در مقاله قبل راجع به کاربرد پیچ های ارتودنسی(مینی اسکروها) در ارتودنسی برای شما گفتیم و مراحل کاشت آنها را توضیح دادیم. در ادامه از برخی استفاده های بالینی آنها گفتیم. در این مقاله قصد داریم به دیگر کاربرد های بالینی آنها بپردازیم.

 

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

 

فشردن دندان های جلو به داخل استخوان فک

برای فشردن دندان های جلوی فک بالا به داخل استخوان فک باید مینی ایمپلنت درست زیر خار بینی قدامی قرار بگیرد. پس از یک دوره ۱۰ روزه که هیچ فشاری به مینی ایمپلنت وارد نمی شود، یک کش الاستیک از سر پیچ به سیم ارتودنسی متصل می شود. ۶ میلی متر فرو رفتن مینی ایمپلنت به داخل استخوان فک، ظرف مدت یک سال مشاهده شده است. برای فشردن دندان های پیش فک بالا، مینی اسکرو بین دندان های لترال دندان های پیشین و دندان های نیش فک بالا قرار می گیرد. قرارگیری مینی اسکرو باید پس از صاف و هم سطح کردن دندان ها انجام شود تا فضای کافی برای قرار گیری مینی ایمپلنت بین ریشه ها بوجود بیاید.

برای پرهیز از انحراف نوک دندان های پیشین فک بالا به سمت باکال، در طول روند فشردن آنها به داخل استخوان فک، انتهای سیم ارتودنسی باید رو به عقب سفت شود. طی جابجایی دندان ها رو به داخل، مهم است که مینی اسکرو درست وسط ریشه دندان هایی واقع شود که قرار است رو به داخل بروند تا از برخورد پیچ به ریشه دندان ها پیشگیری شود.

فشردن دندان های مولر رو به داخل

قرار دادن مینی اسکروها به صورت دقیق بین ریشه های دندان های مولر اول و دوم بدون برخورد آنها به ریشه های دندان ها چه طی فرایند کاشت آنها و چه طی جابجایی دندان ها رو به داخل بسیار دشوار است. بعلاوه، گاهی اوقات لازم است فشاری که رو به داخل وارد می شود نسبتاً زیاد باشد و در جاهایی که جای کافی برای کاشت مینی اسکروها وجود ندارد، ممکن است لازم باشد بیشتر از یک پیچ قرار بگیرد. به همین دلایل اغلب توصیه می شود استفاده از مینی اسکروها به موارد فشردن ساده یک یا دو دندان مولر محدود شود.

 

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

 

جابجایی دندان های مولر

گاهی اوقات برای اصلاح روابط کلاس ۲ یا کلاس ۳ دندان های مولر، لازم است دندان های مولر به سمت دیستال جابجا شوند. می توان میکرو ایمپلنت ها را بین ریشه های دندان های پرمولر دوم و مولر اول قرار داد و فنرهای مارپیچ نیکل- تیتانیومی می توانند استفاده شوند. پس از جابجایی دندان های مولر به سمت دیستال، لازم است دندان های قدامی به جای اول خود بازگردند. در صورتی که اولین میکروایمپلنت در بازگشت دندان های قدامی به جای نخست خود مداخله کند، می توان آن را خارج کرد و میکرو ایمپلنت دوم درست در سمت دیستال میکرو ایمپلنت اول و بین ریشه های دندان های مولر اول و دوم قرار می گیرد. برای جابجایی دندان ها به سمت دیستال، می توان فشارهای ارتودنتیک را از یک میکرو ایمپلنت به قسمت مرکزی وسط کام (سقف دهان) وارد کرد.

 جابجایی دندان مولر رو به بیرون یکی از دشوارترین جابجایی ها است، مخصوصاً در بیمارانی که زاویه پلان مندیبل آنها پایین است و دیپ بایت دارند. در صورتی که میکرو ایمپلنت ها در طرح درمان گنجانده شده باشند، دندان های مولر، بدون آسیب رساندن به دندان های جلوی دهان می توانند به شکل مؤثرتری جابجا شوند. میکرو ایمپلنت ها برای بیرون کشیدن دندان های مولر بین ریشه های دندان های نیش و پرمولر اول یا بین پرمولر اول و پر مولر دوم قرار می گیرند.

اصلاح کراس بایت های دندان های مولر

اصلاح کراس بایت با مکانیزم های معمول ارتودنتیک مستلزم استفاده از الاستیک می باشد، با این حال، در صورتی که این الاستیک ها استفاده شوند، بیرون آمدن نامطلوب دندان های عقب دهان می تواند اتفاق بیفتد. اما در صورتی که میکرو ایمپلنت ها استفاده شوند، در طول زمان اصلاح باکال کراس بایت، هم صاف کردن دندان ها و هم بیرون آوردن آنها از حفره انجام می شود.

سیستم انکوریج اسکلتی SAS

طرح ابزار: این ابزار اساساً شامل مینی پلیت های تیتانیومی است، که با استفاده از پیچ ها، داخل استخوان فک بالا یا پایین تثبیت می شوند. مینی پلیت ها در طرح های مختلف وجود دارند، به همین دلیل می توان آنها را در محل های متفاوتی قرار داد. مینی پلیت های L شکل پر استفاده ترین مینی پلیت ها هستند، در حالی که مینی پلیت های T شکل بیشتر برای فشردن دندان های جلو به داخل حفره استفاده می شوند.

 

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

 

پیچ هایی که برای ثابت کردن مینی پلیت ها استفاده می شوند معمولاً ۲ تا ۵/۲ میلی متر قطر دارند.

 

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

پیچ ارتودنسی ، مینی اسکرو در ارتودنسی

 

مشکلات مینی اسکرو

  • ایمپلنت ها باید در استخوان اینتر-رادیکولار بین دندان ها واقع شوند. آسیب و ضربه به الیاف لیگامان پریودنتال یا ریشه های دندانی در طول جایگذاری آنها می تواند منجر به انکیلوز، از دست رفتن حیات دندان مجاور، یا سختی و تصلب غیر عادی استخوان شود.
  • لغزش مینی اسکرو: ممکن است جراح در طول فرایند جایگذاری نتواند استخوان کورتیکال را به طور کامل درگیر کند و مینی اسکرو سهواً زیر بافت مخاطی و در امتداد ضریع استخوان بلغزد.
  • درگیر شدن عصب: آسیب به عصب می تواند در طول جایگذاری مینی اسکرو در شیب پالاتال ماگزیلا (روی سقف دهان)، بخش دنتوآلوئول باکال فک پایین، و قسمت های پشت دندان های مولر اتفاق بیفتد. اکثر آسیب های جزئی به عصب که شامل بریدگی های زیاد نمی شوند، گذرا هستند و ظرف مدت ۶ ماه اصلاح خواهند شد.
  • آمفیزم (انباشته شدن هوا یا گاز به طور غیر عادی) زیر پوست
  • سوراخ شدن ناخواسته سینوس بینی یا ماگزیلا
  • خم شدن یا شکسته شدن مینی اسکرو در حین کار گذاری
  • بروز آفت های دهانی در نتیجه حساسیت بافت ها
  • پنهان شدن سر مینی ایمپلنت زیر بافت نرم
  • التهاب و عفونت بافت نرم و پری ایمپلنتایتیس
  • شکست مینی اسکرو در طول فرایند برداشت

روزی که براکت های شما از روی دندان ها برداشته می شوند، صرف نظر از اینکه چه زمانی آنها را دریافت کرده اید، هیجان انگیزترین روز زندگی شما می تواند باشد. با این حال، حتی اگر برای این دوره صبر (و هزینه) زیادی گذاشته باشید تا دندان های خود را صاف کنید، اگر نتیجه آن به جا ماندن لکه روی دندان ها باشد، می تواند مایوس کننده و ناراحت کننده باشد. به روش های مختلفی می توانید مانع تغییر رنگ دندان ها در طول دوره ای شوید که از براکت های ارتودنسی استفاده می کنید و به بیان راهکارهایی خواهیم پرداخت که با کمک آنها می توانید پس از برداشتن براکت ها، دندان های خود را سفید و یکدست کنید.

همیشه تغییر رنگ دندان بر اثر براکت ارتودنسی نیست

رنگ دندان ها به چند دلیل می تواند در طول درمان ارتودنسی تغییر کند، به همین دلیل است که برخی از افرادی که از بریس ها استفاده می کنند با این مشکل مواجه می شوند در حالی که دیگران این مشکل را ندارند. بریس های سنتی طراحی پیچیده ای دارند و از براکت ها و سیم هایی تشکیل شده اند که غذا اطراف آنها گیر می کند، در نتیجه منجر به انباشته شدن باکتری هایی می شوند که باعث شکل گیری پلاک روی دندان ها می شوند. در واقع این براکت ها نیستند که منجر به بروز لکه روی دندان ها می شوند، بلکه، پلاک ها هستند که در فرو رفتگی های دندان شکل می گیرند و انباشته می شوند و فرد نمی تواند به راحتی آنها را خارج کند.

استفاده از براکت ها باعث می شود زدودن ذرات غذا و پلاک ها از اطراف دندان ها دشوار شود، که اجازه می دهد اسیدی تولید شود که موجب می شود مینای دندان مواد معدنی خود را از دست بدهد. از دست رفتن مواد معدنی مینای دندان ها، نحوه انعکاس نور توسط مینای دندان را تغییر می دهد و منجر به بروز لکه های سفید روی سطح دندان ها در قسمت هایی می شود که دسترسی به آنها دشوار است. علاوه بر این، پلاک ها باعث بالا رفتن خطر پوسیدگی دندان ها و بیماری لثه در طول دوره ای می شوند که براکت ها روی دندان ها قرار دارند.

 

 

تغییر رنگ دندان ها در طول درمان ارتودنسی

تغییر رنگ دندان ها در درمان ارتودنسی

چگونه می توان از ایجاد لکه روی دندان جلوگیری کرد؟

رعایت بهداشت خوب دهان و دندان ها در تمام زمان ها ضروری است، اما وقتی از براکت ها استفاده می کنید، زدودن کامل پلاک ها کار نسبتاً دشواری است. بهترین راه دفاعی در برابر ایجاد لکه روی دندان ها عبارت است از:

  • حذف برخی غذاها و نوشیدنی های خاص از رژیم غذایی، از جمله خوراکی های پر از قند و نشاسته، آبمیوه ها و نوشابه های مملو از اسید.
  • مسواک زدن و کشیدن نخ دندان پیش از هر وعده غذایی، با استفاده از مسواک های نرمی که رنگ دندان ها را حفظ می کنند اما جرم دندان ها را مورد حمله قرار می دهند و به طور همزمان آنها را تخریب می کنند. برای راحت تر انجام دادن این کار، وعده های غذایی خود را در سه وعده در طول روز بگنجانید و ظرف سی دقیقه پس از اتمام صرف غذا مسواک بزنید. این زمان به مینای دندان فرصت می دهد مجدداً سفت شود و بزاق دهان زمان کافی برای زدودن اسید تولید شده از خوردن غذا را داشته باشد.
  • پاکسازی های منظم دندانی به برداشت جرم و رسوب روی دندان ها کمک می کنند که مسواک زدن و کشیدن نخ دندان منظم روزانه نمی تواند این کار را انجام دهد.

برای بیمارانی که متوجه می شوند دندان های آنها مستعد گسترش پلاک های دندانی روی سطح جونده هستند، اعمال سیلانت قبل از کار گذاری براکت ها می تواند به محافظت از دندان ها بیفزاید. با ارتودنتیست خود صحبت کنید تا ببیند آیا این کار برای شما عملی است یا خیر.

 

 

تغییر رنگ دندان ها در طول درمان ارتودنسی

تغییر رنگ دندان ها در درمان ارتودنسی

نحوه پاکسازی دندان ها پس از پایان درمان ارتودنسی

وقتی درمان ارتودنسی شما به پایان می رسد و براکت ها برداشته می شوند، برخی متخصصان توصیه می کنند قبل از هر اقدامی برای اصلاح لکه های روی دندان ها، شش ماه صبر کنید. اغلب بزاق دهان، به محضی که به سطح دندان هایی می رسد که قبلاً روی آنها براکت وجود داشته است، به تنهایی برای کاهش شدت لکه های روی دندان ها کفایت می کند. با این حال، پس از گذشت مدت زمان کافی، محصولات سفید کننده دندانی که بدون نیاز به نسخه دندانپزشک در داروخانه ها قابل خریداری هستند، می توانند کمک کنند نتایج بهتری حاصل شوند، و پس از یک یا دو مرتبه استفاده از آنها متوجه از بین رفتن کامل لکه های خفیف می شوید.

محافظت از دندان ها در برابر ایجاد پلاک، در درجه اول از اهمیت ویژه ای برخوردار است، و مؤثرترین روش برای پرهیز از ایجاد لکه روی دندان ها ناشی از وجود براکت ها روی دندان ها است.مراجعه منظم به دندانپزشک عمومی یکی دیگر از راهکارهایی است که می توان برای پیشگیری از بروز لکه روی دندان ها انجام داد. طی این مراجعات دندانپزشک اقدامات لازم برای از بردن جرم های روی دندان ها را انجام خواهد داد.

دندانپزشک ها و متخصصان دهان و دندان مسئولیت پیشگیری از بیماری های دهان و دندان ها را به عهده دارند. پوسیدگی های دندانی یکی از بیماری های میکروبیولوژیکالی هستند که متابولیسم باکتریال کربوهیدرات های قابل تخمیر موجود در رژیم غذایی را شامل می شوند که منجر به انحلال مواد معدنی ساختار دندان می شود. این بیماری از جمله شرایط قابل پیشگیری می باشد. از آنجا که منابع غذایی کربوهیدرات ها از جمله عوامل اصلی روند پوسیدگی دندان هستند، رژیم غذایی بیمار و مراقبت های شخصی برای پیشگیری و مدیریت موفقیت آمیز پوسیدگی های دندانی نقش اصلی را ایفا می کنند.

درمان ها نیز می توانند در پیشگیری از این مشکلات نقش مهمی ایفا کنند. به عنوان مثال، فلوراید یکی از درمان هایی است که قابلیت آن در پیشگیری از پوسیدگی دندان ها در تحقیقات مختلف مورد تأیید قرار گرفته است. استفاده از فلوراید در کنار فیشور سیلانت در صدر درمان هایی باقی می ماند که در کاهش خطر پوسیدگی دندان مؤثر هستند.

اثر فلوراید بر پوسیدگی دندان

فلوراید حداقل به سه طریق با پوسیدگی دندان ها مبارزه می کند: جذب مواد معدنی- مانند کلسیم و فسفات- را، در طول روند معدنی سازی مجدد مینای دندان افزایش می دهد؛ گنجاندن آن در ساختار کریستالی مینای دندان مقاومت آن در برابر حملات اسیدی را افزایش می دهد؛ و یون های فلوراید می توانند فعالیت های بیماری زای باکتریایی را متوقف کنند. به نظر می رسد فلورایدی که از منابع با غلظت پایین گرفته می شود، از جمله آب آشامیدنی فلورایده (۷/۰ ppm)، به شکل یونی در مخازن دهانی مانند بزاق دهان و پلاک های دندانی وجود داشته باشند. روش های انتقال فلوراید با غلظت بالا، مانند وارنیش فلوراید، منجر به شکل گیری یک لایه کلسیم فلوراید نزدیک سطح مینای دندان ها می شود. این لایه آمادگی دارد وقتی سطح PH دهان افت می کند، تأثیر ضد پوسیدگی داشته باشد.

دندانپزشک ها و بیماران می توانند از بین دسته وسیعی از روش های مختلف اعمال فلوراید، یکی را انتخاب کنند. خمیر دندان ها و دهانشویه ها هم به شکل OTC و هم به شکل تجویزی در دسترس هستند. محصولات دارای بالاترین غلظت فلوراید در دندانپزشکی برای کاربردهای تخصصی، و عموماً داخل مطب، طراحی شده اند. این محصولات حداقل حاوی فلوراید ppm9000 هستند، که در اشکال مختلف، از جمله ژل ها، فوم ها، وارنیش ها، استفاده می شوند. در این مقاله به وارنیش فلوراید می پردازیم.

 

 

مزایای فلوراید تراپی در طول درمان ارتودنسی

مزایای فلوراید تراپی در طول درمان ارتودنسی

درمان های پیشنهادی

گرچه وارنیش فلوراید برای درمان حساسیت های زیاد دندانی مورد تأیید سازمان غذا و دارو قرار گرفت، اما سال ها، بدون آنکه روی برچسب آنها ذکر شود، برای درمان پوسیدگی های دندانی مورد استفاده قرار گرفته است. رایج ترین شکل وارنیش فلوراید، سدیم فلوراید (NaF) 5% معلق در رزین کلوفونیوم (colophonium resin) است. فرمولاسیون NaF 5% حدوداً شامل ppm22600 فلوراید است، و رزین چسبناک اجازه می دهد وارنیش به شکلی محکم به سطح دندان ها بچسبد. این شکل ترکیب قدرتمند آن روی تأثیر گذاری آن در پیشگیری از پوسیدگی دندان ها نقش دارد.

درمان های فلوراید داخل مطب و نیز محصولاتی که در منزل استفاده می شوند، همگی برای پیشگیری از پوسیدگی دندان ها فوق العاده هستند. در خصوص تأثیرگذاری فلوراید موضعی در کاهش بروز پوسیدگی دندان ها، شواهد علمی حاکی از این است که درمان هایی که داخل مطب انجام می شوند، مانند وارنیش فلوراید یا ژل، بیشتر می توانند از بروز پوسیدگی پیشگیری کنند. برای بیمارانی که بیشتر از سایرین در معرض پوسیدگی دندان هستند، سازمان غذا و داروی آمریکا، اعمال موضعی فلوراید روی دندان ها، هر سه یا شش ماه یک مرتبه را بیشتر توصیه می کند.

بواسطه چسبندگی که وارنیش دارد و اجازه می دهد فلوراید به دندان ها بچسبد- خطر بلیده شدن آن کمتر می شود- انجام آن برای همه رده های سنی توصیه می شود. در مقایسه، اعمال ژل های فلورایده داخل مطب، بواسطه خطر بلعیده شدن آن، برای کودکان زیر ۶ سال توصیه نمی شود.

 

 

مزایای فلوراید تراپی در طول درمان ارتودنسی

مزایای فلوراید تراپی در طول درمان ارتودنسی

تأثیر فلوراید در پیشگیری از بروز پوسیدگی دندان در طول درمان ارتودنسی

استفاده از فلوراید برای پیشگیری از بروز ضایعات سفید رنگ در طول درمان ارتودنسی روی دندان ها نیز مورد بررسی قرار گرفته است. گروهی از بیماران که از تعدادی از محصولات حاوی فلوراید استفاده می کردند، از خمیر دندان گرفته تا وارنیش، با گروهی از بیماران که از هیچ محصول فلورایده ای استفاده نمی کردند، مقایسه شدند. نتایج حاکی از این بودند که وارنیش فلوراید روی جلوگیری از بروز پوسیدگی روی مینای دندان های دائمی و شیری بسیار مؤثر است.

وارنیش فلوراید چگونه انجام می شود؟

وارنیش فلوراید شکلی از فلوراید با غلظت فوق العاده بالا است که توسط دندانپزشک روی سطح دندان ها اعمال می شود. این درمان دائمی نیست، اما بواسطه چسبندگی که دارد می تواند به مدت چند ساعت روی دندان ها باقی بماند. وارنیش می تواند روی مینای دندان، عاج، یا سمنتوم دندان اعمال شود و می تواند از پوسیدگی دندان ها پیشگیری نماید و سطح دندان را مجدداً معدنی کند (مواد معدنی آن را تأمین کند).

نتیجه گیری…

گرچه دندانپزشکی به عنوان یک دانش و یک هنر شناخته شده است، اما مدیریت بیماری های اولیه، باید همیشه رویکردی علمی داشته باشد و کارهایی که در آن انجام می شوند بر اساس شواهد منطقی و تأیید شده باشند. فلوراید به عنوان یکی از بهترین موادی شناخته شده است که در پیشگیری و جلوگیری از پیشرفت ضایعات پوسیده روی دندان ها مؤثر است و بر اساس شواهد علمی، وارنیش فلوراید یکی از بهترین ابزارها برای این هدف است.

دندان های خرگوشی یک اصطلاح عام برای نمایش نامناسب دندانهای جلو می باشد. این مشکل به ناصافی دندان های فک بالا و ناهمراستایی آنها با دندان های فک پایین گفته می شود و می تواند درجات مختلفی داشته باشد. بسیاری افراد ترجیح می دهند با دندان های خرگوشی زندگی کنند و آنها را درمان نکنند. برخی دیگر نیز به دلایل زیبایی ترجیح می دهند دندانهای خرگوشی خود را درمان کنند. البته برخی دیگر برای جلوگیری از بروز مشکلات ناشی از بستن ناگهانی بایت مانند آسیب به دیگر دندان ها، لثه ها، یا زبان، نیاز به درمان دارند. علل، شدت، و علائم خرگوشی بودن دندان ها روی نحوه درمان آنها تأثیر می گذارند.

 

دندان خرگوشی

دندان خرگوشی

دندان خرگوشی چیست؟

دندان های جلوی فک بالا که از دندان های فک پایین جلوتر می آیند، که عموماً تحت عنوان دندان خرگوشی  شناخته می شوند.

علل خرگوشی شدن دندان ها

خرگوشی شدن دندان ها اغلب به دلیل وراثت اتفاق می افتد. شکل فک، مانند دیگر ویژگی های فیزیکی، می تواند از نسلی به نسل دیگر منتقل شود. عادات دوران کودکی، از قبیل مکیدن انگشت و استفاده از پستانک، از دیگر عللی هستند که می توانند منجر به خرگوشی شدن دندان ها شوند.

 

دندان خرگوشی

دندان خرگوشی

خرگوشی شدن دندان ها در نتیجه مکیدن انگشت

شاید اکنون که عادت کودکی شما موجب خرگوشی شدن دندان های شما شده است درک کنید چرا والدین شما برای مکیدن انگشت شست به شما هشدار می دادند و معتقد بودند این کار می تواند به دندان های شما آسیب برساند.

مکیدن انگشت تحت عنوان یکی از مکیدن های غیر تغذیه ای (NNSB) شناخته می شود. به این معنا که این نوع مکیدن، بر عکس مکیدن سینه مادر یا شیشه شیر، هیچ ارزش تغذیه ای ندارد. وقتی این عادت تا پس از سن ۳ یا ۴ سالگی ادامه پیدا می کند، در حالی که دندان های دائمی در حال بیرون آمدن هستند، فشار ناشی از مکیدن و انگشت می تواند موجب شود دندان های دائمی در زاویه ای غیر عادی بیرون بیایند.

خرگوشی شدن دندان ها در نتیجه مکیدن پستانک

مکیدن پستانک یکی دیگر از مکیدن های غیر تغذیه ای است. این عادت نیز مانند مکیدن انگشت می تواند موجب بروز دندان خرگوشی شود. بر اساس تحقیقی که در سال ۲۰۱۶ در مجله انجمن دندانپزشکان آمریکا به چاپ رسید، استفاده از پستانک بیشتر از مکیدن انگشت یا شست با خطر بروز مال اکلوژن همراه است.

خرگوشی شدن دندان ها در نتیجه فشردن زبان پشت دندان ها

فشردن زبان پشت دندان ها زمانی اتفاق می افتد که زبان رو به جلو فشار زیادی وارد می کند. گرچه این معمولاً منجر به بروز مال اکلوژنی تحت عنوان “اپن بایت” می شود، اما گاهی اوقات می تواند منجر به بروز دندان خرگوشی نیز شود. این شرایط در کودکان شایع تر است اما معمولاً تا دوران بزرگسالی ادامه پیدا می کند. این مشکل می تواند در نتیجه عوامل مختلفی بروز پیدا کند؛ در افراد بزرگسال، استرس نیز می تواند موجب بروز این مشکل شود. برخی افراد بزرگسال در طول خواب زبان خود را پشت دندان های خود فشار می دهند.

خرگوشی شدن دندان ها در نتیجه عوامل ژنتیکی

برخی افراد در حالی متولد می شوند که فک های آنها نا همراستا هستند یا فک بالا یا پایین آنها کوچک است.  برجسته بودن دندان های جلو اغلب ارثی است، و والدین، خواهرها و برادرها، یا دیگر وابستگان نیز ممکن است ظاهری به این شکل داشته باشند.

خرگوشی شدن دندان در نتیجه از دست رفتن دندان، وجود دندان اضافه یا دندان نهفته

وجود فاصله بین دندان ها یا فشردگی آنها می تواند نحوه قرار گیری دندان های جلوی دهان را تغییر دهد و باعث شود ظاهر خرگوشی به خود بگیرند. از دست رفتن دندان ها به دندان های باقی مانده اجازه می دهد تا به مرور زمان جابجا شوند و وضعیت قرار گیری دندان ها را تحت تأثیر قرار دهند. روی دیگر قضیه این است که عدم وجود فضای کافی برای جای دادن همه دندان ها می تواند منجر به بروز مشکلات در نحوه قرار گیری دندان ها شود. فشردگی دندان ها زمانی اتفاق می افتد که دندان اضافه یا دندان نهفته وجود دارد.

تومورها و کیست های دهان یا فک

تومورها و کیست های داخل دهان یا فک می توانند زاویه قرار گیری درست دندان ها و شکل دهان و فک را تغییر دهند. این اتفاق زمانی رخ می دهد که تورم مداوم یا رشد یک ضایعه- بافت نرم یا بافت استخوانی- در قسمت بالایی دهان یا فک موجب جابجا شدن دندان ها رو به جلو شود. تومورها و کیست ها در حفره دهان یا فک می توانند موجب بروز درد، توده، و زخم شوند.

خطرات اوربایت برای سلامت

اوربایت ایجاد شده در اثر دندانهای خرگوشی بسته به میزان وخامت خود و اینکه آیا ممکن است مانع عادی بودن بایت شود، می تواند منجر به بروز مشکلاتی برای سلامت شود. اوربایت می تواند موجب بروز این مشکلات شود:

  • مشکلات گفتاری
  • ناتوانی در جویدن
  • آسیب به دیگر دندان ها و لثه ها
  • درد هنگام جویدن و گاز زدن
  • تغییر در ظاهر چهره

 

 

دندان خرگوشی

دندان خرگوشی

درمان دندان خرگوشی

تا زمانی که اوربایت ناشی از دندانهای خرگوشی شدید نباشد و موجب بروز ناراحتی نشود، درمان  لازم نیست. اگر از ظاهر دندان های خود ناراضی هستید، نیاز است برای درمان به دندانپزشک یا ارتودنتیست مراجعه کنید.

هیچ راه استانداردی برای درمان دندان خرگوشی وجود ندارد زیرا دندان ها در اندازه های مختلفی بیرون می آیند، و نوع بایت و ارتباط فک ها در افراد مختلف متفاوت است. دندانپزشک یا ارتودنتیست می توانند بهترین طرح درمان را بر اساس نیازهای بیمار مشخص نمایند.

براکت ها

براکت ها و ریتینرهای سنتی رایج ترین درمان های دندان خرگوشی هستند. بسیاری افراد در طول کودکی یا دوران نوجوانی خود بریس ها را دریافت می کنند. براکت ها و سیم های فلزی که به دندان ها متصل می شوند در طول زمان دستکاری و تنظیم می شوند تا به تدریج دندان ها را جابجا کنند و لبخندی با دندان های صاف بوجود بیاورند. در صورتی که فضای بیشتری برای صاف کردن دندان ها لازم باشد، گاهی اوقات کشیدن دندان توصیه می شود.

وسیع کردن کام

وسیع کردن کام معمولاً برای درمان کودکان یا نوجوانانی استفاده می شود که فک بالای آنها خیلی کوچک است و نمی تواند همه دندان های دائم را در خود جای دهد. ابزار مخصوصی به نام وسیع کننده کام که از دو جزء تشکیل شده است، به دندان های مولر فک بالا متصل می شود. یک پیچ وسیع کننده دو قطعه را به تدریج از یکدیگر جدا می کند تا کام وسیع شود.

اینویزیلاین

از اینویزیلاین می توان برای درمان مال اکلوژن های خفیف در نوجوانان و بزرگسالان استفاده کرد. یک دسته الاینرهای پلاستیکی شفاف از روی قالب دندان ها ساخته می شوند و طی یک بازه زمانی، به ترتیب روی دندان ها قرار می گیرند.

جراحی فک

جراحی ارتوگناتیگ برای درمان مشکلات خاص استفاده می شود. علاوه بر این، برای افرادی که رشد فک های آنها متوقف شده است نیز، به منظور اصلاح ارتباط بین فک های بالا و پایین، استفاده می شود.

از زمان ابداع درمان ارتودنسی تاکنون، تکیه گاه یا انکوریج ارتودنسی یکی از عوامل نگران کننده بوده است. در متون علمی،  ابزارها و راهکارهای مختلفی از جمله استفاده از تکیه گاه های خارجی مانند هدگیر، و ابزارهای داخل دهانی مانند ابزار نانس، و تقویت تکیه گاه ها با افزودن دندان های مولر دوم، و غیره، پیشنهاد می شده اند. با این حال، تخصص ارتودنسی موفق نشد راهکاری برای این مشکل بیابد تا زمانی که مینی ایمپلنت ها و مینی اسکروها معرفی شدند..مینی اسکروهای ارتودنتیک از ایمپلنت هایی که برای جایگزینی دندان های از دست رفته و با اهداف زیبایی استفاده می شوند متفاوت هستند. مینی اسکروها ها تکیه گاه هایی را فراهم می آورند و شاخه ارتودنسی را متحول کرده اند.

کاربرد  مینی اسکرو ها در ارتودنسی

ایمپلنت های دندانی، که در دندانپزشکی زیبایی به خوبی تعریف شده اند، در درمان های ارتودنسی نیز به نوعی دیگر مورد استفاده قرار گرفته اند. اخیراً ایمپلنت های کوچکتر، به عنوان ابزارهایی وارد صنعت دندانپزشکی شده اند که به عنوان تکیه گاه های اسکلتی موقت عمل می کنند (Temporary Skeletal Anchorage Devices- TSADها). در این مقاله قصد داریم به مرور استفاده از مینی اسکروها در ارتودنسی بپردازیم.

تفاوت بین ایمپلنت و مینی اسکرو

  • به طور کلی، ایمپلنت های معمول زیبایی پس از فرایند اسئواینتگریشن (جوش خوردن ایمپلنت و استخوان فک) بارگذاری می شوند، و قرار است دائمی باشند، در حالی که مینی اسکرو هایی که برای تکیه گاه ارتودنسی استفاده می شوند، معمولاً قبل از اسئواینتگریشن بارگذاری می شوند و قرار است خیلی زود خارج شوند.
  • ایمپلنت های معمول در معرض فشارهای شدید ناشی از جویدن هستند، اما فشارهایی که به مینی اسکروهای ارتودنسی وارد می شوند اندک و مستمر هستند.
  • مسیر بارگذاری و اندازه ایمپلنت ها نیز بین دو سیستم متفاوت است.

مینی اسکرو در ارتودنسی

مینی اسکرو در ارتودنسی

فرایندهای کاشت مینی اسکرو ها

روش فرو کردن مینی اسکرو در استخوان

با ایجاد سوراخ در استخوان self-tapping: در این روش ابتدا با استفاده از یک دریل پیلوت، حفره ای داخل استخوان ایجاد می شود، سپس مینی اسکرو داخل حفره قرار داده می شود. این روش برای کاشت مینی اسکرو هایی استفاده می شود که قطر آنها کوچک است و از تیتانیومی ساخته شده اند که کیفیت خوبی ندارد، یا زمانی که استخوان کورتیکال، مانند مندیبل، متراکم است.

بدون ایجاد سوراخ self-drilling: خود ایمپلنت حین قرار گرفتن داخل استخوان فک، مانند یک دریل عمل می کند. زمانی از این روش استفاده می شود که قطر مینی اسکرو ها بیشتر است یا مینی اسکرو هایی از جنس آلیاژهای تیتانیوم کارگذاشته می شوند.

مینی اسکرو در ارتودنسی

مینی اسکرو در ارتودنسی

 

مراحل کارگذاری مینی اسکرو ها

بی حسی موضع برای کاشت مینی اسکرو: معمولاً بی حسی موضعی برای این فرایند کفایت می کند. بیمار تنها در صورتی درد احساس خواهد کرد که دریل به ریشه دندان ها نزدیک شود.

برش جراحی: در صورتی که بافت اطراف، نرم و قابل جابجایی باشد، یک برش ۵ میلی متری در بافت ایجاد می شود تا بافت به سمت بالا برداشته شود. برای نفوذ به مخاط متصل به لثه و استخوان در بافت های محکم، می توان از دریل استفاده کرد.

آماده سازی محل جراحی: از یک دریل ۵/۱ میلی متری استفاده می شود. از محلول سالین (آب و نمک) به عنوان خنک کننده استفاده می شود تا از بالا رفتن درجه حرارت استخوان جلوگیری شود.

کارگذاری مینی اسکرو: از یک ابزار بلند دستی استاندارد برای فرو کردن پیچ داخل محل خود استفاده می شود.

زاویه درست مینی اسکرو برای موفقیت کاشت آن حیاتی است: مینی اسکرو هایی که داخل فک بالا قرار می گیرند نیاز دارند نسبت به محور طولی سمت باکال و پالاتال دندان ها زاویه ۳۰ تا ۴۰ درجه داشته باشند. این کار باعث افزایش سطح تماس بین پیچ و استخوان می شود، و نگهداری و حفظ آن را بهبود می بخشد. بعلاوه، خطر برخورد به ریشه را نیز کاهش می دهد. مینی ایمپلنت هایی که در فک پایین قرار می گیرند زاویه ۱۰ تا ۲۰ درجه نیاز دارند. در صورت برخورد ایمپلنت با ریشه ها، باید مینی اسکرو را خارج نموده و مجدداً فرایند را تکرار کنید.

استفاده های بالینی از مینی اسکرو ها در درمان ارتودنسی

استفاده از مینی اسکرو ها برای بستن فواصل بین دندانی

برای بستن فاصله بین دندان های عقب، لازم است مینی اسکرو بین ریشه های مولرهای اول و پرمولرهای دوم قرار بگیرد. بسته به هدف از کاشت مینی اسکرو، از نظر عمودی، مینی اسکرو باید در بالای خط لثه قرار بگیرد.

  • برای فرو رفتن و حفظ فاصله- مینی اسکرو باید در بالای خط لثه قرار بگیرد.
  • برای حرکت از نظر دیستال- مینی اسکرو باید در سطح خط لثه قرار بگیرد.

  • هر چه پیچ در ماگزیلا بالاتر قرار بگیرد، باید عمودی تر باشد، تا از آسیب به سینوس ماگزیلا اجتناب شود.
  • در صورتی که استخوان آلوئولار خیلی برجسته باشد، از یک اتصال کمکی استفاده می شود تا از ناراحتی و زخم شدن احتمالی لثه ها پرهیز شود.
  • در قوس دندانی پایین باید دقت شود از نزدیک شدن به منتال فورامن پرهیز شود.
  • مینی اسکرو های پالاتال نیز می توانند در کنار براکت های پشت دندانی، برای تغییر جهت دندان ها استفاده شوند.
مینی اسکرو در ارتودنسی

مینی اسکرو در ارتودنسی

 

تکیه گاه بین دو قوس دندانی

اصلاح مال اکلوژن کلاس ۲ با کمک الاستیک یا ابزارهای تغییر محل (مانند جاسپر جامپر Jasper Jumper، بایت فیکسر Bite Fixer، و غیره) صورت می گیرد که در جلوی دهان استفاده می شوند.  این نوع مکانیزم ها عوارض جانبی ناخواسته زیادی دارند، از جمله جابجایی بیش از حد دندان های پیشین فک پایین (بیرون زدگی) و اپن بایت. برای درمان این مشکلات، یک راه قرار دادن مینی ایمپلنت بین ریشه های دندان های مولر دوم فک پایین یا بین ریشه دندان های پرمولر دوم و دندان های مولر اول فک پایین است. از این طریق، بدون تحت تأثیر قرار گرفتن دندان های فک پایین، فک بالا می تواند جابجا شود. قرار دادن مینی اسکرو در سمت مزیال دندان مولر فک پایین نیز می تواند مانع جابجایی مزیال کل قوس دندانی شود، زیرا وقتی مینی اسکرو با دندان مولر فک پایین تماس پیدا می کند، ممکن است اجازه ندهد رو به جلو حرکت کند.

 در مقاله بعد به دیگر کاربردهای بالینی مینی ایمپلنت ها در درمان ارتودنسی خواهیم پرداخت…

وقتی صحبت از درمان ارتودنسی به میان می آید، فکری که به ذهن همه خطور می کند براکت های ارتودنسی است. با این حال، علاوه بر استفاده از براکت ها، دیگر ابزارهای ارتودنسی نیز هستند که می توانند برای بهبود وضعیت دندان ها استفاده شوند و کمک کنند فرد لبخند زیباتری داشته باشد. یکی از این ابزارها اکسپندر (expander) یا باز کننده کام است. وسیع کننده کام عموماً در کودکان ۵ تا ۱۶ ساله استفاده می شود.

هدف اصلی اکسپندر ارتودنسی وسیع کردن عرض ماگزیلا (فک بالا) در کودکان است، به شکلی که دندان های فک بالا به خوبی متناسب با دندان های فک پایین باشند. معمولاً بعد از این ابزارهای ارتودنسی از براکت ها استفاده می شود که به منظور ایجاد فضای کافی برای صاف کردن دندان ها استفاده می شوند. برای مطالعه اطلاعات بیشتر در رابطه با این ابزار ارتودنسی متن زیر را مطالعه کنید.

اکسپندر یا وسیع کننده کام به چه منظور استفاده می شود؟

باز کننده کام که تحت عنوان پالاتال اکسپندر نیز شناخته می شود، ابزاری است که به منظور وسیع تر کردن (افزایش عرض) سقف یا کام دهان استفاده می شود تا جای کافی برای رشد دندان های دائمی ایجاد شود به شکلی که داخل دهان فشرده نشوند. دندان هایی که داخل دهان فشرده هستند اغلب فاقد فضای کافی بین خود هستند که باعث می شود به صورت کج یا روی هم رشد کنند. علاوه بر این، اکسپندر برای افزایش عرض پلیت فک بالا استفاده می شود تا مشکل ناهماهنگی بایت درمان شود که در نتیجه قرار گیری نامناسب دو فک روی یکدیگر بوجود می آید.

 اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

اکسپندر چگونه کار می کند؟

اکسپندر نوعی ابزار ارتودنسی سفارشی است که روی سقف دهان (نزدیک کام)، بین چند ردیف دندان عقب دهان قرار می گیرد. پس از جایگذاری، باید در فواصلی که ارتودنتیست مشخص می کند، باز شود تا عرض قوس دندانی در مقادیر بسیار اندک افزایش پیدا کند.

به طور کلی، گاهی اوقات تا پس از بلوغ نیمه های چپ و راست فک بالای کودک با یکدیگر جوش نمی خورند. تا آن زمان، فک بالا نرم است و به راحتی قابل دستکاری است. وقتی فشار وارد می شود، اکسپندر استخوان را به آرامی از یکدیگر جدا می کند و باعث می شود بافت استخوانی جدیدی به طور طبیعی این فضا را پر کند.

روند باز کردن اکسپندر، به مدت چند هفته هر روز صورت می گیرد و باعث می شود این ایجاد فضا به شکلی باور نکردنی بهبود پیدا کند. ابزار به مدت چند هفته بیشتر در جای خود باقی می ماند تا وسیع شدن کام تثبیت شود. ممکن است کودک اکسپندر را ۳- ۶ ماه بیشتر استفاده نماید و نیاز باشد پس از آن از براکت های ارتودنسی استفاده نماید.

انواع وسیع کننده های کام کدامند؟

اساساً دو نوع وسیع کننده کام وجود دارد- متحرک و ثابت.

متحرک: این نوع وسیع کننده های کام معمولاً برای کودکانی مناسب هستند که در اوایل یا اواسط دوران دندانهای دایمی به سر می برند.

ثابت: این نوع وسیع کننده ها برای نوجوانان و جوانان کم سن مناسب هستند. این نوع اکسپندرها در سه طرح در دسترس هستند تا استفاده از آنها ساده تر و نتایج آنها مؤثرتر واقع شود:

 اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

·هایرکس: در این نوع وسیع کننده ثابت، ارتودنتیست می تواند مقدار افزایش عرض را با استفاده از کلید اکسپندر کنترل کند.

 اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

·Superscrew: این نوع وسیع کننده، علاوه بر اینکه اجازه می دهد ارتودنتیست مقدار وسیع شدگی کام را با استفاده از یک کلید اکسپندر بزرگ کنترل کند، بلکه اجازه می دهد خود بیمار نوجوان یا جوان کلید اکسپندر را بچرخاند.

 اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

·کوآد هلیکس: این نوع وسیع کننده، از انواع ثابت آن است و معمولاً زمانی استفاده می شود که ترکیبی از درمان وسیع کردن کام و جابجایی دندان های عقب لازم باشد.

 اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

اکسپندر یا وسیع کام ارتودنسی

آیا اکسپندر روی حرف زدن و غذا خوردن تأثیر می گذارد؟

حرف زدن با اکسپندر

یک یا دو هفته نخست پس از قرار گرفتن ابزار داخل دهان، معمولاً دوره تطبیق نامیده می شود، که طی آن بیمار به ابزار عادت می کند، زیرا در ابتدا نحوه حرف زدن تغییر می کند. معمولاً بیمارانی که سن پایین تری دارند بهتر از افراد بزرگتر به ابزار عادت می کنند.

غذا خوردن با اکسپندر

مسواک زدن و تمیز کردن دندان ها با اکسپندر معمولاً زمان بیشتری نیاز دارد. بنابراین، به شدت توصیه می شود از خوردن شیرینی جات چسبناک مانند کیک ها، کارامل، و بیسکوییت ها پرهیز نمایید، تا تمیز کردن دندان ها ساده تر باشد.

آیا استفاده از اکسپندر محدودیت سنی دارد؟

اگر در پی افزایش عرض فک بالای خود هستید، استفاده از اکسپندر ها در اوایل نوجوانی به شدت توصیه می شود. با این حال، اگر به سن بزرگسالی رسیده اید و قصد دارید برای افزایش کام خود از این ابزار استفاده کنید ممکن است در کنار آن نیاز به جراحی داشته باشید تا درمان موفقیت آمیزتری داشته باشید. مشورت با یک ارتودنتیست می تواند فوق العاده کمک کننده باشد.

فواید وسیع کننده کام ارتودنسی کدامند؟

·اصلاح مشکلات مربوط به بایت: مشکل کراس بایت معمولاً زمانی اتفاق می افتد که دندان های عقب فک بالا (به جای بیرون) داخل دندان های فک پایین قرار می گیرند.

·وسیع کردن فک بالا: وسیع کردن قوس دندانی بالا به پیشگیری از شرایطی مانند فشردگی در نتیجه عدم وجود فضای کافی برای قرار گیری همه دندان ها کمک می کند.

·دندان های نهفته: استفاده از وسیع کننده کام کمک می کند در فک فشرده بالا فضای کافی بوجود بیاید و اجازه می دهد دندان های جدید بیرون بیایند.

·کاهش مدت زمان نیاز به براکت های ارتودنسی: با استفاده از اکسپندر، زمان مورد نیاز برای استفاده از براکت های ارتودنسی کاهش چشمگیری خواهد داشت.

دندان ها به اندازه کافی مقاوم هستند که بتوان آنها را تمیز نگه داشت، اما وقتی براکت ها، سیم ها، و بندهای ارتودنسی برای چند سال به دندان ها وصل می شوند، این کار کمی چالش برانگیز خواهد شد! متأسفانه در اکثر موارد متخصصین ارتودنسی (ارتودنتیست ها) شاهد کاهش بهداشت دهان پس از آغاز درمان ارتودنسی هستند. آری این اتفاق در میان کودکان و نوجوانان شایع تر است، اما خودتان را گول نزنید… این مشکل در افراد بزرگسال نیز مشاهده می شود! نترسید، این اتفاق قرار نیست فراگیر باشد! در انتهای این مقاله اطلاعات لازم برای رعایت بهداشت دهان و دندان ها در طول درمان ارتودنسی را در اختیار خواهید داشت.

باکتری بیشتر = پوسیدگی و حفره بیشتر

هر چند مطالعات علمی بیشماری وجود دارند که نشان دهنده افزایش پوسیدگی و ایجاد حفره های دندانی مرتبط با بهداشت ضعیف دهان هستند، اما بدون توجه به این مطالعات می توان ابراز داشت که در اکثر جوامع مردم اطلاعات مربوط به این ارتباط را دارند. تمیز نگه داشتن دندان ها و فضای دهان با وجود براکت های ارتودنسی کار دشواری است! همه ابزارهای ارتودنسی که داخل دهان قرار می گیرند دارای حفره و شیارهای زیادی هستند که تمیز کردن آنها را دشوار می کنند. عدم بهداشت کافی باعث می شود روی دندان ها باکتری باقی بماند، باکتری ها دشمن هستند! که در تمام گروه های سنی می توانند مشکلات دندانی زیادی، از جمله حفره های دندانی، بوجود بیاورند.

مشکلات زیبایی

باکتری ها می توانند اطراف براکت های ارتودنسی انباشته شوند به همین دلیل نیاز دارند زدوده شوند. در غیر اینصورت، اسیدی که توسط باکتری ها تولید می شود موجب در هم شکسته شدن مینای زیر خود خواهد شد، که منجر به بوجود آمدن طرح های مربع شکل سفید ناخوشایندی روی دندان ها خواهد شد. این اتفاق طی یک شب رخ نمی دهد، به همین دلیل نباید دست کم گرفته شوند! عموماً این لکه های مربعی چندان قابل مشاهده نیستند تا زمانی که براکت ها از روی دندان ها برداشته شوند. زمان، زحمت، و پولی که برای دستیابی به لبخندی زیبا و جذاب صرف کرده اید را هدر ندهید تا در نهایت به لبخندی به این شکل برسید.

بیماری لثه

بهداشت ضعیف دهان و دندان ها در طول درمان ارتودنسی، مخصوصاً در افراد بزرگسال می تواند روی لثه ها آثار مخربی به جا بگذارد. به دلایلی که شاید بیان آنها در حیطه این مقاله نگنجد، بیماران خردسال و نوجوان عموماً آسیب های دائمی در نتیجه چنین بیماری های لثه ای را تجربه نمی کنند اما بیماران بزرگسال بیشتر آنها را تجربه می کنند! بیماران بزرگسال درمان ارتودنسی نباید اجازه دهند مشکلات بهداشتی دهان آنها موجب بوجود آمدن، یا پیشرفت بیماری لثه داخل دهان آنها شود. بیماری لثه (بیماری پریودنتال) به تحلیل غیر قابل بازگشت بافت های لثه و استخوان اطراف دندان ها گفته می شود. نکته دیگری که باید اشاره شود این است که عدم رعایت درست بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی، علاوه بر دسته های اصلی که اشاره شد، پیامدهای منفی دیگری نیز دارد. تمیز نگه داشتن دهان در طول درمان ارتودنسی می تواند احتمال هر گونه پیامدهای منفی را به حداقل برساند و این برای حفظ سلامت دندان ها و لثه ها ضروری است.

در طول درمان ارتودنسی چه نکات بهداشتی را باید رعایت کرد؟

پاسخی که برای این پرسش داده می شود تفاوت چندانی با این پرسش افرادی ندارد که از براکت های ارتودنسی استفاده نمی کنند: هر کاری می توانید برای زدودن باکتری ها از روی دندان ها انجام دهید! بیمارانی که روی دندان های خود براکت ارتودنسی دارند تنها باید اندکی سخت تر تلاش کنند. چطور باید این کار را انجام داد؟ کارهای بهداشتی که می توان انجام داد به دو دسته تقسیم می شوند: کارهای بهداشتی داخل مطب، و کارهای بهداشتی داخل منزل.

 

رعایت بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

رعایت بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

اقدامات بهداشتی داخل مطب

پاکسازی و جرمگیری های تخصصی از جمله کارهایی هستند که بیمار باید با مراجعه به دندانپزشک پیگیر آنها باشد. به همین دلیل مراجعه منظم به دندانپزشک از اهمیت فوق العاده ای برخوردار است.

اقدامات بهداشتی دهان و دندان ها داخل منزل

علاوه بر مراجعات بیشتر به دندانپزشک در طول درمان ارتودنسی، بیمار باید تمام تلاش خود را بکند تا دهان خود را هر چه بیشتر پاکیزه نگه دارد. این هدف با سه کار بدست می آید: مسواک بزنید، نخ دندان بکشید، دهان خود را شستشو دهید.

 

رعایت بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

رعایت بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

مسواک بزنید

توصیه دندانپزشک ها استفاده مرتب و مداوم از مسواک ها می باشد. این توصیه به بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار می گیرند دو برابر می شود، زیرا این نوع مسواک های ارتودنسی دو برابر بیشتر از مسواک های معمولی قادرند پلاک ها و باکتری ها را از روی دندان ها پاک کنند. علاوه بر این، استفاده از مسواک های بین دندانی نیز به شدت توصیه می شود زیرا قادر به دسترسی به قسمت هایی هستند که مسواک های معمولی و مسواک های بین دندانی قابلیت دسترسی به آنها را ندارند.

 

رعایت بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

رعایت بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

نخ دندان بکشید

کشیدن نخ دندان یکی از کارهای بهداشتی است که بسیاری افراد آن را نادیده می گیرند. بیمارانی که تحت درمان ارتودنسی قرار دارند مخصوصاً این قابلیت را دارند که کشیدن نخ دندان را کنار بگذارند، زیرا فرایند وقت گیری است و انجام درست آن کار دشواری است. هیچ چیز بهتر از نخ دندان های معمولی نیست اما اگر نمی توانید با استفاده از آنها نخ دندان بکشید، می توانید از دیگر انواع مختلف آن، از جمله سوپر فلاس استفاده کنید.

واتر پیک (یکی دیگر از جایگزین های فوق العاده برای نخ های دندان) دستگاهی است که در آن از آب پر فشار برای پاکسازی بین دندان ها استفاده می شود.

 

رعایت بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

رعایت بهداشت دهان در طول درمان ارتودنسی

دهان را شستشو دهید

با انجام دو کار قبلی، عادت سالم دیگری که باقی می ماند شستشوی دهان با دهانشویه ای است که برای زدودن پلاک های روی دندان ها مفید است، مخصوصاً نوعی که حاوی فلوراید است. در برخی از انواع دهانشویه ها قدرت باکتری کشی لیسترین Listerine با تأثیرگذاری فلوراید ترکیب می شود، در حالی که هیچ الکلی در این نوع محصولات وجود ندارد. گرداندن این محصول به مدت ۶۰ ثانیه داخل دهان، پس از مسواک زدن و کشیدن نخ دندان تأثیری شگفت انگیز خواهد داشت.

کراس بایت چیست؟

برای بسیاری از افرادی که مقداری اطلاعات راجع به چگونگی دندان ها و لبخند خود دارند، ممکن است اصطلاحات تخصصی ناشناخته باشد. با این حال، ممکن است کراس بایت اصطلاحی باشد که چندان شناخته شده نیست. ابتدا، اجازه دهید مال اکلوژن را برای شما توضیح دهیم. مال اکلوژن به شرایطی گفته می شود که با بسته شدن دهان، دندان های فک های بالا و پایین در یک راستا قرار نمی گیرند. کراس بایت به نوعی مال اکلوژن اشاره دارد که دندان ها، یا تنها یک دندان شما در جای درست خود قرار نمی گیرد و ارتباط درستی با دندان های فک مقابل برقرار نمی کند، و به سمت گونه یا زبان نزدیک تر است، در حالی که نباید اینطور باشد.

 

 

کراس بایت

کراس بایت

مهمترین علل بروز کراس بایت

علل بروز کراس بایت مورد تحقیق و بررسی قرار گرفته اند و در نهایت به این چند عامل ختم شده اند: دلایل وراثتی، تأخیر در بیرون آمدن دندان ها یا غیر عادی بیرون آمدن آنها. مطالعاتی هستند که نشان می دهند مکیدن انگشت و تنفس دهانی نیز می توانند از دیگر علل بروز کراس بایت باشند.

وراثت

به لحاظ ژنتیکی کراس بایت زمانی می تواند اتفاق بیفتد که استخوان فک پایین وسیع تر از استخوان فک بالا باشد. اگر بتوانید در ذهن خود تصور کنید که این شکل دندان ها چه ظاهری دارند، به راحتی می توانید متوجه شوید نا همراستا بودن دندان های دو فک بالا و پایین کجاست.

تأخیر در بیرون آمدن دندان ها یا رشد غیر عادی آنها

رشد و بیرون آمدن طبیعی دندان ها، جایی که دندان های شیری از دست می روند و دندان های دائمی بیرون می آیند، به دلایل مختلفی می تواند با تأخیر انجام شود. وقتی این اتفاق رخ می دهد، دندان معادل همین دندان در فک مخالف (خواه فک بالا باشد یا پایین) با دندان مقابل خود تماس پیدا نمی کند.

مکیدن انگشت

گاهی اوقات ممکن است شما نیز افرادی را دیده باشید که مادران را سرزنش می کنند که چرا اجازه می دهند کودکشان انگشت خود را بمکد، و از پزشکان نقل قول می کنند که این عادت می تواند روی دندان ها تأثیر منفی داشته باشد. در واقع این حقیقت دارد. وقتی کودک انگشت خود را می مکد، از عرض قوس دندانی و کام کاسته می شود و شکل استخوان بالای کام می تواند خراب شود. در اکثر موارد، این مشکل به طور طبیعی قابل بازگشت نیست و نیاز به کمک درمان ارتودنسی دارد.

تنفس از راه دهان

همه ما، در اکثر مواقع از راه بینی نفس می کشیم. در برخی موارد نادر، طی دوران رشد، کودکان تمام وقت، به جای تنفس از راه بینی، از راه دهان نفس می کشند. این اتفاق معمولاً در نتیجه مشکلاتی مانند کوچک بودن سوراخ های بینی رخ می دهد. وقتی از راه بینی نفس می کشیم، زبان در حالت استراحت روی سقف دهان قرار می گیرد و در طول روند رشد به رشد جانبی فک کمک می کند، در حالی که وقتی از راه دهان نفس می کشیم، زبان از کام دور می شود و مانع این نوع رشد می شود.

 

کراس بایت

کراس بایت

گزینه های درمان کراس بایت

برای اصلاح کراس بایت چندین گزینه وجود دارند. شناخته شده ترین روش ها برای اصلاح کراس بایت عبارتند از:

  • وسیع کننده یا اکسپندر کام یا ماگزیلا که به تدریج موجب وسیع شدن کام، یا فک بالا می شود.
  • اکسپندر متحرکی که افراد بزرگسال می توانند آنها را در طول شب استفاده کنند.
  • مداخله جراحی، که طی آن استخوان فک به صورت استراتژیک شکسته می شود و پس از آن ابزارهای سفارشی پس از جراحی استفاده می شوند تا به وسیع کردن سقف دهان کمک کنند.
  • استفاده از براکت های ارتودنسی

 

 

کراس بایت

کراس بایت

چه اتفاقی می افتد اگر کراس بایت درمان نشود؟

اگر در اینترنت راجع به کراس بایت سرچ کنید که آیا واقعاً نیاز به درمان دارد یا خیر، و چه زمانی باید این درمان صورت گیرد، ممکن است با نظرات متفاوتی راجع به بهترین راه درمان کراس بایت و بهترین سن درمان آن مواجه شوید. با این حال، آنچه ممکن است مشاهده نکنید این است که هیچ کدام از این نظرات موافق عدم درمان نیستند. بی شک، اگر احتمال بروز کراس بایت در کودکان وجود داشته باشد، یا شما به عنوان یک فرد بزرگسال به تدریج برخی علائم و نشانه های کراس بایت را در خود مشاهده کنید، درمان ضروری است و به شما خواهیم گفت چرا.

داشتن کراس بایت می تواند منجر به ساییدگی و خوردگی دندانها شود. بعلاوه، افرادی که کراس بایت دارند اغلب با گزیدن داخل گونه خود مجبورند درد تحمل کنند، و ساییدگی غیر هم سطح دندان ها برای آنها ناراحت کننده است. در بدترین حالت خود، در صورتی که در کودکان کراس بایت به درستی مورد توجه قرار نگیرد، خطر رشد ناهماهنگ فک، اختلال در مفاصل فک پایین و عدم تقارن کلی صورت نیز وجود دارد.

اهمیت مشاوره با یک ارتودنتیست مجرب

برای انتخاب بهترین گزینه درمان، و پی بردن به اینکه چه اتفاقی در دندان های شما در حال وقوع است، باید به یک متخصص ارتودنسی( ارتودنتیست) مجرب مراجعه کنید تا با معاینه دقیق دندان ها بهترین گزینه های درمان را به شما معرفی کند. توصیه ما به مخاطبان این است که برای حفظ سلامت جسمی و نیز افزایش اعتماد به نفس کودک خود مراقب سلامت دهان و دندان های او باشید و به نحوه قرار گیری آنها توجه نمایید تا با درمان های زود هنگام از بروز مشکلات بیشتر برای وی در آینده پیشگیری نمایید.

در درمان ارتودنسی معمولا” با دندانها سر و کار داریم و کم پیش می آید که بافت نرم حفره دهان روی نتایج ارتودنسی تاثیرگذار باشند اما فرنوم دهانی یکی از آن مسائلی است که روی درمان ارتودنسی تاثیرگذار است. اکثر افراد در حفره دهان خود دو تکه بافت به نام فِرنوم frenum دارند که رو و اطراف دندان ها و لثه ها واقع شده اند. چه اتفاقی می افتد اگر این بافت موجب بروز نقص در عملکردهای دهان شود؟

اساساً دو نوع فرنوم وجود دارد: فرنوم زبانی و فرنوم لبی

 

فرنوم و فرنکتومی

فرنوم و فرنکتومی

 

فرنوم زبانی

فرنوم زبانی در زیر وسط پایه زبان واقع شده است. این فرنوم می تواند در اندازه های مختلفی وجود داشته باشد، و اگر فرنوم موجب محدودیت حرکت زبان شود (شرایطی که تحت عنوان “گره زبانی” شناخته می شود)، فرایند جراحی به نام فِرِنِکتومی frenectomy می تواند برای برطرف کردن آن کمک کننده باشد. فرنکتومی را جراح عمومی، جراح دهان، یا هر متخصص دیگری انجام می دهد. هدف از انجام آن آزاد کردن زبان است تا گفتار، بلع و حرکات زبان به درستی انجام شوند.

 

فرنوم و فرنکتومی

فرنوم و فرنکتومی

فرنوم لبی

در قوس دندانی بالا، بافتی که لثه را به لب متصل می کند فرنوم لبی نامیده می شود. اگر این بافت به صورت غیر عادی عریض یا بلند باشد، می تواند از بافت لثه تا بین دو دندان جلوی فک بالا امتداد داشته باشد و بین دو دندان فاصله ایجاد کند و ممکن است نیاز به یک فرایند جراحی داشته باشد. این شرایط تحت عنوان گره لبی نیز نامیده می شود و شرایطی مادرزادی تلقی می شود که در برخی بیماران، وجود حالت غیر عادی آن می تواند منجر به بروز درد، دشواری در خوردن غذا، یا حرف زدن شود، یا موجب کنار رفتن لثه ها از روی دندان ها و بی پوشش ماندن دندان ها، یا حتی مشکلات بایت شود.

علاوه بر این، این فرایند ممکن است به منظور راحت قرار گرفتن پروتزهای مصنوعی روی لثه انجام شود. در صورتی که بیمار به ارتودنتیست مراجعه نماید و هدف درمان ارتودنسی وی بستن فاصله بین دو دندان جلوی فک بالا باشد، ممکن است ارتودنتیست انجام جراحی این بافت را پیشنهاد دهد، زیرا ممکن است وجود آن موجب بوجود آمدن فاصله بین دندان ها شده باشد. در صورتی که این بافت در همان دوران نوزادی موجب بروز مشکل در خوردن شیر مادر شود، جراحی همان زمان انجام می شود.

 

فرنوم و فرنکتومی

فرنوم و فرنکتومی

فرنکتومی لبی چیست؟

فِرِنِکتومی لبی درمانی است که اصولاً به منظور برداشتن مقدار بسیار اندکی از بافت فرنوم لبی انجام می شود. به طور کلی، فرنکتومی لبی فرایند جراحی بسیار شایع و ساده ای است که برای افراد در تمام سنین انجام می شود.

 

فرنوم و فرنکتومی

فرنوم و فرنکتومی

آیا انتخاب جایگزینی برای این فرایند وجود دارد؟

فرنکتومی لبی بر اساس ارزیابی های پزشک و ارتودنتیست انجام می شود. در برخی موارد، ممکن است پزشک صلاح بداند “صبر کنید و ببینید چه تغییراتی در بافت های دهان ایجاد می شود”، مخصوصاً در بیمارانی که سن کمی دارند.

پیشرفت های اخیر چه کمکی به انجام این فرایند می کنند؟

لیزر تراپی برای درمان این شرایط پیشرفتی است که در انجام این جراحی صورت گرفته است.

هزینه جراحی فرنوم لبی چقدر است؟

هزینه فرایند جراحی لبی به عوامل مختلفی بستگی دارد، از جمله نوع بیمه خدمات درمانی که هزینه های درمان شما را می پردازد، تخفیف های سالانه، پرداخت قسطی و دیگر شرایط پرداخت. در برخی موارد، قبل از انجام فرایند ممکن است تخمین کلی زده شود. هزینه نهایی به یافته هایی بستگی دارد که در طول فرایند جراحی بدست می آیند و نیز مراقبت هایی که پس از آن لازم هستند.

چه زمانی قبل از انجام جراحی فرنکتومی، بیمار نظر پزشک دیگری را نیاز دارد؟

  • کاملاً طبیعی است که بیمار با دریافت اطلاعات مربوط به فرایند فرنکتومی لبی و آنچه نیاز است انجام شود، حس نگرانی و تشویش داشته باشد.
  • در صورتی که بیمار نیاز به اطمینان خاطر مجدد یا نظر دیگری داشته باشد، پزشک همیشه کمک خواهد کرد و در صورت لزوم، مراجعه به پزشک دیگر را توصیه می کند.
  • بعلاوه، اگر فرایند نیاز به چند جراحی داشته باشد، یا امکان انجام آن در حالت های مختلف ممکن باشد، ممکن است نظر پزشکی دیگر به درک بهتر فرایند و انتخاب بهترین حالت، کمک کننده باشد. علاوه بر این، بیمار می تواند انتخاب کند به طور مستقل به پزشک دیگری مراجعه نماید.

نحوه انجام جراحی فرنکتومی

فرنکتومی لبی به روش های زیر انجام می شود:

 

فرنوم و فرنکتومی

فرنوم و فرنکتومی

 

  • روش سنتی: تحت بی حسی موضعی و با استفاده از تیغ یا اسکالپل جراحی، بافت فرنوم غیر عادی با یک برش خیلی ساده برداشته می شود. پس از آن، با استفاده از نخ های بخیه حل شدنی یا کشیدنی، محل برش دوخته می شود.

 

فرنوم و فرنکتومی

فرنوم و فرنکتومی

 

  • روش مدرن: این امکان وجود دارد که با استفاده از لیزر CO2 یا YAG، جراحی بدون خونریزی انجام شود. پرتوهای لیزر به صورت دقیق روی محل هدف متمرکز می شوند و بافت اضافی تبخیر می شود (بریده می شود یا دلمه می بندد). این فرایند تحت عنوان جراحی لیزر بافت نرم شناخته می شود.
  • الکتروکوتریزاسیون Electrocautery (برش بافت با کمک سوزاندن): این نوع فرایند شکلی از جراحی الکتریکی (بکار بردن جریان الکتریکی در عملیات جراحی) است که در آن الکترودهایی که حرارت دیده و گرم شده اند، برای سوزاندن بافت های غیر عادی و اضافی استفاده می شوند. این فرایند نیز بدون خونریزی انجام می شود.

در پایان ممکن است پوشش خاصی به نام پک پریودنتال periodontal pack روی محل جراحی قرار داده شود.

فرایند فرنکتومی لبی چقدر طول می کشد؟

زمان مورد نیاز برای انجام این جراحی به تکنیک مورد استفاده در انجام آن بستگی دارد؛ با این حال، کل این فرایند بیشتر از ۳۰ تا ۶۰ دقیقه طول نخواهد کشید. فرایند جراحی اصلی (برش) ممکن است تنها چند دقیقه طول بکشد.

قبل از انجام فرایند چه نکاتی را باید با جراح در میان بگذارید؟

بسیار مهم است که اطلاعات زیر را در اختیار جراح خود قرار دهید. این کار به پزشک شما اجازه می دهد خطرات فرنکتومی لبی را ارزیابی نماید و به پرهیز از دشواری های غیر ضروری و ناخواسته کمک نماید.

  • فهرست کاملی از داروهایی که در حال حاضر مصرف می کنید.
  • حساسیت به دارو یا غذای خاص.
  • مصرف رقیق کننده های خون مانند آسپرین، وارفارین، مکمل های گیاهی، یا دراوهایی از این دسته.
  • وجود خونریزی غیر عادی، یا احتمال خونریزی بیش از حد معمول در سوابق پزشکی خود یا یکی از اعضای خانواده.
  • ابتلا به دیابت، فشار خون بالا، درد قفسه سینه، یا حمله قبلی در گذشته.
  • تشخیص لخته خون در پا (ترومبوز عمقی وریدی) یا شش ها (آمبولی شش ها) در گذشته.
  • فهرستی از جراحی هایی که در گذشته داشته اید، از جمله: برداشت آپاندیسیت، کیسه صفرا، یا هر عضو دیگری از بدن؛ اصلاح هر قسمتی از بدن با جراحی؛ از جمله: درمان فتق، یا ترمیم سوراخ دیواره روده، و غیره

استفاده از ابزارهای ارتودنسی اگرچه به حل مشکلات و بینظمی های موجود در فک و دندانها کمک می کنند اما بهرحال استفاده از آنها یک سری مشکلاتی نیز ایجاد می کنند که بهتر است درباره آنها و راه حل این مشکلات با افرادی که از این وسایل استفاده میکنند صحبت شود.در مقاله پیش رو قصد داریم مشکلات ابزارهای ارتودنسی را به بحث بگذاریم و درباره راه حل آنها صحبت کنیم…

ابزارهای فانکشنال ثابت

هرچند استفاده از این نوع ابزارها چندان معمول نیست، اما دندانپزشک باید از وجود آنها آگاه باشد. ابزارهایی که برای درمان مال اکلوژن کلاس ۲ استفاده می شوند، بسته به نوع ابزار، معمولاً به بندهایی که روی دندان های مولر فک بالا یا بندها یا براکت هایی که روی قوس دندانی فک پایین قرار می گیرند متصل می شوند. اجزاء این ابزارهای پیچیده مستعد شکسته شدن هستند و تعمیر آنها به هیچ وجه کار ساده ای نیست.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

 

دندانپزشک  می تواند اجزاء شل شده را محکم کند یا آنها را خارج کند، با این کار ناراحتی بیمار فوراً برطرف خواهد شد و پس از آن بیمار می تواند در فرصت مناسب به ارتودنتیست(متخصص ارتودنسی) مراجعه نماید.

هدگیر ارتودنسی

هدگیر معمولاً از کلاهک خارجی هدگیر تشکیل شده است که به یک فیس بو متصل است که فشار را از پشت سر به دندان ها منتقل می کند.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

 

این روش تأمین تکیه گاه بدون خطر هم نیست. در گذشته چندین مرتبه آسیب به چشم ناشی از در رفتن هدگیر گزارش شده است، که اغلب بواسطه بازوهای داخلی فیس بو ایجاد شده بودند.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

 

برای همه بیمارانی که از هدگیر استفاده می کنند، به منظور پیشگیری از حوادث ناشی از برخورد ناگهانی اجزاء به چشم یا دیگر قسمت های صورت، در پی باز شدن اتفاقی آنها، حداقل دو مکانیزم امن و بی خطر مجزا باید وجود داشته باشند. در صورت وجود هر گونه شواهد مبنی بر اینکه فیس بو این قابلیت را دارد که از تیوب های هدگیر خارج شود، باید هر چه سریعتر استفاده از آن متوقف شود. بیمار باید در اسرع وقت به ارتودنتیست خود مراجعه کند.

ریتینرها (نگهدارنده های ارتودنسی)

ریتینرهای متحرک

در حال حاضر ریتینرهای متحرک شفاف، بسیار رایج هستند. مشکلی که ممکن است با استفاده از این ریتینرها بروز پیدا کند، آسیب حین پوشیدن آنها (قرار دادن ریتینر روی دندان ها)، مخصوصاً به اطراف حاشیه لثه ها است. دندانپزشک می تواند به راحتی باله های برآمده ریتینر را با استفاده از قیچی بچیند و لبه های آنها را با سوهان صاف کند.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

 

علاوه بر این، ریتینرها می توانند دچار ساییدگی یا شکستگی شوند، که در این صورت تعویض آن ضروری است. اکثر ارتودنتیست ها به بیماران خود پیشنهاد می دهند چند وقت یک مرتبه به دندانپزشک مراجعه کنند تا با گرفتن قالب دندان های آنها ریتینر جدیدی برای آنها بسازد تا جایگزین ریتینر شکسته یا قدیمی آنها شود.

ریتینرهای هاولی Hawley ممکن است همه مشکلاتی که ابزارهای متحرک دارند را با خود به همراه داشته باشد، در نتیجه راهکار حل آنها دقیقاً شبیه این ابزارها است. مشکلات دیگری که ویژه ریتینر هاولی هستند عبارتند از شکستن کمان (بو) لبی، که نیاز است مجدداً با دقت متناسب با قطعه لبی دندان های بالا تنظیم شود تا احتمال بازگشت مجدد آن به حداقل برسد.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

 

هر اتفاقی بیشتر از این اتفاقات جزئی برای ابزار رخ دهد، نیاز است ابزار به لابراتوار ارتودنسی یا نزد ارتودنتیست برده شود.

نگهدارنده های ثابت (فیکس ریتینر)

امروزه ریتینرهای ثابت در موارد قابل توجهی از درمانها استفاده می شوند. یک سیم چند لایه با استفاده از یک سمان (چسب دندانپزشکی) کامپوزیتی به تک تک دندان ها متصل می شود. این نوع ریتینر به گونه ای طراحی شده است که چند سال در جای خود باقی بماند. مشکلی که برای این نوع ریتینرها بوجود می آید این است که ممکن است سیم از قسمت های بین دندان ها شکسته شود یا اینکه بخشی یا تمام ریتینر از دندان ها جدا شود.

در صورتی که تنها یکی از پدهای کامپوزیت از روی دندان جدا شده باشد، معمولاً خیلی راحت می توان کامپوزیت های باقی مانده را با یک تیغ جدا کرد و سطح زبانی دندان ها را تمیز کرد و ریتینر را مجدداً با استفاده از تکنیک اِچ کردن با اسید به دندان ها چسباند. تا وقتی که سیم ریتینر آسیب ندیده باشد، این کار می تواند راهکاری سریع و ساده برای حل مشکل باشد. اما اگر سیم ریتینر شکسته یا تغییر شکل داشته باشد، باید سر شل یا تیز آن بریده و صاف شود و بیمار در اسرع وقت به ارتودنتیست مراجعه کند، زیرا احتمال بازگشت دندان ها به وضعیت قبل وجود دارد.

 

دیگر مشکلات وسایل ارتودنسی

فرو رفتن تصادفی یکی از قطعات ابزار ارتودنسی در مجرای تنفسی یا دستگاه گوارش

خوشبختانه تعداد این موارد بسیار نادر است اما در صورت بروز این مشکلات، سرعت عمل و انجام کار درست حرف اول را می زند، مخصوصاً در چند دقیقه نخست. در صورتی که قطعه شل یا جدا شده هنوز از داخل دهان یا حلق دهانی (قسمتی از حلق در عقب دهان و زبان) قابل مشاهده باشد، در صورت امکان باید برای خارج کردن آن تلاش نمایید. اگر این امکان وجود نداشته باشد، بیمار باید سعی کند با سرفه کردن مانع فرو رفتن شیء خارجی به حلق شود. اگر مجرای تنفسی فرد دچار مشکل شد با اورژانس تماس بگیرید.

اگر احتمال داشته باشد که قطعه وارد مجرای تنفسی یا سیستم گوارش شده باشد، بیمار باید فوراً به بیمارستان مراجعه نماید تا تحت معاینه با تصاویر رادیوگرافی قرار گیرد. بهتر است بیمار یک قطعه شبیه قطعه بلعیده شده با خود همراه داشته باشد تا به رادیولوژیست در پیدا کردن و شناسایی قطعه کمک کند.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

فرو رفتن جدا کننده به زیر لثه

همه بیماران با قرار گرفتن جدا کننده separator الاستیک بین دندان های خود مقداری درد و ناراحتی تجربه می کنند، که معمولاً ناراحت کننده ترین قسمت درمان ارتودنسی است و باید از قبل به بیمار اخطارهای لازم را داد. بیمار باید مراقب باشد تعداد و محل جدا کننده ها، و نیز محلی که در جلسه بعد سپراتور از آن خارج می شود را در جایی یادداشت کنند. هر جدا کننده ای که بین دندان ها قرار می گیرد باید شمرده شود تا اگر یکی از آنها گم شد بیمار جای آن را بداند. گاهی اوقات سپراتور زیر بافت لثه پنهان می شود به همین دلیل ممکن است بیمار به اشتباه تصور کند گم شده است. اگر این سپراتور نادیده گرفته شود و یک بند ارتودنسی روی آن قرار گیرد، این اتفاق می تواند منجر به بروز مشکلات پریودنتال جدی، عفونت و حتی از دست رفتن دندان شود.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

جدا شدن زنجیر (چین) متصل به دندان نهفته

پس از انجام یک جراحی بسته برای اکسپوز (برداشتن پوشش روی دندان نهفته) و باندینگ یک دندان نهفته که بیرون نیامده است، چین (زنجیر) به تاج آن متصل می شود تا به تدریج آن را از محل خود خارج و به محل درست منتقل کند. سر آزاد زنجیر معمولاً به سالکوس (گودی‌ باریک و بلند و وی شکلی که در سطح اکوزال دندان‌های عقب دیده می‌شود) چسبانده می شود، با این حال گاهی اوقات ممکن است شل شود و داخل دهان آویزان بماند.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

 

اگر این مشکل موجب اذیت شدن بیمار شود، قسمت شل شده چین را می توان یا مجدداً به خود براکت یا به دندان مجاور متصل کرد. به جای این کار می توان زنجیر را به دقت کوتاه کرد، اما باید اطمینان حاصل کرد که مقدار کافی از زنجیرها باقی مانده باشد تا در فرصت مناسب زنجیر دیگری جایگزین آن شود.

 

مشکلات ارتودنسی

مشکلات ارتودنسی

 

گاهی اوقات، ممکن است زنجیر به خاطر عدم اتصال صحیح به مینای دندان اکسپوز شده کنده شود. در این شرایط تنها کاری که می توان انجام داد این است که قطعه جدا شده زنجیر خارج شود و بیمار در جریان قرار گیرد که برای اتصال مجدد چین به تاج دندان، احتمالاً به زودی جراحی دیگری لازم خواهد بود.