا

جویدن ناخن یکی از مشکلات پزشکی شایع و درمان نشده بین کودکان است. این عادت پس از ۳ تا ۴ سالگی آغاز می شود و در ۱۰ سالگی به اوج خود می رسد. میزان بروز آن در نوجوانی افزایش می یابد، در حالی که پس از آن رو به کاهش می رود. این مشکل در کودکان کمتر از ۱۰ سال ارتباطی با جنسیت ندارد، اما بروز آن بین پسران نوجوان بیشتر از دختران نوجوان است. این مشکل واکنشی در برابر اختلالات فیزیولوژیکال است و برخی کودکان عادت خود را از مکیدن انگشت به جویدن ناخن تغییر می دهند.

مشکلاتی که در نتیجه جویدن ناخن بروز می یابند عبارتند از مال اکلوژن دندان های قدامی، تحلیل ریشه دندان، عفونت های باکتریایی، و تخریب آلوئولار. علاوه بر این، حدود یک چهارم بیمارانی که درد و اختلال عملکرد مفصل فکی گیجگاهی دارند، نشان داده اند از عادت جویدن ناخن رنج می برند. در کلینیک ها مشاهده شده است که پسرانی که عادت جویدن ناخن دارند، بیشتر از دختران، از نوعی اختلال روانشناختی مخصوصاً اختلال بیش فعالی- نقص توجه attention deficient hyperactivity disorder (ADHD)، رنج می برند. این عادت در سنین بالاتر با عادات دیگری مانند جویدن پوست لب، جویدن لثه، یا کشیدن سیگار جایگزین می شود.

کودکانی که عادت جویدن ناخن دارند، باید برای مشکلات روحی و روانی مورد ارزیابی قرار بگیرند. بعلاوه، پولیش ناخن ها یا زدن لاک بد مزه می توانند جزء گزینه های درمانی این مشکل باشند.

ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

تانگ تراست یا فشردن زبان بین دندان های جلو

تانگ تراست به الگوی بلع اشاره دارد که در آن برای آغاز عمل بلع، زبان جلوی دهان قرار می گیرد. وضعیت رو به جلوی زبان می تواند در حالت استراحت نیز مشاهده شود (تنفس دهانی). الگوی بلع طبیعی پس از نوزادی عبارت است از حرکات هماهنگ و روان زبان به سمت عقب دهان. این حرکات مداوم رو به جلوی زبان ممکن است منجر به بروز خطاهای گفتاری و کج شدن دندان ها شود. قرار گرفتن رو به جلوی زبان در طول استراحت، به خاطر طول مدتی که فشار وارد می شود، بیشترین تأثیر را روی کج شدن دندان ها دارد. اختلالات گفتاری که بیشتر با تانگ تراست همراه هستند عبارتند از نوک زبانی حرف زدن، که در آن زبان برای ادای حروف “س” و “ز” و گاهی اوقات برای “ش”، “چ”، “ج”، و “ژ” بین دندان های جلوی دهان قرار می گیرد.

درمان این عادات عبارتند از، از بین بردن علت، تمرینات بازآموزی، و استفاده از ابزارهای مکانیکی کنترل کننده. ابزارهای مهارکننده زبان عموماً به عنوان ابزارهای تمرینات بازآموزی مورد استفاده قرار می گیرند. در موارد وخیم تانگ ترست و در مواردی که اپن بایت قدامی وجود دارد، یک ابزار بازدارنده ممکن است در کنترل عادت مؤثر نباشد. ابزار قفس زبان در ترک عادت تانگ تراست فوق العاده مؤثر است.

ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

آنها یک مانع مکانیکی بوجود می آورند و مانع فشار زبان بین دندان های جلوی دهان می شوند. در اکثر مواردی که عادت مکیدن انگشت شدید وجود دارد، اپن بایت قدامی بوجود می آید. این منجر به گسترش عادت تانگ تراست ثانویه خواهد شد. بنابراین، در مواردی که مکیدن شدید انگشت طولانی شود، یک ابزار می تواند هر دوی این عادات را متوقف کند. ابزار اصلاح عادت هیبرید Hybrid Habit Correcting Appliance (HHCA) می تواند به شکلی مؤثر مورد استفاده قرار گیرد، تانگ تراست و نیز عادت مکیدن انگشت را محدود و اصلاح کند.

ارتودنسی مداخله گر

ارتودنسی مداخله گر

در ابزار اصلاح عادت هیبرید (HHCA) از یک مهره زبانی استفاده می شود، یک قفس پالاتال و یک حلقه U که از هر دو طرف به بندهای مولر متصل است. مهره زبانی شامل یک مهره آکریلیک قابل چرخش با قطر ۳ میلی متر است. ابزار به شکلی طراحی شده است که مهره آکریلیک روی یک سوم خلفی پاپیلای دندان های پیشین قرار می گیرد. مهره مانند ریتینر (نگهدارنده) زبان عمل می کند. از بیمار خواسته می شود دائماً مهره را به سمت بخش عقب دهان بکشد. قفس پالاتال و حلقه U از سیمی با جنس فلز ضد زنگ ۹/۰ میلی متر ساخته شده است. سه تا چهار سیم در هر یک از طرفین مهره خم شده اند، که از منطقه دندان نیش از یک سمت شروع می شوند، و با یک انحنای نرم رو به عقب امتداد پیدا می کند (در ابزارهای قفس معمولی، میله ها به شکل اریب از یک دندان نیش تا دندان نیش سمت دیگر ادامه دارند) و نسبت به حاشیه گردنی دندان های قدامی فک بالا یک میلی متر لینگوال (به زبان نزدیک تر) قرار می گیرند.

در منطقه پاپیلای دندان های پیشین، مهره آکریلیک به گونه ای تعبیه شده است که روی یک سوم خلفی پاپیلای دندان های پیشین قرار می گیرد. نوک میله ها باید تقریباً همراستا با نوک دندان های جلوی مرکزی فک بالا یا ۲ میلی متر بلندتر از آنها باشد، بدون آنکه هنگام بسته شدن دهان در عملکرد دندان های جلوی فک پایین اختلال ایجاد کند. در مواردی که اپن بایت قدامی وجود دارد، میله ها باید بلندتر باشند و می توانند تا ¾ فاصله بین دندان های جلوی دو فک بالا و هنگام بستن دهان باشند. هدف استفاده از این ابزار پرهیز از فشردن زبان روی نوک میله ها است. قفس های پالاتال مانند مانعی در برابر فشردن زبان عمل می کند و یک ریتینر مکانیکی عمل می کند. حلقه U در منطقه دندان های پرمولر دوم تعبیه می شود و وقتی همراه با ابزارهای ثابت ارتودنسی استفاده می شود، کمک می کند در طول مرحله انقباض، وضعیت ابزار رو به عقب تغییر کند.

پوکی استخوان چیست؟

پوکی استخوان شایع ترین بیماری استخوان در انسان ها است و مشخصه ویژه آن توده و تراکم اندک استخوان تخریب ساختمان استخوان و بالا رفتن خطر شکستگی است. بر اساس اطلاعات منتشر شده از سوی تحقیقات تغذیه و سلامت ملی ۳ (National Health and Nutrition Survey III)- NHANES III- انجمن ملی پوکی استخوان در سال ۲۰۱۴ تخمین زده است که بیش از ۹/۹ میلیون آمریکایی پوکی استخوان دارند. پوکی استخوان هر ساله در ایالات متحده آمریکا منجر به ۵/۱ میلیون شکستگی می شود در حالی که اکثر این شکستگی ها به زنانی مربوط می شوند که در دوران پس از یائسگی به سر می برند.

پوکی استخوان و سلامت دهان

سالم نگه داشتن استخوان ها تأثیر بزرگی روی سلامت دهان بیماران دارد. شاید عجیب به نظر برسد، اما وقتی به استخوان هایی فکر می کنید که فک را تشکیل می دهند و دندان ها را در جای خود نگه می دارند، مراقبت از استخوان ها، درست مانند مراقبت از دندان ها معنا پیدا می کند. بیماری های استخوان مانند پوکی استخوان تأثیر چشمگیری روی سلامت دهان و استخوان های دندانی دارند.

تحلیل استخوان های دندانی

استخوان فک دندان های ما را حمایت می کند، و این استخوان تحت عنوان استخوان آلوئولار شناخته می شود. ارتباط مستقیمی بین تحلیل استخوان آلوئولار و افزایش احتمال از دست رفتن دندان ها وجود دارد. علت این است که وقتی روند تضعیف استخوان آغاز می شود، دندان ها لق می شوند و حتی می توانند بیفتند.

پریودنتیت نوعی عفونت دهانی است که لثه ها و استخوان هایی که دندان ها را حمایت می کنند تحت تأثیر قرار می دهد. باکتری ها موجب خوردگی و از بین رفتن استخوان و بافت های همبندی می شوند که دندان ها را در جای خود نگه می دارند. از دست رفتن و تحلیل استخوان آلوئولار و در هم شکستن مواد معدنی موجود در استخوان باعث می شود استخوان بیشتر مستعد تحلیل و از دست رفتن دندان ها شوند.

کاهش تراکم استخوان و در هم شکسته شدن مواد معدنی موجود در استخوان ها می تواند در نتیجه ابتلا به بیماری های مزمن اتفاق بیفتد. ارتباط مستقیمی بین پریودنتیت و دیگر بیماری هایی وجود دارد که روی تراکم استخوان تأثیر می گذارند، از جمله پوکی استخوان. گرچه پوکی استخوان همه افراد را تحت تأثیر قرار می دهد اما زنانی که در دوران یائسگی به سر می برند، بیشتر مستعد مشکلات مربوط به فرایندهای جراحی دهانی یا مشکلات قرار گیری پروتزهای مصنوعی هستند.

همانطور که اشاره کردیم، پوکی استخوان بیماری مزمنی است که باعث می شود استخوان ها مستعد شکستن شوند و به راحتی بشکنند و موجب پایین آمدن تراکم استخوان شود و تأثیر اصلی آن روی استخوان فک است که دندان ها را حمایت می کند. اصلی ترین دلایل پوکی استخوان بالا رفتن سن، یائسگی، و کمبود مواد مغذی مانند ویتامین D است.

به هیمن دلیل، پوکی استخوان می تواند تأثیر منفی مستقیم روی بیماری های لثه و پریودنتال داشته باشد و منجر به از دست رفتن دندان ها شود. پوکی استخوان تأثیری باور نکردنی روی استخوان فکی دارد که دندان ها را حمایت می کند. وقتی استخوان فک تحت تأثیر بیماری های مزمن استخوان قرار می گیرد، دیگر مشکلات دندانی اجتناب ناپذیر خواهند بود. در واقع، تحقیقات نشان می دهند که پوکی استخوان عامل تشدید کننده تخریب پریودنتال است.

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

 

پوکی استخوان و درمان ارتودنسی

توصیه شده است در افراد بزرگسالی که داروهای ضد پوکی استخوان (بیس فسفونات) دریافت می کنند جابجایی دندان ها و درمان ارتودنسی باید متوقف شود و ارتودنتیست ها باید بیماران را از این مشکلات احتمالی آگاه سازند؛ با این حال، فرایندهای ارتودنسی در افرادی که داروهای ضد تحلیل استفاده می کنند با موفقیت انجام شده اند و الزاماً با مشکل مواجه نمی شوند.

جراحی ارتودنتیک و کشیدن دندان ها منجر به بهبود و تغییر شکل گسترده استخوان می شود؛ در این موارد، ممکن است لازم باشد برای طرح درمان دقت فراوانی شود.

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

کنترل بیماری های دندانی در بیمارانی که برای پوکی استخوان دارو مصرف می کنند.

دقت داشته باشید: توصیه هایی که در اینجا ارائه می شوند تنها به بیمارانی مربوط می شوند که برای پیشگیری و درمان پوکی استخوان برای آنها داروهای ضد تحلیل و جذب استخوان تجویز می شود.

  • درمان با داروهای ضد تحلیل برای کمبود توده استخوان، بیماران را کمتر در معرض خطر استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها قرار می دهد.
  • خطر اندک استئونکروز استخوان فک می تواند به حداقل رسانده شود، اما حذف نمی شود؛
  • یک برنامه سلامت دهانی شامل کارهای بهداشتی معقول دهان و مراقبت های دندانی منظم می توانند بهترین راهکار برای پایین آوردن خطرات استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها باشند؛ و
  • ادامه ندادن درمان با بیس فسفونات ممکن است خطر گسترش استئونکروز استخوان فک مرتبط با داروها را به صفر نرساند، اما می تواند روی نتایج درمان برای تراکم اندک استخوان تأثیر منفی داشته باشد.

سلامت زنان و سلامت دهان و دندان

از آنجا که زنان بیشتر مستعد پوکی استخوان هستند، تعجبی ندارد که احتمال مشکلات دهانی و دندانی آنها نیز بالاتر است. این بویژه در مورد زنانی درست است که در حال ورود به دوره یائسگی هستند یا در این دوران به سر می برند، زیرا به واسطه عدم تعادل هورمونی خود دچار تغییرات می شوند. یائسگی می تواند تحلیل و جذب استخوان را تشدید کند و از تراکم استخوان بکاهد.

این باعث می شود تحلیل استخوان افزایش پیدا کند و حتی منجر به بروز بیماری های استخوان مانند پوکی استخوان شود. زنانی که از پوکی استخوان رنج می برند، بیشتر با مشکلات بهبود بعد از جراحی های دهانی، بروز مشکل در فرایندهای دندانپزشکی، یا مشکلات پروتزهای مصنوعی مواجه هستند.

 

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

تأثیر مصرف داروی بیس فسفونات روی جابجایی ارتودنتیک دندان ها

بیس فسفونات ها داروهایی هستند که اساساً مانع فعالیت های استئوکلاست ها و تحلیل استخوان می شوند و در برخی شرایط پزشکی همراه با تحلیل شدید استخوان مورد استفاده قرار می گیرند. آنها دسته ای از داروها هستند که برای اختلالات اسکلتی/ شرایط استئوپنیک (بیماری پیاژه، پوکی استخوان، انتقال بیماری ها به استخوان) متعددی تجویز می شوند که با تحلیل شدید استخوان همراه هستند.

آنها خط مقدم درمان پوکی استخوان تلقی می شوند و اساساً در مواردی مانند عوامل ضد جذب تجویز می شوند. در دندانپزشکی بالینی، بیمارانی که تحت درمان با بیس فسفونات ها قرار دارند، وقتی قرار است تحت درمان های دندانپزشکی (کشیدن دندان، کاشت ایمپلنت های دندانی، جراحی پریودنتال) و نیز درمان ارتودنسی قرار بگیرند (کشیدن دندان، اعمال فشار زیاد، کاشت مینی اسکروها)، از آنجا که آنها در معرض خطر بروز استئونکروز فک مرتبط با بیس فسفونات هستند (بواسطه فعالیت ضد عروقی بیس فسفونات)، باید کاملاً مورد بررسی و ارزیابی قرار بگیرند.

همه مطالعات انجام شده روی تأثیر بیس فسفونات روی روند درمان ارتودنسی حاکی از این هستند که جابجایی ارتودنتیک دندان ها پس از مصرف بیس فسفونات کاهش می یابد، بدون آنکه مشخص باشد این دارو چه تأثیری روی تحلیل ریشه دندان دارد. ارتودنتیست ها باید از تأثیر بیس فسفونات ها روی جابجایی دندان ها آگاه باشند و بیمارانی که بیس فسفونات دریافت می کنند را برای آغاز درمان ارتودنسی مورد بررسی قرار دهند.

در این بیماران، فرایندهای محافظه کارانه ای مانند درمان ارتودنسی بدون کشیدن دندان، اعمال فشار خفیف، پرهیز از جراحی های ارتودنتیک، و غیره، ترجیح داده می شوند. در ارتودنسی بالینی، موارد اندکی با کاهش جابجایی درتودنتیک دندان ها، افزایش احتمال بازگشت به شکل قبل، طول کشیدن دوره درمان، در بیمارانی گزارش شده بودند که در حال مصرف بیس فسفونات بودند.

ارتودنتیست ها مشاهده کرده بودند که دندان ها با سرعت های مختلفی جابجا می شوند و تفاوت های بسیاری در واکنش افراد به درمان ارتودنسی در نتیجه مصرف دارو و یا عوامل سیستمیکی وجود دارد که می توانند ساختار استخوان را تغییر دهند. دیده شده که داروهایی مانند بیس فسفونات ها از طریق نحوه عملکرد خود روی متابولیسم استخوان، و اساساً با ممانعت از تحلیل و جذب استخوان، می توانند نرخ جابجایی ارتودنتیک را کاهش دهند. ارتودنتیست ها باید در مورد بیمارانی که بیس فسفونات استفاده می کنند با احتیاط برخورد نمایند.

 

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

پوکی استخوان و درمان های دندانپزشکی

 

در مقایسه آلدرونات سدیم و اسید زولدرونیک مشخص شد هر دو جابجایی ارتودنتیک دندان ها را کاهش می دهند ام این اثر در اسید زولدرونیک بسیار بیشتر بود. کاهش در بازگشت دندان های جابجا شده به جای نخست، که بسیاری محققان متوجه آن شدند می تواند با کاهش تعداد استئوکلاست ها و تغییرات ساختاری و عملکرد جذبی توجیه پذیر باشد.

در تجزیه و تحلیل اینکه آیا تزریق بیس فسفونات روی تحلیل ریشه دندان تأثیر دارد یا خیر، مطالعات مختلف به نتایج متضادی دست یافته اند. برخی شاهد کاهش تحلیل ریشه دندان پس از مصرف بیس فسفونات بودند، اما برخی دیگر دریافتند که در بیمارانی که تحت درمان با بیس فسفونات هستند تحلیل ریشه دندان در سمتی که تحت فشار است، و سمتی که تحت کشش است اتفاق می افتد، اما در بیمارانی که دارو مصرف نمی کردند تنها در سمتی که تحت فشار است تحلیل ریشه دندان اتفاق افتاده بود.

در خصوص تأثیراتی که این دارو روی خط میانی کام (سقف دهان) دارد، مطالعات نشان دادند که ترکیب تزریق موضعی بیس فسفونات با ابزارهای مکانیکی ارتودنسی برای حفظ نتایج وسیع کردن سریع کام (اکسپندر) می تواند نتایج بهتری داشته باشد. کاهش جابجایی دندان ها در نتیجه مصرف بیس فسفونات می تواند برای فرایند قرار گیری تکیه گاه مفید باشد؛ تا مشکلات از دست رفتن تکیه گاه، اعمال موضعی یا تزریقی بیس فسفونات ها مد نظر قرار گیرند زیرا آنها می توانند از سرعت حرکت دندان ها بکاهند.

بنابراین، در صورتی که بتوان با استفاده از عوامل دارویی مانع حرکات ناخواسته دندان شد، می توان دوره حفظ را کاهش داد و سیستم اعمال فشار ارتودنتیک بهتری ارائه داد. با این حال، مطالعاتی که روی حیوانات انجام شده اند لازم است روی نمونه های انسانی نیز انجام شوند و مورد تأیید قرار بگیرند قبل از آنکه برای استفاده های بالینی توصیه شوند.

به واسطه بالا رفتن تعداد بیماران مسن تری که نیاز به درمان ارتودنسی دارند، تعداد بیمارانی که سابقه درمان پزشکی با بیس فسفونات دارند نیز در حال افزایش است.

برخی توصیه ها به ارتودنتیست ها برای بیمارانی که بیس فسفونات مصرف می کنند یا مصرف کرده اند این است که سابقه مصرف داروی آنها به طور دقیق مورد بررسی قرار بگیرد، از جمله طول دوره مصرف، دوز مصرفی، و تعداد دفعات دوره های درمان. در ادامه باید ارزیابی دقیق استخوان در برابر خطرات درمان ارتودنسی انجام شود، از جمله اینکه آیا بیمار در معرض خطر جلوگیری از جابجایی ارتودنتیک دندان ها یا مشکلات جدی تر مانند استئونکروز قرار دارد یا خیر.

شاید محتاطانه تر این باشد که درمان ارتودنسی برای بیمارانی که بیشتر در معرض خطر قرار دارند انجام نشود. برای بیمارانی که کمتر در معرض خطر قرار دارند، اگر درمان ارتودنسی مناسب تشخیص داده شود، طرح درمان باید بررسی و تغییر داده شود و مشکلاتی مانند پرهیز یا به حداقل رساندن جراحی های انتخابی و کشیدن دندان، به حداقل رساندن جابجایی دندان ها، به حداقل رساندن فشارهای روی بافت ها در طول درمان و دوره حفظ، و محدود کردن درمان به منظور تسهیل توقف درمان در صورت لزوم را شامل شود.

عمل دم و باز دم را انجام دهید، و دقت کنید: آیا از راه بینی نفس کشیدید یا از راه دهان؟ به نظر می رسد تنفس از راه دهان به جای بینی، نگرانی چندانی ایجاد نمی کند، اما وقتی تنفس دهانی به یک عادت تبدیل می شود، ممکن است منجر به بروز مشکلات متعددی برای سلامت دهان شود. به عنوان مثال، خشک شدن دهان در نتیجه تنفس دهانی می تواند منجر به افزایش باکتری های دهانی شود؛ این باعث می شود تنفس دهانی مزمن بیشتر باعث پوسیدگی دندان ها، بوی بد دهان، بیماری پریودنتال، و حفره و کرم خوردگی دندان ها شود.

علاوه بر این، شاید شگفت زده شوید اگر بدانید بین مشکلات دندانی، شکل صورت، مشکلات خواب، و مشکلات یادگیری ارتباط وجود دارد- و وجه مشترک همه آنها معمولاً تنفس دهانی است. اما چرا باید تنفس یک نفر فرق داشته باشد؟ برای پاسخ به این پرسش، اجازه دهید نگاهی داشته باشیم به چگونگی تنفس از راه بینی و مزایای آن برای سلامت دندان ها و سلامت عمومی بدن.

مشکلات تنفس دهانی

مشکلات تنفس دهانی

 

مقایسه تنفس دهانی و تنفس از راه بینی

یکی از اصلی ترین مزایای تنفس از راه بینی به وضعیت زبان مربوط می شود، مخصوصاً در کودکانی که صورت و فک های آنها هنوز در حال رشد است. هنگام تنفس از راه بینی، زبان روی کام (سقف دهان) قرار می گیرد و مانند قالبی عمل می کند که فک بالا و دندان های فک بالا اطراف آن شکل می گیرند. اما وقتی از راه دهان نفس می کشید، زبان روی دندان های فک پایین قرار می گیرد و فک بالا فاقد حمایت لازم برای رشد صحیح خواهد بود.

ارتباط بین تنفس دهانی مزمن در کودکان و تغییر در شکل صورت و نحوه قرارگیری صحیح دندان ها مدت ها مورد بررسی قرار گرفته است؛ مطالعات متعددی که اخیراً انجام شده اند شواهد کافی در این مورد را ارائه می دهند. در مطالعه ای که در سال ۲۰۱۶ روی بیش از ۳۰۰۰۰ کودک انجام شد به این شکل نتیجه گیری شد که تنفس دهانی مزمن می تواند الگوی رشد صورت را تغییر دهد و منجر به بروز مشکلات بایت شود. در واقع، تنفس دهانی از روی عادت، اغلب همراه با مشکلات متعدد دندانی و اسکلتی، به درمان ارتودنسی ختم می شود.

مزیت دیگر تنفس از راه بینی این است که مجرای بینی مانند فیلتر هوا عمل می کند و ذرات و عوامل حساسیت زا را کاهش می دهد. بعلاوه، موجب مرطوب شدن هوا می شود و موجب تولید اکسید نیتریک می شود، مولکولی که مشخص شده است تأثیرات ممثبت زیادی روی کل بدن دارد. تنفس دهانی این مزایا را ندارد.

علاوه بر همه اینها، تنفس دهانی ارتباط مستقیم با کیفیت بد خواب دارد که تأثیر منفی روی رشد، خلق و خو، رفتار، و عملکرد علمی افراد دارد. خر و پف کردن در کودکان با وزن عادی اغلب نشانه این است که مشکلی بوجود آمده است، مکر آنکه علت آن یک سرماخوردگی یا دیگر شرایط موقتی باشد. پیوسته، نتیجه بزرگ شدگی غدد لنفاوی یا لوزه ها، تکرار دفعات خر و پف در کودکان، ممکن است علامت و نشانه آپنه انسدادی خواب باشد.

در آپنه انسدادی خواب، الگوهای تنفسی با الگوهای تنفسی با توقف های متناوب طولانی بین تنفس مواجه می شوند، و چرخه طبیعی خواب دچار مشکل می شود. کاهش کیفیت خواب می تواند به خستگی های روزانه و مشکل در تمرکز کردن منجر شود. در کودکانی که از راه دهان نفس می کشند نیز ممکن است کاستی توجه/ اختلال بیش فعالی تشخیص داده شود، زیرا علائم بد خوابی- عدم تمرکز و مشکلات مربوط به خلق و خو و رفتار- اغلب شبیه علائم کاستی توجه/ اختلال بیش فعالی هستند.

علائم تنفس دهانی

بسیاری والدین نمی دانند کودک آنها به جای بینی از راه دهان نفس می کشد، مخصوصاً اگر این اتفاق در طول شب رخ دهد. اگر پاسخ شما به هر یک از پرسش های زیر مثبت باشد، شاید لازم باشد کودک خود را برای معاینه و بررسی بیشتر نزد پزشک ببرید:

  • آیا دهان کودک شما در حالت استراحت، مثلاً هنگام تماشای تلویزیون، باز می ماند؟
  • آیا کیفیت خواب کودک شما چندان خوب نیست؟
  • آیا کودک شما خر و پف می کند؟
  • آیا کودک شما برای بیدار شدن مشکل دارد؟
  • آیا کودک شما در طول روز خسته است؟
  • آیا کودک شما در تمرکز کردن در مدرسه با مشکل مواجه است؟
  • آیا کودک شما مدام خشمگین و تحریک پذیر است؟
  • آیا لب های کودک شما دائماً در طول خواب از هم باز هستند؟

علل بروز تنفس دهانی مزمن

به طور کلی، افراد بزرگسال و کودکان وقتی نمی توانند به راحتی از راه بینی نفس بکشند، از راه دهان نفس می کشند. گرچه همه ما گاهی اوقات از راه دهان نفس می کشیم (از جمله زمانی که به سختی در حال ورزش کردن هستیم، یا سرما خوردگی یا آلرژی بدی داریم)، اما برخی افراد از روی عادت از راه دهان نفس می کشند. تنفس دهانی مزمن می تواند منجر به بروز مشکلات متعددی شود، از جمله بروز مشکلات حساسیتی، تورم غدد لنفاوی یا لوزه ها. تورم و بزرگ شدن غدد لنفاوی یا لوزه ها بویژه می تواند در تنفس اختلال ایجاد نماید، زیرا آنها به حفره بینی فشار وارد می کنند.

علت احتمالی دیگر تنفس دهانی می تواند گره زبان یا گره لب باشد: نقص آناتومیک جزئی که وقتی بوجود می آید که نوار کوچکی از جنس بافت حرکات زبان یا لب ها را محدود می کند. این وضعیت می تواند باعث شود بسته نگه داشتن لب ها و نگه داشتن زبان روی سقف دهان دشوار شود و منجر به بروز تنفس دهانی از روی عادت شود. بعلاوه، برخی کودکان به طور طبیعی ماهیچه های کوتاهی دارند، و این باعث می شود وقتی در حالت استراحت قرار می گیرند، احتمال باز ماندن دهان آنها بیشتر باشد و منجر به بروز تنفس دهانی شود.

درمان تنفس دهانی

در صورتی که در حالی که کودک کم سن است تنفس دهانی مزمن او تشخیص داده شود و به آن پرداخته شود، اغلب می تواند از رشد غیر عادی اسکلتی و دندان ها پیشگیری نمود. در مراحل بعدی طی روند رشد کودک، بسیاری از تأثیرات مضر تنفس دهانی می توانند با درمان ارتودنسی حل شوند. با این حال، به همین اندازه مهم است که علت بروز آن تشخیص داده شود، تا مشکلات بنیادی که روی الگوی تنفس تأثیر می گذارند درمان شوند.

درمان تنفس دهانی با کمک متخصص گوش و حلق و بینی

در صورتی که دندانپزشک یا پزشک شک داشته باشند که آیا کودک تنفس دهانی دارد یا خیر، ممکن است پیشنهاد دهد کودک خود را نزد متخصص گوش و حلق و بینی (ENT) ببرید، پزشکی که تخصص او درمان مشکلات غدد لنفاوی، لوزه ها، و سینوس ها است. به همین ترتیب، متخصص ENT که یک کودک بالای ۴ یا ۵ سال را برای مشکلات غدد لنفاوی یا لوزه ها درمان می کند ممکن است کودک را به ارتودنتیست ارجاع دهد، زیرا این احتمال وجود دارد که الگوی تنفس ناسالم منجر به بروز مشکلات دندانی شده باشد که ممکن است مداخله زود هنگام نیاس داشته باشند.

مشکلات تنفس دهانی

مشکلات تنفس دهانی

 

درمان تنفس دهانی با کمک ارتودنسی

درمان ارتودنسی می تواند به حل مشکلات بایت، اندازه فک، کجی دندان ها، و تنفس دهانی کمک کند. وقتی بین اندازه و نحوه قرار گیری دندان های فک های بالا و پایین ناهماهنگی وجود دارد، ارتودنتیست ممکن است استفاده از ابزاری به نام “توئین بلاک” را پیشنهاد دهد. این ابزار از پلیت های متحرک و شبیه ریتینر تشکیل شده است که برای دندان های فک های بالا و پایین استفاده می شود.

هنگام گاز زدن وقتی فک بالا رو به جلو فشار می آورد، پلیت های زاویه دار به یکدیگر می رسند، و به تدریج کمک می کنند بهتر متناسب با دندان های فک بالا قرار بگیرند. بعلاوه، ابزار توئین بلاک می تواند فک بالا را وسیع سازد، و فضای بیشتری برای زبان فراهم بیاورد تا در وضعیت درست خود قرار بگیرد.

یکی دیگر از ابزارهای رایج ارتودنسی “وسیع کننده کام” (پالاتال اکسپندر) است که برای وسیع کردن فک بالا استفاده می شود. این ابزار که داخل قوس دندانی بالا و روی کام (سقف دهان) قرار می گیرد، پیچ های کوچکی دارد که می توانند چرخانده شوند تا فشار ملایمی به دندان های فک بالا وارد کنند. از آنجا که تا پس از رسیدن کودک به دوران بلوغ، استخوان های کام با یکدیگر جوش نمی خورند، حتی خفیف ترین فشارهای وسیع کننده کام کافی هستند تا دو نیمه سقف دهان را از یکدیگر دور کنند.

با وسیع شدن کام، استخوان جدید رشد می کند تا این شکاف را پر کند. با وسیع شدن کام مجرای تنفسی بینی باز می شود، و باعث می شود تنفس از راه بینی راحت تر انجام شود. فناوری تصاویر سه بعدی رادیوگرافی با اشعه ایکس نشان می دهند، تفاوت های آناتومیکال در مجرای تنفسی پس از وسیع کردن کام وجود دارد.

گاهی اوقات پس از وسیع کردن فک و کام، دندان های به صورت طبیعی صاف می شوند، زیرا فضای بیشتری برای قرار گیری صحیح خواهند داشت. در واقع، وسیع کننده های کام اغلب برای حل مشکل فشردگی و نامرتبی دندان ها (فضای ناکافی برای همه دندان ها تا درست بیرون بیایند) در فک بالا استفاده می شوند. در زمان های دیگر، کودک پس از تصحیح عرض کام و موقعیت فک، بریس ارتودنسی نیاز خواهد داشت.

گاهی اوقات، با حل شدن مشکلات بنیادی که باعث بروز تنفس دهانی می شوند- خواه در نتیجه آلرژی بوجود آمده باشد یا تونسیلیت (عفونت و ورم لوزه ها)، بزرگ شدن غدد لنفاوی یا مشکلات دیگر- ممکن است کودک تنفس از راه بینی را به طور طبیعی زمانی آغاز نماید. اما گاهی اوقات، تنفس دهانی به عادتی تبدیل می شود که ترک آن دشوار می شود.

در صورتی که کودک به تنفس از راه دهان ادامه دهد، از آنجا که احساس طبیعی تری به او می بخشد، احتمالاً درمان مایو فانکشنال اورو فاسیال (OMT) نیاز خواهد داشت. این نوع درمان شامل آموزش مجدد عضلات صورت و دهان است که می توانند کمک کنند کودک عادات جدید استفاده از زبان و فک را پیدا کند. با تمرین، تغییرات رفتاری و تشویق های مثبت، OMT می تواند به کودک کمک کند وضعیت صحیح برای تنفس و نگه داشتن دهان در موقیعت بسته را یاد بگیرد (و آن را نگه دارد).

درمان زود هنگام تنفس دهانی- قبل از رشد اصلی نوجوانان- می تواند از تأثیرات نامطلوب آن روی رشد صورت و فک و نحوه ایستادن صحیح دندان ها پیشگیری نماید؛ علاوه بر این، می تواند کمک کند کودکان از مشکلات اجتماعی و تحصیلی به دور بمانند. به دلیل تأثیرات منفی که روی سلامت دهان دارند، دندانپزشک ها ممکن است نخستین متخصصانی باشند که متوجه تنفس دهانی می شوند. دندانپزشک ها و ارتودنتیست ها می توانند کمک کنند درمان صحیح و مناسب برای پیشگیری از مشکلات عمومی سلامت همراه با تنفس دهانی را آغاز نمایید.

دندانپزشک ها و ارتودنتیست ها هر روز از سوی والدین نگران تماس و مراجعه دارند، موضوعی که باعث خوشحالی آنها می شود. زیرا نگرانی برای کودکان همان نحوه عملکرد ما به عنوان والدین برای کودکان است، به همین دلیل وقتی با چیزی مواجه می شوید که قبلاً آن را ندیده اید، ایده خوبی است که با یک متخصص مشورت نمایید. یکی از پرسش هایی که تعداد زیادی از والدین از در مورد دندان های کودکان خود دارند و اغلب دندانپزشک ها با آن مواجه می شوند این است که:

“در حال مسواک زدن دندان های کودک ۶ ساله خود بودم که متوجه شدم یک دندان خیلی کوچک درست از پشت دندان شیری کودکم بیرون زده است. آیا این اتفاق طبیعی است؟ آیا این اتفاق به دندان های او آسیب می رساند؟ آیا لازم است زودتر از آنچه فکرش را می کردم به ارتودنتیست مراجعه کنم؟

رویش دندان دائمی پشت دندان شیری؛ آیا باید نگران شویم؟

معمولاً رشد و بیرون آمدن دندان های دائمی بین سنین ۵ و ۷ سال آغاز می شود. در صورتی که قرار باشد این دندان ها بیرون بیایند، ریشه دندان های شیری را حل می کنند، و با ظاهر شدن آنها دندان های شیری کودک لق می شود و تکان می خورد تا جایی که در نهایت می افتند. همه چیز همانطور که قرار است اتفاق می افتد.

با این حال، گاهی اوقات دندان های دائمی پشت دندان های شیری بیرون می آیند، موضوعی که می تواند برای بسیاری از والدین نگران کننده باشد. این شرایط خاص “دندان کوسه ای” نامیده می شود، و معمولاً چندان موضوع پیچیده ای نیستند. پس از کجا باید بدانیم چه زمانی دندان های کوسه ای نگران کننده هستند؟

 

دندان کوسه ای

دندان کوسه ای

 

از خود این سه پرسش را بپرسید:

  • آیا کودک من در بازه زمانی از دست رفتن دندان های شیری هست؟ (عموماً سنین ۵-۷ سال، زمانی که بیرون آمدن نخستین دندان دائمی آغاز می شود، و یک بار هم حدود ۱۲ سالگی که دومین دسته از دندان های مولر ظاهر می شوند)
  • آیا دندان های شیری کودکم شروع به لق شدن کرده اند؟
  • آیا من از کودکم بیشتر اذیت می شوم؟

اگر پاسخ شما به این پرسش ها مثبت است، احتمالاً همه چیز برای شما واضح است! اینکه دندان های دائمی دقیقاً کاری را که باید انجام خواهند داد، و آن هم حل کردن ریشه دندان های شیری، هل دادن آنها رو به بیرون، و در نهایت گرفتن جای آن همراستا با دندان های دیگر است.

گام بعد چیست؟ خب… به لق شدن برسید! و به مسواک زدن ادامه بدهید!

چه زمانی باید به دندانپزشک مراجعه کنید؟

این پرسش خوبی است، و پاسخ واقعی آن این است که “هر زمانی که از سلامت دندان های کودک خود احساس نگرانی کردید به دندانپزشک مراجعه کنید”. در حقیقت! ما بسیار خرسندیم که که شما نقش فعالی در مراقبت از دندان های کودک خود ایفا می کنید، و خوشحالیم که پاسخگوی پرسش های شما باشیم، بنابراین در صورت لزوم برای مراجعه وقت بگیرید!

اما واقعاً دندان های کوسه ای چه زمانی می توانند نگران کننده باشند؟

در برخی موارد “دندان های کوسه ای” دلیل خوبی برای مراجعه به دندانپزشک هستند. به سه چیز بیندیشید… زمان، مکان، و ناراحتی.

زمان

اگر دندان های شیری لق نشدند و ظرف دو ماه حتی تکان های جزئی نمی خورند، زمان خوبی است که برای مراجعه به دندانپزشک وقت بگیرید تا به این دندان های کوچک کمک شود بیفتند. حتی آن زمان، در صورتی که دندان های دیگر کودک در گذشته سر سختانه در جای خود باقی مانده باشند و لق نشده باشند، باز هم مراجعه به دندانپزشک لازم است.

مکان

آیا دندان های کوسه ای کودک شما از پشت دندان های مولر در حال بیرون آمدن هستند؟ این می تواند منجر به بروز مشکل فشردگی و به هم ریختگی دندان ها شود، و در صورتی که کودک خود را نزد ارتودنتیست نبرده اید، اکنون زمان مناسبی است. می توانید به دندانپزشک اطفال همیشگی خود مراجعه کنید و راجع به لزوم مراجعه به ارتودنتیست با او صحبت کنید.

ناراحتی

اگر دندان های کوسه ای کودک شما موجب بروز درد یا ناراحتی غیر معمول شده است و لق بودن آنها موجب بروز درد می شود، بهتر است با مطب دندانپزشکی تماس بگیرید. یا دندانپزشک راجع به غذاها توصیه هایی ارائه خواهد داد که اغلب به این دندان های لق کمک می کنند (مانند سیب!). داروهای مسکن OTC که دریافت آنها از داروخانه نیاز به تجویز پزشک ندارد، نیز می توانند به کاهش درد و ناراحتی کمک کنند، یا به راحتی برای مراجعه حضوری به دندانپزشک وقت قبلی بگیرید.

 

دندان کوسه ای

دندان کوسه ای

تشخیص و درمان مشکل دندان کوسه ای

دندان های کوسه ای هر زمانی می توانند اتفاق بیفتند، اما آنها در طول دو دوره از دوران کودکی شایع تر هستند. اولین دوره حدود ۶ سالگی است، زمانی که دندان های پایین جلوی دهان بیرون می آیند. و دوره دوم حدود ۱۱ سالگی است، زمانی که دندان های مولر بالای عقب دهان ظاهر می شوند.

دندان های کوسه ای معمولاً هیچ درمانی نیاز ندارند. در صورتی که دندان های دائمی اصلاً بیرون نیامده باشند، و دندان های شیری رفته رفته لق می شوند، نیاز نیست نگران آن شوید، زیرا این وضعیت به صورت خود به خود درمان خواهد شد.

در صورتی که دندان های دائمی به طور کامل پشت دندان های شیری بیرون بیایند، چیزی وجود ندارد تا دندان های شیری را هل دهد تا شل شوند، به همین دلیل در جای خود باقی می مانند. این مشکل با کشیدن دندان های شیری درمان می شود. دندان های دائمی پشت آنها نیز پس از چند هفته به تدریج جای آنها را می گیرند. این اتفاق می تواند چند هفته یا حتی چند ماه طول بکشد. در غیر اینصورت با مراجعه به ارتودنتیست و با استفاده از براکت ها می توانید به آنها کمک کنید به محل جدید جابجا شوند.

بسیاری افراد عادات عصبی مانند تکان دادن عصبی پا یا ور رفتن و بازی کردن با یک شیء را دارند، و گرچه بسیاری از آنها بی ضرر هستند، اگر وقتی استرس دارید یا مضطرب هستید ناخن خود را می جوید، در واقع در معرض خطر بسیاری بیماری ها هستید. جویدن ناخن نوعی عادت عصبی است که می تواند در رختخواب، استرس، یا دیگر احساسات منفی بروز پیدا کند. حدود ۱۵% از افراد بزرگسال و ۳۰% کودکان دائماً در حال جویدن ناخن های خود هستند. سازمان بهداشت و سلامت دهانی دلایلی ارائه می دهند که چرا ضرورت دارد عادت جویدن ناخن حذف شود.

میکروب های زیادی زیر ناخن ها وجود دارد.

حتی اگر مرتب دست های خود را بشویید، باز هم خارج کردن همه میکروب ها و آلودگی ها از زیر ناخن ها دشوار است. بنابراین، تنها به این فکر کنید که هرگاه ناخن خود را می جوید و به این میکروب ها اجازه دسترسی به دهان خود را می دهید، بدن خود را در معرض چه خطری قرار می دهید. وقتی میکروب هایی که زیر ناخن های شما انباشته می شوند به داخل بدن راه پیدا می کنند، احتمال بیمار شدن شما به میزان قابل توجهی افزایش پیدا می کند. مطمئن شوید دست های خود را با دقت می شویید و به ناخن ها توجه ویژه داشته باشید.

جویدن ناخن

جویدن ناخن

 

خطر بروز عفونت را افزایش می دهد.

جویدن ناخن موجب بالا رفتن خطر ابتلا به پارونیشیا paronychia می شود، نوعی عفونت و التهاب چین های بافتی اطراف ناخن. علائم پارونیشیا عبارتند از دردناکی، قرمزی، تورم و التهاب منطقه اطراف ناخن، که اغلب در کوتیکول ها یا کناره های ریشه ناخن ها یا آسیب های دیگر. در صورتی که عفونت باکتریایی است، ممکن است تاول های پر از چرکی در کناره های ناخن ها وجود داشته باشد.

بعلاوه، در صورتی که ناخن هایی که زگیل دارند را بجوید- که در نتیجه ویروس بوجود می آیند- و پس از آن ناخن های دیگر را بجوید، این می تواند منجر به پخش شدن زگیل به دیگر قسمت ها و ناخن های دیگر شود.

این کار به دندان های شما هم آسیب می رساند.

اصلاً توصیه نمی شود از دندان ها، غیر از جویدن غذا، مانند یک ابزار استفاده شود. جویدن مرتب ناخن ها می تواند باعث شود دندان ها جابجا شوند، که در این صورت استفاده از بریس ها و براکت های ارتودنسی یا ریتنیرها برای صاف شدن نیاز خواهند داشت. جویدن ناخن می تواند منجر به شکستن دندان ها یا آسیب به مینای دندان ها نیز شود. علاوه بر این، میکروب ها می تواند عفونی شوند یا موجب آسیب و حساسیت لثه ها نیز شوند.

بعلاوه، باکتری که زیر ناخن ها وجود دارد می تواند به حیات خود داخل دهان ادامه دهد و موجب بروز بوی بد دهان شود.

گوشه های ناخن ها و فرو رفتن ناخن در گوشت نیز افزایش پیدا خواهند کرد.

اگر پیوسته ناخن های خود را بجوید، احتمال جویدن یک تکه بزرگتر از حد مورد انتظار وجود دارد، و وقتی یک تکه از پوست ریشه ناخن کنده شود، گوشه ناخن است.گوشه های ناخن زخم های بازی هستند که به راحتی می توانند عفونی شوند. بهترین راه برای اجتناب از زخم های دردناک، در درجه اول، پیشگیری از تشکیل گوشه ناخن با مرطوب کردن مداوم- و نجویدن ناخن است.

اکثر فرو رفتن های ناخن در گوشت، در انگشتان پا اتفاق می افتد اما جویدن ناخن می تواند باعث شود ناخن های شما به زیر پوست انگشتان بروند و زیر پوست به رشد خود ادامه دهند. زیر پوست رفتن ناخن ها می تواند باعث بروز درد و تورم شود و می تواند منجر به بروز عفونت شود و مستلزم انجام جراحی است.

خطر مسمومیت با سموم نیز وجود دارد.

در صورتی که مرتب از ژل های پولیش دهنده ناخن استفاده می کنید، بهتر است عادت جویدن ناخن را هر چه سریعتر ترک کنید. پولیش های ناخن در خود حاوی مقادیر زیادی سموم هستند، اما ژل های پولیش دهنده در خود مواد شیمیایی دارند که وقتی وارد دستگاه گوارش می شوند می توانند خطرناک باشند. گرچه مقادیر اندک سموم بلافاصله هیچ تأثیر مضری از خود نشان نمی دهند، اما هنوز از پیامدهای احتمالی طولانی مدت آنها آگاه نیستیم.

 

 

جویدن ناخن

جویدن ناخن

چگونه جویدن ناخن به بریس های ارتودنسی آسیب می رساند؟

همانطور که در بالا توضیح داده شد، جویدن ناخن به خودی خود، به طرق مختلفی می تواند منجر به آسیب دندان ها شود، اما جویدن ناخن در طول مدتی که تحت درمان ارتودنسی هستید می تواند موجب بروز یک دسته مشکلات جدید شود. در زیر به بیان تأثیرات منفی خواهیم پرداخت که جویدن ناخن می تواند روی درمان ارتودنسی شما داشته باشد:

  • آسیبی که به دندان ها و بریس های ارتودنسی وارد می شود می تواند روی هزینه های شما نیز تأثیرگذار باشد. در واقع، آکادمی دندانپزشکان عمومی تخمین زده است جویدن ناخن حدود ۴۰۰۰ دلار می تواند روی هزینه های درمان ارتودنسی تأثیر بگذارد.
  • اگر یک بیمار که در حال حاضر بریس ارتودنسی استفاده می کند یا قبلاً بریس داشته است، به طور منظم ناخن می جود، خطر کج شدن مجدد دندان ها آنها را تهدید می کند.
  • جویدن ناخن می تواند به طول درمان ارتودنسی شما بیفزاید و پایان درمان را به تعویق بیندازد. در نتیجه مدت زمانی طولانی تر از آنچه پیش بینی شده است، باید از بریس ها استفاده کنید، و این به خاطر فشاری است که جویدن ناخن می تواند به ریشه دندان ها وارد نماید.
جویدن ناخن

جویدن ناخن

 

راهکارهایی برای ترک عادت جویدن ناخن

بهترین کاری که می توانید برای سلامت خود و پیشرفت روند درمان ارتودنسی خود کنید این است که هر چه سریعتر عادت جویدن ناخن را ترک کنید. در این بخش به بیان راهکارهایی برای ترک عادت جویدن ناخن خواهیم پرداخت:

  • ناخن های خود را کوتاه نگه دارید تا مقدار کمتری از آنها برای جویده شدن باقی مانده باشد.
  • روی ناخن های خود لاک مخصوص بد مزه بزنید تا مزه تلخ آن مانع جویدن ناخن شود.
  • محافظ دندان روی دندان های خود قرار دهید تا هنگام جویدن چیزی مانع این کار شود.
  • راجع به فشاری که به دندان ها وارد می شود اطلاعات کسب کنید تا راحت تر با ترک آن کنار بیایید.
  • از خدمات مانیکور و پدیکور استفاده کنید. با صرف زمان و هزینه برای این کار، احتمالاً انجام ندادن این کار بیشتر برایتان اهمیت پیدا خواهد کرد.
  • به دنبال علل بنیادی انجام این کار باشید، استرس، اضطراب، افسردگی، عصبانیت، ناامیدی، همگی درمان دارند. سعی کنید به دنبال تکنیکی مثبت برای انتقال انرژی عصبی خود و دور کردن آن از جویدن ناخن باشید. از دیگران بخواهید با یادآوری کردن به شما کمک کنند.

هر درمان پزشکی یا دندانپزشکی با خود خطرات خاصی به همراه دارد

گرچه از ارزش دندان هایی که در جای درست خود قرار دارند آگاه هستیم و می دانیم دندان ها با این شکل عملکرد خوبی دارند و لبخند زدن با آنها خوشایند است، اما باید بدانید که هر درمان پزشکی و دندانپزشکی با خود خطرات و محدودیت های خاصی به همراه دارد. این همیشه پرسشی است که همواره مطرح می شود، آیا مزایای آن از خطرات احتمالی آن بیشتر هستند. با این حال، این نباید تنها ضابطه برای تصمیم گیری برای انتخاب و بهره مندی از مزایای درمان ارتودنسی باشد. تغییرات عملکردی و زیبایی چشمگیر که نتیجه درمان ارتودنسی هستند، باید قابل توجه تر از خطراتی باشند که در این مقاله به آنها خواهیم پرداخت. با این حال:

  • غیر ممکن است بتوان همه شرایط و موقعیت هایی را فهرست کرد که می توانند بوجود بیایند و عملکرد دندان ها و فک ها را در طول درمان ارتودنسی تحت تأثیر قرار دهند.
  • در این مقاله به توصیف شایع ترین خطرات خواهیم پرداخت.
  • اگر هر پرسش یا نگرانی دیگری در مورد این موضوع دارید، تردید نکنید و آن را با ارتودنتیست انتخابی خود در میان بگذارید تا با گرفتن پاسخ خود با رضایت خاطر درمان خود را آغاز کنید.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

از بین رفتن یا مرگ دندان

  • دندانی که قبلاً به شدت ضربه خورده است در کوتاه مدت یا حتی در بازه زمانی طولانی می تواند “حیات” خود را از دست بدهد و یا اصطلاحاً “بمیرد”.
  • برخی حوادث و ضربه ها یک یا چند دندان را تحت تأثیر قرار می دهند و ممکن است بیمار از آنها آگاه نباشد و ارتودنتیست هم نتواند قبل از آغاز درمان از آن مطلع شود.
  • برخی دندان ها بدون هیچ علت واضحی از بین می روند، خواه تحت درمان ارتودنسی قرار بگیرند یا خیر، یا اینکه ضربه خورده باشند یا نه.
  • دندان هایی که از دست می روند (دندان های مرده) معمولاً تیره تر می شوند. این معمولاً تناقضی با درمان ارتودنسی ندارد.

ارتودنسی و از دست رفتن دندان

گرچه ارتودنسی عامل اصلی یا اولیه از دست رفتن حیات دندان نیست، اما در برخی موارد نادر جابجا کردن دندان می تواند عاملی باشد که موجب بالا رفتن احتمال از دست رفتن دندانی می شود که از قبل مستعد از دست رفتن بوده است. میلیون ها دندان با کمک ارتودنتیست و درمان ارتودنسی جابجا شده اند یا در حال جابجا شدن هستند و تعداد بسیار اندکی از آنها تحت تأثیر این مشکل قرار می گیرند. به عنوان مثال، ممکن است دندان قبلاً (در نتیجه ضربه یا تصادف) آسیب دیده باشد. این آسیب می تواند سال ها قبل اتفاق افتاده باشد، اما بیمار آن را به خاطرب نداشته باشد.

عصب دندان می تواند به تدریج سفید شود و این دندان در نهایت از دست خواهد رفت و این صرفاً به زمان بستگی دارد قبل از آنکه علائم آن ظاهر شوند. این حقیقت است که جابجا کردن چنین دندان هایی با درمان ارتودنسی می تواند محرک این اتفاق باشد و می تواند موجب تسریع این فرایند تخریب شود. یکی از علائم این اتفاق تغییر رنگ و تیره شدن دندان آسیب دیده است. با این حال، این نوع دندان ها همیشه با درد همراه نیستند، در واقع آنها به ندرت درد دارند. در واقع حتی حساسیت دندانی یا دیگر علائم هم ممکن است وجود نداشته باشند.

وقتی چنین اتفاقی رخ می دهد تنها راه برای نجات چنین دندانی انجام درمان ریشه (عصب کشی) توسط متخصص درمان ریشه (اندودنتیست) است. در صورت لزوم، برای بررسی های بیشتر و توصیه های بهتر لازم است بیمار به دندانپزشک خود ارجاع داده شود. از دست رفتن یک دندان به این دلیل نادر است، اما به محضی که دندان تحت درمان ریشه قرار بگیرد می تواند به اندازه دندان های سالم و “عادی” دیگر خوب باشد. دندانی که از دست می رود نیازی به کشیدن ندارد و می تواند یک عمر دوام داشته باشد.

آیا درمان ارتودنسی می تواند موجب از دست رفتن دندان شود؟

دندانی که رنگ آن تغییر می کند و تیره می شود، در اکثر موارد از دست رفته است و در نهایت درمان ریشه یا اندودانتیک نیاز خواهد داشت. درمان ارتودنسی مستقیماً منجر به از دست رفتن دندان نخواهد شد، اما همانطور که در بالا توصیف شد، درمان ارتودنسی می تواند موجب تشدید مشکلی شود که از قبل وجود داشته است یا در حال پیشرفت است، مثلاً در دندانی که قبلاً آسیب دیده یا ضربه خورده است.

می دانیم که یک فشار شدید می تواند موجب از دست رفتن دندان شود، اما فشاری که با درمان ارتودنسی به دندان وارد می شود، قابل مقایسه با فشارهایی نیست که طی حوادث یا تروماهایی مانند برخورد مشت به صورت (دندان)، زمین خوردن، تصادف، یا غیره به دندان وارد می شوند و به خودی خود نمی توانند از دست رفتن دندان را توضیح دهند. حتی بزرگترین فشارهای ارتودنتیک هم نمی توانند موجب از دست رفتن دندان شوند.

مرگ یا از دست رفتن دندان یا تغییر رنگ آن چیزی شبیه تحلیل ریشه دندان نیست، که یکی از اثرات جانبی این درمان است که اغلب (با درجات متفاوتی) اتفاق می افتد.

ارتودنسی دندان عصبکشی شده

دندانی که درمان ریشه روی آن انجام شده است، یعنی از دست رفته است، می تواند با درمان ارتودنسی به خوبی دندان های طبیعی دیگر جابجا شود، اگر استخوان و لثه ها (پریودنشیوم) سالم باشند. جابجایی دندان ها عموماً بافت های بیرون و اطراف ریشه دندان (الیاف پریودنتال لیگامان، سطح ریشه، و استخوان آلوئولار) را شامل می شود، بنابراین این یک واقعیت است که از دست رفتن دندان مانع انجام اصلاحات ارتودنسی نمی شود و برای درمان محدودیت ایجاد نمی کند.

دندانی که از دست رفته است و تحت درمان ریشه قرار گرفته است ممکن است بیشتر مستعد rhizalysis (تصویر زیر را مشاهده کنید) باشد بنابراین در طول درمان ارتودنسی ممکن است لازم باشد دندان ها با گرفتن تصاویر رادیوگرافی بیشتر تحت نظارت قرار داشته باشند (در هر صورت نظارت از طریق تصاویر رادیوگرافی توسط ارتودنتیست انجام می شود).

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

تاج دندان از دست رفته ممکن است به مرور زمان شکننده تر شود و این احتمال وجود دارد که دندانپزشک توصیه کند برای محافظت از دندان روی آن روکش قرار گیرد.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

نکروز پالپ دندان پس از درمان ارتودنسی

جابجایی دندان ها با کمک ارتودنسی باعث می شود باعث می شود به محیط پیرامون آن فشار وارد شود، که شامل تغییرات در عروق و تغییر شکل استخوان آلوئولاری است که ریشه دندان را در بر می گیرد. در اکثر موارد، این اتفاق بدون تغییرات چشمگیر در دندان و پریودنشیوم رخ می دهد. با این حال، در برخی موارد نادر، تحلیل خارجی ریشه دندان (همانطور که در بالا توضیح داده شد rhizalysis)، تحلیل داخلی ریشه دندان، تخریب پالپ دندان در نتیجه رسوب ثانویه عاج دندان یا نکروز پالپ (مرگ محتویات داخل پالپ دندان) می تواند اتفاق بیفتد. نکروز می تواند خود را با ایجاد تغییرات در رنگ و یا از دست رفتن حساسیت دندان نشان دهد.

مطالعات حاکی از این هستند که خطر آسیب به پالپ دندان بسیار اندک است، اما برخی شرایط می توانند به پالپ آسیب برسانند. دندان هایی که تحلیل استخوان چشمگیری در آنها مشاهده می شود (مشکلات پریودنتال)، کمتر در برابر فشارهایی که به آنها وارد می شود مقاوم هستند و این می تواند سیستم عروق و اعصاب اَپِکس دندان را تحت تأثیر قرار دهد.

اکثر تغییراتی که در طول درمان ارتودنسی در جریان خون پالپ دندان بوجود می آیند، موقتی و قابل بازگشت هستند مگر آنکه پالپ دندان تحت تأثیر پوسیدگی، ترمیم ها، یا آسیب (ضربه یا آسیب) قرار گرفته باشد.

مطالعات حاکی از این هستند که دندان هایی که بالغ تر هستند و اپکس ریشه آنها بسته است و سابقه تروما یا پوسیدگی دارند و تحت فشارهای قوی و طولانی مدت ارتودنتیک قرار گرفته اند بیشتر از دندان هایی که چنین ویژگی هایی ندارند، مستعد تغییرات بازگشت ناپذیر پالپ یا نکروز هستند.

گرچه تحقیقات حاکی از این هستند که استفاده از فشارهای فیزیولوژیکال (عادی) برای جابجا کردن دندان های سالم منجر به نکروز پالپ یا تغییرات پاتولوژیکال در جریان خون نخواهد شد، اما گاهی اوقات این تغییرات اتفاق می افتند بدون آنکه شناسایی شوند.

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

 

تحلیل ریشه دندان در ارتودنسی

گاهی اوقات، در طول درمان ارتودنسی ریشه های تعدادی از دندان ها ممکن است کوتاه تر شود یا ساییده شوند. این اتفاقی است که تحلیل ریشه یا rhizalysis نامیده می شود. این فرایند در برخی مواقع کاملاً عادی است، مثلاً زمانی که ریشه های دندان های شیری به تدریجی ناپدید می شوند یا “ساییده می شوند” تا راه برای بیرون آمدن دندان های دائمی که قرار است جایگزین آنها شوند باز شود.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

در طول درمان ارتودنسی نیز ممکن است دندان های دائمی در اندازه های مختلف تحت تأثیر تحلیل ریشه قرار بگیرند، اما برای اکثر دندان ها، این مقدار آنقدر اندک است که به ندرت قابل توجه است و مطلقاً هیچ پیامدی ندارد. اگر تحلیل بخش خاصی از ریشه را تحت تأثیر قرار ندهد، ارتودنتیست حتی آن را به بیمار اطلاع نمی دهد. دیدن مقداری تحلیل جزئی در طول درمان کاملاً عادی است اما این امکان وجود ندارد که کیفیت یا طول عمر دندان را تحت تأثیر قرار دهد. تحلیل خیلی بزرگ، در موارد وخیم، می تواند منجر به از دست رفتن دندان شود، اما این خیلی نادر است. وقتی چنین تحلیلی شناسایی می شود، ارتودنتیست ممکن است صلاح بداند طرح درمان را تغییر دهد تا از تأثیر تحلیل بکاهد.

باید دقت شود که ارتودنسی تنها دلیل ممکن این مشکل نیست. آسیب ها، ضربه ها، اختلالات هورمونی یا غدد درون ریز، سوابق خانوادگی، و دیگر عوامل ناشناخته دیگر، نیز می توانند موجب بروز این شرایط شوند، خواه با درمان ارتودنسی خواه بدون درمان ارتودنسی.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

یکی از شایع ترین علل این مشکل وجود دندان نهفته ای است که با ریشه دندان تماس پیدا می کند و آن را تحلیل می برد. ارتودنتیست قبل از آغاز درمان، و معمولاً با کمک تصاویر رادیوگرافی با اشعه ایکس در طول درمان، کیفیت و وضعیت دندان ها و ریشه های آنها را مورد بررسی قرار می دهد. در صورتی که مشکل چشمگیری تشخیص داده شود، باید برای بیمار توضیح داده شود و جایگزین ها نیز به اطلاع او رسانده شوند.

 

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

تحلیل ریشه بازگشت ناپذیر است؛ ریشه ای که کوتاه شده است دیگر مجدداً رشد نخواهد کرد. در برخی موارد، تحلیل ریشه می تواند ادامه پیدا کند، حتی اگر فشاری که به دندان وارد می شود برداشته شود و درمان ارتودنسی متوقف شود، اما در اکثر موارد، این روند با بی تحرک ماندن دندان متوقف خواهد شد.

دندان هایی که به شکلی چشمگیر تحت تأثیر تحلیل ریشه قرار گرفته اند، در صورت امکان در بازه زمانی طولانی مدت، به مراقبت خاص با استفاده از ابزارهای ثابت (سیم ها یا اسپلینت های نگهدارنده که به سطح داخلی دندان ها چسبانده می شوند) نیاز دارند. این ابزارها برای تثبیت دندان هایی طراحی شده اند که تحت تأثیر قرار گرفته اند و فشار اعمال شده روی یک دندان را روی چند دندان توزیع می کنند، در نتیجه از تأثیر روی یک دندان با ریشه کوتاه تر می کاهد.

محدودیت درمان ارتودنسی

محدودیت درمان ارتودنسی

پیشرفت تحلیل ریشه در طولانی مدت

با توقف جابجایی های ارتودنتیک، معمولاً روند پیشرفت تحلیل ریشه دندان نیز متوقف می شود و دندانی که تحت تأثیر قرار گرفته است در دراز مدت می تواند عملکرد خود را حفظ نماید.

آیا تحلیل ریشه دندان باید در طول درمان ارتودنسی مورد توجه قرار گیرد؟

وجود تحلیل ریشه دندان الزاماً از جمله پیامدهای درمان ارتودنسی نیست، اما احتیاط های خاصی باید مد نظر قرار بگیرند (استفاده از فشار سبک، نظارت رادیوگرافیک برای بررسی پیشرفت احتمالی تحلیل).

رتروگناتیسم چیست؟

رتروگناتیا Retrognathia یا رتروگناتیسم Retrognathism (که در متون پزشکی تحت عنوان عقب رفتگی فک پایین یا مندیبل رتروگناتیا شناخته می شود) شرایطی است که در آن فک پایین از فک بالا عقب تر قرار گرفته است و این باعث می شود ظاهر آن مانند اور بایت شدید به نظر برسد. در اکثر موارد، تفاوت بین قرار گیری فک های بالا و پایین روی یکدیگر، چندان جلب توجه نمی کند، اما وقتی فرد از نیمرخ دیده می شود کاملاً قابل تشخیص است.

علل بروز رتروگناتیسم

برخی افراد با رتروگناتیسم متولد می شوند، و در برخی دیگر مدتی بعد بوجود می آید. در صورتی که خفیف باشد، تا زمان کودکی و نوجوانی قابل تشخیص نیست. شایع ترین علل بروز رتروگناتیسم عبارتند از:

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم پیر رابین Pierre-Robin syndrome. این شرایط هم فک ها و هم زبان را تحت تأثیر قرار می دهد، و انسداد مجرای تنفسی را در پی دارد.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • ماکروزومی همی فاسیال Hemifacial macrosomia. با این شرایط، یکی از طرفین پایین صورت به صورت کامل رشد نمی کند.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم ناگر Nager syndrome. این شرایط نادر هم فک و هم چانه را، مانند رشد دست ها و بازوها تحت تأثیر قرار می دهد.
رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

  • سندروم تریچر کولینز Treacher Collins syndrome. این شرایط روی استخوان های مختلف صورت، از جمله فک، تأثیر می گذارند.
  • جراحی برای برداشتن تومور. برداشتن تومور از منطقه دهان می تواند فک را نیز تغییر دهد و موجب بروز رتروگناتیسم شود.
  • ضربه یا شکستگی صورت. اگر کودک ضربه فیزیکی به صورت یا شکستگی آن را تجربه کند، می تواند باعث رشد نادرست فک شود.

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم چه مشکلاتی می تواند بوجود بیاورد؟

افرادی که رتروگناتیسم دارند، اغلب با مشکل کجی فک مواجه هستند. این می تواند غذا خوردن و خوابیدن بدون مشکل در آنها را تحت تأثیر قرار دهد. علاوه بر این، ممکن است آنها درد شدید فک را نیز تجربه کنند. نوزادانی که رتروگناتیسم دارند ممکن است در استفاده از شیشه شیر یا خوردن شیر از سینه مادر با مشکل مواجه شوند زیرا نمی توانند لب های خود را به درستی دور نوک سینه یا نوک شیشه شیر قرار دهند. کودکی که رتروگناتیسم دارد، با بزرگتر شدن، دندان های او کج می شوند. علاوه بر این، دندان ها می توانند فشرده شوند یا در محل غیر معمولی قرار بگیرند.

این قرارگیری غیر معمول دندان ها می تواند باعث شود گاز زدن و جویدن غذا دشوارتر شود. فردی که رتروگناتیسم دارد ممکن است با اختلال مفاصل فکی- گیجگاهی TMJ نیز مواجه شود. این شرایط می تواند موجب بروز درد و اسپاسم عضلانی نیز شود.

آخر اینکه، برخی افراد با این شرایط، ممکن است در تنفس نیز، مخصوصاً حین خواب، مشکل داشته باشند. زبان آنها می تواند مجرای تنفسی را مسدود نماید، که می تواند باعث بروز خر و پف یا آپنه خواب شود. آپنه خواب باعث می شود تنفس فرد در طول خواب چندین مرتبه قطع شود، در حالی که اغلب نمی دانند این اتفاق رخ می دهد.

 

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

رتروگناتیسم یا عقب رفتگی فک

 

درمان رتروگناتیسم چگونه صورت می گیرد؟

درمان عقب رفتگی فک پایین به وخامت رتروگناتیسم بستگی دارد. برخی افراد ممکن است هیچ جراحی یا هیچ نوع درمانی نیاز نداشته باشند.

عقب رفتن فک در نوزادان

وقتی کودک با رتروگناتیسم متولد می شود، احتمالاً باید تحت معاینه فیزیکی قرار بگیرند که به دندانپزشک یا ارتودنتیست کمک می کند مشخص نماید چطور به بهترین شکل شرایط را درمان نماید. ابتدا قابلیت نفس کشیدن کودک در واحد مراقبت های شدید نوزادان (N/IICU) مورد ارزیابی قرار می گیرد. احتمالاً از آنها تصویر رادیوگرافی با اشعه ایکس گرفته می شود تا پزشک بتواند مشخص نماید این شرایط به چه صورت است. سپس خواب کودک مورد بررسی قرار می گیرد.

در صورتی که آپنه انسدادی خواب تشخیص داده شود، احتمالاً دپارتمان جراحی پلاستیک و ریوی مشاهده خواهند کرد که آیا کودک شرایط لازم برای “فک مطلوب” را دارد یا خیر، به این معنا که ممکن است کودک تحت جراحی قرار بگیرد تا شرایط او اصلاح شوند. در این صورت، نوزاد در حالی که هنوز در بیمارستان است ممکن است تحت جراحی قرار بگیرد. رایج ترین جراحی ها عبارتند از استئومی دو طرفه شکاف ساژیتال bilateral sagittal split ostomy  (BBSO) و استخوان سازی تحت کشش distraction osteogenesis.

جراحی استخوان سازی تحت کشش اغلب روش برگزیده و انتخابی است، زیرا جراح مجبور نیست پیوند استخوان انجام دهد یا فک را با سیم ببندد. علاوه بر این، تصور می شود بی خطرتر باشد، زیرا معمولاً خونریزی کمتری وجود دارد و خطر بروز عفونت نیز کمتر است.

استخوان سازی تحت فشار سخت افزار خاصی دارد که می تواند یا داخل دهان یا بیرون آن قرار داده شود. پس از بهبود کامل بیمار بعد از جراحی، آنها قارد خواهند بود بدون هیچ مشکلی و بهتر از قبل غذا را بجوند.

عقب بودن فک در کودکان

وقتی رتروگناتیسم شدید نیست، ممکن است تا اوایل نوجوانی قابل توجه نباشد. در این صورت کودک می تواند با ارتودنسی درمان شود. به عنوان مثال، هدگیرهای خاصی می توانند کمک کنند فک بالا با سرعت کمتری رشد کند و به همان اندازه سرعت رشد فک پایین افزایش می یابد.

با توقف رشد فرد، در نوجوانی یا جوانی، می توان فرایند جلو آوردن هر دو فکmaxillomandibular advancement (MMA) را انجام داد. افرادی که رتروگناتیسم آنها منجر به آپنه خواب می شود نیز می توانند با دستگاه فشار جریان هوای همواره مثبت درمان شوند.

درمان رتروگناتیسم احتمالاً توسط پزشکان مختلف انجام می شود و اغلب طی مراحل مختلف پیش می رود. گرچه افرادی که رتروگناتیسم خفیف دارند ممکن است درمان نیاز نداشته باشند، اما افرادی که شرایط آنها حاد است، ممکن است درمان ارتودنسی و/ یا جراحی نیاز داشته باشند. استخوان سازی تحت فشار می تواند طول فک را ۱۰ تا ۲۰ میلی متر- گاهی اوقات بیشتر- افزایش دهد.

پس از جراحی، فک فرد ممکن است مقداری به سمت محل اصلی خود بازگردد. به عنوان مثال، BBSO و قرار دادن سیم روی فک بازگشت تقریباً ۲ میلی متری دارند. با این حال، حتی با مقداری بازگشت، جراحی تا میزان زیادی قادر به حل مشکل است.

 ابزارهای ارتودنسی متعددی وجود دارند و آنقدر تعداد آنها زیاد است که می توانند گیج کننده باشند. با این حال، همه آنها را می توان به چند دسته اصلی تقسیم کرد: ابزارهای ثابت، متحرک، فانکشنال و خارج دهانی. در انتخاب ابزارها باید دقت زیادی شود و با احتیاط فراوان استفاده شوند زیرا استفاده نادرست از آنها می تواند موجب وخیم تر شدن مال اکلوژن شود. ابزارهای متحرک تنها قادرند جابجایی های بسیار ساده را انجام دهند، در حالی که ابزارهای ثابت ابزارهایی در سطح بالا هستند که می توانند به صورت دقیق دندان ها را در محل درست قرار دهند. ابزارهای فانکشنال برای درمان موارد دشوار مفید هستند و اساساً برای درمان مال اکلوژن های کلاس ۲ دسته ۱ استفاده می شوند. ابزارهای خارج دهانی برای افزایش میزان فشار استفاده می شوند و می توانند کمکی برای بستن و باز کردن فواصل باشند.

 

ابزارهای متحرک ارتودنسی

به طور کلی، این نوع ابزارهای قادرند جابجایی های ساده دندان ها مانند منحرف کردن نوک آنها را انجام دهند. جابجایی کل بدنه دندان بسیار دشوار است و جابجایی همزمان چند دندان با این ابزارها به ندرت رضایت بخش است. این نوع ابزارها در سالهای اخیر با استقبال زیادی مواجه نشده اند زیرا مطالعات حاکی از این هستند که نتایج درمان با آنها چندان رضایت بخش نیست. در این مطالعات، ۵۰% از مواردی که با ابزارهای متحرک درمان شده بودند یا هیچ بهبودی نداشتند، یا نسبت به ابتدای درمان بدتر شده بودند. ممکن است فرد هنگام مواجه شدن با چنین شواهدی، به طور کامل استفاده از ابزارهای متحرک را مأیوس کننده بداند. با این حال، به شرطی که از آنها به درستی و برای موارد مناسب استفاده شود، هنوز هم می توانند ابزارهای مفیدی باشند و نتایج درمان با آنها می تواند رضایت بخش باشد. به طور کلی، ابزارهای متحرک ارتودنسی تنها در موارد زیر توصیه می شوند:

·        جلوگیری از مکیدن انگشت

·        منحرف و راست کردن تنها نوک دندان

·        جلوگیری از جابجایی دندان ها

·        کاهش اوربایت

·        حفظ فضا

·        نگهداری نتایج

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

ابزار جلوگیری از مکیدن انگشت

مکیدن انگشت اگر در سنین نوجوانی ادامه داشته باشد، گاهی اوقات ترک آن می تواند دشوار باشد و ممکن است منجر به کراس بایت خلفی یا اپن بایت خلفی همراه با انحراف روی به جلوی دندان های بالای فک بالا و انحراف رو به عقب دندان های جلوی فک پایین، شود. به طور کلی، در صورتی که قبل از تکمیل رشد صورت عادت متوقف شود، معمولاً اپن بایت قدامی به صورت خود به خود حل می شود و اورجت نیز به حالت طبیعی باز می گردد.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

ابزار منحرف کردن نوک دندان

یکی از اصلی ترین استفاده های ابزارهای متحرک جابجا کردن تنها یک دندان است. همانطور که در تصویر نشان داده شده است، یک ابزار متحرک ساده که در آن از یک فنر T شکل استفاده شده است که از یک سیم با ضخامت ۵/۰ میلی متری ساخته شده است و فشاری معادل ۳۰ گرم به دندان ها وارد می کند. پس از تنها چند هفته، کراس بایت بدون نیاز به درمان های پیچیده دیگر درمان شد.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

جلوگیری از حرکت دندان ها

در صورتی که کراس بایت تعدادی از دندان ها را شامل شود، مثلاً کراس بایت یک طرفه، ابزارهای متحرک می توانند برای اصلاح آن استفاده شوند. در تصویر بالا ابتدا مشاهده می کنید برخورد نادرست دندان ها به یکدیگر چگونه موجب آسیب به آنها می شود. با قرار گیری Adams cribs روی دندان های پرمولر اول و مولر اول، و تعبیه پیچ وسیع کننده در وسط، و باز کردن ۲۵/۰ میلی متری آن (دو بار در هفته) دندان ها به تدریج از یکدیگر دور می شوند تا زمانی که کراس بایت به تدریج درمان شود. با تکمیل درمان، ابزار از دهان خارج می شود و ریتینر به جای آن قرار می گیرد تا اجازه دهد دندان ها در محل جدید خود ثابت شوند.

 

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزار کاهش اوربایت

ابزارهای متحرک برای اصلاح اوربایت عمیق بسیار مؤثر هستند، مخصوصاً در بیمارانی که در سن رشد هستند. ابزارهای متحرک فک بالا با بایت پلین قدامی استفاده می شوند که دندان های مولر را ۲-۳ میلی متر از یکدیگر جدا می کنند در حالی که به طور همزمان دندان های جلو با بایت پلین برخورد پیدا می کنند. بیرون آمدن دندان های خلفی موجب کاهش اوربایت می شود. ضرورت دارد که زاویه داخل دندان های جلو با تکمیل درمان اصلاح شود، به گونه ای که مانع اکلوزال بین دندان های جلوی فک های بالا و پایین شود و مانع بیرون آمدن مجدد دندان های جلو و بازگشت اوربایت می شود. بایت پلین ها معمولاً همراه با ابزارهای ثابت استفاده می شوند تا به کاهش اوربایت کمک کنند یا بتوانند به عنوان کمک به احیاء وضعیت دندان های قدامی استفاده شوند.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

فضا نگهدار ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی

 

فضا نگهدارها به ندرت در درمان ارتودنسی استفاده می شوند، مخصوصاً اگر دندان های نیش فک بالا فشرده باشند. در حالی که کشیدن دندان های پرمولر اول اغلب فضای لازم را برای دندان های نیش ایجاد خواهد کرد، اما خطر بسته شدن این فاصله قبل از بیرون آمدن دندان نیش نیز وجود دارد. برای این منظور باید از ابزارهایی استفاده کرد که این فاصله را حفظ کنند تا زمانی که دندان های نیش بیرون بیایند.

ابزارهای متحرک ارتودنسی

ابزارهای متحرک ارتودنسی 

نگهدارنده یا پلاک ارتودنسی

بسیاری از ارتودنتیست ها، معمولاً پس از تکمیل درمان با ابزارهای ثابت، از انواع مختلف ابزارهای متحرک استفاده می کنند تا به عنوان ریتینر یا نگه دارنده عمل کنند. ریتینرهای متحرک معمولاً با Adams Cribs روی دندان های مولر دائمی اول، و بت یک کمان لبی و یک پوشش آکریلیک روی دندان های قدامی، در جای خود باقی می مانند.